天才神医 ยอดหมอหญิงหัตถ์เทวะ (สนพ.ดีบุ๊คส์)

ตอนที่ 14 : ทลายกำแพง (๑) [Rewrite]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 8,725
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 656 ครั้ง
    1 พ.ย. 63

 

หลังได้ยาชุดใหม่จากเซียวหรง ไป๋หว่านก็รีบเดินกลับเรือน

แม้ฝนจะหยุดตกนานแล้ว แต่ถนนยังเฉอะแฉะและมีน้ำขัง ไม่ว่านางจะระมัดระวังอย่างไร ชายกระโปรงก็เปรอะเปื้อนไปด้วยดินโคลน ยังดีที่นางกลับถึงเรือนก่อนฟ้ามืด มิเช่นนั้นคงต้องคอยระแวดระวังพวกสัตว์เลื้อยคลานที่มักออกมาเพ่นพ่าน

ภายในเรือนหลังเล็กอบอุ่นด้วยกระถางไฟที่เต็มไปด้วยถ่านไม้ สองพี่น้องพากันมานั่งอังไฟให้ร่างกายอบอุ่น สีหน้าของหลันซีดูดีขึ้นมากแล้ว ลมหายใจกลับมาราบเรียบสม่ำเสมอ เพียงแต่ยังไม่สามารถลุกไปทำอาหารได้ โชคดีที่ช่วงนี้อาหารจากเรือนใหญ่มาส่งตรงเวลา ไม่เช่นนั้นนางคงลำบากกว่านี้

คุณหนู บ่าวกลับมาแล้วเจ้าค่ะ” ไป๋หว่านรีบยื่นตลับยาสูดให้หลันซีพลางกล่าว “คุณชายรองให้ซัวเซียมมาด้วย บ่าวไปจุดเตาตุ๋นน้ำแกงให้นะเจ้าคะ”

หลันซีรับยาสูดตลับนั้นมา คลี่ยิ้มให้ไป๋หว่านน้อยๆ “ขอบใจเจ้ามากนะอาหว่าน เรื่องตุ๋นน้ำแกงเอาไว้ทีหลังเถอะ รีบไปเช็ดเนื้อเช็ดตัวผลัดเปลี่ยนเสื้อผ้าเสียก่อน ประเดี๋ยวจะไม่สบาย”

ไป๋หว่านมองหลันซีด้วยความซาบซึ้ง น้อยครั้งที่นางจะได้รับความเอาใจใส่จากคุณหนูเช่นนี้ แต่เมื่อคิดได้ว่านี่คือคุณหนูคนใหม่ก็ไม่รู้สึกประหลาดใจ รีบเอาห่อซัวเซียมวางไว้ในครัว ก่อนจะไปจัดการกับตนเอง

พี่สาว เอาตลับยามาให้ข้าดูก่อน” หลันจวิ้นแบมือขอยาสูดจากหลันซี เนื่องจากยาตลับนี้มีที่มาจากเซียวหรง เขาจึงไม่วางใจ ด้วยปักใจเชื่อไปแล้วว่ายาตลับเดิมที่มีปัญหาก็มาจากคุณชายรองสกุลเซียวผู้นั้น

หลันซียื่นยาสูดให้หลันจวิ้น อดนึกชื่นชมในใจไม่ได้ว่าน้องชายเฉลียวฉลาดรอบคอบกว่าที่คิด

หลันจวิ้นเปิดตลับยานั้นออก ตรวจดูอย่างละเอียดหลายรอบแล้วพบว่ามีผงยาสีขาวปนกับสีเขียวเหมือนกับยาสูดตลับเดิม ทว่าครั้งนี้ไม่มีขนสัตว์ปลอมปน เขาลองสูดเข้าไปทีหนึ่งไม่พบความผิดปกติ จึงค่อยยื่นให้พี่สาว

หลันซีรับยามาตรวจสอบดูบ้าง เมื่อไม่พบความผิดปกติใด จึงลองสูดเข้าไปหนึ่งครั้ง จากนั้นก็ต้องเลิกคิ้วสูงด้วยความประหลาดใจ ยานี้ไม่เพียงเต็มไปด้วยกลิ่นหอมเย็นของสมุนไพร สูดดมแล้วพาให้ชื่นอกชื่นใจอย่างมาก แต่ยังออกฤทธิ์เร็วและได้ผลชะงัดนัก นางสูดดมเข้าไปเพียงคราเดียวก็รู้สึกว่าปอดขยายโล่ง หายใจได้คล่องขึ้นมากโข นับว่าเป็นยาบรรเทาอาการที่ดียิ่ง

ยาดี” นางกล่าวกับหลันจวิ้น “เป็นตัวยาเดียวกับยาสูดตลับเก่า”

หลันจวิ้นได้ฟังแล้วชักสีหน้าฉงน “ยานั้นคุณชายรองเป็นคนให้มา แล้วเหตุใดจึงมีขนแมวปะปนมาได้ มิใช่ว่าเขาไม่อยากให้พี่สาวเป็นพี่สะใภ้ถึงได้กลั่นแกล้งเอาหรอกนะ”

หลันซีหัวเราะเบาๆ เผยให้เห็นฟันขาวเรียงตัวอย่างเป็นระเบียบ คิดในใจว่า เด็กหนอเด็ก...อย่างไรความคิดล้วนตื้นเขิน

เกรงว่าเรื่องนี้คุณชายรองอาจเป็นเพียงแพะรับบาป” นางกล่าวพลางหมุนตลับยาในมือช้าๆ “อาจวิ้น เจ้าลองตรองดูให้ดี ยาสูดตลับนี้รวมถึงตลับก่อนหน้า ถูกทำขึ้นอย่างพิถีพิถัน แม้กระทั่งตัวตลับบรรจุยังบ่งชัดว่าเป็นของร้านสกุลเซียว เจ้าคิดว่าคุณชายรองจะโง่เขลาถึงขนาดเอาชื่อเสียงของตระกูลมาแลกกับชีวิตน้อยๆ ของพี่เชียวรึ”

หลันจวิ้นนิ่งไปพักหนึ่ง จากนั้นค่อยพยักหน้าช้าๆ “เป็นเช่นนั้นจริงๆ...ข้าเองก็ลืมคิดไป คุณชายรองไม่มีความจำเป็นใดที่ต้องสอดมือเข้ามายุ่งด้วยซ้ำ”

เช่นนั้นแล้วคนร้ายจะเป็นใคร? ข้อนี้หลันซีเองก็ยังคิดไม่ตก

เอาเถิด...อย่างไรนางก็ต้องไปเรียนวิชาสมุนไพรที่ร้านสกุลเซียวสักพักหนึ่งอยู่แล้ว นางจะหาโอกาสตอนที่อยู่ร้านสกุลเซียว ค่อยๆ สืบหาที่มาของยาตลับนี้ก็แล้วกัน

ขณะนั้นไป๋หว่านที่เปลี่ยนเสื้อผ้าเรียบร้อยแล้ว ยกน้ำขิงมาแจกจ่ายให้สองพี่น้อง ก็รีบกล่าวสำทับ “บ่าวยืนยันได้เจ้าค่ะ คุณชายรองไม่มีทางคิดร้ายต่อคุณหนูอย่างแน่นอน ป่วยหนักคราวที่แล้วอาจทำให้คุณหนูลืมเลือนไปบ้าง แต่หลายปีมานี้คุณชายรองคอยยื่นมือช่วยเหลือพวกเรามาโดยตลอด ต่างจากคุณชายใหญ่ที่ไม่เคยมาดูดำดูดี บ่าวยังเคยคิดเลยว่า ถ้าคุณหนูเปลี่ยนไปหมั้นหมายกับคุณชายรองจะดีสักแค่ไหน”

ได้ยินเช่นนั้น หลันซีก็พลันสำลักน้ำขิงออกมา

แค่ก...อาหว่าน เจ้าอย่าได้พูดเช่นนั้น” นางตบอกตัวเองสองสามครั้ง ใบหน้าเล็กขึ้นสีแดงเรื่อ น้ำตาปริ่มจะไหล น้ำขิงนี่ช่างเผ็ดร้อนเสียจริง

ขออภัยเจ้าค่ะ” ไป๋หว่านใช้ผ้าเช็ดหน้าซับน้ำมูกน้ำตาให้หลันซี นางเข้าใจว่าคุณหนูยังคงรักมั่นต่อคุณชายใหญ่ ถึงได้ปฏิเสธเสียงแข็งเช่นนั้น หารู้ไม่ว่าหลันซีกำลังคิดหาหนทางยกเลิกการหมั้นหมายกับสกุลเซียวอยู่ทุกเมื่อ

ในโลกก่อน ผู้หญิงแกร่งอย่างหลันซีอยู่ตัวคนเดียวมาทั้งชีวิต เคยมีความรักกับเขาอยู่ครั้งหนึ่ง ทว่าผู้ชายคนนั้นกับเพื่อนสนิทรวมหัวกันทรยศนางอย่างแสบสัน นางจึงหมดสิ้นศรัทธาต่อความรัก นับแต่นั้น ชีวิตของนางจึงมีเพียงคำว่างานและเงิน กระทั่งวาระสุดท้ายของชีวิตยังต้องตายเพราะทำงานหนัก

 

+++++++++++++

 

โถ… น้องถึงกับสำลักแน่ะ

 

ขอบคุณสำหรับทุกกำลังใจและคอมเม้นท์นะคะ ^^

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 656 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

583 ความคิดเห็น

  1. #23 usaonly (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 11 กรกฎาคม 2563 / 09:03

    น้องสามารถแยกแยะได้ว่าเป็นยาท่ีถูกต้องทำให้สูดดมแล้วโล่งจมูก ดีท่ีน้องไม่โทษคุณชายรอง สงสัยคงต้องค่อย ๆ สืบกันไป แต่น่าจะบอกให้ท่านพ่อรู้สักนิดก็ยังดีนะคะ จะไดคอยเป็นหูเป็นตาอีกแรง ขอบคุณค่ะ

    #23
    1
    • #23-1 wachie130(จากตอนที่ 14)
      11 กรกฎาคม 2563 / 10:54
      ขอบคุณค่ะรี้ด ^^
      #23-1