天才神医 ยอดหมอหญิงหัตถ์เทวะ (สนพ.ดีบุ๊คส์)

ตอนที่ 12 : ปมที่มิอาจแก้ (๒) [Rewrite]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 8,758
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 566 ครั้ง
    29 ต.ค. 63

 

แม้จะยังไม่เข้าใจเท่าใดนัก แต่ไป๋หว่านก็รีบนำยาสูดตลับนั้นไปเก็บไว้ที่ห้องของหลันจวิ้นทันที โชคดีที่ตอนนี้ฝนหยุดตก อากาศกลับมาแจ่มใสและอบอุ่นขึ้นบ้างแล้ว อาการหลอดลมหดเกร็งของหลันซีจึงค่อยๆ ผ่อนคลายลง

หลันซีหายใจเข้าและออกอย่างช้าๆ จนกระทั่งการหายใจกลับมาเป็นปกติดังเดิม ไป๋หว่านกับหลันจวิ้นถึงได้คลายความกังวล

อาหว่าน เจ้าไปต้มน้ำขิงให้ข้าสักถ้วยหนึ่ง อาจวิ้น เจ้าลองไปเปิดตลับยานั้นดูให้ละเอียดว่ามีตัวยาใดผสมอยู่บ้าง” ได้ยินเช่นนั้น หลันจวิ้นกับไป๋หว่านก็รีบไปทำตามที่หลันซีสั่งทันที ขณะเดียวกัน หลันซีกำลังซุกตัวในผ้าห่มผืนหนาพลางครุ่นคิดด้วยสีหน้าหนักใจ

นางรู้ ทั้งหลันเซวียนและฟางซื่อล้วนเกลียดนาง แต่เล่นงานกันจนถึงตายเช่นนี้ ไม่เกินไปหน่อยหรือ?

หลันซีเหยียดยิ้มมุมปาก เกินไปหรือไม่ หลันซีคนก่อนก็ได้ตายตกไปสมใจสองแม่ลูกนั้นแล้ว เพียงแต่วิญญาณของนางเข้ามาสวมรอยแทนเจ้าของร่างเดิม ทั้งยังไม่รู้ว่าจะต้องอยู่ที่นี่ไปจนถึงเมื่อใด

ดีไม่ดี...นางอาจต้องติดอยู่ในร่างนี้ไปจนสิ้นอายุขัย

พอคิดเช่นนั้น หัวใจของหลันซีก็พลันสั่นสะท้าน อุตส่าห์ได้กลับมามีชีวิตใหม่ทั้งที นางย่อมไม่อยากตายเร็วเหมือนหลันซีคนก่อน นางตั้งใจว่าจะบำรุงร่างกายให้ดี เรียนรู้เกี่ยวกับแพทย์แผนจีนในยุคนั้นให้มาก แล้วค่อยหาโอกาสแยกตัวออกจากสกุลหลัน ในเมื่อที่นี่ไม่มีใครปกป้องดูแล ดังนั้นนางต้องยืนหยัดให้ได้ด้วยตัวเอง!

พี่สาว ยาในตลับเป็นผงสีขาวสลับเขียวเหมือนกับยาสูดที่ท่านใช้เป็นประจำ เพียงแต่ว่ามีไรขนเล็กๆ ปะปนมาด้วย ดูแล้วน่าจะเป็นขนของแมวหรือไม่ก็สุนัข” หลันจวิ้นวิ่งเข้ามาบอกหลันซีหน้าตาตื่น ชาวสกุลหลันทุกคนต่างรู้ พี่สาวของเขาแพ้ขนสัตว์เหล่านั้นมาตั้งแต่เด็ก คิดไม่ถึงเลยว่าในตลับยาสูดจะมีขนสัตว์ปลอมปนมาเช่นนี้

คุณหนู น้ำขิงได้แล้วเจ้าค่ะ” ไป๋หว่านยกชามน้ำขิงเข้ามาพอดี หลันซีรับชามนั้นมาอุ่นมือพักหนึ่ง เป่าพลางจิบพลางให้ร่างกายอบอุ่นขึ้น

อาหว่าน ยาตลับนั้นได้มาจากไหนหรือ พอดีว่าข้าลืมไปแล้ว” ไป๋หว่านเป็นคนรับใช้ใกล้ชิดหลันซีที่สุด ดังนั้นจึงน่าจะรู้เรื่องยาสูดเจ้าปัญหาตลับนี้

คุณชายรองสกุลเซียวให้มาเมื่อหลายเดือนก่อนเจ้าค่ะ แต่พักหลังมานี้คุณหนูอาการกำเริบไม่บ่อย จึงได้นำออกมาใช้เพียงแค่ครั้งเดียว” ไป๋หว่านตอบอย่างกลัวๆ กล้าๆ เห็นสายตาของหลันซีที่จับจ้องนางเขม็งแล้วรู้สึกหายใจไม่ทั่วท้องขึ้นมาอย่างฉับพลัน ด้วยเกรงว่าคุณหนูจะกลายเป็นคนเจ้าอารมณ์เช่นกาลก่อน

อ้อ” หลันซีพยักหน้า เดาว่าคงเป็นคืนนั้น คืนฝนพรำที่หลันซีคนก่อนจากไปสินะ

ว่าแต่เรื่องนี้เซียวหรงมาเกี่ยวอะไรด้วย

อาหว่าน เจ้าเก็บตลับยานั้นให้ดี แต่ห้ามนำมันมาใกล้ข้า เพราะอาการหอบของข้าจะกำเริบ เข้าใจหรือไม่” หลันซีส่งถ้วยน้ำขิงที่หมดแล้วให้ไป๋หว่านพลางกำชับ “แล้วก็อย่าเพิ่งบอกใครว่าในตลับยานั้นมีขนสัตว์ปลอมปนมา ข้าอยากสืบดูให้แน่ใจก่อน”

หลันจวิ้นและไป๋หว่านผงกศีรษะอย่างว่าง่าย ยามนี้ไม่ว่าหลันซีจะสั่งให้ทำอะไร พวกเขาล้วนเต็มใจทำทั้งนั้น

อาจวิ้น ไข้ลงแล้วหรือยัง” หลันซีใช้หลังมือแตะหน้าผากน้องชาย เมื่อพบว่าไม่ร้อนแล้วก็เบาใจ

หลันจวิ้นทำตาแดงๆ เหมือนจะร้องไห้ กล่าวว่า “พี่สาว ท่านไม่สบายหนักถึงเพียงนี้ ยังมีแก่ใจเป็นห่วงข้าอีก ท่านรีบนอนพักเถิดขอรับ” เขาห่มผ้าให้ เอาเตาอุ่นมือมาให้นางถือไว้ ทั้งยังสั่งให้ไป๋หว่านไปเอากระถางไฟมาตั้งที่กลางห้อง

หลันซีอมยิ้มน้อยๆ ชาติก่อนนางไม่มีพี่น้อง ทั้งยังอยู่ตัวคนเดียวมาตลอดชีวิต เมื่อมีพี่น้องมาคอยดูแลเช่นนี้ จึงรู้สึกดีไม่น้อย ขอบใจเจ้า”

หลันจวิ้นมองใบหน้าของหลันซีที่คล้ายกับมารดาถึงแปดส่วนยิ้มให้อย่างอ่อนโยนเช่นนั้น น้ำตาของเขาก็พานจะไหล เพราะก่อนหน้านี้หลันซีมักทำสีหน้าเคร่งเครียด ไม่ค่อยมีรอยยิ้มให้เห็น ทั้งยังอารมณ์ร้ายเกรี้ยวกราดใส่เขากับไป๋หว่านอยู่บ่อยๆ

พี่สาว...ข้าจะรีบโตเป็นผู้ใหญ่ไวๆ ข้าจะปกป้องพี่เอง” หลันจวิ้นกุมมือของนางไว้ มือของเขาเล็กกว่านางเพียงเล็กน้อย ด้วยปีนี้เขาอายุย่างเข้าสิบสองปีแล้ว หลันซีสบตากับน้องชายแล้วรู้สึกร้อนเบ้าตาแสบจมูกขึ้นมา ยิ้มตอบเขาด้วยเสียงสั่นเครือ

อืม...พี่จะรอ”

 

ฟ้าหลังฝนงดงามเสมอ

เซียวหรงนั่งมองก้อนเมฆสีขาวล่องลอยบนท้องฟ้า รอยยิ้มบางเบาปรากฏบนใบหน้าหล่อเหลา เพียงแค่จินตนาการว่าตนเป็นก้อนเมฆกลุ่มนั้น เป็นอิสระจากทุกสิ่ง ได้ล่องลอยไปตามใจปรารถนา จะรู้สึกดีเพียงใด

เสียงเคาะประตูดังขึ้นสองครั้ง ก่อนที่เซียวพั่งจะเปิดเข้ามา

เห็นเซียวหรงยืนนิ่งเหม่อมองไปนอกหน้าต่างเช่นนั้น เซียวพั่งก็ถอนหายใจ แม้ว่าผู้เป็นนายจะไม่เคยปริปากบอกผู้ใดว่าปรารถนาจะโบยบินออกจากกรงที่ชื่อว่าสกุลเซียวแห่งนี้ แต่การกระทำล้วนบ่งชัดว่าพร้อมจะจากไปได้ทุกเมื่อ ถ้าไม่มีอนุเหยียนคอยรั้งไว้ เกรงว่าเซียวหรงคงออกไปเผชิญโลกตามลำพังนานแล้ว

คุณชายรอง แม่นางไป๋มาขอซื้อยาสูดแก้หอบหืดขอรับ”

ได้ยินเช่นนั้น เซียวหรงก็ขมวดคิ้ว เขาเพิ่งให้ยาสูดกับสาวใช้ของหลันซีไปเมื่อสองสามเดือนที่ผ่านมา เหตุใดจึงมาขอซื้อใหม่เร็วถึงเพียงนี้เล่า

 

++++++++++++

 

อาจวิ้นน่ารักเนอะ อยากได้เป็นน้องจุง

 

พบกับช่วงสาระไม่มี หน้าตาดีไปวันๆ by จิ่วซานหลิง

นักอ่านบางท่านอาจจะสงสัยว่าแค่ขนสัตว์นิดเดียวจะทำให้หลันซีถึงแก่ชีวิตได้จริงหรือ

คำตอบคือ…เป็นไปได้ค่ะ

สำหรับผู้ป่วยโรคหอบหืดนั้น หลอดลมจะไวต่อการตอบสนองของพวกสิ่งแปลกปลอมและสิ่งกระตุ้น

โดยเฉพาะสิ่งกระตุ้นที่ผู้ป่วยรายนั้นๆ แพ้ (บางตำราก็เรียกว่าสารก่อภูมิแพ้ หรือ allergen)

เดิมทีหลอดลมของหลันซีถูกอากาศหนาวเย็นและละอองฝนกระตุ้นให้เกิดการหดเกร็ง (bronchospasm) อยู่แล้ว พอได้มาเจอกับสิ่งกระตุ้นที่ก่อให้เกิดอาการแพ้อย่างขนสัตว์ หลอดลมจึงยิ่งตีบเข้าไปใหญ่ เป็นเหตุให้หลันซีคนก่อนเสียชีวิตลงนั่นเอง

ขอบคุณสำหรับทุกกำลังใจและคอมเมนต์นะคะ ^^

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 566 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

583 ความคิดเห็น

  1. #312 poonchanit (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 6 กันยายน 2563 / 14:55
    แล้วทำไมรอบนี้ไม่ตาย โรคเดียวกัน ภาวะต่างๆ ใกล้เคียงเดิม ยังไม่มีตรงไหนบอกว่าแข็งแรงขึ้น ตัวกระตุ้นเดิม
    #312
    0
  2. #21 usaonly (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 9 กรกฎาคม 2563 / 21:30

    น่าสงสารสองคนพี่น้องนะ แม่เลี้ยงอยากกำจัดพวกเขาเสียเหลือเกิน แต่ก็สำเร็จตัวตริงตายไปแล้ว ตัวแทนที่มาอยู่จะไม่ยอมแพ้แน่ น้องจวิ้นน่ารักมากดูแลพี่สาวแลอย่างดี เอาล่ะงานนักสืบเริ่มแล้ว พี่เซียวเอายาให้น้องแต่คิดว่าแม่เลี้ยงคงแอบใส่ขนแมวมาให้ พี่เซียวไม่รู้ว่าน้องแพ้ขนแมวแน่ และคงไม่ทำอะไรบ้า ๆ แบบนั้น รอลุ้นกันค่ะ ขอบคุณสำหรับเกร็ดความรู้ค่ะไรท์

    #21
    1
    • #21-1 wachie130(จากตอนที่ 12)
      9 กรกฎาคม 2563 / 22:55
      รี้ดคอมเมนต์ยาวมากๆ ค่ะ ไรต์ปลื้มมาก ขอบคุณนะคะ ^^
      #21-1
  3. #20 feb16 (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 9 กรกฎาคม 2563 / 18:14
    เอ๊ะ เป็นคนนั้นป่าวแบบน้องตายตัวเองจะได้แต่งกับน้งคนนั้น
    #20
    2
    • #20-1 wachie130(จากตอนที่ 12)
      9 กรกฎาคม 2563 / 18:58
      จะใช่รึเปล่าน้า... ^^ ขอบคุณนะคะรี้ด
      #20-1