天才神医 ยอดหมอหญิงหัตถ์เทวะ (สนพ.ดีบุ๊คส์)

ตอนที่ 11 : ปมที่มิอาจแก้ (๑) [Rewrite]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 8,866
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 664 ครั้ง
    29 ต.ค. 63

 

เจ้าว่าอย่างไรนะ นางบอกว่าพรุ่งนี้จะมาใหม่?”

เซียวหรงยกชาขึ้นจิบ เหม่อมองสายฝนที่ลงเม็ดหนักขึ้นด้วยสายตายากอ่านออก

ตั้งแต่เล็กจนโต คำว่า ‘ลูกอนุ’ บีบคั้นให้เขากลายเป็นคนเช่นนี้ เงียบขรึม เก็บอารมณ์ ทุกการกระทำล้วนไตร่ตรองมาเป็นอย่างดี จะให้เกิดความผิดพลาดไม่ได้แม้เพียงนิดเดียว เพราะความเป็นอยู่ของมารดาคือความรับผิดชอบโดยตรงของเขา

ที่ยังอดทนอยู่สกุลเซียวมาจนถึงทุกวันนี้ก็เพราะมารดาทั้งนั้น

อนุเหยียนมารดาของเขาเป็นคนยึดติดกับอดีต เซียวอิ่นเฉิงผู้เปนบิดาเคยช่วยชีวิตนางไว้ ยามนั้นนางไร้ญาติขาดมิตร ปราศจากที่พึ่งพิง จึงตามเซียวอิ่นเฉิงกลับตระกูลเซียว ยินดีมอบกายใจปรนนิบัติรับใช้ในฐานะอนุภรรยา น่าเสียดายที่เหยียนเหมยในยามนั้นไร้เดียงสาเกินจะรู้ว่า ‘อนุภรรยา’ นั้นแตกต่างจาก ‘ภรรยา’ อย่างไร

มารดาของเขาถูกเจียงซื่อ ฮูหยินใหญ่ผู้ขี้หึงกลั่นแกล้งสารพัด ยังมีถานซื่อ ฮูหยินรองที่ร่วมผสมโรงด้วยเป็นบางครั้งบางคราว ตั้งแต่เล็กจนเติบใหญ่ เขาเคยเห็นมารดาต้องแอบไปร้องไห้หลังเรือนด้วยความชอกช้ำไม่รู้กี่ครั้งต่อกี่ครั้ง ครั้นเมื่อถามมารดาว่าต้องการจะหนีไปด้วยกันหรือไม่ นางก็ดึงตัวเขาเข้าไปกอดพร้อมกับพร่ำบอกว่า ‘แม่ทนได้’

เซียวหรงเป็นคนเฉลียวฉลาดและรู้จักปรับตัว เขาทำตัวเป็นเด็กดี ตั้งใจเรียนหนังสือ ทั้งยังช่วยงานในร้านเท่าที่จะทำได้ ทุกสิ่งที่เขาทำล้วนคาดหวังให้บิดาเกิดความเอ็นดู เผื่อวันดีคืนร้ายมารดาถูกเจียงซื่อรังแก จะได้ออกหน้าให้บ้าง ซึ่งหลายปีมานี้ก็นับว่าความเป็นอยู่ของมารดาดีกว่าเดิมมากทีเดียว

ขอรับ คุณหนูใหญ่บอกว่าจะเดินมาเอง ไม่ต้องให้รถม้าไปรับ” เซียวพั่งกล่าวอย่างระมัดระวัง เห็นแววตาของเซียวหรงลุ่มลึกลงเช่นนั้น แม้แต่เขาที่รับใช้ใกล้ชิดมานานยังเดาอารมณ์ไม่ค่อยถูก

อืม เข้าใจแล้ว มีอะไรก็ไปทำเถอะ” เซียวหรงลูบขอบถ้วยชาพลางครุ่นคิด นึกไม่ถึงเลยว่านางจะยังหน้าหนากล้ามาที่ร้านอีก ขนาดเซียวซูเว่ยหายเข้ากลีบเมฆไปอย่างนั้น เขาเองก็ใช่ว่าจะสนใจ เหตุใดนางจึงยังหมกมุ่นกับตำราสมุนไพรเล่มนั้น ทั้งยังจดบันทึกสิ่งที่เรียนรู้ด้วยตนเองอย่างไม่รู้เบื่อ

เซียวพั่งเล่าให้เขาฟังหมดแล้ว ตลอดเวลาที่อยู่ในห้องนั้น หลันซีตั้งใจอ่านตำราที่เขาทิ้งไว้ให้ทีละหน้า บางทีก็กางตำราเทียบสมุนไพรจริงกับรูปภาพในตำราที่เขาวาดไว้ พอเจอสมุนไพรตัวไหนที่นางสนใจ นางก็จดบันทึกไว้ในกระดาษ

เซียวหรงคลี่กระดาษออกดูทีละแผ่น เซียวพั่งเล่าให้ฟังว่า หลันซีเห็นเมฆฝนดำทะมึนตั้งเค้ามาแต่ไกล นางจึงมิได้นำกระดาษเหล่านี้กลับไปด้วย

ไหนว่าเขียนหนังสือไม่เป็น?” ชายหนุ่มพึมพำเบาๆ ดวงตาคู่คมไล่กวาดมองตัวอักษรที่ปรากฏบนกระดาษพวกนั้นทีละตัว แม้ไม่บรรจงสวยงามเท่าไร แต่ก็นับว่าเป็นระเบียบเรียบร้อยพอใช้ได้ ทั้งการจดบันทึกของนางยังมีแบบแผนเรียบร้อย อ่านแล้วเข้าใจง่าย ไม่น่าเชื่อเลยว่าจะมาจากการจรดพู่กันของสตรีไร้สมองผู้นั้น

นางทำให้เขานึกประหลาดใจขึ้นมาแล้ว

เซียวหรงนั่งลูบขอบถ้วยชาอยู่พักใหญ่ กระทั่งไอร้อนเริ่มจางหาย น้ำชาในถ้วยเย็นเฉียบ จึงตัดสินใจว่าต่อจากนี้จะขอดูพฤติกรรมของหลันซีอีกสักหน่อย ถ้านางตั้งใจเรียนจริงๆ เขาก็จะสอนให้

ถือว่าเป็นความเอื้อเฟื้อต่อว่าที่พี่สะใภ้ก็แล้วกัน...

 

เป็นเพราะถูกละอองฝนเมื่อครู่ อาการหอบของหลันซีจึงกำเริบขึ้นมา

ชาติก่อนนางเป็นคนแข็งแรง แม้กระทั่งไข้หวัดธรรมดายังไม่ค่อยได้สัมผัส พอต้องมาอยู่ในร่างคนอ่อนแอเจ็บป่วยง่ายอย่างหลันซีผู้นี้ นางย่อมรู้สึกอึดอัดและเวทนาตนเองยิ่งนัก

อาหว่าน เจ้าช่วยหยิบยาสูดให้ข้าที” หลันซีรู้ว่าเจ้าของร่างคนก่อนมียาสูดบรรเทาอาการอยู่ตลับหนึ่ง แต่ตลอดหนึ่งเดือนที่ล่วงผ่าน อาการหอบของนางยังไม่เคยเลยสักครั้ง จึงมิได้ให้ความสำคัญเท่าไร ครั้นเมื่อเกิดอาการจึงนึกถึงมันขึ้นมา

นางยกมือขึ้นกุมหน้าอก อาการหายใจไม่ทั่วท้องเช่นนี้ไม่ดีเลยจริงๆ หลันจวิ้นที่เพิ่งหายไข้ ได้ยินนางร้องเรียกหายาสูดยังต้องลุกจากเตียงมาหา

พี่สาว เป็นอย่างไรบ้าง” เขาเข้ามาช่วยประคองนางไปนั่งบนเตียง สีหน้าบ่งบอกว่าเป็นห่วงนางอย่างยิ่ง “ท่านนั่งก่อน ค่อยๆ หายใจเข้าออกลึกๆ ยาวๆ นะ”

หลันซีพลันคลี่ยิ้ม เด็กคนนี้คงเคยปฐมพยาบาลพี่สาวมาไม่มากก็น้อย ถึงได้พยาบาลนางคล่องแคล่วอย่างนี้ นางสูดลมหายใจเข้าลึกอย่างที่หลันจวิ้นบอก จากนั้นไม่นานไป๋หว่านก็นำตลับยาสูดมาให้ แต่เพียงแค่สูดยาเข้าไปเบาๆ หนึ่งครั้ง หลันซีก็ต้องกลั้นหายใจ ก่อนจะไอโขลกออกมาอย่างรุนแรง

“แค่กๆๆ”

คุณหนู! เป็นอะไรไปเจ้าคะ”

พี่สาว เหตุใดจึงไอไม่หยุดเช่นนี้!

ทั้งไป๋หว่านและหลันจวิ้นต่างเข้ามาช่วยลูบหลังให้หลันซีอย่างแตกตื่น ขณะที่นางกำลังออกแรงไอจนน้ำตาไหล หลอดลมคล้ายตีบตันกว่าเดิมจนได้ยินเสียงลมหายใจดังวี้ดๆ

เอายา...นี่ไป...ให้ไกลข้า” นางยื่นตลับยาให้ไป๋หว่าน เดิมทีกะว่าจะขว้างทิ้ง แต่นางยังทิ้งไม่ได้ เพราะมันคือหลักฐานเพียงชิ้นเดียวที่จะสาวไปถึงตัวคนร้าย

ที่แท้หลันซีคนก่อนก็ตายเพราะใช้ยาสูดมหันตภัยตลับนี้!

 

++++++++++++++

พี่หรงจะสอนน้องแล้ว เย่ๆ แต่น้องนี่สิจะไปเรียนไหวไหม

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 664 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

580 ความคิดเห็น

  1. #229 and4 (@and4) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 31 สิงหาคม 2563 / 21:29
    อย่าบอกนะว่าอาหรงคือพระเอกอะ
    #229
    0
  2. #46 Pun Arun (@A-Arungomes) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 16 กรกฎาคม 2563 / 19:57

    ค่อยยังชั่วหน่อย

    บุรุษตระกูลเซียว ไม่สิ้นคนดี

    #46
    0
  3. #18 usaonly (@usaonly) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 8 กรกฎาคม 2563 / 22:42

    พี่หรงเริ่มสังเกตน้องใหม่แล้ว คิดจะสอนวิชาให้น้องสินะถ้าน้องตั้งใจเรียน ได้หลักฐานการตายของหลันซีแล้วเพราะยาที่น้องดมนี่เองคงผสมสารพิษลงไปแน่เลย รอลุ้นนะคะ ขอบคุณค่ะ

    #18
    1
  4. #17 นักอ่านนิยายจีน (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 8 กรกฎาคม 2563 / 20:47

    ขอบคุณค่ะ

    #17
    1