[Fate / Boku no Hero Academia] : [My Master]

ตอนที่ 7 : ไม่รู้

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 459
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 59 ครั้ง
    2 ต.ค. 62

ผลการค้นหารูปภาพสำหรับ archer emiya gif

เข้าใจหน่อยก็ยังดี
[#7]






     "ตัวข้ามีนามแต่ไม่สามารถบอกกล่าวท่านตรงตัวได้ มีเพียงอย่างหนึ่งที่จดจำได้ เรียกข้าว่า 'แอซสาซิน' เถอะขอรับ"


     หนึ่งวีรชน


     "อืม ..."


     หนึ่งคนธรรมดา


     "มาสเตอร์ ท่านมีนามว่าอะไรหรือขอรับ"


     "ฉันหรอ?"






     "ฉันชื่อ ...."










........................












     อาเชอร์อยากบอกตัวเองให้ถอยจากที่นี่ 




     เดี๋ยวนี้ 





     ไม่สนหรอกว่าจะเริ่มการต่อสู้ต่อไปยังไง





     สำหรับเขาในตอนนี้





     ยังไม่พร้อมที่จะรับมัน




     "อาเชอร์ ข้าน่ะ--!!" เซเบอร์พยายามร้องทักถาม แสงสีทองอร่ามพุ่งซัดผลักร่างหญิงสาวให้กระโจนถอยจากการยิง เสียงร้องชิในลำคอ คัมภีร์เวทย์ถูกเปิดออก แลนเซอร์ตั้งท่าร่างพร้อมรับโจมตีต่อไปที่คิดว่าจะเป็นของตนแน่แท้ แคสเตอร์ไม่รอช้าสาดลำแสงเวทย์ใส่ทั้งสอง เว้นเพียงแต่อาเชอร์ที่เขาไม่ยอมโจมตีใส่

     "เอมิยะ เจ้าเลิกสนใจอดีตแล้วมาอยู่กับข้าดีกว่า แน่นอนว่ารวมถึงมาสเตอร์ของเจ้าด้วย"

     "...." ไร้เสียงคำตอบ ในอดีตที่ถูกอัญเชิญมา ถึงจะจำไม่ได้ทั้งหมด เขาก็ไม่อยากนึกถึงมันอีกเป็นการดี






     'อาเชอร์' เสียงหนึ่งที่คุ้นเคยตลอดสามปีที่ผ่านมา




     ชินโซ!?




     'ตอนนี้เกิดอะไรขึ้น' คำถามจากเวทย์ติดต่อ ทำให้อาเชอร์เงียบฟังและคิดถึงคำพูดที่จะเปล่งออกมา

     "เซอร์แวนคลาสแคสเตอร์และเซเบอร์ปรากฎตัวออกมาแล้ว"

     'งั้นเหรอ?' เสียงในจิตเงียบลง









     'อาเชอร์ ถอยกลับ'







     "รับทราบคำสั่ง" 
























     ชินโซมองร่างเพื่อนวัยเดียวกัน แววตาว่างเปล่าสะท้อนภาพของมิโดริยะ อิซึคุนอนจมกองเลือดตนเองจากบาดแผลตรงท้อง บางทีเขาอาจจะทำแรงไปหน่อยก็ได้ เสียงหอบแฮ่กดังไปทั่วทิศ เด็กหนุ่มม่วงนิ่งสนิทไม่คิดเลยว่าตัวเองจะลงมือเอาจริงไปหน่อย

     "แค่ก ... อึ่ก"

     สภาพสติเหมือนใกล้จะดับได้ตลอดเวลา อิซึคุมองใบหน้าชินโซอย่างเลือนราง หากเขาหลับตอนนี้ได้ตายแน่!

     "เฮ้อ ... ไม่น่าฟิวส์ขาดเลยแฮะ" จี้อัญมณีสีมรกตถูกหยิบจากกระเป๋ากางเกง ชินโซพลิกร่างคนใกล้ตายแบบไม่ลังเลว่าอิซึคุจะเจ็บมากแค่ไหน

     "โทษทีละกัน" วงเวทย์วิ่งผ่านร่างและแก่นวิญญาณ อันที่จริงชินโซไม่รู้อะไรเกี่ยวกับเวทย์แม้แต่น้อย ถึงอย่างงั้นมันก็จำเป็นต้องเรียน เกิดว่าวันหนึ่งที่อาเชอร์บาดเจ็บกลับมา เขาไม่อยากจะนิ่งอยู่เฉยให้ครอบครัวเขาต้องหายไปต่อหน้าต่อตาเป็นอันขาด

      'ข้าในนามผู้เป็นหนึ่งในนิรันดร์จากกาลเวลาและสูญสลายสิ้นไป ข้าขอเว้าวอนแด่เทพธิดาแห่งความอุดมสมบูรณ์และหนึ่งในอินทรา มอบความหวังเพียงเล็กน้อยให้แก่ข้า' 

     เลือดที่ไหลออจากร่างกลับเข้ายังถิ่นฐานตัวเอง แสงสีเขียวจากอัญมณีเปล่งประกายยิ่งกว่าครั้งไหน ๆ 

     'อินครูส เดอะคอร์ต'

     อัญมณีวิ่งเข้าสู่กายเนื้อ ความรู้สึกอบอุ่นและความเป็นจริงที่ได้รับ ดวงเนตรมรกตเบิกกว้างด้วยความเจ็บปวด แต่ก็รู้สึกสบายในอีกแบบ ไม่นานนักบาดแผลก็หายไป




     "หลับไปซะ" 




     หนึ่งอัตลักษณ์ที่เขาเก็บไว้ใช้ในวินาทีสุดท้าย 




     ความทรงจำสุดท้ายของมิโดริยะ อิซึคุ








     ใบหน้าเจ็บปวดต่อชะตากรรมบางอย่างของเอมิยะ ชินโซ

















: ปมมาแล้ว><








.............................











     "ปลายทางที่นายเดินมา"



     "จุดจบของชีวิต"





     "ทั้งฉันและนาย"






     "ไม่ต่างกันเลย"









     "อาเชอร์"










     แววเสียงในความฝัน






     ตัวตนที่เหมือนกัน





     ร่างชายหนุ่มในชุดนักรบสีน้ำเงิน





     เคลอะด้วยเลือด
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 59 ครั้ง

54 ความคิดเห็น

  1. #35 pimmadakiddee (@pimmadakiddee) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 2 ตุลาคม 2562 / 21:17
    ตอนนี้มีแต่ปม!?
    #35
    0