(Fic naruto ) ไม่มีไรมากนอกจากได้เรื่อง!!(Yaoi)

ตอนที่ 4 : เข้าเมืองเถื่อนก็เงี่ยแหละ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 744
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 63 ครั้ง
    6 พ.ค. 61

Chapter 4
เข้าเมืองเถื่อนก็เงี่ยแหละ





     ตอนนี้ผมแทบอยากเอาตัวมุดธรณีเหลือเกิน พวกเอ็งอย่ามาทำเหมือนเด็กบ้านนอกเพิ่งเข้ากรุงได้ไหม!!!








[ย้อนความ]



"เซ็นเทอร์?"X5 ประสานเสียงกันทำไมมมมม แสบแก้วหูครับยิ่งหูผมเปราะบางอยู่(?) หลังจากพวกนั้นกินข้าวเช้าเสร็จ ผมเลยเรียกพวกนั้นให้มาที่กลางบ้านอีกครั้ง เพื่อที่จะพาไปดูเสื้อผ้าของเจ้าพวกนี้ บอสส่งบัตรรูดไม่จำกัดมาให้ผมซื้อเสื้อผ้าของพวกนั้น ทีแบบนี้ใช้เรายักก่ะทาสเลยนะบอส!!!





"เออ เสื้อผ้าที่พวกนายใส่มันตอนนี้มันเป็นของฉันและเพื่อนข้างบ้าน ส่วนเสื้อของพวกนายตอนนี้ฉันไปส่งไปซัก เพราะงั้นฉันจะพาพวกนายไปวัดตัวและซื้อของจำเป็นมาเพิ่ม" ผมพูดอย่างเหนื่อยๆเลมองไปทางอื่นแทน







"ที่จริง คุณไม่ต้อง----"ซาอิพูดขึ้นแต่ก็ถูกผมพูดขัดขึ้นซะก่อน





"มาสเตอร์กับบอสสั่งฉันมาด้วยตรง พวกนายห้ามเถียงฉัน" ผมชี้หน้าพวกนั้นแล้วว่าอย่างปวดหัว พี่ไม่ไหวจะเคลียร์ครับ!!! ว่าเสร็จผมเลยจัดการไปเปลี่ยนเสื้อผ้าใหม่ แต่ก็เสียเวลาไปเยอะเหมือนกัน แต่ว่าที่ทำให้มันเพลียก็คือ....มันไม่ยอมทำตามผมอย่างว่าง่ายเนี่ย;;7;; โอ้~~~~~~(ดับอนาถพระเอกของเรา ลงไปนอนดิ้นกับพื้นเสียแล้ว)






"แล้วจะไปกันตอนไหนล่ะ เลออน"ยามาโตะเข้ามาถามผมที่นอนเกลื่อนกลิ้งอยู่กับพื้น(?)





"ตอนนี้เนี่ยแหละ=_="



[จบการย้อนความ]







"พี่เลออนๆๆๆๆไอ้นั้นมันคืออะไรอ่ะ!?"นารูโตะ




"กั้มดัมคล้ายๆหุ่นเชิด"




"พี่เลออนค่ะ!!ทำไมบ้านถึงได้ใหญ่อีกนี้ค่ะ!!?"ซากุระ




"นั้นเขาเรียกว่าตึก"




"คุณเลออน ร้านนั้นร้านอะไรล่ะครับ"ซาอิ




"B2S ร้านหนังสือ"




"เลออน นั้นอะไรหรอ?"ยามาโตะ



"รถไฟครับ"



"เลออน มันเรียกว่าอะไรน่ะ"ซาสึเกะ



"เครื่องบิน"



"เลออนๆ ตรงนั้นมันคืออะไร"คาคาชิ



"เมดคาเฟ่"



ทุกท่านครับ.....ผมอยากจะถามอย่างหนึ่งว่า....





มุดดินหนีตอนนี้ทันไหม(ว่ะ)ครับ!!






     ถามจุกถามจิกถี่เหลือเกิน!!!!ปล่อยให้พวกผมอยู่คนเดียวอย่างเงียบๆได้ไหม!!!แค่ตอนขึ้นรถแท็กซี่มาก็แถมจิอยากเอาหัวตัวเองโม่งโลกทิ้งเล่นแล้วนะ=_=;;;;;






"ขออยู่แบบเงียบๆไม่ได้หรือไง ห้ะ?เดี๋ยวพ่อจะเป่าสมองพวกแกซะนิ!!" ผมโคตรจะหงุดหงิดจริงๆนั้นแหละ เลยตวาดด้วยน้ำเสียงคีตต่ำสุดๆ เล่นเอาพวกนั้นถึงเงียบกริบ เออ ดี เงียบแบบนี้แหละดีแล้ว หืม?ผมหันไปมองที่ซอกตึกข้างร้านอาหารแห่งหนึ่ง.....พวกเวนดี้โก้? ตามรอยมางั้นหรอ?ก็น่าสนุกดีนะ แต่ว่าปล่อยเจ้าพวกเนี่ยแล้ว...หวังว่ามันจะไปป่วนเมืองนะ







"เฮ้ย!!พวกนายน่ะรออยู่ตรงนี้ซัก 30 น.เดี๋ยวฉันจะกลับมา"






"นายจะไปไหน" ไอยะ//เป็นห่วงเขาหรอ น่าร้ากจางงงงง---(หลงตัวเองจริง)ว่าไงนะ!!(=+=;;;;;)






"จะไปจัดการธุระ ถ้าพวกแกหายไปไหนล่ะก็......ร่างพวกแกไม่เหลือซากแน่^^"ว่าเสร็จผมก็เดินจากพวกนั้นไปแล้ววิ่งเข้าซอกตึกทันที ผมวิ่งตามเจ้านั้นอย่างไม่ลดล่ะ ดูจากการเคลื่อนไหวแล้ว จะเป็นคนในพื้นที่ เดี๋ยวนี้เจ้าเวนดี้โกไม่มีลุกน้องฝีมือเก่งๆแล้วหรือไงเนี่ย ผมวิ่งตามมันจนมาถึงทางตันพอดี




"มีธุระอะไร?"



"เลออน ฉันอยากให้แกมาเป็นพวกกับเราซะดีๆ"



"เพื่อ?"



"ปกครองอำนาจดำใต้เงา เดธทรอส์" อีกแล้วหรอ?เดธรอส์อีกแล้ว ทำไมมันถึงตามตื้อผมจังเบย;;7;;คนหล่อกุมใจจังฮะ



"ไม่เอา"ง่ายๆจบ แต่ดูเหมือนมันจะไม่จบผมโดนพวกผมรอบไว้ จำนวน...10 คน โอเคร

















ปังๆๆๆๆๆๆๆปัง!!!




สุดท้ายก็จบด้วยที่ผมต้องมาเปลื้องกระสุนกับพวกเดธทรอส์=_=อืม.........พ่ออยากทำลายเดธทรอส์บ้าๆนั้นจังเบยยยยยยย คนหล่อเกียจจจจจจจจคร้านนนนนนนนน






"เกิดไรขึ้นน่ะ!!" หืม? ผมหันไปมองตามเสียง พบว่าเด็กใหม่ทั้ง 6 กระโดดลงมาจากตึกลงซอกมาหาผม ไม่ได้เรียพวกแกมาาาาาา ดูเหมือนพวกนั้นช็อคตาตั้งเหลือเกิน






"นายเป็นคนทำงั้นหรอ?"คาคาชิที่เดินจับชีพจรของพวกนั้นถามผมที่กำลังเก็บลูกรักเข้ากระเป๋าหลัง





"ถ้าใช่แล้วมันทำไม?"





"ทำไมถึงต้องฆ่าคนพวกนี้ด้วยล่ะ!!"นารูโตะเดินเข้าใกล้ๆผม แล้วกดเสียงคีตต่ำใส่อย่างเหลืออด ผมเหลือบไปเห็นศพๆหนึ่งมีรูปครอบครัวอยู่ คงรู้สึกสะเทื้อนใจสินะ





"ที่นี่มันไม่ได้สวยหรูอย่างที่พวกนายเห็นหรอกนะ โลกภายนอกคือสงบสุข โลกภายในคือความตายที่หลีกเลี่ยงไม่ได้"






"....แต่ถึงอย่างงั้น!"ซากุระกุมอกแล้วพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงที่สั่นเครือ






"ฉันคือนักฆ่า ไม่สนว่าอะไรเป็นอะไร อยู่เพื่อทำตามคำสั่งด้วยตรง พวกฉันไม่ได้มีความรู้สึกรู้สาเกี่ยวกับเรื่องเพี้ยนๆของคนปกติหรอกนะ สิ่งที่พวกนายต้องเรียนรู้คือโลกที่พวกนายที่ย่างก้าวเดินเข้ามาเมืองนี้ ที่นี่ความมืดคือการเค้นฆ่ากัน"





"แล้วนายไม่รู้สึกถึงคำว่ากลัวตายงั้นหรอ?"ยามาโตะที่ยืนนิ่งๆมองผมด้วยสายตาที่ดูน่ากลัวหน่อยๆใส่ผม





"กลัวตาย.....ฮึๆๆฮ่าๆๆๆๆ กลัวตาย ฟอร์คอย่างพวกฉันไม่เคยที่จะกลัวตายอยู่แล้ว ไม่สิคำว่ากลัวตายมันไม่ได้อยู่ในสมองของพวกฉันซะนิด"





"นาย....เป็นใครกันแน่"ซาสึเกะมองผมด้วยหน้านิ่งๆ





"เป็นคนสิถามได้ เอาล่ะๆรีบไปซื้อเสื้อผ้าแล้วกลับบ้านกัน ตอนนี้พวกนายไม่ปลอดภัยแล้ว"




"หมายความว่าไง"




"เข้าเมืองเถื่อนก็เงี่ยแหละ"














TBC.......
================================================
นอนกอดออก กุมใจ//ใจส้่นๆมือสั่นตาม......แงงงงงงงง แค่ก---ๆ รูปนางตอนกวาดล้างเสร็จ



นางหล่อ........น้ำลายส่อแปป
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 63 ครั้ง

133 ความคิดเห็น

  1. #18 NamikoMeiko_AaM (@NamikoMeko_lm) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 6 พฤษภาคม 2561 / 21:48
    หล่อจริงค่ะไรท์ ( ̄﹁ ̄)//นำ้ลายไหลอีกคน
    #18
    2
  2. #17 Arashi no Hime (@Narahime) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 6 พฤษภาคม 2561 / 20:58
    หล่อเกินไปร้าวใจเกินไปแล้วอ้ากกกกกกกก!!!!!ท่านช่างร้าวใจเหลือ!'"=$/@$$*343')$//กรีดร้องไม่เป็นภาษา
    ปัง!
    แอ่ก!//โดนเป่าหัวกระจุย
    #17
    1