(Fic naruto ) ไม่มีไรมากนอกจากได้เรื่อง!!(Yaoi)

ตอนที่ 18 : จบ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 368
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 42 ครั้ง
    17 ก.ค. 61

CHAPTER 17
จบ

เปิดเพลงเพิ่มความนุกหนาน//โดนตบ












          การต่อสู้ได้จบลงท่ามกลางสายฝนไม่มีเสียงร้องสะอึ่กสะอื้นแต่อย่างไร ร่างเลออนเย็นเฉียบราวกับน้ำแข็งที่สัมผัสได้ถึงความอุ่นของเลือดเพียงเท่านั้น จู่ๆหน้าของเขาก็มืดลง สิ่งที่สัมผัสได้จากระหว่างของเหลวสีแดงไหลออก หนังตาหนักอึ่งไร้เรี่ยวแรงที่จะฝืนบังคับ ในที่สุดเขาก็จมสู่ห้วงนิทรา














[Kakashi Talk]


               สิ่งผมรับรู้ต่อจากนั้นไม่มีอะไรอีกเลย นอกจากเสียงของฝนที่ตกกระหน่ำมาแบบนั้น สถานที่ๆผมอยู่เต็มไปด้วยดอกไม้หลากหลายพันธุ์ นี่ผมตายแล้วงั้นหรอ...แล้วลูกของผมและเลออนละ? อ่า คงได้เจอกันในเร็วๆนี้แล้วละมั่ง หืม
               ระหว่างที่ผมคิด ผมเหลือบไปเห็นทางด้านตรงข้ามมันเป็นสะพานเชื่มต่อไปยังอีกฝั่ง ฝั่งทางด้านเต็มไปด้วยภูเขาไฟ เถ้าถ่าน ผู้คนจำนวนมากกำลังทยอยเดินเข้าไปตามเส้นทาง เรือนผมสีฟ้านภาที่แสนจะคุ้นเคยทำให้ผมอึ่งจนพูดไม่ออก 




เลออน




          หน้าใบหน้าอันเรียบเฉยยังคงปกติดีนอกจากรอยยิ้มที่เขามอบให้ผมอยู่ห่างๆ ผมพยายามที่จะก้าวขาเพื่อวิ่งไปหาเขา แต่มันไม่ยอมให้ผมขยับมันได้ เด็กตัวน้อยอายุราวๆ 4-6 ปีวิ่งไปหาเขาด้วยสีหน้าที่ร่าเริงผ่านผมไป รู้สึกตัวอีกทีก็มีมือของเด็กคนน้อยอีกคนมาจับมือผมไว้
          ดวงตากลมตัวสีมรกต เรือนผมสีขาวออกโทนฟ้า ใบหน้าคล้ายเลออนมากไม่สิแทบว่าเหมือนเลยด้วยซ้ำ เช่นเดียวกับเด็กที่วิ่งไปหาเลออนเช่นกัน แต่ทว่าดวงตาดวงโตเป็นสีเทาเช่นเดียวกับผม เรือนผมขาวโทนฟ้าเช่นกัน




"คุณพ่อคะ รีบไปกันเถอะเดี๋ยวเส้นทางก็ถูกปิดหรอก"




"อ่านั้นสินะ โบกมือลาคุณแม่กับชิมินก่อนสิ"




          มือน้อยของเด็กสาวตัวจ้อยโบกมือลาผม คุณแม่?งั้นก็หมายความว่า เด็กคนนั้นคือลิลิน ชิมินคือเด็กมี่ผมกุบมืออยู่งั้นสิ?



"ไปก่อนนะค่า คุณแม่"



"เดี๋ยวสิ!! เลออน ลิลิน!!!!!"



                         ชิมินวิ่งเข้ามาขวางผมไม่ให้ไป ทำไมล่ะ ทำไม?



"ไม่ได้นะฮ่ะคุณแม่ คุณพ่อกับลิลิน พวกเขาตัดสินใจกันแล้ว เพราะงั้นคุณแม่จะตามพวกเขาไปไม่ได้เด็ขาด!"



"ชิมิน..."




               น้ำตาของชิมินไหลออกมาให้ผมเห็น ที่น่าตกใจกว่านั้นผมถูกเลออนดีดหน้าผากเข้าอย่างแรง กะจะฆ่ากันให้ตายเลยหรือไง อุ้บ!








               จูบอันแสนหอมหวานอันแสนน่าคิดถึงทำให้เลออนอยากจะลิมรสมันให้มากกว่านี้ ถึงแบบนั้นเวลาที่ไปก็ลดลงไปตามด้วย เด็กทั้ง 2 ยิ้มให้กันและกัน รสชาติของเค้กยังคงเหมือนเดิมไม่เคยเปลี่ยน เขาค่อยๆถอนจูบนั้นอย่างช้าๆ




"เป็นแม่คนแล้ว อย่าอ่อนแอให้ลูกเห็นสิ"




"เลออน"




"ลาละนะ คุณคาคาชิ"



               ความมืดเข้ามาครอบงำร่างกายของคาคาชิแล้วแตกสะลายหายไปพร้อมกับเด็กชาย รอยยิ้มแสนอบอุ่นของเลออนผุดขึ้นที่มุมปาก ลิรินเองก็ยิ้มให้เช่นกันพร้อมขอให้พ่อของตนนั้นขี่คอเสียหน่อยก่อนที่จะเดินทางไปยังสะพานแห่งนั้นอีกครั้ง



"คุณพ่อคะ"



"หืม...ว่าไง ลิลิน"



"ระหว่างทางที่ไปน่ะ ช่วยเล่าเรื่องตั้งแต่ตอนเจอคุณแม่ได้หรือเปล่า?"



"....ก็เอาสิ"






















          เสียงดังหนวกหูทำให้คาคาชิต้องค่อยๆลืมตาตื่นขึ้นมามอง ซึนาเดะ ซากุระ ยามาโตะ และซาอิพยายามที่จะห้ามนารูโตะที่พยายามกัดฟันเข้าไปหาบางสิ่ง เสียง? กลิ่น? ประสาทสัมผัสไร้การคงบคุม ฝนนั้นยังคงตกกระหน่ำดั่งเช่นเคย



"นารูโตะ...."



"ครูคาคาชิ//คาคาชิ!"



               ไร้เรี่ยวแรงที่จะขยับเขยื้อนตัว ที่ทำได้มีแต่ต้องมองตรงไปข้างหน้าอย่างเดียว กว่าประสาทรับรู้จะกลับเป็นเหมือนเดิม เขาก็ได้ถูกสึกว่าใครนอนข้างๆเขาอยู่ 
               เรือนร่างอันไร้วิญญาณของเลออนกำมือของเขาไว้แน่นมากจนเป็นรอย ช่องอกเป็นรูให้เห็นเครื่องใน ดวงตานั้นยังปิดไม่สนิทดี แสงสีอ่อนน้ำเงินนวลปกคลุมยังที่มือของเขาและเลออนก็ได้แตกสลายหายไป



"ขอโทษนะ คาคาชิ ฉันช่วยคนรักของเธอและลูกในเธอไม่ได้ ช่วยได้แค่คนเดียวเท่านั้น"



"......."



          เสียงฟ้าผ่าดังกึกก้องไปทั่วพื้นดิน หยาดฝนได้หายไป แสงแดดเข้ามาเยือน ที่น่าแปลกมากกว่านั้นคือ ดอกไม้กำลังเจริญเติบโตไปทั่วรอบๆ โคโนฮะบรรนี้ กลายเป็นสวรรค์แห่งดอกไม้นานาพันธ์ุ 




แกร๊ก...



          เสียงการแตกของกระจกดังขึ้นข้างๆหู รอยร้าวที่หน้าเลออนเพิ่มจำนวนมากขึ้นเรื่อยๆ และในที่สุด.......








เพล้ง








กลายเป็นเเศษแก้วผลึกสีฟ้ามรกตนิลขนาดพอมือและมีบางอย่างถูกวางไว้ข้างๆกัน








สร้อยหัวสิงโตนภาส่องแสงประกายละยิบละยับอยู่







               ถ้าวันนั้นมีจริงอีกครั้ง ขอให้พวกเราได้พบเจอกันอีกครั้ง แล้วกลายเป็นครอบครัวอันแสนสุขดั่งที่ปราถนาอันไว้














(END)
=====================================================

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 42 ครั้ง

133 ความคิดเห็น

  1. #119 seya(b) (@benlovelike246) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 20 กรกฎาคม 2561 / 17:14
    ทำไมต้องจบแบบนี้ด้วยอะแต่ก็ยังดีที่เหลือลูกไว้อยู่คาคาชิจะได้ไม่เหงามาก//เกือบร้องไห้เลยอะ
    #119
    0
  2. #116 S2O3 (@sornsawanean) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 18 กรกฎาคม 2561 / 20:15

    ถือRPGเตรียมไว้แปป/ อ้อ ลืมออน์เกม///วางRPGลง จุดTNTไว้///ไปละ

    #116
    0
  3. #115 Arashi no Hime (@Narahime) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 18 กรกฎาคม 2561 / 07:27
    ปวดตับสุดๆเลยจ้า~55555
    #115
    0
  4. #107 จีจี้ซัง (@jiji-love) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 17 กรกฎาคม 2561 / 14:57
    เราจะฆ่าไรต์!!!!!
    จะจบแบบนี้ม่ายด้ายยยยยยยยย//ไรต์กำลังล้อเล่นใช่ไหม?! ใช่ไหม!!!//บีบคอไรต์
    #107
    0
  5. #103 NamikoMeiko_AaM (@NamikoMeko_lm) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 17 กรกฎาคม 2561 / 13:13
    ไรท์ทำเขาเสียใจ;^;//หลบในมุมมืด
    #103
    0
  6. #102 Mirosuno (@0911038869) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 17 กรกฎาคม 2561 / 13:00
    มาต่อตอนเสริมเดี๋ยวนี้นะไรต์ มันต้องไม่จบแบบเนนนนนนนน้!!!!!!
    #102
    0
  7. #101 Mikase rinna (@Nun300) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 17 กรกฎาคม 2561 / 12:53
    ไรท์ฮืออออออออออออไรท์เเงๆๆๆๆๆทำไมมมมมจบเเบบบนี้อ่าาาาา
    #101
    0
  8. #100 igyyhuhhiii (@igyyhuhhiii) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 17 กรกฎาคม 2561 / 12:45
    เกลียดไรต์เตอร์//ทำเราร้องไห้ที่โรงเรียน
    #100
    0
  9. #99 My dark side (@plalovekung2547) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 17 กรกฎาคม 2561 / 12:30
    มาม่าหลายบาทจัง Q^Q
    #99
    0
  10. #98 คนกาว3018 (@manglekung340) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 17 กรกฎาคม 2561 / 12:30

    โอ้ยยยนยยย..ตับข้า

    #98
    0