(Fic naruto ) ไม่มีไรมากนอกจากได้เรื่อง!!(Yaoi)

ตอนที่ 17 : ลาก่อน

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 306
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 32 ครั้ง
    21 ก.ค. 61

CHAPTER 16
ลาก่อน

ใครที่ยังไม่ได้อ่านตอนที่ 15 กลับไปอ่านด้วยนะเออ
กรุณาเปิดเพลงเพื่อเพิ่มความเพลิดเพลิน(?)












                              ฝนนั้นยังคงตกกระหน่ำ ระเบิดยังคงดังขึ้นต่อเนื่องไม่มีระยะเวลาว่ามันจะหยุด สถานะการณ์คับขันเต็มที การบุกรุกจากศัตรูไม่มีท่าทีที่จะหยุด โคโนฮะใกล้ถึงจุดบแล้ว คาคาชิที่อดทนดูอยู่เฉยๆไม่ได้ขืนขีดจำกัดตนเองวิ่งฝ่าการตุ้มกันจากหน่วยลับไปเผชิยหน้ากับคนที่เขารักอีกครั้ง ด้วยไม่สนใจว่าจะถูกเตือนยังไง ระหว่างที่เขาหลับอยู่ก็ได้ยินเสียงบทสนทนาระหว่างนารูโตะและซึนาเดะ เลออนที่เขารักไม่มีจิตใจของตัวเองอีกแล้ว ตราคำาสาปนั้นยังคงกีดกั้นไม่ให้เลออนได้รับรู้ถึงเรื่องอดีตของตน
                    สถานที่เขาคิดว่าเลออนน่าจะไปต้องเป็นที่นั้นแน่ๆที่เขาเล่าเรื่องถึงบรรยากาศน่าดูวิวยามพระอาทิตย์ตกดิน มันเป็นอย่างที่เขาคิด   เลอนนอยู่ที่นั้นกำลังนั่งมองวิวจากบนหน้าผาของโคโนฮะด้วยนัยน์สีขาวคล้ายกับสัมภเวสี เลออนรับรู้ได้ถึงการมาของบุคคลตรงหน้าทำแค่มองด้วยหางตาไม่มีการเอ่ยกล่าวอะไรทั้งสิ้น




 ".....เลออน...."





"........"




               ไม่รู้ว่าจะพูดอะไรดีพอที่จะำให้เขากลับมาอย่างเช่นเดิมเสียงหัวใจเต้นรั่วยิ่งกว่าเดิม ความรู้สึกแรกที่สัมผัสได้จากเลออน เขาช่างเย็นชา ไร้อารมณ์มากที่สุดที่เขาเคยเห็นมา ลูกกระสุนถูกยิงเฉียดหน้าของคาคาชิตัดเอาเส้นผมออกไปเล็กน้อย ต้นไม้กลายเป็นรูขนาดเล็กฝังลูกกระสุนของไป




"นายจะฆ่าฉันจริงๆหรือเปล่า?"




               เขารู้เรื่องที่เลออนจะฆ่าเขาไปพร้อมกับโคโนฮะนั้นก็หมายความว่าเขาจะฆ่าลูกของเขาและเลออนได้ด้วย คำสัญญานั้นคงเป็นเพียงแค่คำโกหกงั้นหรือ?




"ไหนบอกว่าจะรอฉันจนกว่าวันนั้นจะมาถึงไง ทำไมถึงกลายเป็นแบบนี้ได้ล่ะ"




               ไม่มีอีกแล้ว เลออนคนนั้น เลออนที่เขารักจากใจจริงๆไม่มีอีกแล้วรอยยิ้มที่มอบให้เขาทุกครั้ง ไม่มีอีกแล้วอ้อมกอดอันแสนอบอุ่น ไม่มีอีกแล้วเลออนที่แสนอ่อนโยนของเขา คุไนถูกชักขึ้นมาตั้งการ์คพร้อมโจมตี การเเรียนรู้ทักษะของนักฆ่าที่เลออนคนนั้นได้สอนนั้น





"เลออน..."














               หมัด เท้า เข่า ศอก มือ มีด คุไน และปืนเข้าปะทะกันอย่างดุเดือด เลออนเคลื่อนไหวหลบการโจมตีของคาคาชิราวกับรู้ว่าการเคลื่อนไหวเป็นเช่นไร ช่องว่างจังหวะเขาหมุนตัวถีบท้องคาคาชิอย่างเต็มแรงจนร่างนั้นปลิวไปตามแรง แขนที่รับลูกเตะนั้นเป็นกลายเป็นรอยแดง เกือบ..เกือบโดนที่ท้องเขาแล้ว 
               ถ้าโดนเข้าไปคงแย่ไม่น้อย มีดขนาดกลางสั้นถูกใช้อย่างคล่องแคล้วกวาดตวัดขึ้นฟันเฉียดแขนของคาคาชิ สภาพพื้นเปียกแฉะทำให้ทรงตัวลำบาก ทั้งอย่างก็ถูกหยุดลง ระยะห่างทั้ง 2 ไกลพอตัว มือของคาคาชิมีสายฟ้าวิ่งวนรอบๆแต่ถ้าทำแบบนั้นมันแย่ยิ่งกว่านั้นอีก มุมปากของเลออนกะตุกยิ้มขึ้นอย่างปิติ









ฉึก!!!!!!








               ดวงตาสีเทาเบิกกว้างค้างไม่อยากจะเชื่อในสิ่งที่เห็นและสัมผัสได้ ความอบอุ่นโอบแขนขวาเขา แขนของเขาแทงทะลุหัวใจของเลออน ของเหลวสีไหลตามฝนลงกับพื้นน้ำที่เปียกแฉะ ร่างของทั้ง 2 อ่อนยวบลง เสียงไอกระอักกระอวนทำให้เขาต้องมองยังหน้าอันซีดของเลออนที่ค่อยๆเย็นลง



"ทำไม...."



"อ่า....ดีใจจังนะครับ คุณคาคาชิ"



"เลออน..?"




               ประโยคสนทนา น้ำเสียงอันแสนจะหวานหู ดวงตามรกตเริ่มดูมีชีวิตชีวาอีกครั้ง น้ำตาไหลออกมาปะปนกับฝนด้วยที่คาคาชิเองก็ไม่รู้ตัวว่าร้องไห้ให้เขาได้เห็นอีกครั้งแบบนี้



"ไม่เจอกันแค่ไม่กี่ปีเอง... ขี้แยขึ้นเยอะไปหรือเปล่าครับ...."



"ฮึก....ก็มัน..ฮึก เลออน..."



"ข..ขอโทษนะครับ....ดูเหมือนว่าผมจะรักษาสัญญาที่ให้กับคุณไม่ได้ซะแล้วสิ...."




               ไฟที่ส่องสว่างไกล้มอดเต็มแก่ ผู้แพ้ต้องตาย ผู้ชนะต้องมีชีวิตอยู่ อยู่ๆในหัวก็คิดถึงวันเก่าขึ้นมา แถมยังเห็นภาพของเด้กตัวเล็กที่พยายามร้องเรียกให้เขากลับไปหาอีกเนี่ยสิ



"ไม่เอานะ! เลออน ถ้าไม่มีนายแล้วฉันกับลูกจะอยู่กันยังไง!"



"ขอโทษนะครับ...ผมรู้ตัวเองดี...ค่อก!"



"เลออน!"



               ของเหลวสีแดงไหลออกมาจากผ้าปิดปากทำให้ผ้านั้นชุ่มอีกกว่าเดิม การที่ถูกล้างสมองแล้วถูกฆ่าตายตั้ง 2 ครั้งคงไม่แปลกเท่าไหรสินะ ถ้าจะให้แปลกก็ต้องเป็นตอนนี้เขาจะได้ตายจริงๆแต่ถึงอย่างงั้นความรู้สึกที่ยังอยากอยู่ต่อมันก็ผุดขึ้นมา นักฆ่าที่ไม่ได้สนใจเรื่องไรมากนอกจากเรื่องลอบสังหารผู้คนมานับไม่ถ้วนกำลังกลัวความตาย? น่าขำจริงๆ เพราะแบบนั้นตอนนี้ขอทำใจอยากเป็นครั้งสุดท้ายก่อนจากไปล่ะกันนะ
               นิ้วมือหนาหยาบกร้าวลูบปากของคาคาชิเบาๆทำให้รู้ว่าเขาทำงานหนักมากแค่ไหน ก่อนที่จะมอบจูบผ่านผ้าปิดปาก รสชาติของเลือดผสมกับน้ำฝนไร้ซึ่งความหวานของไวท์วนิลลาที่เขาชอบ แต่ถึงอย่างั้นก็รู้สึกพอใจสำหรับเขาแล้ว หนังตาถูกทำให้ปิดลง แขนที่ลูบหัวคาคาชิได้ร่วงลง







ลาก่อน...ชายผู้เป็นที่รัก เลออน














TBC......
=====================================================
อุป่ะ ใกล้จบแบ้ว แอีฟ//โดนตืบ!
B
E
R
L
I
N
 
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 32 ครั้ง

133 ความคิดเห็น

  1. #105 ราดีนซิส ลีอา (@mainajaah) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 17 กรกฎาคม 2561 / 13:53
    ไม่น่ะเลออนนายต้องไม่ตาย
    #105
    0
  2. #96 seya(b) (@benlovelike246) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 17 กรกฎาคม 2561 / 06:24
    อย่าตุยน่ะอย่าตุยๆๆๆๆ
    #96
    0
  3. #95 Mirosuno (@0911038869) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 17 กรกฎาคม 2561 / 01:55
    แหม แหม..แต่งได้ดีเลยนี่ บ้านไรต์อยู่ไหนจ๊ะ:)// ถือระเบิด และบาซูก้าไว้ในมือ
    #95
    0
  4. วันที่ 17 กรกฎาคม 2561 / 00:01
    เลออนนนนนนน
    #94
    0
  5. #93 sa5sa5sa (@sa5sa5sa) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 16 กรกฎาคม 2561 / 22:33
    เป็นกำลังใจให้นะคะ^_^
    #93
    0
  6. #92 จีจี้ซัง (@jiji-love) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 16 กรกฎาคม 2561 / 22:31
    น่าฆ่าไรต์จริงๆ!!//ถือมีดเตรียมจ้วง
    #92
    0
  7. วันที่ 16 กรกฎาคม 2561 / 22:03
    เขางอนไรท์แย้วววววว//งอแงแม่มเลย
    #91
    0
  8. #90 ซิบารุ มิคุ (@onanong55) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 16 กรกฎาคม 2561 / 21:51

    อมก... น้ำตาซึมเลยอ่านพร้อมกับเพลง//เช็ดน้ำตา ม่ายยยยยยเลออนT-T

    #90
    0
  9. #89 igyyhuhhiii (@igyyhuhhiii) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 16 กรกฎาคม 2561 / 21:49
    ไรต์ถ้าตัดจบแบบนี้จะไปเผาบ้านไรต์//(*^▽^*)
    #89
    0
  10. #88 คนกาว3018 (@manglekung340) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 16 กรกฎาคม 2561 / 21:46

    โอ้ยยยย เศร้าาเว่ยยยยย!!! #เช็ดน่ำตาหนักมากhttps://www0.dek-d.com/assets/article/images/sticker/bb-03.png https://www0.dek-d.com/assets/article/images/sticker/yy-big-02.png

    #88
    0