ภาธรXตุลย์ ร้านขายของเล่นของผู้เป็นนิรันดร์

ตอนที่ 3 : Part2(ตุลย์)ฝันของตุลย์

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 119
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    16 เม.ย. 55

ใครก็ได้ช่วยด้วย…..ช่วยฉันที…’

เฮือก!

ผมสะดุ้งเฮือกตื่นขึ้นมากลางดึก ใช้มือปาดเหงื่อที่ผุดเต็มใบหน้าออกจากลวกๆ นี่ผม….ฝันไปหรอ แต่ผมก็ยังงงๆอยู่ดีเพราะคนอย่างผมมันไม่เคยฝันอะไรเลยนี่นา แต่ก็ช่างเหอะ! นอนต่อดีกว่า

และทันทีที่ผมหลับตาลง ผมก็ถูกฉุดเข้าสู่ห้วงนิทราอีกครั้ง….

เช้าวันต่อมา

“ตุลย์! ตื่นได้แล้วนะ เดี๋ยวก็ไปสายอีกหรอก” เสียงน้ามนต์ดังขึ้นมาจากข้างล่าง ผมค่อยๆลากร่างของตัวเองลงจากเตียงแล้วอาศัยความเคยชินคลำทางไปห้องน้ำโดยที่ยังหลับตาอยู่

“ตุลย์จ๊ะ วันนี้น้าจะพาตุลย์ไปอยู่ที่บ้านน้าชั่วคราวนะ  เดี๋ยวเย็นนี้น้าไปรับที่โรงเรียน ให้เรากลับมาเก็บเสื้อผ้าและของสำคัญก่อน แล้วค่อยไปอยู่กับน้า” น้ามนต์เอ่ยขึ้นขณะวางจานอาหารเช้าลงตรงหน้าผม

“ผมอยู่บ้านนี้ไม่ได้หรอครับ” ผมแย้ง น้ามนต์เลิกคิ้วเล็กน้อยก่อนจะส่งยิ้มให้

“ก็แม่เราฝากให้น้าช่วยดูเราตอนไปต่างประเทศนี่ น้าก็ไม่อยากให้เราอยู่คนเดียว อีกอย่างน้าก็ต้องขับรถจากบ้านน้ามารับตุลย์ไปส่งที่โรงเรียนด้วย ระยะทางมันไกลน่ะ ไว้พอถึงวันที่พ่อแม่ตุลย์กลับมาแล้ว ตุลย์ก็ย้ายกับมาอยู่ที่นี่เหมือนเดิม”

“เอ่อครับ ว่าแต่บ้านน้านี่หลังไหนอ่ะครับ”

“ก็บ้านอาสิทธาไงจ๊ะ..ที่เป็นครูของโรงเรียนที่เราเรียนอยู่น่ะ ตั้งแต่น้ากับอาสิทธาแต่งงานกัน น้าก็ย้ายเข้าไปอยู่กับเขา”

“อ่อครับๆ”

20.00 . ที่บ้านของอาสิทธา

ผมนั่งทำการบ้านวิชาชีวะอยู่ที่โซฟาหน้าทีวี อาสิทธาเดินมาตั้งแต่เมื่อไหร่ไม่รู้ทิ้งตัวลงนั่งข้างๆผม

“เดี๋ยวตุลย์นอนที่ห้องของภาธรนะ” อาสิทธาเอ่ยขึ้น ผมขมวดคิ้วด้วยความงุนงง

“ภาธรใครหรอครับ”

“เอ้อ! ลืมไป เราไม่รู้จักธรนี่นา เขาเป็นหลานของอาเอง”

“แล้วเขาไม่อยู่หรอครับ”

“เขาหายออกจากบ้านไปประมาณเดือนกว่าแล้วน่ะ”

คำตอบของอาสิทธา เล่นเอาผมเงียบไปทันที ผมรู้แล้วว่าเด็กหนุ่มที่น้ามนต์ชอบพูดถึงให้พ่อแม่ผมฟังก็คือ หลานชายของอาสิทธาที่หายตัวไปนั่นเอง

“แล้วอาไม่ไปแจ้งความหรอครับ” ผมยังอดสงสัยไม่ได้ อาสิทธาเอื้อมมือมาลูบหัวผมเบาๆ

“แจ้งแล้ว แต่ทางตำรวจก็บอกว่าไม่มีเบาะแสอะไรเลย”

และหลังจากนั้น ผมกับอาสิทธาก็ไม่ได้คุยอะไรกันอีก จนผมเริ่มง่วงเหงาหาวนอนเลยขอตัวขนของขึ้นมาเก็บบนห้องแล้วค่อยไปอาบน้ำ เตรียมทบทวนหนังสือรอบดึก หรือถ้าง่วงมากก็จะนอนเลย

หลังจากที่อาบน้ำแปรงฟันเสร็จ ผมก็เดินเข้ามาในห้องนอนห้องใหม่ และในจังหวะที่กำลังจะล้มตัวลงนอน สายตาของผมก็เหลือบไปเห็นอะไรบางอย่างแลบออกมาจากกระเป๋า ด้วยความสงสัย ผมจึงลุกจากเตียงนอน เดินไปดูว่ามันคืออะไร? และทันทีที่ผมรูดซิปกระเป๋าให้เปิดออก ผมก็ต้องตกใจแทบหงายหลัง!

มันคือ หุ่นกระบอกตัวพระที่ได้มาจากร้านขายของเล่น

เฮ้อสงสัยตอนเก็บของคงจะรีบไปหน่อย เลยไม่ได้ดูว่าหยิบอะไรติดมาบ้าง ไปนอนดีกว่า ผมนึกในใจก่อนจะดันหุ่นกระบอกให้เข้าไปในกระเป๋าตามเดิม แล้วเดินกลับไปนอนที่เตียง ไม่นานนัก ผมก็หลับไปแล้วก็ฝัน

ช่วยด้วย….ช่วยฉันด้วยเสียงพึมพำที่ผมพอจะรู้ว่าผู้พูดเป็นผู้ชาย ผมหันขวับไปที่ต้นเสียงก็เห็นร่างเลือนรางของเด็กหนุ่มหน้าตาดีคนหนึ่ง อายุน่าจะเด็กกว่าผมประมาณสองปี เขามองผมด้วยนัยน์ตาที่แสนเศร้าและมีน้ำตาเอ่อคลอ ริมฝีปากบางขยับเป็นระยะๆ เพื่อส่งเสียงบอกให้ผมช่วยเขา

เฮือก!

ผมสะดุ้งตื่นขึ้นพร้อมกับเหงื่อเม็ดใหญ่ที่ผุดพรายเต็มหน้า เป็นเวลา2คืนติดกันแล้วนะที่ผมฝันเห็นเขา….เขาเป็นใครกันแน่!?

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

18 ความคิดเห็น

  1. #9 ϟ D a e U p ϟ (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 16 เมษายน 2555 / 21:45
    ตุลย์น่ารักอ่ะ! >.< 
    #9
    0
  2. #8 Dark Elf (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 16 เมษายน 2555 / 21:32
    โอ๊ย! ยิ่งอ่าน ยิ่งตื่นเต้นเลยนะเนี่ย > #8
    0
  3. #7 stardust (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 16 เมษายน 2555 / 15:49
     อ๊ายยย ตุลย์น่ารักอย่างแรง กรี๊ดดดด ใจละลายเพราะความน่ารักของตุลย์-////- (แอ๊ก!!/โดนภาธรสกายคิก สลบคามุม)
    #7
    0