ภาธรXตุลย์ ร้านขายของเล่นของผู้เป็นนิรันดร์

ตอนที่ 2 : Part1(ตุลย์) ร้านขายของเล่น

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 184
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    14 เม.ย. 55

                
              
“ตุลย์ๆ ตื่นได้แล้ว!” เสียงปลุกหวานๆของน้าสาวผมดังขึ้น ผมแปลกใจเล็กน้อยว่าทำไมวันนี้แม่ผมไม่มาปลุกเหมือนเคย แต่แล้วก็ต้องร้องอ๋อ เมื่อนึกขึ้นได้ว่าพ่อกับแม่ไปเที่ยวต่างประเทศ

                ผมยกมือขึ้นขยี้ตาเบาๆก่อนจะเหลือบไปเห็นร่างบางของน้าสาวที่ชื่อ มนทยา กำลังยืนยิ้มแฉ่งอยู่ที่ปลายเตียง ในมือของเธอถือกุญแจรถอยู่

                “สายมากแล้วนะตุลย์ น้าว่าวันนี้เราไม่ต้องไปโรงเรียนหรอกมั้ง เพราะถึงไปก็ไม่ทัน”

                อืม….พูดให้กำลังใจกันดีมาก น้าผม

                “ไม่ได้หรอกครับ น้ามนต์ วันนี้ผมมีพรีเซ็นต์งานกลุ่มวิชาเคมี ยังไงก็ต้องไปครับ”  ผมตอบก่อนจะสะบัดผ้าห่มออกจากตัว แล้วตรงดิ่งไปทีห้องน้ำ รีบล้างหน้าแปรงฟันอย่างรวดเร็ว

                30นาทีต่อมา

                หลังจากที่ผมเพิ่งลงจากรถของน้ามนต์ในสภาพที่ดูไม่ได้ราวกับไปฟัดกับหมามา ทั้งเสื้อยับ ผมยุ่งเหยิงเพราะยังไม่ได้เซ็ท เน็คไทก็ยังผูกไม่เรียบร้อย เรียกได้ว่าน่าอนาถสุดๆ ผมเหลือบมองนาฬิกาของตนเองก็พบว่าคาบแรกซึ่งเป็นวิชาเคมีเลยเวลาไปแล้วกว่าครึ่งคาบ ผมรีบโกยสี่คูณร้อยผ่านหน้าอาจารย์ปกครองที่คอยเช็คชื่อคนมาสายไปราวกับไม่มีตัวตน

                ผมก้าวขึ้นบันไดขั้นสุดท้ายด้วยอาการหอบสุดฤทธิ์ ก่อนจะพาร่างของตัวเองให้ไปหยุดอยู่หน้าห้องเรียน และทันทีที่ผมเข้าไป…..

                “เย้!!!!!! ไอ้ตุลย์มาแล้วเว้ย!!” เสียงไอ้เค เพื่อนผมตะโกนดังลั่นจนผมต้องหันควับไปมอง ก็พบสมาชิกในกลุ่มของผมยืนเรียงแถวหน้ากระดานอยู่หน้าห้อง ในมือมีเอกสารวิชาเคมีถืออยู่

ให้ผมเดานะ พวกมันคงรายงานกันไม่รอด ถึงได้ดีใจขนาดนั้นเมื่อเห็นผม

อาจารย์ประจำวิชากระแอมเล็กน้อย เรียกให้สมาชิกในกลุ่มผมสะดุ้ง พวกมันรีบละสายตาของผมแล้วกลับไปรายงานต่ออย่างเก้ๆกังๆ

                “เฮ้อ…..” ผมถอนหายใจออกมาพร้อมกับวางกระเป๋าลงบนเก้าอี้ ก่อนจะหยิบเอกสารวิชาเคมีที่เตรียมมาสำหรับส่วนที่ผมต้องรายงานออกมาจากแฟ้มแล้วเดินไปรวมกลุ่มกับพวกเพื่อนๆที่ยืนอยู่หน้าห้อง

การรายงานกลุ่มผมผ่านไปอย่างราบรื่น เสียงปรบมือของเพื่อนๆดังขึ้นก่อนจะค่อยๆซาลงเมื่อพวกผมเดินกลับมานั่งที่ของตัวเอง

“อะแฮ่ม! การรายงานของกลุ่มนี้ถือว่าใช้ได้ทีเดียว ถึงแม้ในตอนแรกจะเก้ๆกังไปบ้าง แต่ครูเห็นในความพยายามของพวกเธอ ครูให้ทุกคน8เต็ม10 ยกเว้น ตุลย์ ถึงจะมาสายไปหน่อยแต่ครูให้สิบเต็มนะ วันนี้พอแค่นี้ก่อน ทุกคนไปพักได้”

สิ้นเสียงของอาจารย์ นักเรียนทุกคนในห้องก็กล่าวทำความเคารพก่อนจะแยกย้ายกันไปพัก แต่ผมยังคงนั่งอยู่ที่โต๊ะของตัวเอง พลางไล่สายตาอ่านเอกสารวิชาเคมีในมือไปด้วย แต่น่าแปลกที่วันนี้ ผมจะอ่านมันซ้ำเท่าไหร่ก็ไม่เข้าหัวซักนิด และที่น่าแปลกกว่านั้น….คือ ผมรู้สึกสังหรณ์ใจอะไรบางอย่าง เหมือนจะได้เจอเรื่องแปลกๆอย่างนั้นแหละ

เสียงกริ่งบอกเวลาเลิกเรียนดังขึ้นพร้อมกับเสียงเย้อย่างดีใจของไอ้พวกเด็กหลังห้อง ผมปิดหนังสือชีววิทยาลง จัดการเก็บเครื่องเขียนที่วางกระจัดกระจายไปทั่วโต๊ะใส่กระเป๋าดินสอ ก่อนจะยัดทั้งหนังสือและเครื่องเขียนใส่กระเป๋า แล้วสะพายกระเป๋าเดินออกมาจากห้อง

 

ตึกตึกตึก

“ยินดีต้อนรับครับ” เสียงของชายหนุ่มผมแดงดังขึ้นเรียกให้ผมที่กำลังเหม่อลอยสะดุ้งสุดตัว นี่ผมใจลอย….ขนาดเดินเข้ามาในร้านขายของเล่นประหลาดๆนี่อีกแล้วเหรอ

ในขณะที่ผมกำลังจะหันหลังกลับ สายตาของผมก็ไปสะดุดเข้ากับอะไรบางอย่างที่ตั้งอยู่บนชั้นวางในร้านขายของเล่น

หุ่นกระบอก….

ผมไม่รู้ว่าทำไมถึงละสายตาจากหุ่นกระบอกตัวพระที่เก่าคร่ำคร่าไปไม่ได้เลยแม้แต่น้อย แถมขาทั้งสองข้างยังพาให้ผมเดินเข้าไปใกล้หุ่นนั่นอีก ผมกะพริบตาถี่ๆก่อนจะรู้ว่าผมไม่ได้คิดไปเองว่าหุ่นกระบอกตัวนั้นกำลังจ้องมาทางผม

ฟุบ!

มือเรียวๆของชายหนุ่มผมแดงหยิบหุ่นกระบอกที่ผมจ้องอยู่นานสองนานขึ้นมา เขาส่งยิ้มให้ผม ก่อนจะนำหุ่นกระบอกตัวพระใส่กล่องแล้วส่งให้

“ขอให้สนุกกับของเล่นชิ้นนี้นะครับ”

ผมรับมาอย่างเก้ๆกังๆ ก่อนจะเดินออกจากร้านไป ด้วยความรู้สึกที่ยังงงๆอยู่ว่าทำไมผมถึงได้มาพบร้านขายของเล่นนี่ถึงสองครั้งได้…..

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

18 ความคิดเห็น

  1. #18 merry_rain (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 8 กุมภาพันธ์ 2557 / 19:17
    สนุกที่สุดเบย
    #18
    0
  2. #6 kosorina (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 15 เมษายน 2555 / 21:31
    มาต่อไวๆนะฮะไรเตอร์ ค้างๆๆๆ >< 
    #6
    0
  3. #4 lliad (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 15 เมษายน 2555 / 10:30
     ค้างจ้า มาอัพต่ออีกน้า~~
    #4
    0
  4. #3 killnomore (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 14 เมษายน 2555 / 20:28
    มาต่อไวๆน้าาา >< ค้างมาก~
    #3
    0