[Fic BTS] SF/OS Love Diary [#kookjin/Other]

ตอนที่ 7 : [SF] Coffee : 3 #kookjin ft.hopega

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 373
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 12 ครั้ง
    19 เม.ย. 61






"พี่ขอโทษนะจองกุก ลาก่อนนะกุกกี้ของพี่"


"ได้โปรดพี่จิน อย่าทิ้งผมไปเลยนะ ไหนพี่เคยบอกจะอยู่กับผมตลอดไปไง ทำไมพี่ผิดสัญญากับผมอะ"











"เฮ้อ..."



"โอ๊ย ไอ้บ้านี่ เเกถอนหายใจจนฉันเหนื่อยเเทนเเล้วนะเฮ้ย"พี่ยุนกิว่า



"ก็ผมไม่รู้จะเริ่มไงดีนี่หว่า"เขาเอ่ยอย่างกังวลใจ



"โอ๊ย ก็เเกรู้สึกยังไงเเกก็เเค่พูดไปมันจะยากอะไรหะไอ้กุก"พี่โฮซอกเอ่ย



"ต.."



"นั่นไอ้จินมานู่นเเล้ว ไม่มีเวลามาทำใจ อยากจะทำอะไรอยากจะพูดอะไรก็รีบๆทำซะ เข้าใจ๊"พี่ตัวขาวเอ่ย ก่อนที่พี่ชายทั้งสองจะวิ่งออกไป



"อ้าวกุกกี้ โทษทีนะคือพอดีเคลียร์งานที่บริษัทนานไปหน่อยน่ะ แหะๆ"พี่ชายหน้าหวานหัวเราะเบาๆพลางเอามือมาเกาหัวเบาๆอย่างรู้สึกผิด



"มารอพี่นานหรือเปล่าล่ะเรา"



"อ..เอ่อ เปล่าครับเปล่า"เขาเอ่ยเสียงสั่น



"งั้นผมว่าเราไปกันดีกว่าเลยเเล้วกันนะครับ"



"เออว่าเเต่นี่เราจะพาพี่ไปไหนเนี่ย แค่นัดมาเเต่ดันไม่บอกอะไรสักอย่าง"



"นี่นายไม่ได้จะพาพี่ไปฆ่าใช่ไหมเนี่ย"พี่ซอกจินเอ่ยพลางทำเสียงตกอกตกใจ



"โอ้ยไม่หรอกครับพี่ ผมเป็นห่วงพี่ขนาดนี้ ผมจะไปฆ่าพี่ลงได้ยังไง แค่เห็นพี่เจ็บผมยังไม่อยากเห็นเลย"



"..."หลังจบประโยคนั้นไม่รู้ว่าเขาตาฝาดไปหรือเปล่าเเต่เขาเห็นร่างโปร่งหน้าเเดงด้วยล่ะ



"อ..อืมๆเชื่อก็ได้ งั้นจะพาพี่ไปไหนล่ะหื้ม"พี่ซอกจินเอ่ยถามตาใส



"อืม..."เขาทำท่าคิด



"ไม่บอกหรอกครับ ถ้าบอกก็ไม่เซอร์ไพร์สสิ"



"เดี๋ยวนะมาเซอร์ไพร์สอะไรวันคริสต์มาสเนี่ย"



"มาเถอะครับผมเเค่จะพาพี่ไปเที่ยวเอง ไปเร็วๆ"จากนั้นเขาก็กุมมือนุ่มไว้ก่อนจะเริ่มออกเดินไปยังจุดหมาย โดยไม่ทันได้หันมามองว่าเจ้าของมือนุ่มที่เขากำลังกุมอยู่นั้นเกอดอาการหน้าเเดงขึ้นมา..









"นี่ไงครับ ถึงเเล้ว"



"หื้ม ตลาดคนเดินเนี่ยเหรอ คิดไงพาพี่มาเนี่ย"



"ผมเห็นว่าที่นี่มีอาหารอร่อยๆเยอะน่ะครับ แล้วก็ยังมีที่นั่งกินนั่งถ่ายรูปด้วยผมเลยคิดว่าพี่น่าจะชอบ แบบอะไรที่ผ่อนคลายสมองบ้างอะไรแบบเนี้ยครับ"เขาเอ่ยพลางลอบมองใบหน้าของพี่ชายหน้าหวาน



"..."



"อื้ม พี่ชอบมากเลยล่ะ จะว่าไปนายพาพี่ไปเที่ยวที่ไหนพี่ก็ชอบหมดนั่นเเหละ น่ารักจริงๆเลยนะเนี่ยน้องชายของพี่"เฮ้อ น้องชายอีกละ



"งั้นไปกันเลยดีกว่าจองกุก พี่อยากเดินให้ทั่วตลาดเลยตอนนี้"ร่างโปร่งยื่นมือมาจับมือของเด็กหนุ่มไว้ก่อนจะเริ่มออกเดิน



ทั้งสองเดินไปทั่วทั้งตลาดคนเดินเเห่งนี้อย่างมีความสุข ทั้งกิน ทั้งดูของใช้ต่างๆ ผลัดกันเเกล้งกันบ้าง แต่นั่นก็คือความสุขของพวกเขา ความสุขที่เกิดขึ้นเมื่อทั้งคู่ได้อยู่ด้วยกัน



"เฮ้อ สนุกมากเลย นายนี่รู้ใจพี่จริงๆ ของกินก็เยอะของใช้อะไรก็สวย แต่จะให้ซื้อหมดคงไม่ไหวหรอกนะ ไม่มีเงิน5555"คิซอกจินเอ่ยติดตลก และนั่นก็ทำให้เด็กหนุ่มข้างกายหัวเราะตามได้ไม่ยาก



"คือพี่จินครับ..."



"หื้มว่าไง"



"คือ.."



"คือวันนี้สนุกไหมครับ ผมเห็นพี่เดินยิ้มไปทั่วเลย"ถ้าพี่ยุนกิกับพี่โฮซอกมาได้ยินคงต้องด่าเขาไปแล้วเป็นเเน่เเท้



"สนุกสิ สนุกมากกกกก พี่ชอบมันสุดๆเลยล่ะ"พี่ชายหน้าหวานเอ่ยพร้อมกับใบหน้าที่ยิ้มเเย้ม



คือตอนนี้ทั้งเขาเเละพี่ซอกจินได้มานั่งพักเหนื่อยจากการเดินเล่นไปทั่วทั้งตลาดบริเวณสวนสาธารณะแถวนั้น เบื้องหน้าของพวกเราตอนนี้คือแม่น้ำฮันอันกว้างใหญ่ แถวๆที่เรานั่งก็มีคู่รักมานั่งพลอดรักกันบ้างประปราย เฮ้อเเต่จะทำไงได้ก็เขาไม่กล้าที่จะพูดมันออกไปนี่นา



และระหว่างที่จอนจองกุกกำลังคิดอะไรอยู่นั่นเอง....



"เฮ้ จองกุก ดูอะไรนี่สิ"เสียงหวานเอ่ยขึ้นทำให้เขาตื่นจากภวังค์ของเขา



"นี่มันหิมะนี่ ว้าว หิมะเเรกซะด้วยนะเนี่ย"พี่ซอกจินเอ่ยอย่างตื่นเต้น



"เรามาอธิษฐานกับเจ้าหิมะเเรกนี่กันจองกุกๆ"



"เอ่อ ได้ครับ"ว่าเเล้วเราก็หลับตาลงก่อนจะเริ่มอธิษฐาน เอาล่ะ เขาตั้งใจไว้แล้วว่าถ้าลืมตาไปต้องทำบางอย่างให้มันสำเร็จสักที



"เฮ้อ ดีจัง นี่ขอบคุณมากนะกุกกี้ที่ชวนพี่ออกมาไม่งั้นพี่คงได้เเต่นอนอยู่ที่คอนโดไม่ได้มาเจอหิมะเเรกแบบนี้หรอก"



"ขอบคุณจริงๆนะ"คิมซอกจินเอ่ยพลางหันหน้ามาหาเด็กหนุ่มข้างกาย



"พี่จินครับ"



"หื้ม"ซอกจินขานรับในขณะที่ทั้งสองยังคงไม่ละสายตาออกจากกัน



"ผมมีเรื่องมาเล่าให้พี่ฟังด้วย"



"หื้มเรื่องอะไรล่ะ"



"มันเป็นเรื่องของเด็กหนุ่มคนหนึ่งครับ วันนั้นเป็นวันที่ฝนตกหนักมากเลยล่ะครับ แถมยังตกผิดฤดูกาลอีกต่างหาก"



"..."ซอกจินยังคงฟังเรื่องราวนั้นต่อไปโดยไม่เอ่ยอะไรออกไป



"เด็กคนนั้นวิ่งมาจนถึงป้ายรถประจำทางตรงหน้าโรงเรียน รอรถไปเรื่อยๆจนถึงจังหวะหนึ่งที่ฝนตกลงมาอย่างหนัก เขากังวลมากว่าเขาจะกลับบ้านได้อย่างไรถ้าฝนยังตกหนักอยู่แบบนี้ เพราะวันนั้นเป็นวันที่พ่อของเด็กคนนั้นกลับมาหาหลังจากไม่ได้เจอกันมานานมาก"



"..."



"แล้วก็เหมือนกับพระเจ้าคงยังเห็นใจเด็กชายคนนั้นอยู่เลยส่งพี่ชายมาคนหนึ่ง ที่มาติดฝนอยู่ที่นั่นกับเขา เด็กคนนั้นแอบมองพี่ชายที่ยืนอยู่ด้วยกันอยู่ตลอด  แล้วเอาเเต่คิดว่าพี่ชายคนนี้เป็นใครกัน ช่างดูดีเหลือเกิน จะเรียกว่าเด็กคนนั้นได้เจอกับรักเเรกพบของตัวเองเเล้วก็คงจะใช่"



"แล้วมันก็ยิ่งกว่าฝันอีกครับ พี่ชายคนนั้นชวนเด็กหนุ่มคุย พี่รู้ไหมนั่นยิ่งทำให้เด็กหนุ่มคนนั้นหัวใจพองโตยิ่งขึ้นไปอีกเมื่อได้คุยกับพี่ชายหน้าหวานคนนั้น"



"และก็อย่างว่าแหละครับ มีพบก็ต้องมีจาก แต่ก่อนจากกันพี่ชายคนนั้นได้ให้ร่มของตัวเองกับเด็กคนนั้น มันมีค่ามากๆเลยนะครับ และนั่นก็ทำให้เด็กคนนั้นปลื้มพี่ชายคนนี้เข้าไปอีก"



"เขาพยายามเฝ้ามองหาเจ้าของร่มผู้เป็นรักเเรกพบของเขา และในที่สุดเขาก็เจอครับ"



"..."



"พี่ชายคนนั้นมานั่งร้องไห้อยู่ต่อหน้าของเด็กหนุ่ม เด็กคนนั้นยังคงจำพี่ชายที่เเสนใจดีได้ไม่เคยเปลี่ยนเเปลง แต่เหมือนว่าพี่ชายคนนั้นจะจำเขาไม่ได้เสียนี่"



"..."ทำไมเรื่องที่จองกุกพูดมันถึงเหมือนกับ...



"ถึงพี่จำผมไม่ได้เเต่ผมจำพี่ได้เสมอนะครับพี่ซอกจิน"เขาเอ่ยออกมาอย่างหนักแน่น



และนั่นทำให้คนหน้าหวานถึงกับนิ่งไปกับการเล่าเรื่องราวของเด็กหนุ่มที่เขาเคยช่วยไว้ และบัดนี้เด็กหนุ่มคนนั้นได้เติบโตมาเป็นชายหนุ่มตรงหน้าเขาตอนนี้



"นี่..นี่นายพูดจริงเหรอ นายกับเด็กคนนั้น.."



"ใช่ครับ ผมว่าเเล้วว่าพี่ต้องจำผมไม่ได้ แต่ผมจำพี่ได้นะ ไม่เคยลืมเลยล่ะ"



"ไม่เคยลืมว่าพี่คือรักเเรกของผม"



"..."



"แล้วพอได้มารู้จักกันจริงๆมันยิ่งทำให้ผมมั่นใจเลยว่า"



"..."คนหน้าหวานยังคงนิ่งกับความจริงที่เพิ่งรับรู้



"พี่จะเป็นทั้งรักครั้งเเรกและรักครั้งสุดท้ายของผม"จองกุกพูดความในใจทั้งหมดออกไปโดยที่ตัวเขาเองก็ไม่อาจรู้ได้เลยว่าคนหน้าหวานตรงหน้านี้จะคิดเห็นเช่นไร พูดตามตรงเขาเดาอารมณ์ของคนตรงหน้านี้ไม่ถูกเลยจริงๆ ยิ่งพี่ชายหน้าหวานนิ่งมันก็ยิ่งทำให้เขาแทบจะกลั้นลมหายใจ



"..."



"พี่ซอกจินครับ คือผมว่ามันอาจจะเหลือเชื่อนะ เเละตอนนี้ผมก็รู้ว่าพี่คง
ยังตกใจอยู่ งั้นผมจะรอนะครับ"



"รอวันที่พี่หายตกใจเเล้วกลับมาเป็นเหมือนเดิม"สิ้นประโยคนั้นของเด็กหนุ่ม ร่างโปร่งก็เคลื่อนใบหน้าเข้ามาก่อนจะประกบปากของตนเข้ากับที่เดียวกันของร่างหนา ไม่มีการรุกล้ำใดๆจากทั้งสอง เพียงแค่ริมฝีปากแตะกันเท่านั้น แต่เพียงเท่านี้ก็ทำให้คนทั้งสองรู้สึกได้เลยว่าจูบนี้ช่างเต็มไปด้วยความอบอุ่นที่ทั้งสองต่างมอบให้เเก่กัน



ผ่านไปไม่นานนัก ร่างโปร่งจึงค่อยๆถอนจูบออกมาอย่างอ้อยอิ่งก่อนจะค่อยๆเคลื่อนหน้าออกมาจากเด็กหนุ่ม



"พ..พี่ซอกจิน"เสียงของเขาตะกุกตะกัก และทันทีที่นึกถึงเหตุการณ์เมื่อครู่หน้าของเขาก็พลันเเดงออกมา



"ขอบคุณนะจองกุก ขอบคุณจริงๆ พี่ไม่คิดเลยว่า..ฮึก"



"พี่จินร้องไห้ทำไมครับ ไม่เอาไม่ขี้เเยสิ"ทันทีที่เห็นหยดน้ำตาบนใบหน้าหวานเขาก็รีบยื่นมือไปเช็ดพลางเอ่ยปลอบคนตรงหน้านี้



"ฮึก ขอบคุณนะที่รัก แล้วก็คอยอยู่ข้างๆพี่แบบนี้อะ"



"พี่รู้สึกดีมากๆเลยนะเวลาที่เราอยู่ด้วยกัน"ประโยคของร่างโปร่งโปร่งทำให้เขาเริ่มยิ้มออกมาอย่างมีความหวัง



"แต่พี่ว่าคงไม่ได้หรอก"



"หมายความว่าไงครับ พี่จิน"



"พี่ขอโทษนะจองกุก แต่อย่ามารออยู่กับคนอย่างพี่เลย"



"พี่รู้สึกดีกับเรานะมากกว่าคนอื่นๆเลย แล้วยิ่งนายมาเล่าให้พี่ฟังวันนี้มันยิ่งทำให้พี่ชอบนายมากขึ้นไปอีกแต่..."



"..."เขายังคงนิ่งเพื่อฟังสิ่งที่คนหน้าหวานจะพูด



"พี่ไม่อยากทำให้นายเสียใจนะกระต่ายน้อยของพี่"



"ผมจะเสียใจเรื่องอะไรครับพี่จิน ถ้าเป็นเรื่องที่พี่ยังไม่ได้ชอบผมล่ะก็ไม่เป็นไรหรอกนะครับ เดี๋ยวผมจะจีบพี่ต่อเอง แต่เเค่ให้โอกาสผม นะครับ"จองกุกเอ่ยอย่างอ้อนวอนพลางน้ำตาซึม จริงๆเขาก็เตรียมใจมาเเล้วเเหละว่าพี่ซอกจินอาจจะปฏิเสธเขาเเต่..นี่มันเจ็บจริงๆ



"พี่ขอโทษนะจองกุก ลาก่อนนะกุกกี้ของพี่"สิ้นเสียงหวานนั้นร่างโปร่งก็รีบวิ่งออกไปทันที ทิ้งให้ร่างสูงของจองกุกนั่งอยู่อย่างเดียวดายท่ามกลางหิมะที่โปรยปรายลงมาอย่างไม่ขาดสาย



เขาร้องไห้ออกมาเงียบๆคนเดียว ตอนนี้ความรู้สึกภายในของเขามันตีรวนไปหมด มันทั้งผิดหวังเสียใจและสับสนไปหมด เขาไม่รู้เลยว่าตนควรทำอย่างไรต่อ



ตี้ดๆ ตี้ดๆ



ไม่นานเสียงโทรศัพท์ของเขาก็ดังขึ้น เขาจึงตัดสินใจกดรับสายโดยไม่เเม้เเต่จะมองว่าปลายสายนั้นคือใคร



"ฮึก ฮ..ฮัลโหลครับ"



"เฮ้ยกุกเป็นไรวะ นี่เเกอยู่ไหนเนี่ย เกิดอะไรขึ้น"เมื่อได้ยินว่าปลายสายเป็นใครเขาก็ปล่อยโฮออกมาเลยทันที



"ฮือ พี่โฮปพี่ ผมอยู่สวนแถวตลาดคนเดินอะพี่ ฮึก พี่มาหาผมหน่อยสิ นะ ขอร้องล่ะ ผมไม่ไหวเเล้วพี่"



"เออได้ๆ เดี๋ยวฉันจะรีบไป อย่าคิดสั้นนะเห้ย อยู่เฉยๆ"สิ้นเสียงนั้นทางปลายสายอย่างพี่โฮปก็ปิดสายทันที



ทำไมกันนะ ทั้งๆที่ทำใจมาแล้วเเท้ๆแต่ทำไมมันถึงเจ็บแบบนี้นะทำไมกัน ไม่เคยคิดเลยว่าเเค่หักอกมันจะเจ็บขนาดนี้ แต่ก็อย่างว่านี่นา ก็เขาน่ะเคยอกหักแบบนี้ซะที่ไหน เพราะคนเดียวที่เขารักมาตลอดตั้งเเต่ตอนนั้นก็คือพี่ซอกจิน พี่ซอกจินคนเดียวไม่เคยเปลี่ยนแปลง แต่วันนี้เขาคงต้องหยุด หยุดทุกอย่าง หยุดทุกความรู้สึกไว้เเค่นี้สินะ ถึงพี่จะไม่รักผมแต่ผมคงไม่เลิกรักพี่ง่ายๆแน่พี่ซอกจิน...














"เฮ้อ นี่มันอะไรกันเนี่ยพี่กิ"โฮซอกเอ่ยเสียงเครียดพลางมองไปที่น้องชายที่นอนอยู่อย่างสงสารจับใจ



ตัวมินยุนกิเองก็รู้สึกไม่ต่างจากแฟนหนุ่มของตนเลยเเม้เเต่น้อย เขารู้สึกสงสารเจ้าน้องชายคนนี้จับใจ รักเขามาตั้งนานเเท้ๆ แต่ผมก็ยังไม่เข้าใจซอกจินมันอยู่ดี ตอนที่เขาถามทำไมถึงบอกว่ามีความสุขที่ได้อยู่กับจองกุกล่ะ



"นี่ซอกจินฉันถามไรเเกหน่อยดิ"คนตัวขาวเอ่ย



"อะไรของนายกิ มาซะจิงจังเลย"ซอกจินเอ่ยถามเพื่อน



"สำหรับเเกจองกุกเป็นไง"



"หื้อ"ร่างโปร่งหันมามองเพื่อนอย่างแปลกใจ



"เเกหมายความว่ายังไง ฉันงง ขอแบบเข้าใจง่ายกว่านี้หน่อย"



"โอเคเอางี้ งั้นฉันสมมตินะ แค่สมมตินะเว้ย"



"เออ ย้ำอยู่นั่นเเหละกิ มีไร" 



"สมมติว่าจองกุกมันชอบแกเเล้วมันจะจีบแกอะ แกจะว่าไง"ซอกจินชะงักทันทีที่ได้ยิน'เรื่องสมมติ'ของเพื่อน



"ห๊ะ..."



"สมมติไงจินสมมติ"ยุนกิเอ่ยย้ำ



"อ๋อ เค ตกใจหมด"



"ละสรุปยังไง เเกจะว่ายังไงจินถ้าจองกุกจีบเเก"มินยุนกิถามพลางลอบมองปฏิกิริยาของเพื่อนไปด้วย



"อืม จะว่าไงล่ะก็ไม่ว่าไงนิ"ทันทีที่ได้ยินคำตอบคนตัวขาวก็ขมวดคิ้วมุ่นทันที



"ขอแบบง่ายๆได้มะ แบบภาษาที่ฉันสามารถเข้าใจกับเเกได้ ไม่ใช่เเกเข้าใจอยู่คนเดียว"



"โอ้ย ก็คือ ไม่ไง ก็จองกุกจะจีบก็จีบไปสิ"



"แกรู้สึกดีกับเด็กนั่น? เพราะปกติเเกไม่เคยให้ใครมาจีบนี่หลังจากเรื่องนั้นอะ"



"..."



"นี่ฉันพูดตรงๆนะตั้งเเต่ที่เเกเลิกกับไอ้บ้านั่นอะเเกก็ไม่ค่อยยิ้มอีกเลยจนกระทั่งเเกมารู้จักแล้วก็สนิทกับเจ้าเด็กกระต่ายนั่นน่ะ เเกยิ้มเยอะขึ้นมากเลยนะซอกจิน แบบยิ้มที่มีความสุขจริงๆไม่ได้ฝืนยิ้มอย่างที่ผ่านๆมา"



"..."



"เเต่นั่นมันก็สายตาฉันอะนะ ฉันไม่รู้หรอกว่าเเกมีความสุข..."



"มีความสุขสิ ฉันมีความสุขตลอดเวลาที่อยู่กับจองกุกนั่นเเหละ"



"..."ครั้งนี้เป็นเป็นยุนกิเองที่เงียบบ้างเเละรอฟังเพื่อนหน้าหวานคนนี้



"ฉัน.."



"เเกชอบเด็กนั่นใช่มั้ยจิน"คนตัวขาวเสี่ยงเอ่ยถามออกไป



"ก็คงใช่มั้ง นี่ฉันชอบกุกกี้เหรอเนี่ย ห๊ะไอ้กิ"



"โอ้ยเเล้วฉันจะรู้กับเเกมั้ยเนี่ยจิน"



เพียะ




ซอกจินจัดการฟาดไหล่บางไปหนึ่งที



"โอ้ยไอ้นี่ ฉันเจอนะเว้ย คิดว่ามือเบาไง ชิส์"จากนั้นทั้งสองก็ไม่ได้พูดถึงเรื่องนี้ขึ้นมาอีกเลย




"เฮ้อ นี่กุกมันก็ร้องไห้จนหลับไปแล้ว ไม่รู้ตื่นมามันจะร้องอีกมั้ย ผมสงสารน้องอะพี่"โฮซอกเอ่ยเสียงสั่น



"เอาน่าโฮป แต่พี่ว่ามันไม่ใช่อะ มันต้องไม่เป็นเเบบนี้สิ"



"หมายความว่ายังไงเหรอพี่"แฟนตัวสูงเอ่ยถามอย่างสงสัยในคำพูดของอีกคน



"โฮปดูจองกุกไว้ เดี๋ยวพี่มา"สิ้นเสียงยุนกิ คนตัวเล็กก็เดินไปคว้ากุญเเจรถเตรียมตัวออกไปทันที



"เดี๋ยวพี่จะไปไหนเนี่ยพี่กิ"



"ไปหาไอ้ตัวต้นเหตุไง"พูดจบมินยุนกิก็รีบเดินออกมาจากบ้านและสตาร์ทรถไปทันที












เมื่อถึงที่หมายมินยุนกิก็ทำการหยุดรถแล้วเดินลงมาทันทีก่อนจะพบเข้ากับเเม่บ้านคนสนิทของบ้าน



"สวัสดีครับป้าลี"มินยุนกิเอ่ยก่อนจะโค้งคำนับอย่างนอบน้อม



"อ้าวคุณหนูกิ สวัสดีค่ะ คุณหนูมีอะไรหรือเปล่าคะ"



"คือผมมาหาจินน่ะครับป้า แล้วนี่ป้าถือกระเป๋าจะไปไหนเหรอครับ"



"อ้าวนี่คุณหนูกิไม่รู้เหรอคะว่าไม่มีใครอยู่ที่นี่เเล้วนะคะ"



"หมายความว่ายังไงครับป้า"



"อ้าวก็คุณท่านกับคุณผู้หญิงเธอขายบ้านหลังนี้เเล้วจะย้ายไปอยู่ต่างประเทศกันไงคะ"



"แล้วคุณหนูซอกจินเองก็จะไปทำงานที่นู่นเลยเหมือนกัน"มินยุนกินิ่งไปกับความจริงที่เพิ่งได้รับรู้ นี่ร่างโปร่งไม่คิดจะบอกใครเลยหรืออย่างไรกัน



"จ..จริงเหรอครับ"



"จริงค่ะ นี่คุณหนูจินเธอไม่ได้บอกคุณหนูกิเหรอคะเนี่ย"



"ม..ไม่เลยครับ"



"สงสัยจะฉุกละหุกละมั้งคะ เพราะคุณท่านทั้งสองก็เพิ่งจะบอกคุณหนูเธอช่วงเย็นๆเมื่อวานนี้เอง"



"ห๊ะ อะไรนะ ช่วงเย็นๆงั้นเหรอ งั้นก็ตอนที่จินมันอยู่กับจองกุกน่ะสิ'คนตัวขาวคิดก่อนจะเอ่ยถามผู้ใหญ่อีกคน



"แล้วนี่พวกเขาจะไปที่ไหนกันเหรอครับ แล้วไปเมื่อไหร่"



"เห็นพวกคุณท่านเธอคุยๆกันว่าเครื่องน่าจะออกช่วงประมาณเที่ยงนะคะ"



เดี๋ยวนะตอนนี้เก้าโมงแสดงว่าถ้าจะไปเราก็ยังไปทันสินะ ใช่แล้ว ที่จินมันปฏิเสธจองกุกเป็นเพราะอย่างนี้นี่เอง ใช่



"ใช่ๆ ขอบคุณมากนะครับป้า ขอบคุณมากจริงๆ"ยุนกิเอ่ยขอบคุณไม่หยุดก่อนจะรีบวิ่งไปเปิดประตูรถ



"เดี๋ยวค่ะคุณหนูกิๆ"คุณป้าแม่บ้านรีบวิ่งมาหาคนตัวขาว



"อะไรครับป้าคือพอดีผมมีเรื่องที่ต้องรีบไปทำอะครับ"



"คือคุณหนูจินเธอฝากจดหมายเอาไว้ให้น่ะค่ะ นี่ค่ะ"พูดจบคุณป้าเเม่บ้านหน้าตาใจดีก็ส่งกระดาษแผ่นหนึ่งที่ถูกพับไว้อย่างเป็นระเบียบให้กับเขา



"ขอบคุณมากครับป้า งั้นผมไปก่อนนะครับ"นาทีนั้นมินยุนกิไม่มีเวลามานั่งอ่านจดหมายของเจ้าเพื่อนตัวเเสบนั่นหรอกเขาต้องรีบไปบอกความจริงให้กับเจ้าเด็กที่นอนตรอมใจอยู่ที่ห้องโน่น



"รอก่อนนะเว้ยไอ้กุกเอ้ย"ยุนกิพึมพำก่อนจะเข้าเกียร์แล้วเดินหน้าไปทันที













"ฮือๆ"



"โอ้ยกุกหยุดร้องเถอะนะพี่ขอ นี่ตั้งเเต่เเกตื่นมาเเกก็ร้องไห้เลยนะเนี่ย"
จองโฮซอกเอ่ยพลางกอดปลอบน้องชาย



"ผมเจ็บอะพี่ ฮือ"



"เฮ้อ ไม่เป็นไรๆ..."



ปึง



เสียงเปิดประตูดังขึ้นอย่างเเรงจนเรียกสายตาจากทั้งสองพี่น้องไป



"อ้าวพี่กิ เหงื่อซกเลย พี่ไปไหนมาเนี่ย"



"ไม่มีเวลาเเล้ว กี่โมงเเล้ววะเนี่ย ตายๆๆนี่สิบโมงเเล้วเหรอวะ ทำไมเร็วจังเนี่ย"



"ไอ้กุก ลุก"คนตัวเล็กเอ่ยก่อนจะรีบมาดึงเเขนเด็กหนุ่มออกจากพี่ชาย



"อะไรๆพี่ยุนกิใจเย็นน"เสียงโฮซอกเอ่ยขึ้นอย่างสับสน



"เช็ดน้ำตาซะเเล้วมานี่กับพี่ ด่วนเลยจองกุก นี่เป็นโอกาสสุดท้ายของนายเเล้วนะ"



"ห๊ะ หมาย ฮึก หมายความว่าไงพี่กิ โอกาสสุดท้ายอะไร"จองกุกเช็ดน้ำตาลวกๆก่อนเอ่ยถามอย่างมึนงงไม่ต่างจากพี่ชาย



"เเค่นี้ยอมเเล้วหรือไงเรื่องไอ้จินอะ ไปเร็ว"ยุนกิรบเร้าโดยที่ยังไม่ปล่อยมือออกจากแขนเเกร่ง



"ไปไหนพี่ ยังไงมันก็จบเเล้วเเหละ"จองกุกเอ่ยด้วยเสียงสั่นๆก่อนจะก้มหน้าลงอย่างยอมเเพ้



"จบบ้าจบบออะไรกันล่ะ เเกฟังฉันนะจองกุก ที่ซอกจินปฏิเสธเเกอะไม่ใช่เพราะไม่รู้สึกอะไรด้วย เเต่เป็นเพราะครอบครัวมันต้องย้ายไปอยู่ต่างประเทศตั้งหาก"



'ห้ะ อะไรนะ'จองกุกคิด



"ห้ะ หมายความว่าไงพี่"



"โอ้ยมัวมาถามอะไรอยู่นั่นเเหละเครื่องมันออกตอนเที่ยงดูนี่โอ้ยสิบโมงจะครึ่งอยู่เเล้วเนี่ย ไม่คิดจะสู้เพื่อความรักตัวเองหน่อยหรือไงเจ้าเด็กบ้า"สิ้นเสียงยุนกิจองกุกก็รีบวิ่งลงมาข้างล่างทันที



"อ้าว เดี๋ยวพี่กินี่มันเรื่องอะไรกันเนี่ยผมงงไปหมดละ"โฮซอกรั้งคนตัวเล็กไว้ก่อนเอ่ยถาม



"จากใจนะตอนนี้อย่าเพิ่งถามตามมาก่อน"มินยุนกิเอ่ยก่อนจะรีบวิ่งตามจองกุกลงไป



"อะไรวะเนี่ย เฮ้ยพี่กิรอด้วย"และโฮซอกเองก็รีบวิ่งตามแฟนตัวเล็กลงไปอีกที









"โอ้ยฉันอยากจะบ้าตายนี่วันนี้รถมันจะติดอะไรกันนักหนาเนี่ย วันอื่นวิ่งไม่เคยติดไอ้บ้าเอ้ย"คนตัวขาวเอ่ยอย่างหัวเสีย



บรรยากาศภายในรถตอนนี้มีทั้งเสียงบ่นของคนตัวขาวและท่าทางกระวนกระวายจนออกนอกหน้าของเด็กหนุ่มอีกคน ส่วนชายหนุ่มผู้เป็นแฟนของคนตัวเล็กนั้นได้เเต่นั่งนิ่งอย่างสับสน



"พี่กิ นี่พี่จะเล่าได้หรือยังว่านี่มันอะไรกันเนี่ยพี่"โฮซอกเอ่ยถามแฟนหนุ่มของตนอย่างสงสัยอีกครา



"โอเค คืองี้นะ เมื่อกี้ที่ฉันออกจากบ้านไปฉันไปหาไอ้จินที่บ้านมาแล้วฉันเจอเเต่ป้าลี เอ่อ ป้าเเม่บ้านน่ะ ฉันเลยถามป้าเเกว่าคนอื่นหายไปไหน ป้าลีเเกเลยเล่าให้ฉันฟังว่าครอบครัวไอ้จินจะย้ายไปอยู่ต่างประเทศ ส่วนไอ้จินก็คงไปทำงานที่นั่น แต่ที่น่าเเปลกคือทำไมมันไม่บอกอะไรใครไว้เลยเนี่ยสิ"ร่างเล็กอธิบายยาว



"อ๋อ เดี๋ยวนะแม้เเต่พี่ พี่จินก็ไม่ได้บอกไว้เหรอพี่กิ"จองกุกเอ่ยถาม



"ใช่น่ะสิ คงกะทันหันน่ะ เพราะเห็นว่าตัวจินเองก็เพิ่งจะรู้เมื่อวานเหมือนกัน"



"งั้นเป็นไปได้ไหมพี่กิว่าที่พี่จินปฏิเสธน้องชายผมไม่ใช่เพราะไม่รัก แต่ไม่อยากรั้งไว้ให้รอ"จองโฮซอกเอ่ยเเสดงความคิดเห็น



"ฉันก็คิดงั้นไงเลยรีบลากพวกนายมาเนี่ย โอ้ยเเล้วนี่รถมันจะติดไปไหนวะเนี่ย จะสิบเอ็ดโมงอยู่ละเนี่ย"



"พี่กิสนามบินอีกไกลมั้ยครับ"



"ไม่ไกลมากนะ ทำไมร.. เห้ยๆไอ้กุก ไอ้กุก"ยังไม่ทันจบประโยคดีร่างหนาของเด็กหนุ่มก็เปิดประตูลงจากรถเเล้ววิ่งไปข้างหน้าทันที



"นี่น้องนายจะวิ่งไปเหรอ"ยุนกิหันมาถามคนรัก



"คงงั้นมั้งครับ มันคงคิดว่ามันเป็นเดอะเเฟลชมั้งพี่55"



"ยังจะมาหัวเราะได้อีกนะเจ้านี่"ยุนกิเอ่ยก่อนจะฟาดเเขนร่างสูงไปหนึ่งที



"พี่ว่ามันจะไปทันมั้ย"โฮซอกเอ่ยถามเสียงเเผ่ว



"ทันสิ มันตอนทันสิ"ยุนกิเอ่ยอย่างหนักเเน่น ไม่ใช่ว่ามั่นใจอะไรมากมายนักหรอกแต่เป็นการย้ำต่างหากล่ะ



ส่วนทางด้านจอนจองกุกที่กำลังวิ่งอยู่นั้น เขากำลังวิ่งไปด้วยหัวใจที่เต็มไปด้วยความหวังอีกครั้ง หลังจากที่พี่ยุนกิเข้ามาบอกถึงเหตุผลที่เเท้จริงของพี่ซอกจินเเล้วมันก็ทำให้หัวใจเขากลับมามีความหวังอีกครั้ง หวังว่าบางทีพี่ชายหน้าหวานอาจจะรู้สึกแบบเดียวกับเขาก็เป็นได้



'รอผมก่อนนะพี่จิน อย่าเพิ่งไปไหนเลยนะ อยู่กับผมก่อนนะอย่าเพิ่งทิ้งกุกเลยนะครับ'








ทางด้านที่สนามบิน




คิมซอกจินนั่งนิ่งอยู่ที่นั่งรอเข้าเกทด้วยหัวใจที่ว่างเปล่า ใช่ จริงๆเเล้วเขาอยากจะตอบรับความรู้สึกที่จองกุกมอบให้เเทบเเย่แต่ทำไงได้ ในเมื่อวันนี้เขาต้องไปจากที่นี่ เขาไม่อยากให้เด็กหนุ่มอยากจองกุกมาจมปลักอยู่เเต่กับคนอย่างเขา ความรักของจองกุกมันมีค่าสำหรับเขามาก มันช่วยเยียวยาเขาจากรักแย่ๆครั้งก่อนได้อย่างดี แถมมันยังค่อยๆซึมเข้ามาในหัวใจของเขาโดยที่ไม่รู้ตัวอีกต่างหาก พอรู้อีกทีเขาก็รักเจ้ากระต่ายน้อยของเขาไปแล้ว ความจริงเขาเพิ่งรู้ว่าต้องไปต่างประเทศก็ตอนเย็นของเมื่อวาน มันกะทันหันมากจนเขาไม่มีเวลาบอกใครเเม้กระทั่งเพื่อนสนิทของตัวเองอย่างมินยุนกิ



"จินลูกไปเข้าเกทได้เเล้วลูก ใกล้ได้เวลาเเล้ว"เสียงมารดาดังขึ้นจากด้านหลังทำให้ซอกจินค่อยๆยืนขึ้นทำตามสิ่งที่มารดาของตนเอ่ย



"เป็นอะไรหรือเปล่าลูก พ่อขอโทษนะที่ต้องให้พวกเราไปฉุกละหุกแบบนี้"เสียงทุ้มของบิดาเอ่ย



"ไม่เป็นไรหรอกครับ"ซอกจินพูดพลางก้มหน้า



"อ้าวเเล้วยุนกิล่ะลูกนี่ลูกไม่ได้บอกเขาหรอกเหรอ"เสียงมารดาเอ่ยถาม



"ผมฝากจดหมายไว้ที่ป้าลีแล้วล่ะครับ ไม่ต้องห่วงหรอกครับเเม่"พูดเสร็จซอกจินก็เอาเเต่เหม่อจนคุณคิมทั้งสองถึงกับถอนหายใจ



"ไปเถอะลูกซอกจิน"คุณนายคิมว่าก่อนจะจับเเขนของลูกชายแล้วพากันเดินตรงไปยังเกท



ซอกจินหันมามองข้างหลังอีกทีราวกับกำลังมองหาใครอยู่แต่เขาก็ถอนหายใจออกมาก่อนเดินต่อ



'นี่ฉันหวังอะไรอยู่เนี่ย จองกุกจะมาได้ยังไงกัน เฮ้อ พี่ขอโทษนะ ขอโทษจริงๆ แต่พี่ยอมให้เรามารอพี่คนเดียวไม่ได้หรอก พี่ขอโทษเราจริงๆนะกระต่ายน้อยของพี่'


















**Talk**


รายงานตัวฮับ ตอนเเรกไรท์ว่าจะทำให้มันจบในตอนนี้นะคะเเต่ไรท์รู้สึกว่ามันจะยาวมากกกกเกินงั้นไรท์ยกเนื้อหาที่เหลือไว้ตอนหน้าเเล้วกันนะคะ ตอนหน้าก็จะจบเเล้วยังไงมาร่วมลุ้นไปด้วยกันนะคะว่าน้องกุกจะมาตามพี่จินทันหรือเปล่าหรือพวกเขาทั้งสองคนจะต้องจากกันไปจริงๆ มาร่วมลุ้นร่วมเอาใจช่วยกันด้วยนะค้าาาา






















ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 12 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

60 ความคิดเห็น

  1. #20 Rusa (@rusaneeyakij) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 17 เมษายน 2561 / 15:03
    ไรท์ แงงงงงงงงง คิดถึงทั้งไรท์ทั้งฟิคของไรท์เลยค่ะ กุกน่าสงสาร TT
    #20
    0
  2. #15 pontitanakhup (@pontitanakhup) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 5 ธันวาคม 2560 / 21:24
    ไรท์ไหงมาเศร้าแบบนี้
    #15
    0