[Fic BTS] SF/OS Love Diary [#kookjin/Other]

ตอนที่ 6 : [OS] 星 #kookjin

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 682
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 15 ครั้ง
    24 ต.ค. 61









你是我心中的明星
คุณคือดวงดาวในใจของฉัน







ผมนั่งมองท้องฟ้าในยามค่ำคืนที่เต็มไปด้วยแสงดาวส่องเป็นประกายวิบวับ ราวกับว่าดวงดาวแสนสวยเหล่านั้นกำลังแข่งกันทอแสงประกายออกมาอย่างไม่ยอมกัน ผมชอบออกมานั่งดูดาวแบบนี้แหละ เพราะมันทำให้ผมรู้สึกคิดถึงใครบางคน ใครบางคนที่อยู่ไกลแสนไกล คนที่ผมเฝ้าคิดถึงอยู่ทุกลมหายใจ



"เฮ้ นายมานั่งตากลมอะไรอยู่ตรงนี่เนี่ยหะ จองกุก เดี๋ยวก็ไม่สบายหรอก"



"อ้าว พี่จีมินกลับมาแล้วเหรอครับ"ผมเอ่ยถามเจ้าของเสียง



"ก็ใช่น่ะสิ แล้วว่าเเต่นายมานั่งดูดาวอีกแล้วเหรอเนี่ย ไม่เบื่อหรือไง พี่เห็นนายออกมาทุกวันเลย"ปาร์คจีมินเอ่ยกับผู้เป็นน้องชายพลางก้มตัวลงนั่งข้างๆผู้เป็นน้องชาย



"ไม่เบื่อหรอกครับ ดาวพวกนี้ก็สวยดีออก"ผมพูดโดยที่สายตายังคงมองดวงดาวบนท้องฟ้าอย่างเหม่อลอย



"ไม่ใช่ว่าเพราะยังคิดถึงเขาอยู่หรอกเหรอ ฮึ คิดว่านายจะหลอกพี่ได้หรือไง จอนจองกุก"ผู้เป็นพี่เอ่ยขึ้นอย่างรู้ทัน



และก็ใช่พี่จีมินพูดถูก ผมไม่ได้ออกมาดูเพราะดาวมันสวยอย่างเดียวหรอก แต่ทุกครั้งที่ผมมานั่งดูดาวมันจะทำให้ผมคิดถึงคำพูดของเขาในวันนั้น








'นี่จองกุก นายชอบดูดาวไหม'ชายหนุ่มหน้าหวานเอ่ยขณะที่ยังคงนอนอยู่บนตักของผมอย่างสบายใจ



'ก็ เฉยๆนะพี่ ไม่ถึงกับชอบแล้วก็ไม่ได้ไม่ชอบอะ ทำไมเหรอ'ผมเอ่ยไปตามความจริงที่ผมรู้สึก



'นายรู้ไหมว่าทำไมพี่ถึงชอบชวนนายมานั่งดูดาวแบบนี้'ผู้เป็นพี่เอ่ยถาม



'อืม...เพราะมันสวยมั้ง'



'หึๆ ไม่ใช่ นายนี่มั่วจริง นายลองดูดีๆสิ บนท้องฟ้ามันจะมีดาวดวงหนึ่งที่ส่องแสงสว่างที่สุดเสมอ นายเคยคิดไหมว่าทำไมเราถึงมองเห็นดาวดวงนั้นสว่างกว่าดวงอื่นทั้งๆที่บนท้องฟ้าก็มีดาวอีกตั้งเยอะ'



'ก็มันอยู่ใกล้โลกเรามากกว่าไงพี่ หรือไม่งั้นก็คงได้รับแสงจากดวงอาทิตย์มากกว่าดวงอื่น'ผมตอบตามที่เคยเรียนมา แต่กลับโดนคนพี่เขกหัวเข้าให้



'มีอารมณ์ศิลปินในใจบ้างสิเจ้าเด็กบ้า'พี่ชายหน้าหวานพูดพลางทำหน้ามุ่ยอย่างน่ารัก



'งั้นเหตุผลคืออะไรล่ะครับพ่อศิลปินคนเก่งของกุก'ผมเอ่ยถามพลางมองเข้าไปในดวงตาของคนพี่อย่างเปิดเผย ผมแอบเห็นด้วยว่าแก้มกลมๆของพี่เขาเริ่มขึ้นสีจางๆด้วยล่ะ



'ในกาแล็กซี่ของเรามีดาวมากมายหลายพันล้านดวง แต่จะมีเพียงดวงเดียวเท่านั้นที่จะเปล่งประกายในใจของเราตลอดไป ก็เหมือนกับคนเรานั่นแหละ บนโลกใบนี้ก็มีคนตั้งมากมาย แต่คนเราก็ต้องตามหาคนเพียงคนเดียวที่สามารถทำให้เราตกหลุมรักเขาได้อย่างไม่มีวันจบ...'พี่เขาเว้นวรรคไปพักหนึ่งก่อนจะลุกขึ้นจากตักของผมก่อนจะมองผมด้วยสายตาอันอ่อนโยนที่ทำให้ผมตกหลุมรักได้อย่างไม่มีวันเบื่อ



'เหมือนกับที่พี่เลือกที่จะรักนายแล้วก็มีเพียงนายที่เปล่งแสงประกายมากที่สุดในใจของพี่ไง'ผู้เป็นพี่เอ่ยพลางยิ้มหวานมาให้กับผม นั่นทำเอาผมไปไม่เป็นเลยทีเดียว ทั้งประโยคบอกรักที่แสนจะโรแมนติกของเขาและท่าทางน่ารักๆของเขามันทำให้ผมตกหลุมรักพี่ชายหน้าหวานคนนี้รอบที่ล้านแล้วเห็นจะได้



'...'



'นายเขินด้วยอะจองกุก หน้าแดงเชียว ฮ่าๆ'จากนั้นพี่ชายหน้าหวานก็หยิกแก้มของเขา



'โอ๊ย พี่จิน นี่พี่แกล้งผมอ่อ'



'ใช่ ฮ่าๆ ฉันเเค่อยากแกล้งให้นายเขินเฉยๆอะ ตลกดี ฮ่าๆๆ'คิมซอกจินเอ่ยอย่างสะใจเมื่อทำให้คนน้องเขินได้



'พี่จะเล่นงี้ใช่ไหม ได้ ถ้าผมจับพี่ได้ พี่ไม่รอดแน่พี่จิน'สิ้นเสียงของผมพี่จินก็รีบออกตัววิ่งหนีออกไปทันที กลายเป็นว่าตอนนี้ผมกับพี่จินกำลังวิ่งไล่จับกันอย่างกับเด็กๆ แต่มันก็เป็นเวลาแห่งความสุขที่ผมอยากจะหยุดมันไว้ตลอดไปเลยล่ะ



เมื่อเราวิ่งไล่กันจนเหนื่อยทั้งผมและพี่จินก็เดินมานั่งลงบนพื้นหญ้าเพื่อพักหายใจ ผมนั่งอยู่พักหนึ่งก่อนที่จะล้มตัวลงนอนลงบนพื้นหญ้า



'เฮ้อ เหนื่อยชะมัดเลย นายนี่แรงเยอะเป็นบ้าเลยจองกุก'พี่จินเอ่ยพลางหอบหายใจอย่างเหนื่อยอ่อนพลางทอดตัวลงนอนบนพื้นหญ้าข้างๆผมโดยใช้แขนของผมหนุนแทนหมอน เลยกลายเป็นว่าตอนนี้พี่จินกำลังนอนอยู่ในอ้อมแขนของผม



'แต่ก็สนุกดีเนอะ เฮ้อ'พี่จินเอ่ยพลางหลับตาลง



'ว่าเเต่พี่จินฮะ...'ผมเอ่ยพลางมองในหน้าหวานของคนในอ้อมแขน



'ว่าไงเหรอ'พี่ชายหน้าหวานเอ่ยทั้งที่ยังไม่ลืมตา



'ที่พี่พูดอะ จริงใช่ไหมครับ'ผมเอ่ยถามออกไป



'เรื่องไหนอะ'พี่จินว่าพลางอมยิ้ม ผมรู้ว่ายังไงพี่เขาก็ต้องรู้อยู่เเล้วล่ะว่าผมกำลังถามถึงอะไร แต่พี่เขาแกล้งทำเป็นไม่รู้ แสบจริงๆเลยนะคิมซอกจิน



'ก็ที่พี่บอกว่ารักผมไง'เมื่อผมพูดจบ พี่จินก็เงยหน้าขึ้นมามองที่ผม



'นายลองมองในตาของฉันตอนนี้สิ'



'...'



'นั่นแหละ คนที่ฉันรัก'ให้ตายเถอะผมไม่เคยคิดเลยว่าจะมาเขินกับคำบอกรักของแฟนตัวเองขนาดนี้



'...'ตอนนี้ผมรู้สึกเขินและรู้สึกดีมากๆจนพูดไม่ออกเลยทีเดียว



'แล้วนายล่ะ รักฉันไหมจองกุก'พี่จินถามพลางมองมาที่ผมด้วยดวงตาสีเฮเซลนัทคู่สวยที่ผมตกหลุมรักทุกครั้งที่ได้มอง



'คำตอบเดียวกับพี่นั่นแหละครับ'ผมตอบ แต่เหมือนพี่จินจะไม่ค่อยพอใจ



'ยังไงล่ะ ฉันไม่เห็นเข้าใจเลย'เขาคงอยากให้ผมพูดคำนั้นออกมา...เพราะก่อนที่จะคบกันพี่จินเป็นฝ่ายรุกผมก่อนเลยล่ะครับ ตอนนั้นผมเป็นคนไม่ค่อยสุงสิงกับใครนักผมจำได้ว่าผมรำคาญพี่เขามากเลยล่ะ แต่เมื่อเวลาผ่านไปแล้วหัวใจของผมมันก็ดันเปิดรับพี่ชายที่แสนน่ารำคาญคนนี้เข้ามาอย่างช้าๆโดยที่ตัวผมเองก็ไม่ทันได้ตั้งตัว พอรู้ตัวอีกทีผมก็รู้สึกว่าหัวใจของผมมันคงมีได้เเค่เขาคนเดียว ผมเลยขอพี่จินคบ ตอนนั้นพี่จินเขาดีใจมากกระโดดกอดผมใหญ่เลยล่ะครับ แต่ตั้งแต่เป็นแฟนกันมาพี่เขาก็จะเป็นฝ่ายที่บอกรักผมเสมอ โดยที่ผมไม่เคยพูดคำนั้นให้เขาฟังเลยแม้แต่ครั้งเดียว



'ผม...'พี่จินมองหน้าผมอย่างรอคอยคำตอบ



'ผมก็ร...'



Ring~~



ก่อนที่ผมจะพูดคำนั้นออกไป โทรศัพท์ของพี่จินก็ดังขึ้นเสียก่อน แต่พี่เขาก็ไม่มีทีท่าว่าจะรับ เขายังคงมองมาที่ผมอย่างรอคอยคำๆนั้น



'พี่จินไม่รับโทรศัพท์เหรอครับ'ผมเอ่ยถาม 



'เฮ้อ งั้นพี่ไปรับโทรศัพท์แปปนะ'ก่อนที่พี่เขาจะเดินไปรับโทรศัพท์ผมแอบเห็นแววตาเศร้าๆของพี่เขานิดหนึ่งด้วยล่ะ



ผมมองตามพี่จินที่ออกไปรับโทรศัพท์มันทำให้ผมเห็นสีหน้าที่ดูเคร่งเครียดของพี่เขาอย่างชัดเจน คุยกับใคร คุยเรื่องอะไรกันนะ หน้าพี่จินนี่ก็เหมือนจะร้องไห้เสียให้ได้ นี่มันอะไรกันเนี่ย และอีกพักใหญ่ทีเดียวกว่าพี่จินจะเดินกลับมาหาผม



'มีอะไรหรือเปล่าครับพี่จ...'ยังไม่ทันที่ผมจะพูดได้จนจบประโยค พี่จินก็เข้ามากอดผมเอาไว้แน่น แถามผมยังรู้สึกถึงน้ำอุ่นๆที่กำลังซึมอยู่ตรงบ่าเขาอีกต่างหาก พี่จินร้องไห้เหรอเนี่ย นี่มันอะไรกันเเน่เนี่ย ผมงงไปหมดแล้ว



'พี่จินเกิดอะไรขึ้นครับ'ผมถามพี่จินอย่างตกใจพลางกอดพี่เขาแน่น



'ฮึก นายรักพี่ไหม ฮึก จองกุก'พี่จินถามพลางสะอื้นฮักอย่างน่าสงสาร



'ผม...'ก่อนที่ผมจะได้พูดอะไรต่อ พี่ชายหน้าหวานกลับปิดปากเขาด้วยอวัยวะเดียวกัน พี่จินเริ่มจูบผมก่อนจากนั้นพอผมตั้งสติได้ผมจึงเริ่มเป็นผู้ที่ควบคุมบ้าง ผมกัดปากล่างของพี่จินเบาๆเพื่อเป็นการขออนุญาตและพี่เขาก็ยอมเปิดปากยอมให้ลิ้นของผมเข้าไปลิ้มรสความหวานในโพรงปากของพี่ชายหน้าหวานทันที เราจูบกันเนิ่นนานอย่างไม่มีใครยอมแพ้ แต่ทำไมผมถึงรู้สึกว่าจูบครั้งนี้มันไม่เหมือนเคย มันให้ความรู้สึกโหยหา และเจ็บปวดผสมปนเปกันไปอย่างน่าประหลาด ทำไมผมถึงรู้สึกแบบนี้กันนะ



'อื้อ...'พี่ชายร่างโปร่งเริ่มประท้วงเมื่อตนเริ่มหมดอากาศจะหายใจ ผมจะถอนริมฝีปากออกอย่างเสียดาย



'พี่จะรอนะ ฮึก'



'...'



'พี่จะรอวันที่นายพร้อมจะพูดคำนั้นออกมาให้พี่ฟัง'พี่จินเริ่มหยุดสะอื้นพลางจ้องเข้าไปในตาของผม ทำไมผมถึงรู้สึกว่าสายตาของพี่จินมันเศร้าเอามากๆเลย มันดูเจ็บปวดอยู่เล็กๆด้วย



'...'



'แต่ตอนนี้พี่คงต้องไปแล้ว จำไว้เสมอนะจองกุก ไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้น พี่จะยังคงรักนายคนเดียวไม่เปลี่ยนแปลง นายจะเป็นดาวดวงเดียวที่อยู่ในใจของพี่ตลอดไปนะ'พี่จินว่าพลางกอดผมอีกรอบ ทุกสิ่งที่เกิดขึ้นมันทำให้ผมงงมาก ทำไมพี่เขาต้องพูดอะไรแปลกๆออกมาด้วย ทำอย่างกับว่าพี่เขาจะไม่อยู่กับผมแล้วอย่างนั้น เมื่อผู้เป็นพี่พูดจบ เขาก็รีบวิ่งออกไปทันทีโดยที่ผมยังไม่ทันได้ถามพี่เขาให้หายสงสัยเลยสักข้อ



แต่วันรุ่งขึ้นผมก็ได้รู้ซึ้งถึงสิ่งที่พี่จินทำลงไปในวันนั้น เมื่อผมไปหาพี่เขาที่คอนโด สิ่งที่ผมพบคือพี่จินไม่อยู่เเล้ว เสื้อผ้าข้าวของทุกอย่างหายไปหมด ผมตามหาพี่เขาอย่างกับคนบ้า ผมไปในทุกๆที่ที่คิดว่าพี่เขาจะไป โทรหาทุกๆคนที่พี่เขาติดต่อ แต่ผมก็มืดแปดด้าน เพราะไม่มีใครรู้เลยว่าพี่จินหายไปที่ไหน จนวันหนึ่งพี่จีมินมาบอกกับผมว่ามีคนหนึ่งที่อาจจะรู้ว่าพี่จินไปที่ไหน ผมรีบจึงรีบไปหาคนๆนั้นทันที คนๆนั้นก็คือพี่ยุนกิหรือมินยุนกินั่นเอง พี่ยุนกิเคยเป็นเพื่อนกับพี่ซอกจินแต่ก็ทะเลาะกันจนเลิกคบกันไป ตอนแรกผมก็ไม่คิดหรอกว่าคนอย่างพี่ยุนกิจะรู้ที่อยู่ของพี่ซอกจิน ในขณะที่ผมกำลังหันหลังกำลังจะเดินกลับนั้น พี่ยุนกิก็ถามขึ้นมาว่า



'จินไม่ได้บอกนายหรือไง เหอะ เป็นแฟนกันภาษาอะไรวะ'



'บอกอะไร'ผมเอ่ยถามอย่างหงุดหงิด



'ก็จินเขาไม่อยู่เเล้วไง หมอนั่นไปแล้ว'



'ไปไหน'ผมพูดห้วนๆ



'นี่ ให้ความเคารพกันบ้างก็ดีนะเด็กน้อย เผื่อจะลืมไปว่าฉันเป็นพี่นาย'มินยุนกิเอ่ยเตือน



'พี่จินอยู่ไหน'ผมเอ่ยถามอีกครั้ง



'คนอย่างจินน่ะเหรอ อืม..ที่ไหนดีล่ะ'



'พี่กิ อย่ากวนน้องหน่า ถือว่าจีมขอร้อง'พี่จีมินเข้ามาเอ่ยห้ามทัพเพราะเห็นผมเริ่มจะมีน้ำโหเข้าแล้ว



'เออ ก็ได้ จินอยู่...'








"ย๊า จอนจองกุกนี่นายฟังฉันอยู่ไหมเนี่ย เหม่ออะไรของนายอยู่นั่นแหละ"ปาร์คจีมินเอ่ยตะโกนใส่หูของน้องชายตัวแสบของตนทันทีเมื่อจองกุกเริ่มเหม่อไปไกล



"โอ๊ยพี่จีมิน หูผมจะหนวกอยู่แล้วเนี่ย ตะโกนมาได้"ผมว่าพี่ชายพลางลูบๆหู เสียงพี่ชายเขาดังมากจริงๆนะ หูแทบแตก



"สรุปว่าไง นายจะไปไหม"พี่จีมินเอ่ยถาม



"ห๊ะ ไปไหน"



"โอ๊ย ไอ้น้องสมองทึ่ม ฉันถามว่านายจะไปงานแกลอรี่ของคุณVanteกับฉันไหม ฉันได้บัตรมาสองใบ"



"ใครอะพี่Vante"



"ตายๆๆ น้องฉันอยู่หลังเขาหรือไงกันเนี่ยคุณVanteเขาเป็นช่างภาพชื่อดังเชียวนะ เขาเป็นคนเกาหลีที่ไปเป็นช่างภาพอยู่ที่อเมริกาแล้วผลงานของเขาก็มีความเป็นเอกลักษณ์มากๆแถมตอนนี้ยังได้รับความนิยมเป็นอย่างมากเลยล่ะ ถือได้ว่าตอนนี้เขาดังมากๆเลยนะ"พี่จีมินเอ่ยพลางทำตาเป็นประกายวิบวับอย่างน่าขนลุก



"ไม่เอาอะ ผมขี้เกียจไป เสียเวลา"ผมเอ่ยตอบ แต่ดูเหมือนผมจะตอบไม่ตรงใจพี่เขานะเพราะพี่เขาเอามือมาดีดหัวผมดังเป๊าะเลยเนี่ย หูย เจ็บชะมัดเลย



"ย่าห์ นายนี่มัน... ฉันขอบังคับนายว่าพรุ่งนี้นายต้องไปงานแกลอรี่นี้กับฉัน เข้าใจไหม"พี่จีมินเอ่ยบังคับผมเสียงเย็น



"..."



ผ่านไปไม่กี่นาทีผมรู้สึกได้ถึงรังสีอำมหิตบางอย่างจากคนข้างๆผมจึงมองไปที่หน้าของพี่ชายและก็พบว่ามันนิ่งเสียจนดูเยือกเย็น แล้วถ้ามาอีหรอบนี้เเล้วผมคงต้องตอบไปว่า



"เฮ้อ..ก็ได้ครับ ก็ได้"ผมเอ่ยตกลงอย่างไม่เต็มใจนัก เฮ้อ ก็งานเเกลอรี่อะไรนั่นมันฟังดูน่าเบื่อจะตายไป งานเเกลอรี่มันจะมีอะไรนอกจากรูปภาพของศิลปินพวกนั้น สำหรับผมมันไม่มีอะไรน่าสนใจเลยสักนิดเดียว แต่ถ้าเป็นพี่จินล่ะก็ไม่เเน่ เพราะรายนั้นรักอะไรที่เป็นศิลปะจะตายไป



"ดีมากน้องรักของพี่ เชื่อฟังพี่ดีมากเลย"พี่จีมินพูดพลางยิ้มจนตาปิด พลางล้วงเข้าไปในกระเป๋ากางเกงของตนก่อนจะหยิบกระดาษใบหนึ่งออกมา



"อะนี่บัตรเข้างาน ไปรับพี่ตอนห้าโมงนะ ถ้าถึงเเล้วก็โทรมา เคปะ"พี่จีมินยื่นกระดาษใบหนึ่งให้กับผม เอ๊ะ บัตรเชิญมีเเต่รูปดาวเต็มไปหมดเลยเหรอเนี่ย แปลกดีแฮะ



"โอเคพี่ เดี๋ยวพรุ่งนี้ขับรถไปรับ"ผมยื่นมือไปรับก่อนตอบรับคำพี่ชาย



"ดีมาก น้องรัก"พี่ชายเอ่ยพลางเอามือลูบหัวผมอย่างอ่อนโยน



ทุกคนอาจจะงงที่ผมกับพี่จีมินใช้คนละนามสกุลกัน คือพอดีว่า แม่ของผมเคยมีสามีมาก่อนซึ่งนั่นก็คือพ่อของผม แต่พ่อผมเสียไปตั้งเเต่ผมยังเด็ก แล้วพอผมอายุประมาณสัก8ขวบได้แม่ก็ตัดสินใจเเต่งงานใหม่กับผู้ชายคนหนึ่ง ซึ่งนั่นก็คือพ่อของพี่จีมินนั่นเอง สรุปเลยก็คือก่อนที่พ่อของพี่จีมินกับเเม่ของผมเเต่งงานกันหลังจากที่เคยมีสามีภรรยาและก็มีลูกกันมาก่อนเเล้วทั้งคู่ซึ่งนั่นก็คือผมกับพี่จีมินนั่นเอง และด้วยความที่อายุเราไล่เลี่ยกันทำให้ผมกับพี่จีมินสนิทกันอย่างรวดเร็ว พี่จีมินเป็นคนสดใส ร่าเริง และเข้ากับคนได้ง่าย ต่างจากผมที่ชอบเก็บตัว ไม่ค่อยชอบสุงสิงกับใครจนคนเขาชอบหาว่าผมนั้นหยิ่ง แต่ก็คงมีพี่จินนี่เเหละที่ทะลุกำเเพงนั้นของผมเข้ามาได้



"งั้นนายก็รีบๆกลับเข้าห้องได้เเล้วนะ ตากลมมากๆเดี๋ยวไม่สบายไปล่ะเเย่เลย"พี่จีมินเอ่ยออกมาด้วยความเป็นห่วง



"คร้าบๆ เข้าใจเเล้วครับพ่อ"ผมมักจะเรียกพี่จีมินอย่างนี้เสมอเพราะพี่เขาเป็นห่วงผมเหมือนพ่อเลย



"ย๊า เจ้าเด็กนี่ รีบเข้าห้องไปพักละกัน พี่ไปอาบน้ำละ คุยกับนายมาก ประสาทจะเสีย"พี่จีมินเอ่ยยิ้มๆก่อนจะเดินเข้าห้องไป



ส่วนผมก็ยังคงนั่งมองดวงดาวเหล่านั้นบนท้องฟ้าต่อไป ผมหวังว่าพี่จินจะคอยมองผมอยู่เสมอนะครับ




       






                        







"โอ้โห สวยจัง จองกุกๆไปดูตรงนั้นกันๆๆ"พี่จีมินเอ่ยพลางลากผมไปหน้ารูปๆหนึ่ง ถ้าทุกคนคิดว่าตอนนี้เขาอยู่ในงานแกลอรี่ของคุณVanteอะไรนั่นล่ะก็ ทุกคนคิดถูกแล้วล่ะ เพราะตอนนี้พี่จีมินลากผมไปดูรูปนั้นทีรูปนี้ทีอย่างตื่นตาตื่นใจ ต่างกับผมที่ยอมให้พี่เขาลากไปได้ทุกที่เพราะไม่รู้จะไปอยู่ที่ไหน เฮ้อ เบื่อชะมัด 



ระหว่างที่พี่จีมินกับลังดื่มด่ำกับภาพถ่ายที่พี่เขาปลื้มนักหนาอยู่ ผมจึงทำได้เพียงมองไปรอบๆอย่างเบื่อหน่าย แต่เเล้วสายตาของผมก็พลันเห็นใครคนหนึ่งเข้า... เขาดูคล้ายกับคนคนนั้น ผมไม่เสียเวลาคิดเลยแม้เเต่น้อยที่จะเดินไปหาชายคนนั้น 



"จองกุก"เสียงพี่จีมินดังขึ้นทำให้ผมหันกลับไป แต่เพียงชั่วครู่เท่านั้น พอหันกลับมาชายคนนั้นก็หายไปแล้ว



"นี่เจ้าบ้า พี่ตกใจหมดคิดว่านายหายไปไหน"ผมไม่ได้ฟังเสียงของพี่ชายตัวเล็กเลยแม้แต่น้อย เพราะสายตาของผมยังคงสอดส่ายหาชายคนนั้นอยู่



"นี่ นายหาอะไรอะจองกุก เจอคนรู้จักงั้นเหรอ"เมื่อเห็นผมเอาเเต่ชะเง้อไปมาพี่จีมินจึงเอ่ยถามขึ้น



"เปล่าหรอกพี่ ผมคงตาฝาดไปเอง"เมื่อไม่เห็นเขาคนนั้นเเล้วจริงๆผมจึงตัดใจแล้วหันมาพูดกับผู้เป็นพี่



"..."



"ไปกันเถอะไป เขาไปรวมอยู่ตรงหน้าเวทีกันเเล้วน่ะ"ผมรีบเบี่ยงความสนใจของพี่เขาทันทีเพราะพี่จีมินไม่ใช่คนโง่ แถมเขายังรู้ทันผมไปทุกอย่างซะอีก ผมเลยกลัวว่าเขาจะรู้ว่าผมยังคงเอาเเต่คิดถึงพี่จินจนมองใครก็คิดว่าเป็นพี่เขาไปเสียหมด



"นั่นสิ ไปกันเถอะๆ"แล้วพี่จีมินก็เปลี่ยนความสนใจทันทีที่ผมพูดออกไป จากนั้นเขาก็ลากผมไปบริเวณหน้าเวทีเตี้ยๆภายในงานนั้นทันที



"และตอนนี้ก็ถึงเวลาแล้วครับ ผมขอเชิญคุณVanteขึ้นมาบนเวทีได้เลยครับ"เมื่อสิ้นเสียงของพิธีกรหนุ่มบนเวทีผู้ชายรูปร่างสูงโปร่งคนหนึ่งก็เดินขึ้นมาบนเวทีอย่างสง่างาม ชายหนุ่มผู้มีใบหน้าอันเเสนหล่อเหลาเป็นเอกลักษณ์แต่ดูไปดูมาก็ออกจะติดไปทางหวานหน่อยๆเช่นกัน ผมของเขามีสีเงินหม่นแลดูเหมือนพระเอกการ์ตูนสักเรื่องที่หลุดออกมาในโลกแห่งความจริงเหลือเกิน ทั้งดวงตาเรียวแต่กลับดูคมในเวลาเดียวกัน สายตานิ่งเฉยแต่หากแฝงไปด้วยความน่าค้นหารับกันดีกับจมูกโด่งเป็นสันและริมฝีปากบางได้รูปรวมไปถึงรูปร่างสูงโปร่งและบุคลิกอันเเสนมีเสน่ห์นั่นอีก ขนาดเขาเป็นผู้ชายเขายังคิดว่าชายคนนี้ดูดีและมีเสน่ห์มากๆเลยทีเดียว



เมื่อชายคนนี้เดินขึ้นมาเสียงปรบมือก็ดังขึ้นจากทั่วทั้งงาน คนนี้เองน่ะเหรอVante หน้าตาก็ดีแถมมีความสามารถอีกต่างหาก สงสัยสาวๆติดตรึมแน่นอน และเมื่อนายVanteอะไรนั่นนั่งลงบนเก้าอี้ที่ถูกจัดไว้บนเวทีเเล้ว เสียงปรบมือก็ค่อยๆเริ่มซาไป



"เอาล่ะครับ ผมขอสวัสดีคุณVanteก่อนเลยเเล้วกันนะครับ"



"ครับ สวัสดีครับทุกคน"เสียงทุ้มแหบถูกเปล่งออกมาจากบุคคลอันแสนทรงเสน่ห์ตรงหน้า ผมแอบเห็นด้วยนิดหนึ่งแหละว่าตาพี่จีมินนี่เยิ้มเป็นประกายไปหมดแล้ว เฮ้อ เห็นคนหล่อหน่อยไม่ได้เลยพี่ผม



"โอเค งั้นเรามาเริ่มการสัมภาษณ์กันเลยดีกว่านะครับ โดยเริ่มจาก..."และการสัมภาษณ์ก็เริ่มขึ้น มันทำให้ผมได้รู้ว่าคุณVanteอะไรนี่เป็นคนเกาหลีโดยกำเนิด ส่วนชื่อเกาหลีของเขาก็คือคิมแทฮยอง และที่ไปอยู่ที่อเมริกาก็เป็นเพราะพ่อกับเเม่ของเขาเสียไปเขาเลยต้องไปอยู่กับญาติคนหนึ่ง ฟังไปฟังมาเขาเองก็ดูสู้ชีวิตดีเหมือนกันนะครับ เพราะก่อนที่เขาจะมาเป็นช่างภาพที่มีชื่อเสียงขนาดนี้ได้เขาต้องทำงานพาร์ทไทม์เพื่อส่งตัวเองเรียนเองเพราะถูกญาติคนนั้นโกงสมบัติไปจนหมด เขาจึงต้องเหนื่อยทัังทำงานเเละเรียนไปพร้อมๆกัน ผมล่ะนับถือเขาเลยจริงๆ



"แล้วคุณแทฮยองผ่านช่วงเวลาที่แสนโหดร้ายนั้นมาได้อย่างไรเหรอครับ เพราะญาติที่โกงคุณไปก็เป็นคนที่คุณไว้ใจมากเสียด้วย"พิธีกรประจำงานเอ่ยถาม



"..."ทั้งงานเงียบไปทันทีหลังคำถามนั้น ทุกคนคงกำลังรอคำตอบจากชายหนุ่มร่างโปร่งบนเวทีอย่างใจจดใจจ่อราวกับตั้งใจดูละครเรื่องหนึ่งอยู่ก็ไม่ปาน



"ผมว่าคงเป็นเพราะผมโชคดีครับ มีคนๆหนึ่งครับที่คอยอยู่เคียงข้างผมเสมอ ไม่ว่าผมจะสุขหรือทุกข์ เขาก็จะคอยอยู่กับผมเสมอ คอยให้กำลังใจผมเสมอเลยครับ"คิมแทฮยองพูดพลางยิ้มอ่อนๆ สงสัยว่าคนๆนี้คงจะสำคัญกับเขามากจริงๆนะเนี่ย



"ว้าว ใครกันครับที่เป็นคนนั้นของคุณแทฮยอง เขาต้องเป็นคนที่ดีมากจริงๆเลยนะครับเนี่ย"



"ฮึๆ เขาไม่อยากให้ผมเปิดเผยตัวตนของเขาหรอกครับ แต่ผมใบ้ว่าเขาก็อยู่ในงานนี้ด้วยแหละครับ"เสียงฮือฮาดังขึ้นทันทีที่ร่างโปร่งพูดจบ ทุกคนต่างมองซ้ายมองขวากันเลิ่กลั่ก



"ฮ่าๆ แต่เขาไม่ได้อยู่ตรงนี้หรอกครับ เขาคงจะออกไปดูดาวข้างนอกล่ะมั้งครับ"คิมแทฮยองเอ่ย



"เอ๊ะ เขาชอบดูดาวเหรอครับ"



"มากเลยล่ะครับ และเขาก็เป็นแรงบันดาลใจในรูปถ่ายที่มีชื่อว่าYou're my starของผมด้วยล่ะครับ"แทฮยองเอ่ยตอบยิ้มๆ



"โหนั่นเรียกได้ว่าเป็นรูปแจ้งเกิดในวงการถ่ายภาพของคุณแทฮยองเลยนะครับเนี่ย ว้าว ผมชักอยากรู้เเล้วนะครับเนี่ยว่าเขาคนนั้นเป็นใครกัน"



"พี่จีมินผมไปอยู่ข้างนอกนะ"ผมกระซิบถามผู้เป็นพี่ชาย



"จะไปไหนอีก เดี๋ยวหลงไปทำไง"พี่จีมินเอ่ยอย่างเป็นห่วง



"โหพี่ ผมโตเเล้วนะ ผมไม่ได้ปลื้มคุณแทฮยองอะไรนั่นเหมือนพี่สักหน่อย น่าเบื่อออก"



"เจ้าเด็กบ้านี่ เฮ้อ เออ ไปๆ แล้วรีบกลับมาล่ะเข้าใจไหม"ผู้เป็นพี่เอ่ยกำชับหนักแน่น



"คร้าบๆ"ว่าเเล้วผมก็ลุกขึ้นยืนพลางค่อยๆเดินออกไปทางด้านนอกของส่วนจัดแสดงงาน



ว้าว วันนี้ดาวสวยจัง อากาศก็ดี เย็นสบายดีจริงๆ แต่มันจะดีกว่านี้นะถ้าที่ตรงนี้มีพี่จินอยู่ด้วย เฮ้อ ระหว่างที่ผมกำลังเพลิดเพลินไปกับความงามของดวงดาวเหล่านั้นสายตาของผมก็เหลือบไปเห็นชายคนหนึ่งยืนอยู่ห่างจากผมไม่มากนัก และเขาทำให้ผมนึกถึงพี่จินทั้งรูปร่างลักษณะท่าทาง มันดูเหมือนไปหมดเลย แต่เขากลับยืนหันหลังให้กับผมในตอนนี้ ขาของผมค่อยๆก้าวเข้าไปใกล้ชายคนนั้นมากขึ้นเรื่อยๆ และผมกำลังจะเอ่ยปากเรียกเขา...



"พี่จิน"เสียงหนึ่งดังขึ้นท่ามกลางสถานที่อันเงียบสงัดแห่งนี้ แต่มันไม่ใช่เสียงเสียงของผม แต่กลับเป็นเสียงของ...



"อ้าว แทฮยอง"เสียงหวานเอ่ยขึ้นผมรีบกระโดดไปหลบหลังพุ่มไม้ใกล้ๆทันที พลางหันไปมองเจ้าของเสียงที่เอ่ยเรียกตน นั่นทำให้ผมเห็นใบหน้าด้านข้างของเขาอย่างชัดเจน และใช่ นี่แหละพี่จินของผม แต่ทำไม...



"ผมตามหาพี่ตั้งนาน ปะ เข้างานได้เเล้วครับ ผมปล่อยพี่ออกมานานเกินไปแล้วนะ"คิมแทฮยองพูดพลางลูบหัวพี่จินอย่างอ่อนโยน ไม่นะ สองคนนี้เขาเป็นอะไรกัน ทำไมพี่จินถึงยอมให้หมอนั่นลูบหัวได้เเบบนั้น หรือว่า...



"มีคนๆหนึ่งครับที่คอยอยู่เคียงข้างผมเสมอ ไม่ว่าผมจะสุขหรือทุกข์ เขาก็จะคอยอยู่กับผมเสมอ คอยให้กำลังใจผมเสมอเลยครับ"



หรือว่าคนคนนั้นจะเป็นพี่จินของผม แต่ไหนพี่จินเคยบอกว่าจะรักผมคนเดียวไงทำไมถึง...



"อืมไปก็ไป"พี่จินว่าพลางโอบเอวเจ้าแทฮยองก่อนที่ทั้งสองจะเดินเข้างานไปด้วยกัน



ผมรู้สึกเหมือนโลกทั้งโลกพังทลาย พี่จิน คนที่ผมรักตอนนี้เขาคงไม่ได้รักผมเเล้ว 



"จำไว้เสมอนะจองกุก ไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้น พี่จะยังคงรักนายคนเดียวไม่เปลี่ยนแปลง นายจะเป็นดาวดวงเดียวที่อยู่ในใจของพี่ตลอดไปนะ"



พี่โกหกผมอะ สุดท้ายพี่ก็ไปรักคนอื่นที่ไม่ใช่ผม ผมรู้สึกแย่มากๆและไม่อยากอยู่ที่นี่อีกต่อไปแล้ว คิดอย่างนั้นแล้วขาของผมก็เริ่มออกเดินออกไปจากตรงนี้ทันที ผมเดินไปเรื่อยๆอย่างไม่มีจุดหมาย มันเจ็บมากที่ต้องเห็นคนที่ตัวเองรักเเละเฝ้ารอมาตลอดทุกลมหายใจไปกอดกับคนอื่น มันเจ็บจนไม่รู้จะบรรยายออกมาอย่างไร ผมรู้สึกทั้งผิดหวังทั้งเจ็บ ผิดหวังที่สุดท้ายคนที่เคยสัญญาว่าจะรักและอยู่กับผมในทุกช่วงชีวิตของผมอย่างพี่จินก็ไม่อาจรักษาสัญญาของตนเอาไว้ได้ และเจ็บที่คนที่ผมรักมากที่สุดกลับทิ้งผมไปอย่างเลือดเย็น ไม่มีเเม้เเต่คำบอกลาเลยสักคำเดียว ผมเดินมาเรื่อยๆจนถึงสวนสาธารณะที่ผมกับพี่จินชอบมานั่งดูดาวด้วยกัน รู้สึกเหมือนว่าความทรงจำระหว่างผมกับพี่เขามันอยู่ในทุกๆที่ที่ผมไปเลยล่ะมั้งเนี่ย ผมเดินไปนั่งลงบนม้านั่งตัวหนึ่ง ไหนพี่เคยบอกว่าผมจะเป็นดาวดวงเดียวที่เปล่งแสงประกายมากที่สุดในใจของพี่ไง แล้วทำไมตอนนี้พี่ถึงยอมให้แทฮยองเข้ามาเป็นดาวอีกดวงในใจของพี่กัน ผมคิดพลางแหงนหน้ามองดาวอย่างเศร้าใจ มันเจ็บจนร้องไห้ไม่ออกเลยทีเดียว นี่เป็นครั้งเเรกเลยมั้งที่ผมรู้สึกว่างเปล่าได้ขนาดนี้มันเหมือนกับว่าชีวิตผมมันเสียศูนย์ไปเลย นี่สินะความรู้สึกของคนอกหัก



ตึกๆ



"แฮ่กๆ"ผมรู้สึกได้ถึงเสียงฝีเท้าของใครบางคนหยุดลงไม่ไกลจากจุดที่ผมนั่งอยู่มากนะแต่ผมก็ไม่ได้สนใจ พูดจริงๆเลยนะตอนนี้ผมไม่อยากจะสนใจอะไรทั้งนั้นเเหละ



"ย๊า เด็กบ้า พี่ตามหานายตั้งนานแหนะ"เสียงที่แสนคุ้นเคยดังขึ้นทางด้านหลังของผม เหอะ พี่จินงั้นเหรอ



"นี่จอนจองกุก ฟังฉันอยู่ไหมเนี่ย"เสียงเท้าพี่เขาค่อยๆเดินอ้อมมาหาผมด้านหน้า



"กลับไป"ผมพูดเสียงนิ่ง



"ห๊ะ อะไรกันจองกุก"



"ผมบอกให้กลับไปไง"ผมพูดอีกครั้งอย่างเริ่มทนไม่ไหว



"นาย..."



"ผมบอกให้กลับไปไง จะมายุ่งกับผมอีกทำไมกัน"ในที่สุดผมก็ทนไม่ไหวหันไปตะคอกใส่คนหน้าหวานเอาจนได้



"นายเป็นอะไรเนี่ย อยู่ดีๆก็มาตะคอกใส่พี่"พี่จินเองก็คงงงว่าผมตะคอกใส่เขาทำไม 



"ฮึ.."ผมแค่นหัวเราะ นี่เขาไม่รู้จริงๆเหรอ อ๋อ สงสัยยังไม่รู้ว่าผมเห็นภาพของเขากับเเทฮยองเเล้ว ทั้งๆที่ความจริงเเล้วผมอยากจะเข้าไปกอดพี่เขาให้หายคิดถึงใจจะขาด แต่สมองกลับสั่งให้ผมทำตัวเย็นชาต่อไปเพราะภาพที่ผมเห็นเมื่อกี้



"จองกุก.."พี่จินพูดเสียงอ่อนพลางก้าวเข้ามาใกล้ผมมากขึ้นแต่ผมก็ถอยหลังหนีพี่เขาเช่นเดียวกัน



"กลับมาทำไม"ผมเอ่ยเสียงเย็น ผมรู้ว่านี่คงทำให้พี่จินเจ็บปวดไม่น้อยที่ผมทำตัวเย็นชาใส่เขา อ้อ ลืมไป แต่เขาคงไม่เเคร์ผมแล้วนี่เนอะ



"จองกุก ฟังพี่อธิบายก..."



"ผมไม่ฟัง"ผมตะโกนออกมาอย่างสุดจะอดกลั้น โชคดีที่ในสวนสาธารณะตอนนี้ค่อนข้างร้างผู้คนเราทั้งสองคนจึงไม่เป็นจุดสนใจมากนัก



"..."



"มีอะไรที่ต้องพูดอีกงั้นเหรอพี่ทิ้งผมไปโดยไม่มีแม้แต่คำบอกลาสักคำ ทำไมอะพี่ ทำไมต้องเป็นผมที่รู้ว่าพี่อยู่ที่ไหนเป็นคนสุดท้ายด้วย ขนาดพี่ยุนกิยังรู้เลยอะว่าพี่อยู่ไหน เหอะคิมแทฮยองคนนี้เองน่ะเหรอคู่หมั้นของพี่น่ะ"ผมพูดความรู้สึกของตัวเองที่เก็บเอาไว้ออกมาจนหมด น้ำตาของผมค่อยๆไหลออกมาอย่างช้าๆ ตอนนี้ผมเสียใจจนเป็นบ้าไปเเล้วมั้ง เหอะ



"..."



"..."



"เดี๋ยวนะจองกุก เมื่อกี้นายพูดชื่อของยุนกิออกมางั้นเหรอ"พี่ซอกจินเอ่ยถามในขณะที่สีหน้าของพี่เขาก็ยังคงมีความตกใจอยู่ไม่น้อย



"ใช่ ผมไปถามพี่ยุนกิว่ารู้ไหมว่าพี่อยู่ที่ไหน พี่รู้ปะ ตอนรู้ว่าพี่หายไปอะ ผมวิ่งตามหาพี่อย่างกับคนบ้าเเหนะ เหอะ ผมไปทุกที่ที่คิดว่าพี่จะไป ผมเที่ยวไล่ถามทุกคนที่คิดว่าพี่จะติดต่อไปแต่ก็ไม่มีใครรู้เลย สุดท้ายผมก็ต้องมานั่งร้องไห้ที่บ้านจนแทบจะบ้า พี่จีมินเลยเเนะนำให้ผมไปถามพี่ยุนกิดู แล้วก็ได้คำตอบ"



"..."พี่จินมองหน้าผมอย่างรอคอยคำตอบ







'พี่จินอยู่ไหน'ผมเอ่ยถามอีกครั้ง



'คนอย่างจินน่ะเหรอ อืม..ที่ไหนดีล่ะ'



'พี่กิ อย่ากวนน้องหน่า ถือว่าจีมขอร้อง'พี่จีมินเข้ามาเอ่ยห้ามทัพเพราะเห็นผมเริ่มจะมีน้ำโหเข้าแล้ว



'เออ ก็ได้ จินอยู่กับคู่หมั้นของมันไง'



'ห๊ะ อะไรนะ คู่หมั้น'ผมทวนคำตอบของพี่ยุนกิพลางขมวดคิ้วอย่างสงสัย



'ใช่ จินไม่เคยบอกเเกเลยเหรอว่าหมอนั่นน่ะมีคู่หมั้นอยู่ที่อเมริกา'



'...'



'สงสัยไม่ได้บอก งั้นฉันจะบอกนายให้หายโง่เองนะ จินน่ะมีคู่หมั้นคู่หมายที่ครอบครัวเขาหมั้นไว้ตั้งเเต่เด็กๆเเล้วล่ะ เห็นว่าเป็นนักธุรกิจที่อเมริกา ฉันไม่รู้หรอกนะว่าหมอนั่นชื่ออะไรรู้เเต่นามสกุลคิมเป็นคนเกาหลี'



'...'ตอนนี้สมองของผมกำลังประมวลผลกับข้อมูลใหม่ที่เพิ่งได้รับรู้ พี่จินมีคู่หมั้นงั้นเหรอ ทำไมไม่เห็นเคยบอกเขาเลย



'และถ้าให้ฉันเดานะตอนนี้หมอนั่นคงจะไปแต่งงานอยู่ที่นู่นนั่นเเหละ'



'แล้วพ...'



'ถ้านายจะถามฉันว่าฉันรู้ได้ยังไง ก็ฉันเป็นแฟนกับจองโฮซอกลูกพี่ลูกน้องจินเขาไง'พี่ยุนกิตอบออกมาอย่างสบายๆ



'ไม่...'



'จองกุก'หูผมอื้อไปหมดจนแทบจะไม่ได้ยินเสียงเรียกของพี่จีมินเลย



'ไม่จริง'ผมเอ่ยเสียงแผ่ว



'ไปจองกุกกลับกันได้เเล้ว'เสียงพี่จีมินเริ่มทะลุเข้ามาในโสตประสาทของผม พี่จีมินกำลังพยายามลากผมให้ออกมาจากตรงนั้นซึ่งตอนนี้ผมเองก็ไม่มีเเรงจะขัดขืนพี่เขาเลยเเม้เเต่นิดเดียว



'ขอให้นายโชคดีกับความรักงี่เง่าของนายนะจองกุก ฮ่าๆ'เสียงพี่ยุนกิไล่หลังมาจนผมเริ่มทนไม่ไหว ผมจึงสะบัดตัวออกจากอ้อมแขนของพี่ชายพร้อมกับหันหลังวิ่งกลับไปกระชากคอเสื้อคนปากดีขึ้นมาพลางเอ่ย



'อย่ามาว่าความรักของผม ผมบอกเลยว่าผมจะไม่มีวันเชื่อคำพูดจากปากของคนที่เคยหักหลังเพื่อนอย่างพี่หรอก ผมจะรอ รอวันที่พี่จินกลับมาหาผมจำเอาไว้'ผมสะบัดพี่เขาไปอย่างเเรง ใจหนึ่งก็ห่วงนะว่าจะไปชนอะไรไหม เเต่พอนึกไปถึงวาจาร้ายๆของเขาเเล้วผมจึงตัดสินใจเดินออกไปจากที่เเห่งนั้นโดยไม่หันหลังกลับไปอีกเลย ผมเดินออกมาด้วยความหวังเต็มหัวใจว่าสักวันพี่จินจะต้องกลับมาหาผมและเราจะได้รักกันเหมือนเดิม







"เหอะ สุดท้ายเราก็ได้กลับมาเจอกันจริงๆแต่พี่ดันกลับมาพร้อมกับคู่หมั้นของพี่น่ะสิ พี่เห็นผมเป็นอะไรอะพี่จิน ทำไมผมแม่งชอบรู้อะไรคนสุดท้ายทุกทีเลย ทำไมวะพี่ ทำไม"ผมเอ่ยพลางร้องไห้ออกมาอย่างไม่อายใคร



"โอเค พี่ว่าพี่เข้าใจละ จองกุก ขอร้อง นายฟังพี่ก่อนนะ แล้วจากนี้นายจะว่าพี่เลวหรือจะเกลียดพี่ยังไงก็ได้"พี่จินเอ่ยอย่างใจเย็นพลางมองมาด้วยสายตาที่อ่อนโยนเหมือนอย่างที่เคยทำ เเละมันทำให้ผมสงบลงได้อย่างไม่น่าเชื่อ พี่จินค่อยๆเดินมาจับมือผมแล้วพามานั่งที่มานั่งตัวเดิมเเล้วเริ่มเล่าเรื่องราวทั้งหมดที่ผมยังไม่เคยได้รับรู้



"โอเค อย่างเเรกเลยที่นายบอกว่าแทฮยองเป็นคู่หมั้นของพี่อะจริงๆเเล้วมันไม่ใช่นะ แทฮยองน่ะเป็นน้องชายของพี่ต่างหาก น้องชายเเท้ๆเลยด้วย แต่พี่ผิดเองเเหละที่ไม่เคยบอกนายเลย"พี่จินเอ่ยพลางก้มหน้าลงอย่างรู้สึกผิด หน้าพี่เขาดูหงอยมากๆเลย ผมก็อยากที่จะเข้าไปกอดปลอบเขานะเเต่ติดที่ว่าเขายังมีคดีกับผมอยู่นี่สิ



"ส่วนที่ยุนกิบอกว่าพี่มีคู่หมั้นน่ะ เป็นเรื่องจริง"ได้ยินดังนั้นเเล้วผมล่ะอยากจะลุกไปจากตรงนี้ซะจริงๆ



"แต่พี่ถอนหมั้นกับเขาเเล้ว"



"ห๊ะ.."ผมเอ่ยอย่างตกใจ



"ใช่ ที่พี่ไปตอนนั้นนั่นเเหละ พี่ไปจัดการเรื่องนี้ พี่อยากจะเคลียตัวเองให้เรียบร้อยก่อนกลับมาเจอนายอีกครั้งไง"



"..."



"นายจำที่พี่ออกไปคุยโทรศัพท์วันนั้นได้ไหม"พี่จินเอ่ยถามพลางมองลึกเข้ามาในดวงตาของผม



"จำได้ครับ ก่อนวันที่พี่จะทิ้งผมไปไง"ผมเอ่ยประชด



"เฮ้อ นายนี่.. วันนั้นน่ะพี่คุยกับเขา อดีตคู่หมั้นของพี่"







'ฮัลโหล ว่าไงนัมจุน ได้ผลไหม'ผมเอ่ยถามคู่หมั้นของตัวเอง



'ดูเหมือนน้าชายของนายจะอยากให้เราเเต่งงานมากเลยนะจินเพราะเขายืนกรานไม่ยอมท่าเดียวเลย ยังไงเขาก็จะให้นายเเต่งงานกับฉันให้ได้ ทำไงกันดีล่ะ'คิมนัมจุนเอ่ยเสียงเครียด



นั่นสิ ทำไงดีล่ะ พ่อกับเเม่ผมก็เพิ่งเสียไปได้ไม่นานน้าชายเลยเป็นคนที่จัดการทุกๆเรื่องให้และดูเหมือนว่าเขาจะอยากดันให้ผมเเต่งงานกับนัมจุนเหลือเกิน แต่จะทำยังไงได้ล่ะก็ผมกับนัมจุนไม่ได้รักกันนี่นา ทั้งผมเเละเขาต่างก็มีคนรักเป็นของตัวเอง และผมเองก็จะไม่มีวันยอมเเต่งงานกับคนที่ไม่ได้รักแน่เเม้ว่าจะเป็นเพื่อนก็ตาม



'งั้นเอางี้ เดี๋ยวฉันจะไปหานายให้เร็วที่สุด'สิ่งที่ผมพูดทำเอาคู่หมั้นจากอีกซีกโลกตกใจไม่น้อย



'เอาจริงดิ นายจะมาจริงเหรอจิน'นัมจุนถามย้ำ



'เออ จะได้จบๆไปสักที ฉันเบื่ออะไรที่มันค้างคาอย่างนี้เต็มทน'ผมเอ่ย



'แล้วแฟนนายล่ะ'



นั่นสิ เขาเองก็ไม่เคยบอกเรื่องนี้ให้จองกุกรู้เลย ว่าจะบอกตั้งหลายทีเเล้วเเต่ก็ไม่เคยมีความกล้ามากพอเลยสักครั้ง



'เรื่องนั้นฉันจัดการเอง นายก็จัดการในส่วนของนายไปละกัน เดี๋ยวฉันรีบไป'



'เคๆ งั้นเรารีบมาจบเรื่องนี้กันดีกว่า เราจะได้ไม่มีอะไรให้ต้องห่วงหน้าพะวงหลังอีก'



'โอเค ได้เลย ไว้เจอกันนะ'



'เค บายเพื่อน'นัมจุนพูดจบก็วางสายไปทันที เอาล่ะผมต้องจบเรื่องนี้ให้ได้เพื่อความรักของผม จากนั้นผมก็เดินกลับไปหาคนรักที่รออยู่...







"เรื่องก็เป็นเเบบนี้เเหละ"พอพี่จินเล่าจบผมก็ได้เเต่นิ่ง ที่พี่เขาหนีผมไปเพราะว่าพี่เขาจะไปจัดการเรื่องนี้เพื่อผมงั้นเหรอ 



"ทำไมพี่ไม่บอกผมล่ะ"ผมเอ่ยถามเสียงเเผ่ว



"พี่ไม่กล้าสักทีไงจองกุก พี่กลัวมาก กลัวไปต่างๆนานาเลย กลัวว่าถ้ารู้เเล้วนายจะโกรธเเล้วทิ้งพี่ไป"พี่จินเอ่ยเสียงสั่น ผมจึงหันไปมองหน้าพี่เขา เเสงจันทร์สาดส่องลงมาทำให้ผมเห็นใบหน้าของพี่จินอย่างชัดเจน ดวงตาสีเฮเซลนัทคู่สวยนั่นกำลังเอ่อคลอไปด้วยน้ำตา



"แต่เเค่ไปถอนหมั้น จำเป็นต้องไปตั้ง7ปีด้วยเหรอ"ผมเอ่ยถามอีกคำถามที่ยังสงสัยพลางเช็ดน้ำตาที่ค่อยๆหล่นลงมาจากดวงตาคู่สวยนั่น



"หลังจากที่พี่จัดการเรื่องถอนหมั้นสำเร็จ ตอนเเรกพี่ก็ว่าจะกลับมาหานาย แต่นัมจุนก็มาบอกข่าวพี่ว่าน้าชายโกงสมบัติในส่วนของแทฮยองไปจนหมดจนน้องชายพี่ไม่มีเเม้เเต่ที่ซุกหัวนอน พี่เลยเลยต้องอยู่จัดการเรื่องของแทฮยองต่อ ชีวิตของแทฮยองก็อย่างที่นายได้ยินในงานนั่นเเหละ ตอนเเรกนัมจุนเสนอให้ทั้งพี่ทั้งเเทฮยองไปอยู่บ้านเขาก่อน แต่ก็พี่เองเเหละที่ปฏิเสธไป คือนายรู้ใช่ปะว่าพี่เป็นคนยังไง.."ใช่พี่จินน่ะเป็นคนที่ขี้เกรงใจสุดๆไปเลยแม้กระทั่งกับเพื่อนพี่ซอกจินก็ยังไม่อยากจะรบกวนเลย



"พี่กับเเทฮยองก็ต้องช่วยกันรวมเงินเช่าห้องพักราคาถูกสักห้องอยู่ไปก่อนจนกว่าคดีจะสิ้นสุด เราสองคนทำงานพาร์ทไทม์แทบจะทุกอย่าง ยอมรับเลยว่าตอนนั้นน่ะลำบากสุดๆไปเลย แถมคิดถึงนายสุดๆเลยด้วย แต่ถ้าจะให้พี่ทิ้งน้องชายตัวเองไว้ที่นั่นคนเดียวพี่ก็ทำไม่ได้"พี่เขาคงไม่คิดหรอกว่าคำพูดของเขาจะทำให้ผมเขิน แต่เขาดันเขิน เขินที่พี่จินบอกว่าคิดถึงเขา



"แล้วทำไมไม่พากลับเกาหลีมาด้วยล่ะครับ"ผมถาม



"ไม่รู้สิ ตอนนั้นรู้สึกเเค่พี่ต้องเอาสิ่งที่เป็นของน้องชายพี่คืนมาให้ได้"พี่จินเอ่ย พี่จินน่ะเห็นบอบบางแบบนี้จริงๆเเล้วเขาเป็นคนเข้มเเข็งมากๆเลยนะครับ ทั้งเข้มแข็งเเละเด็ดเดี่ยว ใครอย่าได้มาร้ายใส่เขาเชียวครับพี่จินน่ะกัดไม่ปล่อยเลยจริงๆ



"แล้วสุดท้ายเป็นยังไงล่ะครับ ชนะไหม"กลายเป็นว่าตอนนี้ผมกำลังนั่งฟังชีวิตของพี่จินราวกับฟังนิทานไปเสียเเล้ว



"ชนะสิระดับนี้เเล้ว แล้วเจ้าแทเขาก็..."พี่จินเงียบไป



"ก็อะไรเหรอครับ"



"คือเขาอยากทดสอบความรักของเราสองคนน่ะ เขาถึงไม่ยอมให้พี่มาเจอกับนาย"พี่จินเอ่ยยิ้มๆ



"หมายความว่าไงครับ"



"คือจริงๆเเล้วอะพี่กลับมาได้2ปีเเล้วล่ะ แต่ว่าแทฮยองห้ามพี่ไว้ไม่ให้ไปหานายอะ"โห เจ้านั่นเเสบจริงๆเลยนะเนี่ย ปล่อยให้ผมคิดถึงพี่ชายของเจ้าตัวตั้งนาน



"..."ผมเงียบไป



"แต่...แต่นายอย่าโกรธเเทแทกับจีมเลยนะ อุ้ย..."เดี๋ยวนะ จีมเหรอ จีมนี่มันชื่อย่อพี่จีมินไม่ใช่เหรอ 



"จีมเหรอครับ"ผมเอ่ยเสียงเย็น



"เอ่อ จองกุกใจเย็นๆนะ"พี่จินเอ่ยปลอบ



"เล่ามาให้หมดเดี๋ยวนี้เลยนะครับ"



"โอเค คือเรื่องเป็นงี้..."จากนั้นพี่จินก็เริ่มเล่า ความจริงเเล้วพี่จีมินกับเจ้าคิมแทฮยองอะไรนั่นเป็นเเฟนกัน สองคนนั้นเป็นเเฟนกันตั้งเเต่ก่อนที่เจ้าเเทฮยองจะไปอเมริกาเสียอีก นี่ผมไม่สนใจโลกขนาดไม่รู้ว่าพี่ชายตัวเองมีเเฟนเลยเหรอครับเนี่ย เเถมพี่จินยังบอกอีกว่าพี่จีมินกับแทฮยองเป็นคนบอกไม่ให้พี่จินมาเจอผม หนอยแผนของพี่เตี้ยเองเหรอเนี่ย คอยดูนะกลับเข้างานไปจะด่าให้เข็ดเลย



"เเต่นายอย่าโกรธสองคนนั้นเลยนะ เขาคงเเค่..."



"ทดสอบความรักของเรา"



"อื้มตามนั้นเเหละ"พี่จินเอ่ยอ้อมเเอ้ม



"ผมไม่โกรธสองคนนั่นก็ได้"



"..."พี่จินยิ้ม



"เเต่ผมจะโกรธพี่เเทน"



"อ้าว ไหงงั้นอะจองกุก"พี่จินถามพลางทำหน้าตาเหวออย่างตลก



"ก็เรื่องนี้พี่เป็นคนผิดนะ เป็นเเฟนกันอะพี่ต้องไว้ใจผมสิ พี่รู้ปะว่าผมเสียใจเเค่ไหนที่พี่ไม่ไว้ใจเล่าเรื่องคู่หมั้นอะไรนั่นให้ผมฟังอะ ผมรู้สึกว่าตัวเองโคตรไม่มีประโยชน์เลย ดูเเลพี่เเค่นี้ก็ไม่ได้"



"ก็..."พี่จินกำลังจะเอ่ยแรกแต่ผมก็ดันพูดขึ้นก่อน



"แล้วไหนจะไม่ยอมติดต่อกลับมาอีก ผมเป็นห่วงพี่จนจะเป็นบ้าตายอยู่เเล้ว พี่รู้ปะตั้งเเต่พี่ไปอะผมก็เอาเเต่นั่งดูดาวทุกวันเพราะหวังว่าวันหนึ่งพี่จะกลับมา กลับมานั่งดูดาวกับผมอีกครั้ง"ผมเอ่ยความรู้สึกออกไปจนหมด



"จองกุกพี่ขอโทษนะ"พี่จินเอ่ยพลางโผเข้ากอดผมเราสองคนกอดกันเพื่อส่งความคิดถึงที่มีให้เเก่กันผ่านสัมผัสอันเเสนอบอุ่นนี้ จากนั้นผมก็รู้สึกถึงความชื้นตรงบ่า



"เฮ้ นี่พี่ร้องไห้เหรอครับเนี่ย"ผมไม่ได้คำตอบแต่กลับมีเพียงเสียงฟืดฟาดสูดน้ำมูกของเจ้าตัวเท่านั้น



"ฮ่าๆ โอ๋ไม่เป็นนะครับพี่จินของกุก ไม่ร้องเนอะๆ"ผมโอ๋พี่จินราวกับเด็กๆ



"นี่พี่ ฮึก ไม่ใช่เด็กนะ"พี่จินเอ่ยพลางใช้มือทั้งสองข้างปาดน้ำตาไปมาจนใบหน้าเริ่มเเดง



"พี่ดีใจนะที่ได้กลับมาหานายอีกน่ะ"พี่จินพูดก่อนจะยิ้มหวานให้กับผม นั่นสิเนอะ อย่างกับฝันไปเลย การที่เราสองคนได้กลับมาอยู่ด้วยกันอีกแบบนี้มัน...ดีมากเลย



"พี่จินฮะ..."



"หื้อ มีอะไรเหรอ"พี่จินถามพลางเอียงคอพร้อมทำตาปริบๆ



"พี่ยังจำได้ไหมว่าก่อนที่พี่จะไปวันนั้นพี่ขอให้ผมพูดว่าอะไร"ผมเอ่ยถามพลางลูบหัวพี่เขาเบาๆ



"อ..อ๋าา อื้ม"พี่จินเอ่ยพลางก้มหน้างุดๆ



"แต่ก่อนผมอาจจะเขินที่ต้องพูดมันออกมา แต่ตอนนี้ผมกล้าเเล้วนะ ผมไม่รู้เลยว่าเราจะได้อยู่ด้วยกันอีกนานเท่าไร..."



"..."



"เรื่องตอนนั้นเป็นบทเรียนให้กับผมอย่างดีเลยล่ะฮะ ว่าถ้าเรารักใครเราก็ต้องรีบบอกเขาก่อนที่เราจะไม่มีโอกาสนั้นอีกต่อไป"



"..."



"พี่จินครับ...ผมรักพี่นะ"



"..."



"จอนจองกุกคนนี้รักคิมซอกจินมากๆเลยนะครับ"ในที่สุดผมก็ได้เอ่ยมันออกมา คำที่พี่จินอยากได้ยินมากที่สุดตลอดเวลาที่เราคบกัน



เราทั้งสองคนต่างจ้องตากันอย่างเงียบๆ เราทั้งสองคนค่อยๆเขยิบเข้าหากันราวกับมีเเรงดึงดูดบางอย่างจนในที่สุดระยะห่างระหว่างเราก็หายไป เหลือเพียงจูบอันอ่อนหวานที่เราสองคนต่างส่งสังผัสถึงกันเพื่อส่งต่อความคิดถึงที่มีให้เเก่กันเเละกัน เราจูบกันท่ามกลางเเสงดาวมากมายที่เปล่งประกายอยู่บนท้องฟ้า เราจูบกันเนิ่นนานก่อนที่ผมจะเป็นฝ่ายถอนริมฝีปากออกแต่จมูกของเราสองคนยังคงคลอเคลียกันอยู่ไม่ห่าง



"เเล้วพี่ล่ะครับ"



"..."



"รักผมไหม"



"นี่!!"



"..."



"ถ้าไม่รักจะกลับมาหาเหรอเจ้าเด็กบ้า"จินพี่ว่าพลางโน้มตัวลงไปซบไหล่ผมอย่างที่ชอบทำ



"ผมไม่ค่อยเข้าใจเลยอะพี่"ผมเอ่ยเเกล้งคนพี่อย่างนึกสนุก



"ย่าห์ นายนี่มัน.."



"ยังไงครับ สรุปรักไม่รักเนี่ย"



"รัก"พี่จินเอ่ยเสียงเเผ่ว



"อะไรนะครับ"



"รัก"พี่จินเอ่ยอีกที



"แล้วพี่รักใครอะ"ผมชักสนุกที่ได้เเกล้งพี่ชายหน้าหวานตรงหน้านี่ซะเเล้วสิ



"คิมซอกจินรักจอนจองกุกที่สุดเลย พอใจยัง"พี่จินตะโกนออกมาพร้อมกับแก้มกลมๆนั่นที่เริ่มเเดงขึ้นอย่างน่าฟัด ผมจึงไม่รั้งรอที่จะก้มลงไปฟัดเเก้มกลมของร่างบางอย่างหมั่นเขี้ยว



"นี่จอนจองกุก นาย..."



"อ๊า หอมจัง ฮ่าๆ"



"เจ้าเด็กบ้านี่"พี่จินว่าพร้อมกับง้างมือหวังจะตีผม ผมเลยจัดการรวบมือข้างนั้นพร้อมกับดึงร่างโปร่งเข้ามาในอ้อมแขน



"นี่จองกุก ทำอะไรเนี่ย นี่มันสวนสาธารณะนะ ปล่อยก่อน"พี่จินว่าพลางดิ้นดุกดิก



"จ้างให้ก็ไม่ปล่อยหรอก น่ารักขนาดเนี้ยใครจะปล่อยไปได้ละครับ หื้ม"ผมเอ่ยโดยที่สายตายังคงจับจ้องไปที่พี่ชายหน้าหวาน ผมว่าสายตาของผมคงไม่สามารถไปมองใครได้อีกเเล้วเเหละนอกจากคนในอ้อมกอดนี้



"จองกุก"อยู่ดีๆพี่จินก็เอ่ยขึ้นมา และพี่เขาก็หยุดขยุกขยิกแล้วด้วย



"หื้ม ว่าไงครับพี่จิน"ผมเอ่ยพลางกระชับอ้อมกอดให้เเน่นขึ้นราวกับว่าคนในอ้อมกอดจะสลายหายไปเมื่อปล่อยปล่อยมือ



"จะว่าไป เราก็ไม่ได้มานั่งดูดาวด้วยกันอย่างนี้นานเเล้วเนอะ"



"..."



"..."



"สวย"เมื่อผมได้มองใบหน้าด้านข้างของพี่จินเเล้วอยู่ดีๆผมพึมพำออกมาคล้ายคนกำลังละเมอ พี่จินของผมสวยมากจริงๆ 



"นั่นสิ วันนี้ดาวสวยเนอะ"พี่จินเอ่ยอย่างไม่รู้เรื่องรู้ราวใดๆทั้งสิ้นว่าที่ผมชมน่ะมันใช่ดาวซะที่ไหนล่ะ ผมชมเจ้าตัวต่างหากเล่า



หลังจากนั้นเราสองคนก็ไม่ได้พูดอะไรกันอีกราวกับเราทั้งคู่จะใช้กอดนี้เยียวยาความเจ็บปวดต่างๆที่ผ่านมา ส่งผ่านความรู้สึกที่มีด้วยอ้อมกอดอันเเสนอบอุ่นนี้ ไม่รู้ว่าเวลาผ่านไปเนิ่นนานเพียงใดที่เราทั้งสองคนยังคงนั่งกอดกันอยู่อย่างนี้ เราสองคนรู้เเค่ว่าตอนนี้การมีอยู่ของอีกคนข้างๆนั้นไม่ใช่ความฝัน และเราได้กลับมาพบกันเเล้วจริงๆ



"พี่จินครับ"



"หื้ม"พี่จินรับคำโดยที่สายตายังคงมองไปที่ดวงดาวทั้งหลายบนท้องฟ้า



"ผมรักพี่นะครับ"



"หือ อารมณ์ไหนเนี่ย นายบอกพี่ไปแล้วนะ"พี่จินเอ่ยด้วยน้ำเสียงแปลกใจ



ผมค่อยๆผละออกจากพี่จินพลางจับไหล่กว้างไว้แล้วมองลึกเข้าไปในดวงตาของคนพี่ที่ผมเเสนหลงรัก



"ก็เเต่ก่อนผมไม่เคยบอกพี่เลยว่าผมรู้สึกยังไงกับพี่ คือจะว่าไงดีล่ะ ผมมันเป็นพวกชอบแสดงให้เห็นด้วยการกระทำมากกว่าเเค่คำพูดไม่กี่คำอะ"



"..."



"มันทำให้พี่ก็ไม่ค่อยมั่นใจในตัวผมใช่ไหมล่ะ แต่ไม่ว่ายังไงก็ตาม ผมขอให้พี่เชื่อได้เลยนะว่า ผมรักพี่ รักพี่เเค่คนเดียว ไม่เคยคิดที่จะไปรักใครคนอื่นอีก พี่จะเป็นแฟนคนเเรกเเละคนสุดท้ายของผมนะครับ"



"..."ผมเห็นด้วยนะว่าพี่จินหน้าเเดงน่ะ 



"พี่จินครับ"



"อย่า.."



"..."



"อย่าพูดมันออกมาบ่อยๆเลย ยิ่งพูดบ่อยอะมันจะดูไม่สำคัญนะ"พี่จินพูดพลางเอานิ้วชี้มาเเตะที่ปากผมเบาๆ ผมค่อยๆดึงมือนุ่มพี่เขามากุมก่อนพูดว่า



"ได้ครับพี่จินของผม สัญญานะว่าจะไม่ไปไหนเเล้ว"



"อื้มสัญญา คิดถึงพี่ขนาดนั้นเลย"พี่จินถามขำๆ



"มากที่สุดในจักรวาลเลยล่ะครับ ฮ่าๆ"ผมเอ่ยพลางหัวเราะออกมาและนั่นทำให้คนพี่เองก็หัวเราะออกมาเช่นกัน



"นายนี่เปลี่ยนไปเยอะเลยนะเนี่ย"พี่จินเอ่ยพลางมองมาที่ผมแล้วก็ยิ้ม



"ครับ ประสบการณ์ต่างๆที่เจอมามันสอนผมหลายอย่างเลยล่ะครับ แต่จะว่าไปผมก็ต้องขอบคุณพี่นะที่หายไปจากผมวันนั้น"



"อ้าว.."



"ไม่ ฟังผมก่อนสิครับ คือผมจะบอกว่าถ้าพี่ไม่หายไปผมก็คงไม่รู้ใจตัวเองหรอกว่ารักแล้วก็คิดถึงพี่มากเเค่ไหน"



"ย๊า นายนี่เลี่ยนขึ้นเยอะเลยนะเนี่ย ฮ่าๆ"พี่จินหัวเราะพร้อมเอามือเกาหัวอย่างเขินๆ



"ก็เป็นเเค่กับพี่นั่นเเหละครับ"ผมพูดยิ้มๆ



"จองกุกๆ ดูนั่นสิ"พี่จินเอ่ยเสียงตื่นเต้นพลางชี้ไปบนท้องฟ้าซ้ำๆราวกับเด็กน้อย เห็นเช่นนั้นเเล้วผมจึงเงยหน้าขึ้นไปมองบ้าง ดาวตกนี่นา



"นั่นดาวตกนี่ จองกุกเรามาอธิษฐานกันดีกว่าๆ"ผู้เป็นพี่เอ่ยชวน



"ครับๆ"หลังจากผมพูดจบเราทั้งสองคนก็ต่างหลับตาเพื่ออธิษฐานต่อดาวตกดวงนี้



'ขอให้ทั้งผมเเละพี่จินมีความสุข ไร้ซึ่งโรคภัยไข้เจ็บใดๆและขอให้ความรักของเราสองคนมั่นคงตลอดไปด้วยเถิด'ผมอธิษฐานโดยที่ไม่อาจรู้ได้เลยว่าพี่ชายหน้าหวานข้างๆอธิษฐานอะไรไปบ้าง พอลืมตาขึ้นมาผมจึงถามพี่เขาว่า



"พี่อธิษฐานว่าอะไรอะ"



"อืม...ไม่บอกหรอก ถ้าบอกคำอธิษฐานก็ไม่เป็นจริงน่ะสิ"



"น่านะ บอกผมหน่อย นะๆ"ผมพูดพลางทำหน้าตาอ้อนๆตาแป๋วๆ



"ไม่บอกหรอก แบร่"พี่จินเอ่ยก่อนจะออกตัววิ่งไป



''เเสบไม่เปลี่ยนเลยนะ อย่าให้ผมจับได้เชียวนะพี่จิน"ผมเอ่ยเสียงดังพลางวิ่งตามพี่เขาไป





ทุกคนคงอยากรู้เหมือนจองกุกใช่ไหมล่ะครับว่าผมอธิษฐานว่าอะไร ผมกระซิบบอกให้ก็ได้ แต่ทุกคนต้องห้ามเอาไปบอกเจ้าเด็กกระต่ายนั่นนะฮะ ไม่ใช่อะไรหรอกครับ ผมก็เเค่..เขินน่ะครับ



'ขอให้ชีวิตของคนรอบข้างตัวของทั้งผมและจอนจองกุกมีเเต่ความสุขรวมถึงตัวพวกผมด้วยนะ ขอให้เราสองคนไม่ต้องแยกจากกันไปไหนอีก แล้วก็ขอให้ความรักของเราสองคนยืดยาวไปจนสุดกาแล็กซี่เลยนะฮะคุณดาวตก'


นี่แหละครับ คำอธิษฐานของผม อย่าลืมนะฮะ ห้ามไปบอกจองกุกเชียวนะครับ^^



















**Talk**

สวัสดีค่ะรีดที่น่ารักของไรท์ทุกคน อยู่ดีๆพล็อตหวานๆก็เเล่นเข้าหัวไรท์โดยไม่ทันตั้งตัวจนไรท์ได้ทำการสร้างสรรค์ฟิคเรื่องนี้ขึ้นมา ไรท์รู้สึกว่าเรื่องนี้น่าจะยาวที่สุดที่ไรท์เลยเเต่มาเเล้วนะคะเนี่ย555ส่วนเรื่องcoffeeนั้นก็ไม่ต้องห่วงนะคะไรท์สัญญาว่าจะมาต่อให้จนจบอย่างเเน่นอน ยังไงก็ฝากติดตามทั้งตอนนี้เเล้วก็ตอนอื่นๆของไรท์กันด้วยนะคะ (แล้วก็อย่าลืมคอมเมนท์กันด้วยนะจ้ะรีดที่น่ารักทุกคน^^) 


















               









ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 15 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

60 ความคิดเห็น

  1. #35 Venus-Snow (@giftzyoona) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 6 ธันวาคม 2561 / 23:34
    ชอบมากๆเลยค่ะ น่ารักจัง >,,,,<
    #35
    1
    • #35-1 nanny_wira (@vira_nanny) (จากตอนที่ 6)
      11 ธันวาคม 2561 / 10:28
      ขอบคุณมากนะค้าาาาาาาาา><
      #35-1
  2. #33 AtallJin (@AtallJin) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 20 ตุลาคม 2561 / 00:16
    ชอบจังค่ะ ถ้าเรารักใครสักคนเขาจะเป็นดวงดาวที่สว่างไสว​ที่สุดในใจเรา

    ชอบประโยคนี้มากจริงๆค่ะ

    อ่านแล้วเขินไปหมด
    #33
    1
    • #33-1 nanny_wira (@vira_nanny) (จากตอนที่ 6)
      24 ตุลาคม 2561 / 19:23
      ขอบคุณนะค้าาา❤❤
      #33-1
  3. #18 NCSJK (@Nayhrp) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 11 ธันวาคม 2560 / 20:29
    ละมุนมากค่ะะะ
    #18
    0
  4. #12 Jinpair (@manuya4435) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 29 ตุลาคม 2560 / 08:22
    นึกว่าจองกุกกับพี่จินจะไม่ได้เจอกัน
    อีกแล้ว
    #12
    0