[Fic BTS] SF/OS Love Diary [#kookjin/Other]

ตอนที่ 5 : [SF] Coffee : 2 #kookjin ft.hopega

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 362
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 10 ครั้ง
    5 ธ.ค. 60














'ตอนที่ 2 : ผูกพัน' 












"รับอะไรดีค..อ้าว พี่จิน สวัสดีครับ"เขายิ้มออกมาทันทีที่เห็นบุคคลที่เพิ่งมาใหม่



"สวัสดีกุกกี้ วันนี้เอาเหมือนเดิมละกันแล้วก็ฝากเอาไปให้ฉันที่โต๊ะเดิมด้วยนะ"พี่จินพูดพลางยิ้มแบบที่ทำให้ผมใจเต้นบ่อยๆมาให้



"โอเคเลยครับ"ผมรับคำพร้อมตะเบ๊ะรับคำสั่ง



"555เจ้าเด็กนี่น่ารักจริงๆเลยนะเนี่ย ฉันไปละ"พี่เขาว่าพร้อมเอามือมายีหัวผมอย่างอ่อนโยน 'น่ารักงั้นเหรอนี่พี่จินชมว่าเราน่ารักเหรอเนี่ย' คิดได้อย่างนั้นเขาก็ยืนหน้าแดงอยู่คนเดียวอยู่ที่เคาท์เตอร์ จน....



"อะแฮ่ม แหมนี่ถ้าทอดไข่บนหน้านายคงสุกนะเนี่ย แดงซะ555"จนพี่ม้า(?)เขาเดินเข้ามานั่นละ



"อะไรกันพี่ มีที่ไหน ใครหน้าแดง แล้วพี่ว่างนักไง ทำเสร็จละอ่อเค้กอะ"เขาเฉไฉพลางเปลี่ยนเรื่องจนพี่ชายอดที่จะหัวเราะออกมาไม่ได้



"55 เฮ้อ แกนี่แต่ก่อนป๊อดยังไงตอนนี้ก็ยังป๊อดอย่างนั้นเลยนะเนี่ย แล้วส่วนที่ถามว่าทำเค้กเสร็จยังอะนะ ยังหรอกรอเวลาอบอยู่เลยมีเวลาเดินออกมาเห็นกระต่ายน้อยของพี่เขินพี่ชายคนสวยนั่นไง"โฮซอกพูดพลางทำหน้าเพ้อฝันจนน้องชายฟาดเข้าให้



เพียะ



"โอ้ยเจ็บนะ แกเป็นน้องฉันหรือเปล่าเนี่ยห๊ะจองกุก"



"ก็ใช่น่ะสิ แต่เพราะพี่กำลังชวนผมคุยเรื่องไร้สาระจนไม่ได้ทำงาน ไปๆ ไปดูเค้กพี่ไป ผมชงกาแฟดีกว่า"เขาพูดพลางหันไปเตรียมอุปกรณ์



"เอ้อ ใช่สิ แกมันหลงคุณคนสวยคนนั้นจนลืมฉันไปแล้วนี่"โฮซอกแสร้งทำเป็นน้อยใจ



"รู้ตัวนี่ฮะ ไปได้แล้ว"และเขาก็โดนน้องชายสุดที่รักตอกกลับอย่างน่าเจ็บใจที่สุด



"เออ จำไว้เลยนะไอ้น้องบ้า"อ้าวนี่เขาโดนพี่ชายตัวเองงอนเเล้วเหรอเนี่ย



"โอ๋ๆๆๆ ล้อเล่นนะคร้าบบ พี่ชายสุดหล่อของกุกไม่งอนนะครับ ดีกันๆ"จองกุกพูดพลางยื่นนิ้วก้อยไปหวังคืนดีกะพี่ชาย



"แกนี่..ฮึ่ย จริงๆเลยเจ้าเด็กนี่"โฮซอกทำท่าฟึดฟัดแต่ก็ยอมเกี่ยวก้อยด้วย



"งั้นฉันไปจริงๆละ แต่ฉันจะบอกแกอีกรอบนะจองกุก รู้สึกอะไรก็บอกเขาไปนี่มันก็2ปีละนะที่แกรู้จักกับเขาอะ แล้วถ้ารวมที่เเกแอบชอบเขาด้วยนี่ก็5ปีพอดีเลยนะเนี่ย สู้ๆเว้ยน้องชาย"พี่ชายเดินเข้ามาตบบ่าเขาเบาๆอย่างให้กำลังใจแล้วจึงเดินกลับเข้าไปที่หลังร้านตามเดิม



ตอนนี้เขากับซอกจินก็รู้จักกันมา2ปีได้แล้ว แต่ถ้ารวมกับที่เขาแอบชอบซอกจินมาล่ะก็เกือบ5ปีได้แล้วล่ะ คงจะอยากรู้กันใช่มั้ยล่ะว่าทำไมเขาถึงชอบพี่ซอกจินได้ขนาดนี้ เรื่องตอนนั้นมันมีอยู่ว่า....







กริ๊ง~~



"จองกุก อยู่ไหนละเนี่ยพ่อรอกินข้าวด้วยอยู่เนี่ย"เสียงของพี่ชายแผดลั่นออกมาจากโทรศัพท์จนเขาต้องยกออกห่างจากหู



"ขอโทษทีพี่ พอดีอาจารย์นัดเรียนเพิ่มแล้วก็ปล่อยเลทอะ ผมไม่ได้ตั้งใจนะTT"จอนจองกุกพูดด้วยน้ำเสียงอ่อยๆ



"แต่ไม่ต้องห่วงนะพี่ตอนนี้ออกมาละ เดี๋ยวกำลังรีบกลับ รอผมอีกแปปนึงนะพี่ แปปเดียวๆ"



"เออเร็วๆล่ะ เพราะพ่อไม่ได้มาหาเราอย่างงี้บ่อยๆนะเว้ย"จองโฮซอกพูดเสียงเบา



"โอเคๆพี่ รับทราบครับ งั้นเเค่นี้ก่อนนะเดี๋ยวผมยืนรอรถเมล์แปป"แล้วเขาจึงกดตัดสายจากพี่ชายของเขาไป



ทุกคนคงสงสัยกันใช่มั้ยล่ะครับว่าทำไมพี่โฮซอกถึงใช้นามสกุลจองส่วนเขาใช้นามสกุลจอน เรื่องมันก็คือพ่อกับแม่ของเขากับพี่โฮซอกเลิกกันตั้งเเต่เขายังเด็กๆอยู่เลย แล้วพวกท่านก็ตกลงกันว่าจะให้เขาใช้นามสกุลจอนของแม่ส่วนพี่โฮซอกก็ใช้นามสกุลจองของพ่อไป ตอนนั้นเขาไม่ได้รู้เรื่องรู้ราวอะไรมากนักจนพี่โฮซอกมาเล่าให้เขาฟังนั่นเเหละเขาถึงได้เข้าใจ ตอนนี้พ่อของเขาได้แต่งงานใหม่กับผู้หญิงคนหนึ่ง เธอเป็นคนค่อนข้างมีฐานะดีทีเดียว ส่วนเเม่....แม่ไม่ได้เเต่งงานใหม่กับใครเลย แม่เอาเวลาทั้งหมดของเเม่มาทำงานเเล้วก็เลี้ยงดูพวกเขาจนโตมาได้ขนาดนี้ แต่ทุกคนคงจะคิดว่าพ่อของพวกเขานิสัยไม่ดีไม่ยอมเลี้ยงลูกใช่มั้ยล่ะครับ แต่จริงๆเเล้วพ่อของเขานั้นส่งเงินจำนวนหนึ่งมาให้แม่ทุกเดือนเลย ซึ่งก็เป็นค่าเลี้ยงดูพวกเขา เเล้วในเเต่ละเดือนจะมีเงินเหลืออยู่มากพอสมควรแม่จึงตัดสินใจเอาเงินเก็บนั้นมาลงทุนเปิดร้านกาแฟแห่งหนึ่งใกล้ๆบ้าน แล้วเขากับพี่ชายก็จะคอยไปช่วยแม่เสมอๆหลังเลิกเรียน โดยพี่โฮซอกจะมีหน้าที่ทำเค้กหรือขนมหวานอื่นๆ ส่วนตัวเขาก็มีหน้าที่เป็นบาริสต้าประจำร้าน พูดง่ายๆก็คือเขาจะเป็นเด็กชงกาแฟนั่นเอง



ตึกๆ



มีนักศึกษาคนหนึ่งค่อยๆเดินมาที่ป้ายรถเมล์แห่งนี้ เขาคนนั้นนั่งถัดจากจองกุกไปเพียงนิดเดียวเท่านั้น นั่นจึงเป็นโอกาสให้จองกุกได้ลองมองสำรวจบุคคลข้างๆดู ผู้ชายคนนั้นเป็นคนที่ดูดีมากเลย ด้วยความที่เขามองเห็นชายคนนั้นจากด้านข้างเขาจึงมองใบหน้าของชายแปลกหน้าคนนั้นไม่ชัด แต่จะว่าไปจากลักษณะท่าทางแล้วเขาดูเป็นลูกคุณหนูบอบบางไม่น่ามานั่งรอรถเมล์แบบนี้เลย



ครื้นๆ ซ่า~~



เฮ้ย ซวยแล้ว เขาไม่ได้เอาร่มมาอะวันนี้ ฝนจะมาตกอะไรเอาวันนี้เนี่ย วันที่พกร่มนี่ก็ไม่รู้จักตก -_-



"นี่มันฝนหลงฤดูนะครับคุณว่ามั้ย"เสียงหวานของคนที่คาดว่าจะนั่งอยู่ข้างๆผมเอ่ยขึ้น เขาพูดกับใครอะหรือพูดคนเดียว แต่ตรงนี้ก็มีแค่เขากับชายคนนั้น งั้นชายคนนั้นคงพูดกับเขาละมั้ง



"อ่า ใช่ครับ นี่มันยังฤดูร้อนอยู่เลย ฝนตกได้ไงก็ไม่รู้นะครับ "เขาตอบชายแปลกหน้าไปเพื่อไม่ให้เสียมารยาทโดยที่ไม่ได้มองหน้าชายแปลกหน้าคนนั้น



"คุณมานั่งรอรถเมล์เวลานี้ประจำเหรอครับ ทำไมผมเพิ่งเคยเห็นครั้งแรกเลย"ชายคนนั้นชวนคุย



"อ๋อปกติผมไม่ได้มารอเวลานี้หรอกครับ แต่พอดีว่าวันนี้เลิกเรียนเย็นไปหน่อย แถมฝนก็ดันมาตกอีกเลยยิ่งช้ากันไปใหญ่"เขาตอบตามความจริง



"ดูเหมือนคุณจะมีธุระนะครับ ท่าทางดูรีบๆ"ชายแปลกหน้าคงเห็นท่าทางกระวนกระวายของเขาถึงเดาออกมา ก็แหมวันนี้พ่อของเขามาอยู่กินข้าวด้วยกันเลยนะ นานๆท่านจะมาหาเขากับพี่ซักที เขาจะทันได้กลับไปเจอท่านมั้ยเนี่ยTT



"เอ่อ ก็ใช่ครับ"เขาเอ่ยพลางเกาหัวเล็กน้อยอย่างประหม่า ก็นี่ถือเป็นครั้งแรกเลยที่เขาคุยกับคนแปลกหน้าได้นานหลายประโยคขนาดนี้



นั่นรถเมล์ที่เขาต้องขึ้นนี่นา แต่ว่า ฝนตกแรงขนาดนี้จะฝ่าออกไปก็ยังไงอยู่ เอาไงดีวะไอ้กุก ไปไม่ไป ไปไม่ไป



"ดูท่าว่าคุณคงต้องใช้ และถ้าให้ผมเดาคุณต้องขึ้นรถเมล์คันที่กำลังจะมาถึง"ชายหนุ่มข้างๆพูดพลางยื่นร่มคันหนึ่งมาให้ตรงหน้า ผมนี่อยากตะครุบไว้มากแต่ความเป็นคนดีมันบอกผมว่าไม่ดีหรอก ถ้าเอามาเเล้วเขาคนนั้นจะกลับยังไงล่ะ



"ผมมีคนจากที่บ้านมารับน่ะครับ เอาไปเถอะครับ ถือว่าผมให้"เขาเอ่ยราวกับรู้ใจผมว่าคิดอะไรอยู่ แล้วเขาคนนั้นก็ยื่นร่มให้กับผมอย่างใจดี ทันทีที่ชายคนนั้นหันมายิ้มให้เขานั่นคือวินาทีที่ผมได้เห็นใบหน้าของนักศึกษาผู้ใจดีคนนี้ชัดๆ เขากล้าพูดได้เลยว่าผู้ชายคนนี้เป็นคนที่มีรอยยิ้มสวยที่สุดที่เขาเคยเห็นมา รอยยิ้มหวานของเขาดูเข้ากันอย่างเหมะเจาะกับใบหน้าหวานปนหล่อนั่น และเวลาเขายิ้มทีตาของเขาก็จะหยีลงอย่างน่ารัก เขาว่าเขากำลังตกหลุมรักรอยยิ้มของคนแปลกหน้าคนนี้เข้าซะเเล้วล่ะครับ



"เอ่อ คุณครับ คุณ"สงสัยเขาจะเอาแต่มองคนคนนี้มากไปหน่อย



"อ..เอ่อครับ ขอบคุณมากนะครับสำหรับร่ม ขอตัวก่อนนะครับ"เขาพูดขอบคุณชายหน้าหวานข้างๆอย่างตะกุกตะกัก และนั่นก็เป็นเวลาเดียวกันกับที่รถเมล์คันนั้นมาถึงพอดี เขาจึงรีบกาง'ร่มสีชมพู'คันนั้นขึ้นรถทันที เมื่อเขาขึ้นรถมาเขาเลยลองมองไปยังป้ายรถเมล์นั้นอีกครั้ง และสิ่งที่ผมเห็นมันก็ทำให้เขาหน้าเเดงขึ้นจนต้องละสายตาออกมา ก็ภาพที่ผมเห็นคือภาพคุณนักศึกษาหน้าหวานกำลังโบกมือให้ผมอยู่ข้างล่างพร้อมกับขยับปากแบบไม่มีเสียงออกมาว่า'โชคดีนะ'นั่นไง ทำไมใจของเขาถึงเต้นแรงแบบนี้ล่ะ หรือว่านี่จะเป็นสิ่งที่ใครๆต่างก็เรียกกันว่า'รักแรกพบ'แน่ๆเลย







และนั่นคือเหตุการณ์แรกที่เด็กนักเรียนเกรด11ในตอนนั้นอย่างเขาได้ตกหลุมรักนักศึกษาปี4หน้าหวานคนนี้ ทุกคนคงสงสัยกันอีกใช่มั้ยล่ะว่าทำไมพี่ซอกจินถึงมาเป็นลูกค้าประจำร้านของเขาทั้งๆที่ก่อนหน้านี้แล้วเราแทบจะเรียกได้ว่าไม่รู้จักกันเลยซักนิด อย่างมากก็แค่คุยกันวันนั้น วันที่พี่จินร้องไห้ และเหตุผลนั้นก็คือ...



"Hi! จองกุกน้องรัก เป็นยังไงบ้าง จีบเพื่อนพี่ติดยัง5555"นี่แหละครับทุกคน เหตุผลที่ทำให้พี่จินมาเป็นลูกค้าประจำร้านของเขา เพราะพี่ชายคนนี้เลยล่ะ



"โธ่'พี่ยุนกิ'อย่าแซวน้องชายคนป๊อดของผมแบบนั้นสิครับ5555"และพี่ชายหน้าม้าของเขาที่มาอย่างไม่ให้ซุ่มให้เสียงก็ห้ามไม่ให้แฟนของตัวเองแซวเขาไปมากกว่านี้ ใช่ครับทุกคนอ่านไม่ผิดหรอกครับ พี่ยุนกิกับพี่โฮซอกเป็นแฟนกันครับ แถมพี่ชายสุดหล่อของเขานั้นก็เป็นฝ่ายเริ่มจีบพี่ยุนกิก่อนด้วยนะครับ พยายามจีบมาตั้งนานจนสุดท้ายพี่ยุนกิก็ยอมใจอ่อนคบกับพี่เขานั่นแหละครับ และที่น่าเหลือเชื่อสุดๆเลยก็คือพี่ยุนกิเป็นเพื่อนสนิทกับพี่ซอกจินด้วยล่ะครับ และถ้าสงสัยกันว่าทำไมพี่ยุนกิถึงได้รู้ว่าเขาชอบเพื่อนพี่เขาล่ะก็ เขาจะบอกให้เลยว่าพี่เขารู้จากร่มสีชมพูหวานแหววคันนั้นแหละครับ โดยเหตุการณ์คือหลังจากวันที่ผมได้รู้จักกับพี่ชายหน้าหวานอย่างเป็นทางการแล้ววันรุ่งขึ้นพี่ยุนกิก็มาทานข้าวที่บ้านผมครับ เราสามคนนั่งคุยกันไปคุยกันมาอยู่ดีๆพี่โฮซอกก็ดันเอาเรื่องที่เขาแอบตกหลุมรักเจ้าของร่มสีชมพูในอดีตมาเล่าให้พี่ยุนกิฟังแล้วก็เอาร่มคันนั้นให้พี่ยุนกิดูครับ พี่ยุนกิก็เลยรู้เลยว่าเขาแอบชอบเพื่อนของเจ้าตัว ร่มสีชมพูจริงๆก็มีขายทั่วไปใช่มั้ยล่ะครับ แต่ที่ไม่เหมือนใครเลยก็คือลายของร่มนั่นแหละครับ มันเป็นลายมาริโอ้แบบลิมิเต็ดอิดิชั่นที่อิมพอร์ตเข้ามาจากญี่ปุ่นโดยเฉพาะ ดูแวบเดียวพี่ยุนกิก็รู้แล้วล่ะครับว่าเป็นของเพื่อนเขา แล้วหลังจากนั้นเขาก็ได้รู้จักกับพี่จินในฐานะของน้องชายของพี่โฮซอกแฟนที่ยุนกิเขาล่ะ



เมื่อพี่ยุนกิบอกเรื่องนี้กับพี่ซอกจินเเล้ว พี่ชายหน้าหวานยังถึงกับเอ่ยปากเลยว่า



'โลกกลมชะมัดเลยนะเนี่ย ไม่คิดเลยว่าที่นี่จะเป็นของครอบครัวแฟนนายนะยุนกิ'พี่ซอกจินว่าพลางยิ้มในแบบที่ทำให้เขาต้องใจเต้นแรง และมันก็ยิ่งเต้นแรงมากขึ้นไปอีกเมื่อพี่จินพูดว่า...



'ทีนี้เราก็ได้รู้จักกันในสถานะใหม่แล้วนะ คุณน้องชายของโฮซอก'ว่าแล้วพี่ชายหน้าหวานก็วิงค์ให้เขาไปทีหนึ่ง ภาพนั้นทำเอาเขาถึงกับหน้าแดงอย่างปิดไม่อยู่เลยทีเดียว แถมตอนนั้นยังโดนพวกพี่ยุนกิกับพี่โฮซอกแซวอีกต่างหาก ฮึ่ย น่าอายชะมัด



"พวกพี่นั่นแหละหยุดกันทั้งคู่เลย ฮึ่ย"เขาพูดอย่างงอนก่อนจะเอ่ยถามพี่ชายตัวเล็ก



"พี่จะเอาอะไรล่ะครับพี่ยุนกิ เหมือนเดิมรึเปล่า"ผมเอ่ยถามพลางทำเมนูของพี่จินไปพลาง



"เหมือนเดิมนั่นแหละจองกุก เดี๋ยวเอาไปให้พี่ที่โต๊ะเดียวกับซอกจินมันละกัน"ว่าจบพี่ยุนกิก็เดินไปทางโต๊ะที่พี่ซอกจินนั่งอยู่ทันที



"อ่ะพี่ เอาไปเสิร์ฟให้แฟนพี่เลยไป"เขาพูดพลางดันแก้วกาแฟของยุนกิแล้วก็ของซอกจินให้กับพี่ชาย



"อะไรไอ้กุก พวกเขาสั่งกับแก แกก็ต้องเป็นคนเอาไปเสิร์ฟสิน้องรัก"ว่าจบเขาก็เดินกลับเข้าไปหลังร้านทันทีโดยที่จองกุกคนนี้ไม่ทันได้ทักท้วงใดๆ เป็นงี้อีกละ พอพี่ซอกจินเข้าร้านมาทีไรพี่ชายจอมแสบของผมก็ดันให้ผมไปเสิร์ฟเองตลอดเลยทั้งๆที่ถ้าเป็นลูกค้าคนอื่นพี่เขาจะยอมช่วยเอามันไปเสิร์ฟแทนเขาเสมอ'เอาวะไอ้กุก สู้ๆ' ถึงแม้ผมกับพี่ซอกจินจะรู้จักกันและเริ่มสนิทกันบ้างแล้วแต่ทุกครั้งที่ผมจะต้องไปเจอหน้าเขาผมก็ยังอดที่จะประหม่าไม่ได้อยู่ดี



"กาแฟมาแล้วครับ นี่ของพี่ยุนกิ ส่วนนี่ของพี่ซอกจินนะครับ"ผมจัดวางกาแฟตามที่ทั้งสองได้สั่งไปเมื่อกี้นี้



"โห วิปครีมอย่างเยอะอะกุกกี้รู้ใจพี่อีกแล้ว ขอบคุณมากเลยน้าสุดหล่อ"พี่ซอกจินว่าพลางค่อยไล่ละเลียดวิปครีมบนปากแก้วทันที แถมท่าทางการกินของเขามันก็ออกจะ.. จะพูดว่ายังไงดีล่ะ ก็พี่ซอกจินดันเอาลิ้นออกมาค่อยๆละเลียดวิปครีมพวกนั้นไปเรื่อยแถมวิปครีมบางส่วนก็เลอะปากของเขาอีกด้วยมันทำให้ผม... เขาจะคิดอะไรบ้าๆแบบนี้ไม่ได้นะผมจึงรีบสะบัดหัวไล่ความคิดบ้าๆพวกนั้นออกไป แต่ก็คงช้ากว่าสายตาของพี่ซอกจิน



"เป็นอะไรอะจองกุก เห็นสะบัดหัว หรือว่าปวดหัว ไม่สบายรึเปล่าน่ะ"แล้วหลังจากที่เขาได้รู้จักกับพี่ซอกจินมันก็ทำให้ผมรู้นิสัยของพี่ชายหน้าหวานคนนี้อีกอย่าง ซึ่งนั่นก็คือความขี้กังวลและขี้เป็นห่วงของเขา เขาเคยถามคุณลูกค้าหน้าหวานอยู่เหมือนกันอย่าเรียกว่าถามเลยเรียกว่าหลุดปากไปดีกว่า เขาถามออกไปว่า'พี่เป็นห่วงทุกคนแบบนี้เลยเหรอครับ'และที่เขาถามแบบนี้นั่นก็เพราะว่าเขาไม่อยากคิดเข้าข้างตัวเองว่าพี่ซอกจินเป็นห่วงเขาเพราะเพียงเขาเป็นคนรู้จักทั่วไปหรือในฐานะคนที่เริ่มสนิทกัน และเขาก็ได้รับคำตอบที่น่าตกใจจนเขาเองพูดอะไรไม่ออกไปสักพักหนึ่งเลย นั่นก็คือ'พี่เป็นห่วงนายเพราะนายเป็นคนสำคัญในชีวิตพี่นะ'และเพราะประโยคนั้นของเขาทำให้ผมยิ่งรู้สึกว่าผมหนีจากพี่ชายหน้าหวานคนนี้ไปไม่ได้อีกแล้ว



"ไม่ได้เป็นอะไรหรอกครับพี่ซอกจิน ไม่ต้องเป็นห่วงหรอกครับ"เขาตอบปัดไปเพื่อไม่ให้คนพี่เป็นกังวลไปมากกว่านี้ และดูท่าว่ารุ่นพี่ตัวเล็กอีกคนจะรู้นะว่าเขาเป็นอะไรจึงทำได้แต่ยิ้มล้อเลียนเขาอยู่แบบนั้น-_-



"จินเดี๋ยวฉันไปหาโฮซอกก่อน แกนั่งอยู่นี่ไปก่อนละกัน เอ้อ จองกุกอยู่คุยเป็นเพื่อนมันหน่อยสิ เดี๋ยวเรื่องหน้าร้านพี่กับโฮปจัดการให้เอง"ว่าจบพี่ยุนกิก็เดินไปทันทีโดยไม่ฟังเสียงของใครทั้งสิ้น



"กุกดูยุนกิมันดิ พอเจอแฟนก็ทิ้งเพื่อน เหอะ เป็นแบบนี้ตลอดอะ เชอะ"พี่จินว่าพลางเบะปากอย่างงอนๆ พี่เขาทำตัวน่ารักอีกแล้ว จะให้เขาต้องหลงคนหน้าหวานนี้ไปอีกแค่ไหนกันนะ



"ก็อย่างนั้นแหละครับ ปล่อยพี่สองคนเขาไปเถอะครับ55"



"นายนี่ก็นะ..เฮ้อ มองโลกในแง่ดีซะจริงเลยกระต่ายน้อยของพี่"ว่าจบพี่เขาก็เอามืออันแสนนุ่มนิ่มของเขามายืดแก้มของเขาทั้งสองข้างออกอย่างสนุกสนาน



"โอ๊ย อ๋มเอ็บอะอ๊ะอี้อิน(โอ๊ย ผมเจ็บนะฮะพี่จิน)"



"5555 ก็ใครใช้ให้นายน่ารักน่าแกล้งขนาดนี้กันเล่า"พี่จินพูดพลางยิ้มแอทแทคพร้อมวิ้งค์ให้เขาไปหนึ่งทีจนสติของจอนจองกุกคนนี้เกือบพร่าเลือน



"ถ..โถ่พี่จินอะ"เขาพูดตะกุกตะกัก แต่เขาก็แอบดีใจเล็กๆแหละที่พี่จินชมเขาว่าน่ารัก



Line~



โทรศัพท์ของผมวางอยู่ที่เคาน์เตอน์หน้าร้านเสียงนี้จะเป็นโทรศัพท์ใครไปไม่ได้นอกจากคุณลูกค้าหน้าหวานที่นั่งอยู่ตรงข้ามเขา พี่จินชะโงกดูเล็กน้อยก่อนจะถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่



"เฮ้ออ....."



"เอ่อ..มีอะไรรึเปล่าครับพี่ ดูพี่ไม่ค่อยดีนะ"เขาเอ่ยถามอย่างเป็นห่วง ก่อนที่คำตอบของรุ่นพี่หน้าหวานจะทำให้เขาต้องอึ้ง



"ก็รุ่นน้องที่บริษัทน่ะสิมาจีบพี่จะปฎิเสธไปก็เกรงใจเขา แถมอีกอย่างคนนี้น่ะเป็นถึงลูกชายเจ้าของบริษัทที่พี่ทำงานอยู่ด้วย ถ้าปฏิเสธไปนี่จะโดนไรรึเปล่าก็ไม่รู้55"พี่จินพูดด้วยน้ำเสียงค่อนข้างๆสบายๆ แต่จะว่าไปที่เขาอึ้งนั้นน่ะไม่ได้เป็นเพราะมีคนมาจีบคุณลูกค้าที่เขาแอบชอบอยู่นี่หรอก แต่เป็นเพราะพี่จินดันยอมให้ใครคนนั้นได้เข้ามาในชีวิตของพี่เขาขนาดนี้ต่างหาก เพราะหลังจากวันนั้นที่พี่จินร้องไห้เสียใจที่เลิกกับแฟนเก่าอย่าง'คิมนัมจุน'ที่เขาเองก็เพิ่งรู้เรื่องราวของทั้งคู่หลังจากที่รู้จักพี่จินได้ไม่นานนักก็ทำให้เขาได้รู้ว่าซอกจินนั้นใจแข็งมากเพียงใด เพราะตลอดเวลาที่เลิกกับผู้ชายคนนั้นไป พี่จินก็ไม่เคยยอมให้ใครมาใกล้ชิดหรือจีบพี่เขาอีกเลย จนกระทั่งผู้ชายคนนี้ผู้ซึ่งเป็นลูกชายเจ้าของบริษัทที่พี่จินทำงานอยู่ตามที่พี่เขาบอก



"แล้วพี่จินชอบผู้ชายคนนั้นไหมครับ"เอาเเล้วไงจองกุก ไปถามอะไรแบบนั้นได้ยังไง ตายเเล้วๆๆๆๆ ถ้าพี่จินสงสัยขึ้นมาจะตอบว่าไงดีเนี่ย



"นึกไงถามพี่เเบบนี้เนี่ยเรา หึงพี่รึไง"พี่จินถามด้วยรอยยิ้มบางๆที่มุมปาก ก่อนจะก้มลงอ่านแฟ้มเอกสารปึกหนาที่พี่เขาหยิบติดมาด้วย โดยไม่คิดจะตอบคำถามของเขาเลยสักนิด



แต่กลับกลายเป็นตัวเขาเองที่ต้องมานั่งใจเต้นเเรงกลับประโยคของคนที่เเก่กว่าอย่างหึงพี่รึไง หรือว่าพี่จินจะรู้ความในใจของเขาเข้าเสียเเล้ว แต่พี่ยุนกิก็ไม่เคยบอกอะไรพี่จินนี่นา โอ้ย!!!!กุกเครียดๆๆๆ



"กุก...จองกุก...จอนจองกุก"พี่จินพูดพลางโบกมือไปมาตรงหน้าของเขา



"ค...ครับๆ มีอะไรเหรอครับพี่จิน"



"ก็นายนั่นเเหละ อยู่ดีๆก็หน้าเเดง แถมยังขยี้หัวตัวเองอยู่นั่นเเหละ เห็นไหมดูสิผมยุ่งหมดเเล้วเนี่ย เดี๋ยวไม่หล่อสาวไม่กรี๊ดนะคุณเดือนมหาลัย"พี่จินว่าพร้อมกับเอามือนุ่มๆของพี่เขามาจัดทรงผมให้ผมอย่างอ่อนโยน ก็จะไม่ให้เขาหน้าเเดงได้อย่างไรเล่าก็ดูแต่ละการกระทำของพี่เขาสิ ก็รู้เเหละว่าเป็นห่วงทุกคนเท่าๆกัน แต่สำหรับคนที่แอบชอบพี่เขาอย่างผมเนี่ย มันก็อดคิดเข้าข้างตัวเองไม่ได้เหมือนกันนะ-_-



อ้อ แล้วก็อีกเรื่องที่จินเรียกเขาว่าเดือนมหาลัย ก็นั่นเเหละเขามีตำเเหน่งเป็นเดือนมหาวิทยาลัย เรื่องมันเกิดตอนวันรับน้องที่คณะของเขาเพราะอยู่ดีๆรุ่นพี่ที่คณะก็เกิดอยากมาลองหาว่าที่เดือนและดาวคณะตั้งเเต่วันรับน้อง เลยให้พวกเพื่อนๆเลือกตัวเเทนออกมาทั้งชายเเละหญิงอย่างละ 5 คนแล้วเอามาให้เหล่าบรรดารุ่นพี่คัดเลือก เเล้วเขาก็ดันเป็นที่ถูกอกถูกใจของเหล่ารุ่นพี่ทั้งหญิงเเท้ชายเทียมจึงทำให้เขาได้ตำเเหน่งเดือนคณะมาครอบครอง(อย่างไม่เต็มใจ)แล้วรุ่นพี่ทุกคนต่างก็ช่วยกันเทรนจนเขาได้ตำเเหน่งเดือนของมหาวิทยาลัยตามที่พวกพี่เขาอยากได้กัน เพราะบังเอิญโจทย์ของการเเข่งขันในครั้งนั้นเป็นโจทย์การร้องเพลง ซึ่งรุ่นพี่ทุกคนต่างบอกเป็นเสียงเดียวกันว่าเขาร้องเพลงเพราะมาก เเล้วพอดีในวันเเข่งขันเขาก็ได้โชว์ความสามารถพิเศษอื่นอย่างการเล่นกีต้าร์ด้วย เขาเลยได้ตำแหน่งมาอย่างง่ายดายตามคำทำนายของเดือนมหาลัยรุ่นพี่อย่างคิมซอกจิน ใช่เเล้ว พี่ซอกจินเรียนคณะเดียวกันและเอกเดียวกันกับเขาซึ่งนั่นก็คือคณะบริหารเอกการตลาด มันเป็นเรื่องตลกร้ายที่สุดที่เขาเคยเจอมาเลยเพราะหลังจากที่พี่ชายหน้าหวานมาร้องไห้ในร้านเขาและได้รู้จักกับเขาในวันนั้น ต่อมาเขาก็ได้เจอกับพี่ซอกจินอีกครั้งในฐานะน้องชายของแฟนพี่ยุนกิเพื่อนสนิทพี่เขา แถมหลังจากนั้นไม่นานเราก็ได้เจอกันอีในฐานะรุ่นพี่รุ่นน้องในคณะ มันทำให้ทั้งเขาเเละคุณลูกค้าหน้าหวานอดที่จะแปลกใจไม่น้อยที่โลกใบนี้ช่างกลมเสียนี่กระไร



"โหยพี่จินอ่า นี่จะจัดผมให้ผมหรือจะทำให้มันยุ่งกว่าเดิมกันเเน่เนี่ย"ผมเอ่ยเเซวเพื่อกลบอาการเขิน



"หนอย พูดอย่างงี้ใช่มั้ย ได้เลยจองกุก ได้"หลังจากพี่ชายหน้าหวานว่าจบมือนุ่มทั้งสองข้างก็ถูกส่งมาขยี้หัวเขาอย่างไม่เเรงมากนัก แต่ก็ส่งผลให้มันยุ่งพอสมควรเลยล่ะ



"ย่าห์พี่จิน ทำไรกะหัวผมเนี่ย"



"โห นี่เดี๋ยวนี้กล้าพูดอย่างนี้กับพี่อย่างนี้เหรอเนี่ย ตายเเน่จองกุกก"พี่จินว่าพลางออกเเรงขยี้ผมของเขามากกว่าเดิมจนมันยุ่งไปหมดเเล้ว



"พี่จินน"ส่วนตัวเขาเองก็ไม่น้อยหน้า ผมว่าพลางยกมือขึ้นบีบเเก้มกลมของคนที่เเก่กว่าจนพี่ซอกจินร้องเสียงหลง



"อาา อ่อยอะออนอองอุก อายอายแอ้(ย่าห์ ปล่อยนะจอนจองกุก นายตายแน่)"



"จ้างให้ก็ไม่ปล่อยหรอก หน้าพี่ตอนนี้ตลกชะมัดเลย55555"จองกุกยิ้มออกมาจนเห็นฟันกระต่ายน่ารักๆทั้งสองซี่



เสียงหัวเราะทำให้ทั้งโฮซอกและยุนกิต้องชะโงกหน้ามาดู และภาพที่เห็นก็ทำให้ทั้งสองอดที่จะยิ้มออกมาไม่ได้ ภาพที่ทั้งจองกุกเเละซอกจินกำลังเเกล้งกันเป็นเด็กๆพลางหัวเราะอย่างชอบใจ มันเป็นภาพเเห่งความสุขที่ไม่ว่าใครมองไปก็ต้องอมยิ้มไปตามๆกัน ยุนกิไม่เคยเห็นซอกจินยิ้มหรือหัวเราะได้สุดเลยสักครั้งตั้งเเต่เลิกกับผู้ชายใจร้ายคนนั้นแถมยังชอบเอาเเต่ทำหน้านิ่งจนทุกคนต่างพากันกลัวเกรงเพื่อนหน้าวานของเขาไปเสียทุกราย แต่จอนจองกุกกลับเป็นคนนั้น คนที่ทำให้คิมซอกจินยิ้มได้อย่างมีความสุข หัวเราะได้อย่างสุดเสียง แถมยังทำให้เพื่อนหน้าหวานของเขาสลัดลุคส์ความเป็นคุณชายในบริษัทได้อย่างที่ไม่เคยมีใครทำได้ และนี่คงเป็นเหตุผลที่ทำให้เขาเชื่อละมั้งว่าน้องชายฟันกระต่ายคนนี้จะทำให้คิมซอกจินเพื่อนคนเดิมของเขากลับมา และเด็กคนนี้จะทำให้เพื่อนของเขามีความสุขได้อย่างที่เพื่อนของเขาเคยมี...











**Talk**

มาต่ออย่างเร็วเลยจ้ากับเรื่องนี้ และที่มาต่อเร็วแบบนี้ก็เป็นเพราะตอนนี้ไรท์ปิดเทอมแล้วจ้า ไรท์เลยฉลองด้วยการอัพฟิคเรื่องนี้ให้รีดที่น่ารักอ่านนี่ล่ะค่ะ อ่านแล้วเป็นไงบ้างก็มาบอกเล่าคอมเมนท์กันได้เด้อ ถ้าผิดพลาดประการใดก็ขอโทษด้วยนะคะ เพราะนี่ก็เป็นฟิคเรื่องแรกที่ไรท์ลงเลยเหมือนกัน ยังไงก็ขอให้enjoy readingกันนะคะ




ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 10 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

60 ความคิดเห็น

  1. #11 Rusa (@rusaneeyakij) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 3 ตุลาคม 2560 / 20:42
    สู้ๆนะคะไรท์ สนุกมากกกก ^^
    #11
    0
  2. #10 pornnapanok9 (@pornnapanok9) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 2 ตุลาคม 2560 / 14:31
    รอตอนต่อไปปปปปป
    #10
    0