[Fic BTS] SF/OS Love Diary [#kookjin/Other]

ตอนที่ 19 : [Playlist the series] Puppy Love - gani (feat. nathania & harms) #kookjin

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 145
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 12 ครั้ง
    2 ต.ค. 62

*ภาคต่อของ [Playlist the series] ดึกแล้วอย่างเพิ่งกลับ - Jaonaay #kookjin*









ลองฟังเพลงกันดูนะคะ ฟินขึ้นคูณสิบไปเลยยยยยยยย







22.45 น.

                ทั้งผมและพี่ซอกจินยังไม่มีใครหลับไปก่อน ผมนั่งแกล้งทำเป็นอ่านหนังสืออยู่ตรงหัวเตียง ส่วนพี่ซอกจินเองก็นั่งเล่นเกมอยู่บริเวณปลายเตียงราวกับเมื่อก่อนหน้านี้ไม่ได้พูดอะไรกับผม

                เอาไงดีวะไอ้กุก อยากรู้ก็อยาก แต่ก็เสือกไม่กล้าถามเขา

                ผมนั่งคิดวนไปวนมาแบบนี้ตั้งแต่พี่จินอาบน้ำออกมาเสร็จ ถ้านับๆแล้วก็คงยี่สิบนาทีได้ที่ผมจมอยู่กับความคิดนี้ จริงๆคือมันควรจะจบที่ผมเดินไปถามว่าพี่เขาหมายความว่ายังไง เคยลองแล้วเมื่อสิบนาทีก่อนนะครับ แต่...

                10 นาทีก่อน

                “พี่จินครับ”

                “หื้ม ว่าไง”พี่จินว่าโดยที่ตายังไม่ละไปจากโทรศัพท์เครื่องบาง

                “...”

                กล้าหน่อยดิวะ ป๊อดนักอ่อมึงอะไอ้กุก พูดดิพูด สงสัยก็แค่ถามไงไอ้บ้าเอ้ย

                แต่ถ้าถามแล้วจริงๆมันคนละเรื่องล่ะ จะทำยังไง ดีใจเก้อนี่เศร้าเลยนะ แล้วอีกอย่าง กล้าเหรอที่จะไปถามเขาน่ะห้ะ!’

                เหมือนตอนนี้ในหัวผมมันมีตัวตนผมทั้งสองด้านกำลังเป่าหูผมให้ทำตามพวกมันอยู่

                ‘เอาวะ เป็นไงเป็นกัน ถามก็ถาม

                เนี่ย ก็แค่เนี้ย ลุยเลยมึง

                ‘ก็เตือนแล้วไม่ฟังนะเจ้าทึ่มนี่

                เผื่อมีใครสงสัย ทั้งหมดนี่คือความคิดผมนะครับ อาจฟังดูแปลกๆนะแต่มันกำลังเกิดขึ้นจริงกับผมตอนนี้เลยล่ะ

                “คือผมมีเรื่องจะถามพี่จินครับ”

                “...”พี่จินได้ยินดังนั้นก็เงียบไป ก่อนจะวางมือถือลงก่อนจ้องหน้าผม

                “ถามอะไรล่ะ”พี่เขาพูดพลางส่งยิ้มหวานอย่างเคย

                “คือ...”

                “...”

                ‘ที่พี่พูดเมื่อกี้หมายความว่าไงอะครับ

                “คือผมอยากขอยืมชีทเรียนพี่เพิ่มได้มั้ยอะครับ ผมว่าที่พี่จดมันเข้าใจง่ายดี”ไม่เคยพูดอะไรที่คิดได้เลย อะไรวะเนี่ย!

                โอ้ยไอ้เวร!’

                ‘บอกแล้ว นายมันไม่กล้าถามเขาตรงๆหรอกเจ้าบ้าเอ้ย

                “อ้อ ได้สิ ไว้เดี๋ยววันหลังพี่เอาไปให้ที่คณะแล้วกัน”พี่ซอกจินเอ่ยเสียงแผ่วราวกับผิดหวัง

                “ครับขอบคุณมากนะครับ”ผมพูดแค่นั้น ก่อนที่พี่เขาจะก้มหน้าลงเล่นเกมต่อไป

                และนั่นแหละครับ เหตุการณ์ที่เกิดขึ้นเมื่อ 10 นาทีก่อน ผมก็เลยยังคงได้แต่คิดเรื่องเดิมวนไปวนมาอยู่ 20 นาทีแล้วเนี่ยครับ อยากถามก็อยากแต่ก็กลัวคำตอบอีก มันยังมีวิธีไหนอีกวะเนี่ย!! เอ้ะ หรือว่าจะบอกชอบเขาไปเลยไม่ต้องสนอะไรที่พี่เขาพูดก่อนหน้านี้ดีล่ะ

                “จองกุก”เสียงพี่จินดังขึ้นทำเอาความคิดผมมันกระเจิงไปหมด

                “ค..ครับ”ผมตั้งสติก่อนตอบพี่เขาไป

                “เราจะนอนหรือยัง “

                “อ่า ยังไม่แน่ใจครับ”

                “พี่ขอนอนก่อนแล้วกันนะ รู้สึกง่วงๆละ ฮ้าวว”พี่จินว่าพลางยืดตัวขึ้นอย่างเมื่อยตัว แล้วเสื้อที่ผมเอาให้พี่แกใส่ดันสั้นจนตอนนี้เห็นหน้าท้องขาวอยู่ไม่ไกล

                โอ้ยไม่มองดิวะ ป๊อดแล้วมึงจะเป็นไอ้โรคจิตอีกไม่ได้ไงกุก มึงพอ

                ผมเตือนสติตัวเองก่อนก้มหน้าลงมองหนังสือที่ไม่ได้ตั้งใจอ่านเลยตั้งแต่แรกดังเดิม

                “ค..ครับ”ผมตอบรับสิ่งที่พี่จินบอก

                “งั้นฝันดีนา เอ่อจองกุก พี่ขออะไรอีกอย่างได้มั้ยอะ”

                “ครับ?”ผมทำหน้างง

                “พี่ขอหมอนข้างด้วยสิ ถ้าพี่ไม่กอดอะไรแล้วจะนอนไม่หลับน่ะ ปกติที่ห้องพี่มันมีRJแต่ที่นี่ก็เห็นจะมีแต่หมอนข้างกับ...”พี่จินลากเสียงก่อนใช้สายตามองมาที่ผมอย่างชัดเจน

                “...”ผมหยุดนิ่งเพื่อรอฟังสิ่งที่พี่ชายหน้าหวานกำลังจะพูด

                “จะให้พี่กอดอะไรล่ะระหว่างหมอนข้างกับจองกุกน่ะ”

                ครับ หลังประโยคนั้นสติผมหายไปแล้วครับ

                จอนจองกุก K.O.

                “เฮ้ เจ้าเด็กบ๊อง เป็นอะไรเนี่ย เหม่อไปถึงไหนกัน”ผมรู้สึกตัวอีกทีตอนที่มือบางของพี่จินโบกไปมาอยู่ตรงหน้าผม

                “เอ่อ..ครับ อ่า หมอนข้างใช่มั้ยครับ นี่ครับ”ผมพูดรัวพร้อมหยิบหมอนข้างที่กั้นฝั่งซ้ายขวาออกแล้วยื่นให้พี่ชายตัวบาง

                “ขอบคุณมากน้า ฝันดีอีกรอบนะเจ้าเด็กขี้กลัว”ยังไม่ทันให้ผมได้ถามถึงฉายาที่พี่เขาเรียก พี่ซอกจินก็นอนหันหลังให้ผมทันที

                แต่เดี๋ยว มันไม่ได้นี่เห้ย มันจะจบแบบนี้ไม่ได้สิ ถ้าไม่ได้บอกชอบพี่จินวันนี้ โดนไอ้แทล้อตายห่าเลย

                คงจะงงว่ามันจะล้ออะไรผมอีกใช่มั้ยครับ ย้อนกลับไปอีกช่วง 30 นาทีก่อน ช่วงที่พี่ซอกจินยังอาบน้ำไม่เสร็จเลยครับ...

                30 นาทีก่อน

                ระหว่างรอพี่ซอกจินอาบน้ำเสร็จผมก็คุยกับไอ้แทไปพลาง

: เห้ยยยย ก้าวหน้านะเพื่อน มีค้งมีค้างที่ห้อง

: เนี่ยมันต้องได้ละปะ

: ได้อะไรสัสแท มึงพูดดีๆนะ ไม่งั้นกูตามไปถีบมึงได้นะ

: ได้บอกชอบไงไอ้ง่าว

: แหงะ มึงคิดไรอ่ากุก

: ไอ้คลบ้า ไอ้คนผีทัลเลลลล

: ไอ้เวร

: ไอ้กุกกูยื่นคำขาดกับมึงเลยนะคราวนี้

: คือโอกาสแม่งเป็นใจขนาดนี้แล้วอะมึง จับให้อยู่ดิวะ

: ถ้าคราวนี้มึงยังไม่บอกอีกนะ กูจะล้อมึง

: วิ่งรอบคณะพร้อมตะโกนเลยจองกุกคนนก

: ไอ้สัสแท!!!

: มึงรอฉายาใหม่จากกูได้เลยเพื่อน

: ถ้ามึงยังไม่กล้านะ นอกจากมึงจะเป็นคนป๊อดแล้วเนี่ย

: มึงยังเป็นคนนกด้วยนะเอ้า

: ไม่เอาดิมึง

: ไม่ต้องมาโอดครวญเลยครับไอ้ต่าย มึงต้องทำ

: นาว!!!!!!!!!!!!!!!!

                และบทสนทนาระหว่างผมกับมันก็จบลงเพียงเท่านั้น แต่มันสร้างความหนักใจให้ผมอย่างมหาศาลเลยล่ะ แล้วผมจะบอกพี่เขายังไงอะ แงง

                ‘เอาวะ ตายเป็นตาย มึงต้องสู้สิวะ!’

                “เอ่อ พี่จิน นอนยังอะ”ผมเสี่ยงส่งเสียงขึ้นมา

                “ว่า”พี่เขาขานรับทั้งๆที่ยังนอนหันหลังอยู่อย่างนั้น

                “หันมาหน่อยสิครับ”

                “มีอะไรเล่า”

                “หน่า ช่วยหันมาหน่อยเถอะพี่”

                “...”พี่จินไม่ตอบแต่ก็ยอมหันกลับมามองผม

                “หื้ม? ทีนี้จะให้ฟังอะไรอีกล่ะ ฟังคนเดียวไม่เป็นหรือไงเจ้าเด็กนี่”พี่จินแหวขึ้นทันทีที่เห็นผมยื่นหูฟังไปให้เหมือนไม่กี่นาทีก่อน พร้อมตาที่เปิดเพียงครึ่งเดียว

                “รับไปฟังหน่อยเถอะครับ”

                ผมกล้าทำได้แค่นี้แหละ

                ผมแอบคิดต่อในใจ  และถึงพี่เขาจะบ่นแต่ก็ยอมรับมันไปแต่โดยดีล่ะนะ

                ผมวางหนังสือที่ไม่ได้อ่านเลยไว้บนโต๊ะหัวเตียงก่อน เอนตัวนอนลงพลางใส่หูฟังอีกข้างที่เหลืออยู่

                ผมกดเปิดเพลงที่ผมฟังวนไปวนมาแทบจะทุกคืน

                เพราะอะไรที่ผมฟังเพลงนี้น่ะเหรอ

                เหอะ ไม่ยากเลย

                เนื้อเพลงมันโคตรจะตรงกับชีวิตผมมากๆเลยไง!

                 >Puppy Love - gani (feat. nathania & harms)

                เมื่อเพลงนี้ดังขึ้น ผมก็หลับตาลง ถือว่าใช้เพลงนี้บอกพี่เขาแทนผมไปเลยแล้วกัน ว่าผมรู้สึกยังไงกับพี่เขา ก็ผมมันคนป๊อดนี่นา จะบอกเองก็ไม่กล้า แค่จะรั้งให้พี่เขาอยู่วันนี้ยังใช้เพลงบอกเลย ทำไมไม่มีความกล้าเอาซะเลยนะไอ้กุกเอ้ย

                และแล้วก็มาถึงท่อนที่ผมต้องการบอกกับพี่เขาไปมากที่สุด...

 

 

‘I really like you

I want to confess

But i'm scared to find out the truth

Whether if you like me back or not

I wonder everyday until my mind goes insane

Please tell me how you feel’

 

 

                ผมไม่กล้าเปิดตาไปมองหน้าพี่จินเลยแม้แต่น้อย เพราะผมกลัว ตามเนื้อเพลงเลยครับ กลัวที่จะพบกับความจริง ที่มันอาจทำให้ผมต้องเสียใจ แต่ต่อจากนี้ ผมได้บอกพี่เขาไปแล้ว ผลมันจะเป็นยังไงก็ต้องยอมรับแล้วล่ะครับทีนี้

                ไม่นานเพลงนี้ก็จบลง พร้อมกับใจของผมที่เต้นแรงขึ้นเรื่อยๆ

                เราทั้งสองยังคงเงียบ ผมไม่สามารถรับรู้ได้เลยว่าสีหน้าของพี่ซอกจินเป็นยังไง แต่ผมก็ยังคงไม่กล้าลืมตาขึ้นมาอยู่ดี ตาของผมยังคงปิดสนิทอยู่อย่างนั้น

                “นี่นายไม่ได้หลับใช่มั้ยเนี่ยจองกุก”เสียงพี่จินดังขึ้น พร้อมๆกับหัวใจของผมที่เต้นแรงมากขึ้นจนกลัวว่ามันจะหลุดออกมา

                “ม..ไม่ครับ”

                “อืม แล้วนายให้พี่ฟังเพลงนี้ทำไมหื้ม”

                “...”ผมเงียบ

                “แค่ให้ฟังสินะ โอเค มันเพราะดีนะ แต่ก็ไม่คิดว่านายจะฟังเพลงโทนนี้ด้วยเหมือนกันนะเนี่ย”พี่ซอกจินพูดยาวก่อนผมจะรู้สึกถึงแรงขยับข้างตัว

                ไม่ได้นะ มันจะจบแบบนี้ไม่ได้นะ

                ผมลืมตาโพลงก่อนจะรวบรวมความกล้าที่เก็บมาทั้งชีวิต(?)คว้าร่างบางมากอดไว้ในอ้อมแขน

                “เฮ้ อะไรของนายเนี่ยจองกุก”พี่จินตาโตอย่างตกใจในสิ่งที่ผมทำก่อนจะดิ้นขลุกขลักเล็กน้อย ต่างจากผมที่มองหน้าพี่เขานิ่ง และเมื่อพี่จินเห็นแบบนั้นเขาเองก็นิ่งลงเช่นกัน

                “พี่รู้อะไรมั้ยว่าผมมันโคตรป๊อดเลย”

                “...”พี่จินเงียบ

                “ไอ้แทด่าผมแบบนี้แทบจะทุกวัน แต่ผมก็ยังป๊อดอยู่ดี”

                “แต่มองหน้าพี่ตอนนี้อะ มันทำให้ผมรู้สึกว่าผมจะอยู่นิ่งๆต่อไปอีกไม่ได้แล้ว”

                “ผมกลัวคำตอบพี่มากรู้มั้ยพี่จิน ผมแม่งชอบพี่มากจริงๆอะ ชอบจนคิดว่าถ้าวันนึงแล้วพี่หายไปจากชีวิตผมจริงๆแล้วผมคงอยู่ไม่ได้อะ หรือแม้แต่ตอนที่พี่ไปรักกับคนอื่นแล้วผมก็คงทนไม่ได้เหมือนกัน”

                “ผมชอบพี่ตั้งแต่ผมปี 1 ได้ ผมแอบมองพี่มาตลอดตั้งแต่ช่วงรับน้องจนได้พี่มาเป็นพี่รหัสผมจริงๆ รู้มั้ยพี่วันนั้นผมดีใจมากๆๆๆๆ เลยอะวันที่เฉลยสายรหัสแล้วพี่รหัสเป็นพี่อะ จากแต่ก่อนที่ผมได้แต่แอบมองพี่ พอเป็นน้องรหัสแล้ว...”

                “...”

                “ก็ยังแอบมองอยู่ดี แต่เราก็ใกล้กันมากขึ้น อย่างน้อยผมก็เป็นน้องรหัสพี่ไม่ใช่ใครที่ไหนก็ไม่รู้ ยิ่งผมได้รู้จักพี่มากขึ้น มันยิ่งทำให้ผมชอบพี่มากขึ้นเรื่อยๆ ผมชอบมองตอนพี่ยิ้มตาหยี ตอนพี่เคี้ยวขนมแก้มป่อง ตอนพี่ตาเป็นประกายเวลาผมเอาขนมให้ ตอนพี่ทำหน้ายู่เวลางอน รู้มั้ยพี่ ทุกอย่างที่เป็นพี่มันโคตรลงตัวเลยอะพี่จิน และมันทำให้ผมตกหลุมรักพี่มากขึ้นเรื่อยๆทุกวัน

                “ผมทำได้แค่แอบชอบพี่มาตลอด 3 ปี เพราะผมมันป๊อด ผมไม่กล้าบอกว่าผมชอบพี่ ผมกลัว กลัวว่าพี่จะหายไป ผมกลัวพี่จะไม่เห็นผมเป็นน้องที่น่ารักอีกแล้ว...”ผมเงียบไปพักนึงก่อนพูดต่อ

                “พี่จะรังเกียจผมมั้ยผมไม่รู้นะ แต่วันนี้ผมแค่อยากบอกกับพี่ว่าผมชอบพี่มากๆเลยนะพี่จิน”ในที่สุด ผมก็ได้พูดมันออกไปแล้ว เขาจะเกลียดผมมั้ยเนี่ย พี่จินนิ่งจนผมชักกลัวแล้วนะ แต่ก็ช่างเถอะ ถือซะว่าผมได้พูดมันออกไปแล้ว สิ่งที่ผมอยากจะบอกเขา ผมพูดมันออกไปหมดแล้ว ทุกอย่างเลย

                “...”ความเงียบโรยตัวปกคลุมบรรยากาศโดยรอบเราทั้งสองคน และไม่นานพี่จินก็เป็นคนทำลายความเงียบนั้น

                “จองกุก”

                “...”ผมแทบกลั้นหายใจไว้ทันทีที่เสียงหวานดังขึ้น

                “นาย...”พี่ชายหน้าหวานว่าพลางหลุบตาต่ำลง ทำให้ผมไม่สามารถเห็นแววตาของคนในอ้อมแขนได้เลย

                “...”ไม่มีใครพูดอะไรอีกนับจากนั้น ซึ่งมันทำให้ผมแปลออกแล้วล่ะว่าสถานการณ์นี้คืออะไร

                “ไม่ต้องคิดมากนะครับพี่จิน ผมแค่อยากบอกให้พี่รู้เอาไว้เฉยๆว่าผมรู้สึกยังไงกับพี่ แต่ถ้าพี่ไม่สบายใจล่ะก็ผมต้องขอโทษด้วยนะครับ”ผมค่อยๆคลายอ้อมแขนออก แต่ยังไม่ทันคลายออกจนหมด พี่ซอกจินก็กระชับแขนเรียวที่เอวของผมแน่นจนตอนนี้เราชิดกันมากกว่าเดิมเสียอีก ตอนนี้ผมรู้สึกได้ถึงลมหายใจอุ่นของพี่เขาที่อกของผมเลยล่ะ

                “คิดเองเออเองเก่งนะนายเนี่ย”

                “...”

                “พี่พูดอะไรสักคำหรือยังล่ะ”หื้ม? ยังไงกันนะ

                “พี่จิน”

                “จริงอย่างที่แทแทบอกจริงๆนะนายเนี่ย ไม่เข้าใจที่พี่บอกจริงๆหรือแค่แกล้งไม่รู้กันแน่”

                “ครับ?

                “ก็ก่อนที่พี่จะเข้าไปอาบน้ำไง พี่พูดอะไรกับเราไว้จำไม่ได้เหรอเจ้าบ้า”พี่ซอกจินเงยหน้าขึ้นมามองผมพลางขมวดคิ้วมุ่น

                "เอาไว้ให้เราพร้อมก็ได้นะ ไม่ต้องกดดันตัวเองมาก แต่รีบหน่อยก็ดี เพราะพี่ก็รอตอบสิ่งนั้นกับเรามานานเเล้วเหมือนกัน"

            “อ่า อันนั้น”

                “เข้าใจหรือเปล่าว่าพี่หมายความว่าไง”พี่จินหรี่ตามองผมอย่างจับผิด

                “เอ่อ...”

                “นั่นไง ไม่เข้าใจจริงๆด้วย ที่ทำนี่ก็เพราะกลัวแทแทล้อใช่มั้ยห้ะ!

                “เดี๋ยวนะพี่ร..”

                “พี่รู้ แทแทบอกพี่หมดแล้ว”

                “...”ไอ้สัสแท ไอ้เพื่อนทรยศ กูจะเอาสปาเก็ตตี้ไปปาหน้ามึง ไอ้เว๊น!!

                “ไม่ต้องไปโทษแทแทนะ ถ้าไม่ได้หมอนั่นพี่ว่าชาตินี้พี่คงไม่ได้รู้หรอกว่าเราสองคนคิดเหมือนกันน่ะ”หลังพี่จินพูดจบสมองผมแฮงค์ไปชั่วขณะก่อนเริ่มประมวลผลถึงคำพูดของร่างโปร่ง

            “ถ้าไม่ได้หมอนั่นพี่ว่าชาตินี้พี่คงไม่ได้รู้หรอกว่าเราสองคนคิดเหมือนกันน่ะ”

                เอ้ะ! เดี๋ยวนะ พี่จินบอกเขาคิดเหมือนผมเท่ากับพี่เขาคิดแบบที่ผมคิดแบบเหมือนกันเลย คิดเหมือนผมก็เท่ากับพี่จิน...

                “พี่ก็ชอบผมอ่อ”ผมถามออกไปพลางตาโตขึ้นอย่างไม่คาดคิด

                “เออสิเจ้าทึ่มเอ้ย พี่เองก็ไม่กล้าบอกนายเหมือนกันนั่นแหละ เห็นนายสาวเยอะจะตาย ใครจะไปคิดเข้าข้างตัวเองล่ะว่านายจะมาชอบคนธรรมดาๆอย่างพี่น่ะ”

                “...”เหมือนตอนนี้สมองและประสาทการรับรู้ของผมไม่ทำงาน ต้องรีสตาร์ทมันใหม่ละ ผมนิ่งไปชั่วครู่ระหว่างรีบูทตัวเอง

                “จองกุก โอเคมั้ยเนี่ย นิ่งเลย”พี่ซอกจินถามอย่างเป็นห่วง

                “ป..เปล่าครับ ผ..ผมโอเค โอเคที่สุดแล้ว นี่ นี่พี่ไม่ได้ล้อผมเล่นนะ รายการซ่อนกล้องอะไรไม่มีนะ”

                “5555 ซ่อนกล้องบ้าอะไรกันเล่า คนดังมากเหรอนายอะถึงจะต้องมาซ่อนกลงซ่อนกล้อง”พี่ซอกจินว่าพลางมองผมอย่างเอ็นดู

                “จริงแน่ใช่มั้ยพี่ พ..พี่ชอบผมจริงๆนะ ไม่เล่นนะ ผมจริงจังนะพี่จิน”

                “อืมมมม พี่ชอบนาย ได้ยินมั้ยจองกุก พี่จินชอบจองกุกนะครับ เนี่ย ชัดพอยังห้ะเจ้าเด็กบ้า”พี่จินพูดออกมา คงเขินด้วยนั่นแหละแดงไปทั้งหน้าลามไปที่หูด้วย

                โอ้มายก้อดดดด นี่ผมไม่ได้ฝันจริงๆใช่ปะเนี่ย โอ้โห อยากจะร้องไห้พร้อมตะโกนไปให้ถึงแม่ที่บ้านเลย

                แม่จ๋า คนที่น้องกุกชอบเขาก็ชอบน้องกุกครับแม่ ฮืออออออออออออ

                สงสัยเพราะผมทำหน้าประหลาดๆใส่พี่เขานั่นแหละพี่เขาถึงพูดขึ้นต่อว่า...

                “จองกุกทำไมนายทำหน้าแบบนั้นกันล่ะ นี่พี่กลัวนายแล้วนะเนี่ย”พี่จะคลายวงแขนออกจากเอวผมแต่มีเหรอที่ผมจะปล่อยโอกาสไป หึๆๆๆ ไม่มีทาง

                ผมคว้าเข้าที่เอวบางก่อนกระชับเข้าหาตัวอีกครั้ง

                “เฮ้ จองกุก!

                “งั้นถ้าผมเข้าใจไม่ผิดคือตอนนี้เราสองคนชอบกันใช่มั้ยพี่”

                “ผมชอบพี่ พี่ก็ชอบผม ถูกมั้ยครับ”

                “อ..อืม”

“ถ้าอย่างนั้นทำไมเราไม่...”

“เป็นแฟนกันล่ะครับ”

พี่จินนิ่งไปก่อนจะละล่ำละลักพูดออกมา

“น..ไหน นายบอกว่านายป๊อดไง ทำไมกล้าพูดเรื่องนี้”

“ก็ที่ป๊อดเพราะผมกลัวพี่ไม่ชอบผมนี่นา แต่ตอนนี้ผมไม่มีอะไรจะเสียแล้วนี่นา เป็นแฟนกันนะครับ คุณพี่รหัสคนน่ารักของกุก”พี่ซอกจินหน้าแดงขึ้นอีกครั้งก่อนจะพยายามหลบสายตาผม

“ค..คือ”

“นะคร้าบพี่จิน เป็นแฟนกับผมนะ สัญญาเลยว่าพี่อยากกินอะไรนะผมจะพาพี่ไปกินทุกอย่างเลย ซื้อขนมให้บ่อยๆเลยด้วยเอ้า”

“นี่นายเห็นพี่เห็นแก่กินมากเลยใช่มั้ยเนี่ย!

“โอ๋ๆไม่ใช่อย่างนั้นสักหน่อยนะครับ ก็เวลาพี่กินพี่จะมีความสุขมากๆเลยนี่นา ถ้าพี่มาเป็นแฟนผม ผมก็ต้องอยากทำทุกอย่างให้แฟนผมมีความสุขสิครับ เพราะความสุขของผมน่ะ คือการที่เห็นพี่มีความสุขนะครับพี่จิน

“ฮื่ออออออ ทำไมอยู่ดีๆก็หยอดเก่งล่ะ นี่ใช่จองกุกคนเดิมปะเนี่ย”พี่จินก้มหน้างุด

“คนเดิมสิครับ ผมน่ะคือจองกุกคนเดิมที่ชอบพี่มาตั้งนานแล้ว”

“...”ร่างโปร่งยังคงเงียบ

“อา คงไม่สำเร็จสินะครับ จะว่าไปไอ้แทก็หาไลน์สาวมาให้ผมอยู่...”

“เป็น”

“ครับ?

เป็นไง เป็นแฟนกัน ทีนี้ลบไปให้หมดเลยนะไอ้ไลน์สาวอะไรพวกนั้นน่ะ”พี่จินเงยหน้าขึ้นมาพลางทำปากยื่นอย่างโดนขัดใจ น่าบีบปากเป็นบ้าเลยให้ตาย

“ตกลงแล้วเหรอครับเนี่ย งั้นดีลแล้วนะ พี่เป็นแฟนผมแล้วนะครับพี่ซอกจิน”

“อื้ม เป็นแฟนกัน อย่าลืมลบไลน์สาวพวกนั้นล่ะ ไม่งั้นพี่จะไปจัดการเจ้าของไลน์นั่น”พี่ชายหน้าหวานว่าพลางทำหน้าที่เจ้าตัวคงคิดว่าโหดที่สุด แต่สำหรับผมน่ะ มันเหมือนตอนเจ้าแมวน้อยที่ขู่ฟ่อๆนั่นแหละ น่าจับมาฟัดจริงๆ

“จริงๆมันก็ไม่ได้มีหรอกนะครับไลน์สาวอะไรพวกนั้น...”

“อ้าว นี่นายหลอกพี่เหรอจองกุก”

“ก็ถ้าไม่ทำแบบนี้พี่จะยอมคบกับผมเหรอครับ หื้ม”

“ฮึ่ย”

“5555 น่ารัก”

“หล่อสิ พี่เป็นผู้ชายนะ!”พี่จินแหวขึ้น

“หล่อก็หล่อครับ แฟนของผมหล่อที่สุดในกาแล็กซี่แล้วล่ะครับ”

“ดีมาก ฮิๆ”พี่จินพูดพลางหัวเราะน้อยๆอย่างชอบใจ

“แล้วก็...”ผมพูดขึ้น

“พี่บอกว่าต้องกอดหมอนข้างถึงจะนอนหลับใช่มั้ยครับ แต่ดูสิ หมอนข้างร่วงลงไปซะแล้ว ถ้าอย่างนั้น...”

“...”

“พี่คงต้องนอนกอดผมแทนหมอนข้างแล้วล่ะครับคืนนี้”ก็นะครับ จริงๆหมอนข้างมันก็อยู่ดีๆของมันนั่นแหละ แต่ขาผมดันพลาดไปเตะมันตกเตียงซะนี่ ว้า แย่จริงๆเลยนะ :)

“นายนี่..”

“ครับ?

“พี่ว่าพี่ต้องรู้จักนายให้มากกว่านี้ซะแล้วสิ ไม่เห็นเหมือนจองกุกคนป๊อดก่อนหน้านี้ที่พี่รู้จักเลย”พี่ซอกจินว่า

“คนเรามีหลายด้านไงพี่จิน ก็ตอนเป็นแฟนกันก็ค่อยๆเรียนรู้อีกหลายๆด้านของผมแล้วกันนะครับ พี่เองก็คงมีด้านที่ผมไม่รู้เหมือนกันแหละน่า”

“อืม นั่นสิเนอะ”พี่จินว่าพลางเหยียดยิ้มออก

“งั้นมากอดผมแล้วนอนกันดีกว่า ดึกแล้ว พรุ่งนี้พี่เองก็มีเซคเช้า เดี๋ยวตื่นสายนะครับ”.

“นายจะยอมให้พี่ตื่นสายเหรอ”

“แน่นอนว่าไม่ครับ นอนเร็วคนดีของผม ฝันดีครับคุณแฟนหมาดๆ”ผมว่าพลางขโมยจุ๊บเหม่งพี่เขาไปที ก่อนจะแสร้งหลับตาลงเพื่อหลีกหนีคำบ่นของคุณแฟน

“นายนี่มัน..จริงๆเลยเจ้าเด็กบ้า”พี่จินบ่นมุบมิบๆ ก่อนจะวาดวงแขนมากอดผมเอาไว้ดังเดิม

 

 

จองกุกหลับไปแล้วแต่ซอกจินน่ะยังหรอกนะ อยู่ดีๆก็ได้แฟนแบบกะทันหัน เขาทั้งตื่นเต้น ตกใจ ดีใจ มีความสุข ผสมกันไปหมดแล้ว แต่ก็นะ จองกุกชอบเขาตั้งแต่เจ้าเด็กนั่นยังเป็นเฟรชชี่ แล้วทุกคนสงสัยมั้ยล่ะว่าเขาน่ะ ชอบจองกุกเมื่อไหร่กัน....

คำตอบคือ ก็ตั้งแต่ที่เจ้าเด็กฟันกระต่ายนั่นเป็นเฟรชชี่นั่นแหละ...

3 ปีก่อน

“ไอ้จิน น้องมึงใครวะ”จองโฮซอกเพื่อนสนิทตัวบางหันมาถามผมในวันที่มีการจับสายรหัส

“น้องยูจีน”

“เชร้ดดด ว่าที่ดาวคณะเลยนะมึง”

“อืม”ผมตอบนิ่งๆ

“คือมึงนิ่งมาก ไม่ดีใจหน่อยอ่อวะ”

“ก็ดีใจนะที่มีน้อง แต่ไม่ใช่คนนั้นว่ะ”ผมตอบเนือยๆ

“แล้วมึงอยากมีน้องเป็นคนนั้นของมึงมั้ยล่ะ”เสียงโฮซอกเจ้าเล่ห์ขึ้น

“อะไรของมึง”

“สลับคำใบ้กับกู”

“ห้ะ!

“เออ น้องจับได้กูเป็นพี่รหัส จะเอาไม่เอา นี่กูเปิดทางแบบกว้างสุดๆแล้วอะ ไม่เอานี่หมาเลยนะมึง”เพื่อนตัวบางเอ่ยพลางหรี่ตามอง

“แล้ว...”

“คำใบ้มึงกูจะแถเอาเองแล้วกันเพราะกูรู้คำใบ้มึงดี ส่วนคำใบ้กูคือชอบกินขนม รักการเต้น ยิ้มทั้งวันเป็นคนบ้าแล้วน้องมึงก็โอนมาให้กู จบ”

“คำใบ้บ้าอะไรวะเนี่ย น้องเขาจะมองกูยังไงเนี่ย”

“แล้วจะเอาไม่เอา”

“เอาดิวะ โห่ มึงแม่ง กูรักมึงโฮซอก”ผมกระโดดกอดคอเพื่อนรักอย่างแรงจนมันเซไปเล็กน้อย

“อี๋ไอ้สัสออกไป๊”ไอ้โฮซอกว่าพลางทำท่าทางรังเกียจผม แต่ไม่ได้ทำให้ผมโกรธมันแต่อย่างใด เพราะตอนนี้เรื่องน้องรหัสผมกำลังทำให้ผมยิ้มกว้างออกมาอย่างห้ามไม่ได้

“ยิ้มเป็นคนบ้าเลยนะมึง เอ้าจัดการ น้องเดินมาทางนี้แล้ว”มันว่าก่อนเดินไปอีกทาง พอดีกับที่จองกุกเดินมาถึงที่ผมยืนอยู่

                “เอ่อ ขอโทษนะครับ”เสียงนุ่มทุ้มของน้องเอ่ยขึ้น

                “ครับ?

                “พี่ใช่เจ้าของคำใบ้ ชอบกินขนม รักการเต้น ยิ้มทั้งวันเป็นคนบ้ามั้ยอะครับ”คือจะเกลียดก็อันสุดท้ายเนี่ยแหละ -_-

                “ทำไมคิดว่าเป็นพี่ล่ะหื้ม”

                “ก็พี่ตัวขาวตรงนู้นบอกมาอะครับ”ไอ้ยุนกิ เพื่อนผมอีกคนหันมายักคิ้วให้ผมอย่างกวนตีน อ๋อ นี่คือทำกันเป็นแก๊งเลยว่างั้น อภิชาตเพื่อนเลยจริงๆพวกมันเนี่ย

                “แล้วน้องคิดว่าใช่มั้ยล่ะครับ”

                “เอ่อ..ครับ”

                “งั้นก็ใช่ครับ พี่เป็นพี่รหัสน้องเองแหละครับ น้องจองกุก :)”

เราได้เข้าใกล้กันอีกนิดแล้วนะน้องฟันกระต่าย หึๆ

และนี่ก็คือเหตุการณ์เมื่อสามปีก่อน มันไม่ใช่ฟ้าลิขิตอะไรหรอกครับ พวกผมน่ะลิขิตมันเองต่างหาก แต่ก็คุ้มล่ะนะ อย่างน้อยตอนนี้ก็มีแฟนเป็นเจ้าเด็กกระต่ายนี่ การได้อยู่กับคนที่ตัวเองชอบมาตลอดสามปีน่ะ มันโคตรจะมีความสุขเลยจริงๆนะ แต่ทุกคนต้องจุ๊ๆไว้นะครับ ขืนจองกุกรู้ว่าผมเองก็สนใจเจ้าตัวมาพอๆกับที่เขาสนใจผมล่ะก็ เจ้าเด็กนั่นต้องล้อผมแน่ๆเลย เสียฟอร์มผมหมดเลยด้วย เพราะฉะนั้นเก็บมันไว้เป็นความลับตลอดไปน่ะดีแล้วนะครับ :)

 

 

 

 

 



Talk**

มาต่อแล้วนะคร้าบบบบ สุดท้ายคนบอกก็เป็นกัปตันคนป๊อดของเรานั่นเองนะคะ55 เอ็นจอยรีดดิ้งจ้า ส่วนวันนี้ลาล่ะค่ะ บ้ายบายยยย 

 

 

 

 

 


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 12 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

60 ความคิดเห็น

  1. #50 PaRin PaRis (@prth_song3) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 3 ตุลาคม 2562 / 22:19
    พี่จินนี่ร้ายกาจ ทั้งหมดมันเป็นแผนของพี่!! 5555555
    #50
    1
    • #50-1 Vinny_Y (@vira_nanny) (จากตอนที่ 19)
      13 ตุลาคม 2562 / 11:23
      คนน้องจะป๊อดค่ะคนพี่จะร้าย55555
      #50-1
  2. #49 meepooh-SoNgW (@meepooh-snw) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 2 ตุลาคม 2562 / 21:22
    โว้วววว กัปตัน กิ้วๆๆ จริงๆก็ไม่ป๊อดนี่! (เอ๊ะหรือป๊อดนะ) พอรู้ว่าพี่เขาชอบตัวเองเหมือนกันนี่เปลี่ยนโหมดเลยนะคร้าาาาา

    ต่อแต่นี้ไปไม่โดนล้ออีกแล้วนะกัปตันกุก!!
    ต้องขอบคุณอภิชาติเพื่อนของพี่จินด้วย ณ จุดนี้

    คุ่นี้กว่าจะลงเอยกันได้ทุกฝ่ายเขาทำงานกันเป็นทีมนะเนี่ย อิอิ
    #49
    1
    • #49-1 Vinny_Y (@vira_nanny) (จากตอนที่ 19)
      11 ตุลาคม 2562 / 12:39
      กว่าจะลงเอยกันพวกเพื่อนๆคือเหนื่อยมากค่ะ5555
      #49-1