[Fic BTS] SF/OS Love Diary [#kookjin/Other]

ตอนที่ 16 : [Playlist the series] ภาพจำ - ป๊อบ ปองกูล #kookjin

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 168
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 16 ครั้ง
    17 มิ.ย. 62















อย่าลืมเปิดฟังเพลงเพื่ออรรถรสด้วยนะงับ><









คนเราจะมีภาพจำได้มากเท่าไหร่


ผมไม่รู้หรอก แต่ภาพจำของผม....


มันมีเเค่เขา.......แค่เขาเพียงคนเดียว




'ภาพจำยังชัดเจน เหมือนเดิมทุกอย่าง
ภาพเธอยังชัดเจน เหมือนเดิมไม่ต่าง
แต่ภาพของฉันในใจเธอ ที่มีภาพเขาเข้ามาแทนคงแสนเลือนลาง
ภาพจำของเรามันคงต่างกัน'




"โอ้ยไอ้กุก"เสียงโวยวายดังขึ้นเเว่วๆเเต่ผมก็ไม่ได้สนใจจนกระทั่ง...


ฟึ่บ


"อะไรของมึงเนี่ยแท"ผมพูดด้วยน้ำเสียงขุ่นมัว ก็เเน่สิ อยู่ดีๆไอ้เพื่อนตัวดีของผมมันก็มาดึงหูฟังออกจากหูผมเนี่ย มันใช่เรื่องมั้ย!!!!!!


"ก็มึงนั่นเเหละไอ้ห่า มึงเป็นแบบนี้มา2ปีเเล้วนะเว้ยกุก ทำงานเสร็จก็หมกตัวอยู่เเต่ในห้อง แถมมึงยังเอาเเต่นั่งฟังเพลงเดิมซ้ำๆ"


"ก็กูคิดถึงเขานี่"ผมพูดออกไปโดยไม่คิดอะไรทั้งนั้น


"กูรู้กุก กูเข้าใจ  แต่เเล้วยังไง มึงทำตัวหงอยเเดกแบบเนี้ยเขาจะรู้กับมึงมั้ยวะ ไอ้คนที่รู้ก็มีเเต่กูกับไอ้จีมมั้ย"เสียงทุ้มของแทฮยองเอ่ยอย่างเหนื่อยใจ


"กูคิดถึงเขาว่ะมึง"ผมพูดพลางมองออกไปทางหน้าต่างอย่างเหม่อลอย


"..."


"กูยังมีโอกาส ได้เป็นภาพจำของเขาอยู่มั้ยวะมึง"


"เฮ้อ ใจเย็นนะมึง"แทฮยองเดินมากอดคอจองกุกอย่างปลอบโยนทันทีที่เห็นดวงตากลมโตของเพื่อนเริ่มเเดงเเละรื้นน้ำขึ้นมา


"..."


"กูก็อยากให้กำลังใจมึงนะเว้ยกุก แต่กูว่าเเม่ง เป็นไปไม่ได้แล้วว่ะ"


"หมายความว่าไงวะไอ้แท..."ยังไม่ทันที่ผมจะได้ถามอะไรต่อเสียงเปิดประตูก็ดังขึ้นมาขัดจังหวะเสียก่อน


"เฮ้ยพวกมึง"จีมินนั่นเองที่เป็นคนเดินเข้ามา


"มาแล้วเหรอมึง"เป็นเสียงไอ้แทฮยองที่เอ่ยออกมา


"กุกกูมีของจะให้ว่ะ"ไอ้จีมหันไปพยักหน้ากับแทฮยองก่อนจะหันมาพูดกับผม


"อะนี่"ปาร์คจีมินยื่นซองสีชมพูซองหนึ่งให้กับผม 


"อะไรวะ"ผมเอ่ยถามออกไปพลางมองหน้าของเพื่อนทั้งสองคน แต่ทั้งสองคนกลับไม่มีทีท่าว่าจะให้คำตอบผมเเต่อย่างใด ยิ่งเห็นซองนั่นผมกลับยิ่งรู้สึกมีลางสังหรณ์แปลกๆ ซึ่งมันไม่ดีเอาเสียเลย ความรู้สึกผมตอนนี้มันตีกันมั่วไปหมด ฝั่งหนึ่งบอกให้รีบรับมันมาแล้วดูว่ามันคืออะไร แต่อีกฝั่งกลับร้องประท้วงว่าอย่าเลย แต่ผมกลับเเพ้ฝ่ายยั่วยุเสียอย่างนั้น ผมค่อยๆยื่นมืออันสั่นเทาไปรับซองนั้นมาจากจีมินด้วยใจที่ลุ้นระทึก


เมื่อรับมันมาเเล้วผมจะพลิกหน้าพลิกหลังดู...


'To JK'


ลายมือสวยที่คุ้นเคยทำใจผมกระตุกไปเล็กน้อย แถมชื่อเรียกที่เขียนจ่าหน้าซองนั่น ต้องใช่...ต้องใช่เเน่ๆ ไม่รอช้าผมรีบเเกะซองนั่นดูทันที


'ขอเชิญท่านเพื่อเป็นเกียรติเข้าร่วมงานมงคลสมรส...'


สมองผมช็อตไปทันทีที่เห็นหัวเรื่อง 


'นี่มันอะไรกัน...'


ผมค่อยๆเลื่อนสายตาลงมายังชื่อของคู่สมรสด้วยความกลัว


'ขอล่ะ อย่าเลยนะ ได้โปรด...'


แต่เหมือนพระเจ้าจะเกลียดผมนะ หึ..


'คิมนัมจุน และ คิมซอกจิน'


"นี่มันเรื่องบ้าอะไรกัน"ผมพูดออกมาโดยที่ยังไม่ละสายตาไปจากการ์ดสีหวานในมือ


"มันคือความจริงไอ้กุก"


"..."


"พี่ซอกจิน กำลังจะเเต่งงาน"เหมือนโดนฟ้าผ่าลงกลางหัวใจทันทีที่ปาร์คจีมินพูดจบ


"ไม่จริง..."


"ไอ้กุก.."


"พวกมึงบอกกูดิว่ามันไม่จริง พวกมึงล้อกูเล่นใช่มั้ย"


"มันคือเรื่องจริงมึง"


"ไม่..."


"มึง.."


"ไม่จริง!!!!!!!!"ผมตะโกนออกมาอย่างควบคุมตัวเองไม่ได้


"ไอ้กุกมึงใจเย้นดิวะ"ไอ้เเทฮยองพูดกับผม


"มันไม่จริงใช่มั้ย พวกมึงหลอกกู พวกมึงหลอกกูทำไมวะ"


"กุกมึง.."จีมินเรียกผมเสียงเเผ่ว


"ทำไม ฮึก หลอกกูทำไม"ผมก้มลงร้องไห้ออกมาอย่างไม่อายใคร เพื่อนทั้งสองเมื่อเห็นดังนั้นพวกมันก็พากันเข้ามากอดปลอบผม


"ไม่เป็นไรมึงไม่เป็นไร"เสียงไอ้จีมพูดอย่างสั่นเครือราวกับมันเองก็ร้องไห้ออกมาเหมือนกัน


"พวกกูไม่ชอบเห็นมึงเป็นเเบบนี้เลยจริงๆว่ะกุก ไม่ชอบเลยจริงๆ"ไอ้เเทพูดพลางซบหน้าลงกับไหล่อันสั่นเทาของผม


เราทั้งสามคนร้องไห้ออกมาอย่างไม่ได้นัดหมาย ผมสะอื้นออกมาพลางนึกไปถึงวันเก่าๆที่เคยมีเขา ภาพจำของผมที่มีเเต่เขาตลอดมา ทั้งความทรงจำดีๆครั้งเรายังรักกัน ทั้งการกระทำแสนเลวร้ายที่ผมเคยทำเอาไว้กับเขาจนทำให้ความรักของเราต้องพังลง คนที่เป็นเสมือนหัวใจของผม คนที่ผมทำร้ายความรู้สึกเขาจนไม่เหลือชิ้นดี...พี่ซอกจิน








2 ปีก่อน


ติ้ดๆๆๆ


เสียงโทรศัพท์ของผมดังขึ้นอย่างขัดจังหวะ


"อื้ม จองกุก พอก่อนเถอะค่ะ อื้อ"


ติ้ดๆๆๆ


"อื้อ รับโทรศัพท์ก่อนเถอะค่ะจองกุก เดี๋ยวเราค่อยต่อกันก็ได้นะ อาา"


ตี้ดๆๆๆๆๆ


ผมผละออกจากซอกคอหอมกรุ่นของหญิงสาวตรงหน้าก่อนจะหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาอย่างหัวเสีย


'แทฮยอง'


เมื่อเห็นชื่อเพื่อนรักผมจึงเดินออกมาทางระเบียงห้อง ก่อนกดรับสายและกรอกเสียงลงไปอย่างหงุดหงิด


"มีไรวะ โทรมาทำห่าไรนักหนาเนี่ย"


'ไอ้ห่ากุกมึงอยู่ไหนเนี่ย'เสียงแทฮยองเเผดลั่นออกมาจนจองกุกต้องเอามือถือออกห่างจากหู


"ทำไม กูอยู่ไหนเเล้วมันทำไม"


'โห ถ้ามึงอยู่ใกล้ๆกูนี่กูเอาตีนฟาดปากเเล้วนะไอ้จอบจองกุก'


"กูชื่อจอนจองกุก ไม่ใช่จอบจองกุก แล้วสรุปมึงมีไร ไร้สาระกูวางนะ ขัดจังหวะสัส"


'เอาสาวอยู่อีกเเล้วอ่อวะ ไอ้เวรนี่ มึงลืมอ่อ เเฟนมึงรออยู่ที่ห้องนะ'


"แล้วไงวะ"


'ไอ้ห่านี่ โอ้ย!!! ไอ้เพื่อนชั่ว มึงนัดอะไรพี่ซอกจินเเฟนมึงไว้ มึงจำได้บ้างมั้ยห๊ะ!!!'


"ห๊ะ! นัดไรวะ"ผมถามพลางขมวดคิ้วมุ่นอย่างสงสัย


'มึงลืมอ่อ'


"ถ้ากูจำได้จะถามมึงเหรอ ถามโง่ๆนะมึงเนี่ย"


'คำพูดคำจาวอนตีนมาก ก็วันนี้อะวันครบรอบ3ปีของมึงกับพี่ซอกจินไงไอ้ควายยย'


"เออว่ะกูลืมไปเลย แล้วมึงรู้ได้ไง"


'ก็พวกกูจะเอาชีทเรียนมาให้มึงเนี่ย เเล้วพอมาที่ห้องก็เห็นพี่ซอกจินพร้อมกับอาหารเต็มโต้ะเลย กูเลยถามว่าทำไมทำอาหารมาเยอะจัง พี่เขาก็บอกว่าวันนี้วันครบรอบเเล้วมึงก็บอกให้เขาทำอาหารเตรียมไว้เดี๋ยวจะกลับมาฉลองด้วย'


"เอ้าเหรอวะ สงสัยกูลืมว่ะ"


'โหไอ้เลว มึงรีบกลับมาเลยนะ พี่ซอกจินดูยังไม่ได้กินไรเลยเนี่ย กูถามว่าทำไมเขาไม่กินเขาก็บอกจะรอมึง'


"ยังไปไม่ได้ว่ะ ทางนี้ก็ติดพัน งั้นมึงบอกพี่เขาไปเลยว่าให้กินไปก่อนเลย เพราะวันนี้กูคงไม่กลับห้อง"


'มึงจะบ้าเหรอวะกุก จอนจองกุก กูไม่เข้าใจมึงเลยจริงๆ มึงเป็นอะไรไปวะ เเต่ก่อนเทคแคร์พี่เขาดีชิบหาย แล้วตอนนี้มึงเป็นอะไรไป ไหนมึงบอกกูดิ อะไรทำมึงเปลี่ยนไปได้ขนาดนี้วะ'


"กูก็เเค่อยากลองปะวะ กูไม่ได้เปลี่ยนไปหรอกกูก็ยังรักพี่เขาเหมือนเดิมเเหละ"


'รักบ้านมึงเขาทำกันแบบนี้เหรอวะ'


"เออช่างกูเหอะ ฝากมึงเเถให้กูด้วยละกัน เเค่นี้เเหละ"


'เดี๋ยวดิกุก...'


ติ้ด


ผมกดวางสายพลางขยี้ผมจนเสียทรงก่อนจะเดินเข้ามาหาหญิงสาวที่รออยู่ในห้อง


"พี่จองกุกเครียดเหรอคะ หน้าตาดูไม่ดี"


"อื้ม นิดหน่อย"


"งั้น..."หญิงสาวเดินมาโอบรอบลำคอเเกร่งก่อนเบียดร่างอรชรให้เเนบชิดกับกายเเกร่งมากยิ่งขึ้น


"ให้มินจีช่วยพี่นะคะ :)"เสียงหวานเอ่ยพลางมองมาด้วยสายตายั่วยวน


"หึ"แล้วมีเหรอที่เสือร้ายอย่างจอนจองกุกจะปฏิเสธ ในเมื่อมีเหยื่อมาล่อตรงหน้าเเล้ว ใครจะปล่อยไปล่ะจริงมั้ย :)




ผมยังคงทำแบบนั้นไปเรื่อยๆ ด้วยความคิดที่ว่ามันสนุกแล้วก็ท้าทายดี ยิ่งพี่ซอกจินไม่รู้มันยิ่งสนุกเลยล่ะ แต่แล้วมันก็มาถึงจุดแตกหักจนได้...





2 สัปดาห์ต่อมา


"จอนจองกุก"เสียงหวานอันคุ้นเคยดังขึ้น


"มีไรพี่"จองกุกเอ่ยทั้งที่สายตายังคงไม่ละไปจากเกมตรงหน้า


"พี่มีเรื่องจะถาม หันมาคุยกับพี่หน่อย"คิมซอกจินเอ่ยเสียงเข้มขึ้นเเต่จองกุกก็ไม่ได้สังเกตเเต่อย่างใด


"พี่มีไรถามมาเลยพี่ ผมเก็บเเรงค์อยู่"


"จองกุก"


"..."


"เรายังรักกันอยู่มั้ย"สิ้นเสียงสั่นเครือนั้นจองกุกถึงกับชะงักไปก่อนหันมาหาร่างบางที่ยืนอยู่ด้านหลังของตน และสิ่งที่เขาเห็นคือภาพของพี่ซอกจินที่กำลังร้องไห้


"ทำไมพี่ถามเเบบนั้น แล้วพี่ร้องไห้ทำไม"จองกุกกำลังยื่นมือไปหวังจะปาดน้ำตาออกจากเเก้มนวล แต่มือบางกลับปัดมือหนาทิ้งไปอย่างเเรงจนจองกุกตกใจ


"คิดว่าพี่ไม่รู้เลยจริงๆเหรอ ฮึก"


"..."


"คิดว่าตลอดเวลาที่ผ่านมา ที่นายไปมีอะไรกับใครต่อใครนั่นน่ะ พี่จะไม่รู้เลยจริงๆน่ะเหรอ ฮือ"


"พี่รู้ รู้มาตลอดจองกุก เเต่พี่ไม่พูด พี่รอวันที่เรา ฮึก วันที่เราเดินมาบอกกับพี่ด้วยตัวเอง แต่เหมือน ฮือ มันจะไม่มีวันนั้น"


"พี่จิน.."จองกุกรู้สึกเจ็บหน่วงไปทั้งหัวใจที่เห็นน้ำตาของคนที่ได้ชื่อว่าเเฟนของตัวเอง


"ฮึก กุก เราไม่ได้รักกันจริงเเล้วจริงๆใช่มั้ย ฮือ"


"ไม่ใช่นะพี่จิน ผมรักพี่นะ" ร่างหนากำลังจะเอื้อมมือไปไปคว้ามือบางมากุมไว้อย่างเคยแต่ซอกจินกลับเดินถอยหลังห่างออกไป


"รักเหรอ รักอะไรของนายวะกุกถึงทำแบบนี้อะ!!!!!"พี่ซอกจินพูดออกมาเสียงดังพลางสะอื้นออกมาไม่หยุด


"พี่จิน ผม...ผม"


"พี่เหนื่อยเเล้วกุก นายอาจไม่รู้ แต่พวกผู้หญิงพวกนั้นของนายเองนั่นเเหละที่มาบอกพี่ ฮึก"


"พี่จินผมขอโทษ"ผมเอาเเต่พูดอยู่ประโยคเดียวเพราะลางสังหรณ์ของผมมันกำลังเตือนว่าต้องรั้งพี่จินเอาไว้ก่อนที่พี่เขาจะหายไปจากผมตลอดกาล


"พี่ไม่ไหวเเล้วกุก พี่อาจให้กุกได้ไม่พอ ฮึก พี่ผิดเองเเหละ..."


"ไม่... ไม่เลยพี่"


"พี่ว่าเราพอเถอะนะ ฮึก หยุดทุกอย่างเอาไว้ตรงนี้เถอะ พี่ว่ากุกอาจจะอยากไปหาใครที่มาเติมเต็มกุกได้มากกว่าพี่"


"ไม่ ได้โปรด ไม่เอานะพี่จิน"


"เราเลิกกันเถอะนะกุก ทีนี้กุกจะได้ไม่ต้องคอยโกหกใครเเล้วว่าอยู่กับผู้หญิงพวกนั้น ฮึก"พี่จินพูดออกมาทั้งที่น้ำตายังนองหน้า แต่สิ่งที่ชัดเจนยิ่งกว่าอะไรคือสายตาที่เเสนปวดร้าวและสะท้อนความผิดหวังออกมาอย่างชัดเจน


"..."ผมนิ่งไปอย่างทำอะไรไม่ถูก 


"โชคดีนะกุก หวังว่านายจะเจอคนนั้นของนายนะ คนที่ให้นายมากพอที่จะทำให้นายหยุดกับเขา"พี่ซอกจินพูดพลางยิ้มทั้งน้ำตาก่อนจะเดินหันหลังออกไปทันที


ตอนนั้นผมทำอะไรไม่ถูก ทุกอย่างมันตีรวนกันจนสับสนไปหมด นี่ผมเสียพี่ซอกจินไปแล้วจริงๆใช่มั้ย ผมเสียเขาไปจากการกระทำเลวๆของผมใช่มั้ย มันไม่สนุกแล้ว ตอนนี้ที่ทุกอย่างมันพังเพราะผมใช่มั้ย มันจบเเล้วเหรอ ยิ่งไปกว่าความรู้สึกใดๆ นี่ผมเสียคนที่ผมรักไปจริงๆใช่มั้ย 


ใช่ ผมรักพี่ซอกจิน ถึงเเม้ผมจะนอนกับใครต่อใครมามากเเค่ไหน เเต่คนเดียวที่ผมมอบความรักและหัวใจให้ ก็คือพี่ซอกจิน แค่พี่ซอกจินคนเดียวเท่านั้น และตอนนี้ผมก็เสียคนที่ผมรักดั่งดวงใจคนนี้ไปแล้ว ผมเสียเขาไปจากการกระทำที่คึกคะนองของผม ด้วยความอยากรู้อยากลองทำให้ผมเผลอไผลไปกับสัมผัสจอมปลอมพวกนั้นจนลืมคิดถึงคนที่รอผมอยู่ 


ในห้องนอนของเราตอนนี้มันช่างว่างเปล่าสำหรับผมเหลือเกิน ผมมองไปรอบๆห้องอย่างเคว้งคว้าง ทุกๆความทรงจำที่ผมมีกับพี่ซอกจินยังคงอยู่ เป็นภาพจำที่ผมไม่มีวันลืมเลือน...


หลังจากวันนั้นเพื่อนๆของพี่ซอกจินก็มาเก็บข้าวของของพี่เขาออกไป....จนหมด


ผล๊วะ


"เห้ยไอ้กิ"โฮซอกรีบวิ่งมาดึงตัวเพื่อนตัวเล็กให้ออกห่างจากเด็กหนุ่มที่เป็นอดีตเเฟนหนุ่มของเพื่อนรักอย่างคิมซอกจินทันที


"ไอ้สารเลว พวกกูอุตส่าห์ไว้ใจมึง คิดว่ามึงจะจริงใจกับเพื่อนกู ไม่ทำให้เพื่อนกูต้องเจ็บ แล้วมึงดู ตอนนี้มึงทำอะไรลงไป มึงทำร้ายเพื่อนของพวกกูเเบบนี้ได้ไงวะ ไอ้เลวเอ้ย"คนตัวขาวยังคงดิ้นไปมาอย่างแรง


"กิๆๆๆๆ ไอ้ยุนกิมึงใจเย็นดิวะ"


"ไอ้โฮซอกมึงจะมาห้ามกูทำไม เเค่นี้มันยังน้อยไปนะกับสิ่งที่มันทำกับไอ้จินอะ"


"เออกูรู้ เเต่น้องเขาก็ดู...เจ็บเเล้วนะเว้ย แถมไม่ได้สู้อะไรมึงด้วย"


"ฮึ่ย"มินยุนกิสะบัดตัวออกจากการควบคุมของจองโฮซอกก่อนเอ่ยขึ้น


"กูเอาของไปเก็บที่รถละ เห็นหน้าเเม่งละคันตีน"


"มินยุนกิ"โฮซอกเอ่ยเสียงเเข็ง จนเพื่อนร่างเล็กต้องยอมแพ้


"เออๆๆ รีบตามกูมาล่ะ"ร่างเล็กยกลังข้างกายขึ้นมาก่อนเดินกระฟัดกระเฟียดออกไป


"ฮึก"เสียงสะอื้นน้อยๆดังมาจากเด็กหนุ่มที่ยังคงนั่งอยู่บนพื้นนั้นทำให้โฮซอกต้องนั่งลง


"เป็นอะไรมากหรือเปล่าจองกุก"


"ฮึก ผมขอโทษ ฮึก ผมไม่ได้อยากให้มันเป็นแบบนี้ ผมไม่ได้อยากทำร้ายพี่ซอกจิน ผมไม่ได้อยากทำให้พี่ซอกจินต้องเจ็บปวด ฮือ"เด็กหนุ่มพลั่งพลูความรู้สึกออกมาราวกับเปิดก๊อกหลังประโยคนั้นของโฮซอก


"เฮ้อ ถึงน้องจะบอกว่าไม่ตั้งใจแต่น้องก็ทำมันไปแล้วรู้ตัวใช่มั้ย"


"ฮึก ครับ"


"ไม่ใช่ว่าพี่ไม่โกรธเรานะ พี่โกรธมากเลยที่เรามาทำกับเพื่อนพี่เเบบนี้"


"ฮึก"


"แต่พอพี่เห็นสภาพเราวันนี้เเล้วพี่ก็อดสงสารเราไม่ได้จริงๆ"โฮซอกว่าพลางลูบหัวของเด็กหนุ่มอย่างอ่อนโยน


"..."จองกุกยังคงนั่งกอดเข่าร้องไห้อยู่เเบบนั้น


"พี่เข้าใจสถานการณ์ตอนนี้นะจองกุก แต่พี่ก็คงต้องขอเรานะ อย่ามายุ่งกับเพื่อนพี่อีกเลย อย่าทำให้ซอกจินมันรู้สึกแย่มากไปกว่าเดิมเลยนะจองกุก"ประโยคของจองโฮซอกที่เอ่ยออกมาเปรียบเสมือนมีดเป็นพันเล่มที่กำลังกรีดหัวใจเขาออกเป็นเสี่ยงๆ


"ฮึก พี่ซอกจินเกลียดผมเเล้วใช่มั้ยพี่โฮซอก ฮือ"


"ไม่หรอก เพราะมันยังรักนายอยู่ต่างหาก พี่รู้ว่ามันรักนายมากขนาดไหน มากขนาดที่จะทำเป็นไม่รู้ไม่เห็นเรื่องนายกับผู้หญิงพวกนั้น แต่จองกุก นายรู้ใช่มั้ยว่าความอดทนคนเรามันก็ต้องมีขีดจำกัด ซึ่งพี่ว่าครั้งนี้มันคงสุดเเล้วจริงๆ"


".."


"ซอกจินมันเจ็บมามากเเล้ว ได้โปรด อย่ามาทำร้ายเพื่อนพี่อีกเลยนะ ออกไปจากชีวิตซอกจินซะเถอะ"โฮซอกพูดทิ้งท้ายก่อนจะยกลังอีกใบขึ้นมาก่อนเดินออกไปจากห้องแล้วทิ้งให้เด็กหนุ่มนั่งอยู่เพียงลำพัง


เมื่อความเงียบมาเยือนอีกครา จอนจองกุกก็ร้องไห้ออกมาอย่างกลั้นไม่อยู่ ตอนนี้สิ่งที่ยังคงวนเวียนอยู่รอบตัวเขาคือความจริง ความจริงที่ว่าเขาเสียพี่ซอกจินไปแล้วจริงๆ....


หลังจากเหตุการณ์นั้น เขาก็เหมือนคนสติไม่อยู่กับเนื้อกับตัว ไม่กิน ไม่นอน ไม่ไปเรียน แถมเหม่อตลอดเวลาจนเพื่อนรักทั้งสองอย่างปารค์จีมินเเละคิมแทฮยองถึงกับต้องออกปาก


"กุกกูไหว้ล่ะมึงไปเรียนบ้างเถอะนะ เเล้วข้าวเนี่ย เเดกบ้างนะ ปีนี้มึงจะจบเเล้วนะเว้ย มึงจะซ้ำปีเดิมไป10ปีเลยรึไง เกินโควต้าที่มหาลัยให้อีกนะ"แทฮยองพูดออกมาในวันหนึ่งทีพวกมันพากันมาหาผมที่ห้อง


"..."


"เฮ้อ พวกกูรู้นะเว้ยว่ามึงเฮิร์ท แต่เอาตรงๆมึงก็ทำตัวเองปะวะ"ปาร์คจีมินเอ่ยขณะมองหน้าที่โทรมจนแทบไม่เหลือเค้าหนุ่มหล่อจอนจองกุกคนเดิม


"เห้ยไอ้จีม"


"ก็มันจริง"


"มึงเป็นเเบบนี้ไปแล้วได้ไรวะกุก ทำแบบนี้ไปพี่ซอกจินก็ไม่ได้กลับมาหามึงหรอกมั้ย"


"ไอ้ห่าจีม!!!!"


"เออกูรู้เว้ยเเท มึงเงียบไปเลย"


"..."


"ไปเรียน เเล้วข้าวเนี่ยพวกกูซื้อมาให้ก็เเดกไปซะ อย่าให้กูต้องเอาข้าวกรอกปากมึงเลยกุก"จีมินพูดเสียงเข้ม


"เออเเดกเหอะมึง เชี่ยจีมแม่งองค์ลงละ"


"สัสเเท"หลังจากนั้นเสียงของพวกมัน2คนก็ไม่ได้เข้าโสตประสาทผมอีกเลยจนกระทั่ง


"พี่ซอกจินเป็นไงบ้างวะพวกมึง"


"ไอ้กุก/เชี่ยกุก"


"ถ้าพวกมึงตอบกูมากูถึงจะเเดกข้าว"ผมเอ่ยข้อเสนอขึ้น


"เออก็ได้ ต้องเเดกจริงนะมึง"แทฮยองเอ่ย


"เออ"ผมตอบรับไปอย่างส่งๆ


"ก็..."พวกมันเริ่มเล่าเรื่องของพี่ซอกจินหลังจากวันนั้น มันทำให้ผมรู้ว่าพี่ซอกจินเองก็เเย่เหมือนกันที่เลิกกับผม แต่เหมือนว่ามันจะเริ่มดีขึ้นเมื่อพี่เขามีคนมาคุยด้วยคนหนึ่ง เป็นเพื่อนภาคเดียวกับพี่เขานั่นเเหละ คนๆนั้นมีชื่อว่า'คิมนัมจุน' พวกเขาอยู่ในสถานะคนคุยที่อาจเลื่อนสถานะขึ้นไปเป็นคนรู้ใจ สองคนนั้นบอกว่าพี่ซอกจินดูมีความสุขขึ้นกว่าเเต่ก่อน แต่ก็ดีเเล้วนะ มีคนที่สามารถทำให้พี่เขามีความสุขได้มากกว่าผมอยู่ แต่มันก็อดที่จะรู้สึกเเย่ไม่ได้นี่เนอะ แต่ผมก็ต้องยอมรับว่าเรื่องทั้งหมด ที่มันเป็นแบบนี้ก็เพราะผมเอง เพราะผมมันเลวเองที่ทำลายความรักของผมด้วยมือของผมเอง....







กลับมาที่ปัจจุบัน


หลังจากที่เราสามคนกอดคอกันร้องไห้ไปเมื่อครู่ จีมินก็เอ่ยเรียกผม


"ไอ้กุก"


"ซองนั่นน่ะ มีจดหมายพี่ซอกจินอยู่ด้วย เขาใส่มาให้มึง อ่านด้วยล่ะ พวกกูกลับละ"สิ้นเสียงจีมินผมรีบคว้าซองที่หล่นอยู่ที่พื้นขึ้นมาก่อนดูภายในซองอีกครั้ง ก่อนที่ผมจะพบกระกระดาษสีขาวบริสุทธิ์ที่ถูกพับไว้อยู่ด้านหลังการ์ดสีสวย ผมค่อยๆจัดการคลี่กระดาษแผ่นนั้นออกมาทำให้เจอเข้ากับลายมือที่เเสนคุ้นตา ลายมือของคนที่ผมรักมากที่สุด...พี่ซอกจิน



    หวัดดีจองกุก

    ว่าไงเป็นยังไงบ้าง นายยังสบายดีอยู่ใช่มั้ย อ้าา ก็คงจะอยู่อย่างสบายใจนั่นเเหละเนอะ...


ไม่..ไม่จริงเลย ผมเหมือนจะตายเลยที่ไม่มีพี่


อืมมมมพี่จะเริ่มพูดจากอะไรดีอะ แหะๆ คือไม่รู้จะพูดอะไรเลยอะ ไม่เจอกันสองปีเเหนะ นานเนอะ...


นานเหมือนตลอดไปเลยล่ะ


ตอนที่นายได้อ่านจดหมายฉบับนี้นายก็คงรู้เเล้วว่าพี่จะเเต่งงาน จองกุก เรื่องที่ผ่านมาระหว่างเราสองคนน่ะพี่ให้อภัยเรานะ พี่อยากให้เรากลับมาเป็นเหมือนเดิม ย้อนกลับไปก่อนหน้าที่เราจะเป็นเเฟนกัน ตอนที่เราเป็นพี่น้องกันน่ะมันดีสุดๆไปเลยนะ พี่เลยอยากขอ อย่างน้อยก็ให้เราได้กลับมาเป็นพี่น้องกันได้มั้ยจองกุก พี่อยากให้นายกลับมาเป็นน้องชายที่เเสนดีของพี่ เพราะถ้าพี่ไม่เลิกกับนายตอนนั้น พี่ก็คงจะไม่ได้เจอกับนัมจุน เขาดูเเลพี่ดีมากๆเลยนะ... 


ดีกว่าผมมากเลยใช่มั้ย เขาไม่ทำให้พี่เจ็บเหมือนที่ผมเคยทำใช่มั้ย


พอลองมองย้อนกลับไปมันก็ตลกดีเหมือนกันเนอะ รู้มั้ยตอนเลิกกับนายใหม่ๆน่ะ พี่เหมือนจะตายเลย คงเพราะพี่รักนายมากอะ ตอนนั้นพี่ตั้งกำเเพงหนามากเพราะเจ็บมากด้วยเเหละ แต่ๆนายไม่ต้องคิดมากนะ มองให้มันเป็นอดีตไป พี่ไม่อยากทำให้นายต้องมารู้สึกผิดหรือรู้สึกแย่ไปด้วย แต่นัมจุนก็เข้ามาพังกำเเพงในใจที่พี่สร้างไว้ เขาคอยดูเเลพี่อย่างดี พิสูจน์ให้พี่เห็นว่าเขาจริงใจกับพี่มากและเขาจะไม่ทำให้พี่เสียใจจริงๆ ตอนเเรกพี่ก็ไม่ค่อยเชื่อหรอกว่าเขาจะทำได้ แต่พอนานเข้าๆนัมจุนก็ทำให้พี่เชื่อว่าเขาทำได้จริงๆ เขาพร้อมจะดูเเลพี่จริงๆ พี่รู้นะจองกุกว่าเรายังคอยถามเรื่องพี่กับจีมินแล้วก็เเทฮยองอยู่ แต่ตอนนี้ไม่ต้องห่วงพี่เเล้วนะ พี่มีคนดูเเลเเล้วล่ะ จีมินบอกพี่ว่าหลังจากเลิกกับพี่นายก็ไม่มีเเฟนอีกเลย จองกุก อย่าเอาเเต่โทษตัวเองเเล้วปิดกั้นตัวเองเลยนะ พี่ให้อภัยนายเเล้วจริงๆ พี่อยากเห็นน้องชายของพี่มีความสุขนะ


ผมจะมีความสุขได้ยังไงในเมื่อความสุขของผมก็คือพี่ เเค่พี่คนเดียวเท่านั้นพี่ซอกจิน


สุดท้ายนี้ก็ ถ้านายตอบรับคำถามของพี่เรื่องที่เราจะกลับมาเป็นพี่น้องกันเหมือนเดิม พี่อยากขอให้นายมาร่วมงานเเต่งงานของพี่นะ นายเป็นหนึ่งคนสำคัญในชีวิตพี่นะ พี่เลยอยากให้นายมางานนี้มากๆเลย คนสำคัญในวันสำคัญของพี่ พี่จะรอนะ จอนจองกุก 

รักนะเจ้าน้องชาย 
                          คิมซอกจิน



แหมะ


น้ำตาของจองกุกหยดลงบนกระดาษทันทีที่อ่านจดหมายของอดีตคนรักจบ จดหมายฉบับนี้มันทำให้เขาโล่งใจตรงที่พี่ซอกจินนั้นได้ให้อภัยคนเลวๆเเบบเขาเเล้ว แต่สิ่งที่ทำให้เจ็บที่สุดก็คือสิ่งที่พี่ซอกจินบอกในจดหมายนั่นต่างหาก พี่ซอกจินมีคนที่เขารักใหม่เเล้ว และคนๆนั้นก็รักพี่ซอกจินมากเหมือนกัน ที่ตรงนั้น ที่ข้างๆพี่ซอกจินมันไม่ใช่ของผมอีกแล้ว ยอมรับนะว่าก่อนหน้านี้ผมหวังว่าเมื่อเวลาผ่านไป ผมจะรอจนพี่ซอกจินให้อภัยผม แล้วผมจะพิสูจน์ตัวเองให้พี่ซอกจินเห็นอีกครั้ง ผมเลยทำได้เพียงฟังเพลงเดิมซ้ำไปมา เก็บของทุกอย่างในห้องของเราไว้เหมือนเดิม เเต่เเล้ววันนี้ผมก็ต้องมาพบกับความจริงที่โหดร้าย ความจริงที่ว่าสิ่งที่ผมหวังมันเป็นไปไม่ได้อีกแล้ว...







1 เดือนต่อมา


"มึงเเน่ใจนะกุก"เสียงไอ้จีมินเอ่ยถามผม


"โหมึงกลับตอนนี้ก็ไม่ทันละปะ หน้างานละเนี่ยสัส โอ้ย มึงตบหัวกูไมเนี่ยไอ้จีม"เสียงแทฮยองร้องโอดโอย


"สมควร"


"เออกูมั่นใจ"เสียงผมเอ่ยขึ้นทำให้พวกมันสองคนเลิกเถียงกันไปโดยปริยาย


"เออๆ ไม่ไหวบอกนะเดี๋ยวพวกกูพามึงกลับเอง"


"เออรู้เเล้วหน่า มึงนี่"ผมพูดพลางผลักหัวจีมินเบาๆ


"ขอบคุณพวกมึงมากนะเว้ย ขอบคุณมากจริงๆ ที่อยู่กับคนเลวๆแบบกู"


"ก็มึงไม่ได้นอกใจพวกกูนี่ จะให้ทิ้งไปไหนวะ อีกอย่าง ถ้าไม่คบพวกมึงกูก็ไม่มีเพื่อนละ5555"แทฮยองพูดติดตลกเพื่อหวังให้บรรยากาศผ่อนคลายลง ซึ่งมันก็จริง เพราะตอนนี้ผมไม่รู้สึกกดดันเหมือนตอนเดินเข้ามา


"ปะพวกมึง พวกพี่ๆคงรอเราอยู่"


"เดี๋ยวๆๆๆ"


"เป็นเชี่ยไรแท"


"พี่ยุนกิเขาจะต่อยกูอีกหรือเปล่าวะ"


"หื้ม? แล้วทำไมพี่เขาต้องต่อยมึงวะเเท มึงไปทำไรเขา"


"ก็..."


"เออมึงยังไม่รู้นี่หว่า ไอ้เเทเเม่งจีบพี่กิเว้ย"


"ห๊ะ! กูถามจริง"


"เออดิ ไปบอกชอบเขาวันเเรกกลับมาเเม่งตาเขียวเลย5555"จีมินเล่าไปขำไป


"เเค่บอกชอบเอง พี่ยุนกิโหดขนาดนั้นเลยอ่อวะ"


"เเค่บอกชอบอะไม่เท่าไหร่ เเม่งเสือกตะโกนกลางร้านเหล้าอะ เสียงโห่เสียงเชียร์เลยมาเต็ม"


"กูว่าพี่เขาต้องเขินกูเว้ย แต่เเม่ง เขินรุนเเรงไปปะวะ แต่อย่างงี้ดีกูชอบ"


"เขาไม่กระทืบมึงก็บุญละไอ้ห่า ไปๆๆๆ เข้างานได้ละ"จีมินพูดพลางเอ่ยเร่ง 


ทันทีที่พวกเราเดินเข้ามาที่งานสายตาของผมก็เหลือบไปเห็นคู่บ่าวสาวของงานอย่างชัดเจน


ภาพของร่างสูงที่ยืนเคียงข้างพี่ซอกจินช่างดูสง่า เขามีลักยิ้มอันเเสนอบอุ่นชวนละลาย ทุกท่วงท่าของเขาดูดีจนเเทบละสายตาไม่ได้ เขาปฏิเสธไม่ได้เลยว่าคนทั้งคู่ช่างเหมาะสมกันมากจริงๆ 


"เห้ย เหม่อไรวะกุกนั่นไงพวกพี่ๆ ไปกันเร็ว"ผมคงยืนเหม่ออยู่นานจนปาร์คจีมินสังเกตเห็น


"อ..เออๆไปดิ"พูดจบเราสามคนก็เดินไปทางคนสำคัญของงานทั้งสองทันที ยิ่งเดินเข้าไปใกล้มากเท่าไหร่เท้าของผมก็เหมือนจะหนังอึ้งขึ้นเรื่อยๆ ทุกย่างก้าวที่ผมเดินเข้าไปมันเหมือนยิ่งตอกย้ำว่าที่ข้างๆพี่ซอกจินไม่ใช่ของผมอีกต่อไปแล้ว 


"พี่ซอกจินครับ"คิมแทฮยองเอ่ยทักรุ่นพี่คนสนิททันทีที่เดินไปถึง


"อ้าวแทแท จีมิน"เสียงหวานเอ่ยทักเพื่อนทั้งสองของเขาก่อนจะเลื่อนสายตามายังร่างหนาที่คุ้นเคย


"...จองกุก"คิมซอกจินขานชื่อของเขาพลางยิ้มหวานอย่างเคย เขาเผลอยิ้มออกมาให้กับความสดใสนั้นก่อนที่จะหุบยิ้มลงเพราะวงเเขนเเข็งเเรงของคนข้างกายเอื้อมมาโอบเอวบางไว้อย่างต้องการแสดงเป็นเจ้าของ


"ส..สวัสดีครับพี่จิน"จองกุกเอ่ยออกมาอย่างประหม่า


"นัมจุนอ่า ฉันขอคุยกับจองกุกได้มั้ย"


"ได้ครับ แต่จริงๆผมควรหวงนะ แฟนเก่าพี่นิ"


"จนจะเเต่งงานกันอยู่เเล้วไม่ต้องหวงเเล้วมั้ง555"เสียงหวานเอ่ยอย่างสดใส แต่สิ่งที่ทั้งคู่พูดกันมันยิ่งทำให้ผมเจ็บ เหมือนพาตัวเองมาโดนตอกย้ำซ้ำๆยังไงก็ไม่รู้ กลับไปผมหวังว่าตัวเองจะไม่สำลักความเจ็บปวดตายไปก่อนล่ะนะ


"ก็ได้ครับๆ งั้นเดี๋ยวพวกเราไปคุยกันตรงนั้นเเล้วกันนะจีมิน แทฮยอง"เสียงทุ้มเอ่ยอย่างใจดี


"ครับๆ"เพื่อนทั้งสองของเขาพูดพร้อมกันพลางมองหน้ากันไปมา


"พี่ฝากซอกจินก่อนนะจองกุก คุยกันดีๆล่ะ"นัมจุนหันมาเอ่ยกับเขาบ้าง


"ครับ"ผมเอ่ยตอบยิ้มๆ สิ้นเสียงของผมทั้งสามหนุ่มก็เดินออกห่างจากผมเเละพี่ซอกจินทันที


"เอ่อ...นายดูเกร็งๆนะจองกุก โอเคมั้ย"เสียงหวานเอ่ย


"โอเคครับ งานวันนี้สวยมากเลยนะ แล้วพี่ก็...สวยมากเหมือนกัน"


"เดี๋ยวพี่เป็นผู้ชายมั้ยล่ะต้องหล่อสิไม่ใช่สวย555"คิมซอกจินหัวเราะร่า ภาพตรงหน้าของจอนจองกุกตอนนี้คงเป็นภาพที่สวยงามที่สุดเท่าที่เขาเคยเห็นมาตลอด2ปีเลยล่ะ ยิ่งเห็นร่างโปร่งแบบนี้ความทรงจำต่างๆที่เคยมีกันและกันต่างพากันไหลย้อนเข้ามาราวกับสายน้ำที่เชี่ยวกราก ภาพของคิมซอกจินที่ยิ้ม หัวเราะ ร้องไห้ และทุกๆสิ่งที่เคยเกิดขึ้นกับพวกเขา มันทำให้เกิดความรู้สึกนึงปรากฏขึ้นมาในใจของชายหนุ่มอย่างห้ามไม่ได้ ความรู้สึกที่เรียกว่า...


"คิดถึง"จองกุกเอ่ยออกไปอย่างไม่รู้เนื้อรู้ตัว ราวกับเเค่พึมพำเท่านั้น แต่คิมซอกจินรู้ดีว่ามันไม่ใช่ เขารู้ว่าเด็กหนุ่มตรงหน้าหมายถึงอะไร


"จองกุก.."


"ผมคิดถึงพี่จัง"เสียงทุ้มว่าก่อนไหล่หนาจะเริ่มสั่นไหวเล็กน้อย แต่มีหรือคิมซอกจินจะดูอดีตเเฟนหนุ่มของตัวเองไม่ออก เขารู้ว่าจองกุกกำลังจะ...ร้องไห้


"จองกุกไม่ร้องไห้สิ"


"ผมขอโทษครับ ฮึก แย่มากเลยใช่มั้ย"จองกุกเอ่ยพลางปาดน้ำตาที่ไหลลงมาออกไป


"จอนจองกุกฟังพี่นะ"


"..."


"พี่ขอบคุณเราจริงๆที่มางานสำคัญของพี่ ขอบคุณมากจริงๆ แต่พี่ก็ไม่อยากให้เราจมปลักอยู่กับอดีตนะ เดินหน้าต่อเถอะจองกุก เรื่องของเราสองคนมันจบไปตั้งแต่2ปีที่เเล้วเเล้ว จนตอนนี้พี่ก็ยังรักกุกนะ แต่เป็นพี่ชายที่รักน้องชายคนนึงอย่างสุดหัวใจ พี่ขอโทษจริงๆ ถ้าการที่เรามางานนี้เป็นเพราะคำขอของพี่อย่างเดียว ถ้ามันทำให้เราเจ็บ..."


"ครับ ผมเจ็บ"จองกุกเอ่ยเเทรก


"..."


"เจ็บมาก ตั้งแต่พี่จากไป ผมไม่เคยลืมคนที่เป็นความรักของผมได้เลยสักวัน หรือแม้เเต่วินาทีเดียว"


"..."


"พี่ยังคงเป็นความรักของผมเสมอพี่ซอกจิน และผมรู้ว่าสิ่งที่ผมทำมันเลวเเค่ไหน ผมขอโทษพี่สำหรับเรื่องนั้นนะ แต่ผมรู้ว่าต่อไปพี่จะพูดอะไร"


"พี่จะพูดว่างั้นเราก็ไม่ควรมาเจอกันอีก เพื่อที่ผมจะได้ไม่เจ็บ อย่าให้พี่มาเป็นความรักของผมต่อไป ใช่มั้ยครับ"จองกุกว่าพลางมองใบหน้าหวานที่ตนเเสนรัก 


ซอกจินพยักหน้าเบาๆเป็นการตอบรับ


"พี่จะให้ผมทำอะไรก็ได้พี่ซอกจิน แต่ขอร้อง อย่าห้ามไม่ให้ผมรักพี่เลย ขอแค่ผมเป็นน้องชายพี่ก็ได้ พี่ให้ผมเป็นอะไรก็ได้อย่างที่พี่ต้องการเลย แต่ได้โปรดล่ะครับ อย่าไล่ผมออกไปจากชีวิตพี่เหมือนตอนนั้นเลยนะ ขอแค่ผมได้เห็น ได้รักพี่แบบนี้ต่อไป แค่นั้นได้มั้ยครับ"


"แต่พี่มีนัมจุน.."


"ผมรู้ครับ ผมรู้ว่าพี่กับเขารักกันมากเเค่ไหน ที่ผมมาวันนี้ผมเจ็บก็จริง แต่ผมก็ยินดีกับพี่จริงๆนะครับ ดีใจด้วยนะพี่จินที่พี่ได้เจอคนที่เขาดูเเลพี่ได้ดี ดูท่าจะดีกว่าผมมากด้วย"


"จองกุก.."


"พี่ครับ ผมขออะไรพี่เป็นอย่างสุดท้ายได้มั้ย"


"..."ร่างโปร่งเงียบไปเพื่อรอให้เขาต่อประโยคให้จบ


"ผมขอกอดพี่เป็นครั้งสุดท้ายได้มั้ยครับ"สิ้นเสียงของจองกุกซอกจินก็พุ่งเข้ากอดร่างหนาทันที จองกุกเอื้อมมือกอดตอบร่างโปร่งอย่างทะนุถนอม ใจเขาไม่อยากปล่อยมือจากอ้อมกอดนี่เลย แต่สมองมันก็ย้ำเตือนเขาซ้ำๆว่าคนในอ้อมกอดของเขาตอนนี้มีใครอีกคนที่คอยดูเเลเเล้ว ใครอีกคนที่ไม่มีวันเป็นจอนจองกุกได้อีกต่อไปเเล้ว


ทั้งสองกอดกันอยู่หลายนาทีจนคิมซอกจินเป็นฝ่ายถอยตัวออกไปก่อน  เมื่อผละอ้อมกอดออกจากกัน จองกุกก็หยิบกล่องของขวัญอันจิ๋วส่งให้ร่างโปร่งตรงหน้าทันที


"นี่ครับ ของขวัญวันเเต่งงาน ดูเเลกันดีๆนะครับ ผมเชื่อว่าเขาดูเเลพี่ได้ดีมากแน่ๆ รักกันนานๆนะครับ ผมจะพยายามเป็นน้องชายที่ดีของพี่นะพี่ซอกจิน"จองกุกเอ่ยพลางยิ้มเศร้า


"อื้ม ขอบคุณมากนะน้องชาย"ซอกจินเอ่ยก่อนเอื้อมมือไปรับกล่องจิ๋วนั่นมาไว้ในมือ


"เจ้าบ่าวพี่มาพอดีเลย"พูดจบร่างสูงของคิมนัมจุนก็เดินเข้ามายังบริเวณที่เขาทั้งคู่ยืนอยู่ทันทีพร้อมด้วยเจ้าเพื่อนตัวเเสบของเขาอีกสองคนด้วย


"ยินดีด้วยนะครับคุณนัมจุน ขอให้คุณกับพี่ซอกจิน...มีความสุขมากๆนะครับ ดูเเลพี่เขาดีๆล่ะครับ อ๋าเรื่องนั้นผมคงไม่ต้องบอกหรอกเนอะ คุณน่าจะดูแลเขาดีอยู่เเล้ว"


"..."ทุกคนเงียบไปเพื่อรอฟังสิ่งที่จองกุกกำลังจะพูด


"รักกันนานๆนะครับ ฮึก ได้โปรดอย่าทำให้เขาเสียใจเหมือนกับที่ผมเคยทำเลยนะ ดูแลความรักของพวกคุณดีๆนะ ผมคงต้องขอตัวกลับก่อนโชคดีนะครับ"จองกุกหลุดสะอื้นให้พอได้ยินก่อนจะรีบวิ่งออกไปทันทีที่พูดจบ


"อ้าวเฮ้ยไอ้กุก"เสียงจีมินไล่หลังผมออกมาแต่ผมก็ไม่ได้คิดจะหันกลับไป เขาทนไม่ไหวจริงๆ การที่ต้องเห็นคนที่ตัวเองรักกำลังอยู่ในอ้อมกอดของคนอื่นมันเจ็บขนาดนี้เลยเหรอ งั้นนี่คือสิ่งที่ผมต้องชดใช้ให้พี่ใช่มั้ยพี่ซอกจิน พี่คงรู้สึกแบบนี้สินะตอนที่รู้ว่าผมมีอะไรกับผู้หญิงพวกนั้น ไม่สิมันคงมากกว่านี้ด้วยซ้ำ เเกยังเจ็บไม่เท่าครึ่งนึงของพี่ซอกจินเลยจอนจองกุก แต่ก็ดีเเล้วล่ะที่พี่ซอกจินมีคนที่รักและพร้อมจะดูเเลพี่เขาอย่างคิมนัมจุน อย่าให้เขาต้องมาทนเจ็บกับคนเลวๆแบบผมอีกเลย... 







'ที่ตรงนั้นก็กลายเป็นเขา
เข้ามาแทนที่คำว่าเรา
ไม่มีแล้วคืนวันที่ฉันได้อยู่ใกล้เธอ

แต่ ใจฉันมันมีแต่เธอ มีแต่เธอเท่านั้น
ในสมองมันมีแต่เธอ แม้ผ่านไปเนิ่นนาน
มันจะลบจะลืมยังไง เมื่อไม่มีใครผ่านมาทั้งนั้น
ไม่เคยมีใครมาแทนที่เธอในใจฉัน

ภาพจำยังชัดเจน เหมือนเดิมทุกอย่าง
ภาพเธอยังชัดเจน เหมือนเดิมไม่ต่าง
แต่ภาพของฉันในใจเธอ ที่มีภาพเขาเข้ามาแทนคงแสนเลือนลาง
ภาพจำของเรามันคงต่างกัน'






















"เฮ้อ เหนื่อยจังวะ งานเเต่งมันต้องเหนื่อยขนาดนี้เลยเหรอ"เสียงทุ้มเอ่ยตอนที่กำลังพยายามถอดเน็คไทด์เส้นหรู 


"เฮ้ ซอกจิน นายโอเคมั้ยเนี่ย"นัมจุนว่าเมื่อเห็นร่างโปร่งนั่งนิ่งอยู่ตรงปลายเตียง


"ห..หื้ม ว่าไงนะจุน"


"นี่ เฮ้อ คิมซอกจินมาคุยกันหน่อยมา"ร่างสูงเดินมานั่งขัดสาธิลงบนเตียงข้างๆร่างโปร่งที่บัดนี้เหม่อลอยจนแทบเรียกสติกลับมาไม่ได้


"..."


"นายไม่โอเคเเล้วฉันรู้ แล้วทำไมยังเลือกทำแบบนี้"


"ฉัน..."


"ทำให้เด็กนั่นรู้ว่านายลืมเขาได้เเล้วเหรอ"


"ไม่สิ..ต้องบอกว่าแกล้งลืม"


"คิมนัมจุน"


"คิมซอกจิน"นัมจุนเสียงเเข็งขึ้นพลางจ้องซอกจินนิ่งจนร่างโปร่งต้องยอมเเพ้


"เฮ้อ ทำไมต้องทำให้เป็นเรื่องยากกันนะ นายจะปฏิเสธเรื่องที่ต้องเเต่งงานนี่ก็ได้ ทำไมไม่ทำ"


"ฉัน.."


"กลัวเหรอ"


"นายกลัวว่าจะเจ็บอีกใช่มั้ย"


"ฉันเหนื่อยเเล้วจุน ฉันรักจองกุก ฉันไม่เคยลืมเขาแต่จะให้ทำยังไง ฉันไม่อยากกลับไปเจ็บอีกเเล้ว"ซอกจินพูดออกมาพร้อมกับน้ำตาที่เริ่มคลอหน่วยอย่างน่าสงสาร


"นายเลยยอมทำตามคำขอของพ่อเเม่เราเเต่งงานกับฉันเนี่ยนะ"


"นายเคยชอบฉัน"


"ก็เเค่เคยมั้ยเจ้าบ้า"นัมจุนเเหวขึ้นมา


"ซอกจิน นี่ถ้าไม่เกรงใจเเม่ที่อยู่ในงานนี่ฉันถอดชุดให้เจ้าเด็กนั่นเปลี่ยนกลางงานจริงๆนะ"ร่างสูงว่าพลางทำหน้าตาจริงจัง


"คนที่เเต่งงานกับนายควรเป็นคนที่นายรักเเละเขาก็รักนายไม่ใช่ฉัน"


"นายไม่รักฉันเหรอ"ซอกจินเอ่ย


"รักแต่เเบบเพื่อนไง ถ้าไม่รักจะยอมเเต่งด้วยมั้ยเนี่ย มีที่ไหนเอาเพื่อนมาเเต่งงานเนี่ยห๊ะ"


"ทำไมนายยอมล่ะ"


"ไม่รู้จะขัดเเม่ยังไงมั้ง"


"มันเหมือนฉันรั้งนายไว้เลยนัมจุน"


"ไม่.."


"ถ้านายเจอคนที่ถูกใจเเล้วบอกฉันนะ ฉันจะหย่าให้ทันที"


"ซอกจินเเล้วนายล่ะ"


"คนที่เป็นความรักของนายล่ะจะทำยังไง"


"มันควรจบ"


"ซอกจิน"


"พอเถอะ วันนี้เราเหนื่อยกันมามากเเล้ว เเยกย้ายกันพักผ่อนเถอะ"ร่างโปร่งว่าก่อนจะเดินหายลับไปยังห้องน้ำ 


คิมนัมจุนถอนใจอย่างเหนื่อยหน่ายในความดื้อรั้นของเพื่อนรัก ใช่ เขาเเละคิมซอกจินเป็นเพื่อนกัน ถึงเขาจะเคยชอบซอกจินก็เถอะ แต่ตอนนี้ความรู้สึกของเขามันถอยกลับมาเเล้ว และตอนนี้เขาสงสารเพื่อนรักคนนี้มาก คิมซอกจินยังรักจอนจองกุกไม่เคยเสื่อมคลาย นั่นคือสิ่งที่เขารู้ เขาเคยบอกเพื่อนสนิทหลายครั้งให้เริ่มต้นความรักกับเด็กหนุ่มคนนั้นใหม่ ตอนเเรกมินยุนกิถึงกับจะเตะเขาเลยเเหละทันทีที่เขาพูดแบบนั้น แต่ก็นะก็สองคนนั้นมันรักกันนี่ จริงๆเขาก็โกรธนะที่เจ้าบ้านั่นมาทำร้ายเพื่อนสนิทเขาเเบบนี้ แต่สิ่งที่ซอกจินเป็นมันทำให้เขาอยากให้เพื่อนลองเสี่ยงกับความรักครั้งนี้ใหม่ดู แต่ดูเหมือนเพื่อนเขาจะไม่กล้าพอ เด็กนั่นก็ทำร้ายเพื่อนเขาไว้เยอะด้วยนั่นเเหละ ไม่เเปลกถ้าซอกจินจะกลัวขนาดนี้ 


ในวันนี้ที่เด็กคนนั้นเดินเข้ามาเขารู้สึกได้ว่าซอกจินมองเด็กนั่นอยู่ตลอด ตั้งเเต่เข้างานมา แต่พอเด็กคนนั้นมองมาที่ตนเจ้านั่นก็เบนสายตาหนีตลอด เขาล่ะอยากจะจับหัวเจ้าเพื่อนสนิทล็อคไว้จริงๆ ปากก็บอกว่าลืมเเล้วๆ ไม่มีอะไรเเล้วๆ แต่วันที่เขียนจดหมายที่จะส่งไปพร้อมการ์ดงานเเต่งให้เขานี่เเอบไปร้องไห้ในห้องน้ำตั้งนานสองนาน เขาสงสารซอกจินจับใจ แต่ก็เข้าใจเหตุผลที่เพื่อนเลือกทำแบบนี้ บางทีมันอาจเป็นบทสรุปที่ดีที่สุดสำหรับสองคนนี้เเล้วล่ะมั้ง





ซอกจินเดินเช็ดผมที่บัดนี้เปียกลู่ไปกับกรอบหน้าเรียวอย่างเบามือ 


"อ้าวเสร็จละอ่อ ฉันไปอาบต่อนะ"นัมจุนว่าก่อนจะลุกยืนขึ้นและบิดขี้เกียจสองสามที


"อื้ม"


"เอ้อซอกจิน"


"ว่า"


"ลองเปิดดูที่เด็กนั่นให้นายมาดิ มันเป็นเเฟลชไดฟ์อะ ฉันเอาออกมาวางให้ตรงข้างๆโน้ตบุ้คละ"ร่างสูงเอ่ยก่อนจะหายเข้าไปในห้องน้ำ เมื่อซอกจินกวาดสายตาไปก็พบเข้ากับเเฟลชไดฟ์สีขาวสะอาดตาวางอยู่ข้างโน้ตบุ้คของเขาจริงๆ


คิมซอกจินมองมันอยู่พักหนึ่งก่อนตัดสินใจเปิดมันด้วยโน้ตบุ้คเครื่องบางของตน เมื่อเชื่อมต่อเรียบร้อยไฟล์ต่างๆที่ปรากฏเเก่สายตาเขานั้นมันทำให้น้ำตาของร่างโปร่งไหลลงมาอีกครา


รูปคู่ของเขาและจองกุก วีดีโอต่างๆที่เคยถ่ายสมัยที่เรายังคบกัน มันยังย้ำเตือนให้เขารู้ว่าเขาไม่เคยลืมวันเวลาเหล่านั้นได้เลย จองกุกเป็นภาพจำของเขาเสมอ 


ซอกจินกดดูรูปและวีดีโอต่างๆไปเรื่อยๆจนถึงไฟล์สุดท้าย ทันทีที่กดเข้าไปวีดีโอดังกล่าวก็ปรากฏขึ้นมา แสดงภาพของเด็กหนุ่มผู้เป็นเจ้าของดวงใจของเขาทั้งในอดีตมาจนถึงปัจจุบัน



"สวัสดีครับ"


ภาพผมกระเซิงๆของจองกุกปรากฏขึ้น


"ผมหวังว่าพี่จะเปิดวีดีโอนี้ขึ้นมาดูนะ อ้าา ผมไม่รู้จะพูดอะไรได้ยังไงกันเนี่ย ทั้งๆที่ความรู้สึกที่ผมอยากจะพูดมันออกไปมีมากมายจนเเทบล้นทะลักออกมาอยู่เเล้ว แต่พอคิดว่าพี่จะได้ดูวีดีโอนี้อยู่เเล้วมันก็ทำให้ผมพูดไม่ออกเลยซะอย่างนั้นเเหละครับ"


"พี่ซอกจิน ผมไม่รู้จะขอโทษพี่ยังไงกับเรื่องที่ผมเคยทำไว้กับพี่ ผมดีใจมากนะที่พี่ให้อภัยผม แต่พี่ทำให้ผมรู้สึกเหมือนขึ้นรถไฟเหาะเลยล่ะ ฮ่าๆ พี่เหวี่ยงผมขึ้นทำให้ผมดีใจเพราะพี่ให้อภัยผมเเล้ว แต่พี่ก็เหวี่ยงผมลงอย่างร้ายกาจเลยด้วยการ์ดเเต่งงานใบนั้นของพี่ ฮึก"


ซอกจินปาดน้ำตาที่เริ่มไหลรินออกมาไม่หยุด


"อา ผมขอโทษนะครับที่มานั่งร้องไห้ให้พี่ดูแบบนี้ พี่มูฟออนได้เเล้วผมก็ควรทำให้ได้บ้างสินะ แต่ทำไมผมทำไม่ได้เลยกันล่ะ พี่ยังเป็นคนเเรกเเละคนเดียวที่ผมรัก พี่เป็นความรักของผมจริงๆนะ ผมขอโทษพี่ที่ทำร้ายพี่ในวันนั้น ไม่ดูแลพี่อย่างที่เคยสัญญาไว้ ขอโทษจริงๆนะครับ พี่อาจเบื่อมันนะครับ...คำขอโทษของผม แต่ผมก็อยากพูดมันออกมาอีกครั้ง ผมรู้ว่าผมมันเลว ผมไม่คู่ควรกับความรักที่เเสนมีค่าของพี่เลยด้วยซ้ำ ตอนพี่อยู่ผมก็ไม่ดูเเลให้ดี แล้วดูตอนนี้สิครับ เหอะ ผมมานั่งเสียใจกับสิ่งที่ผมทำลงไป น่าสมเพชดีมั้ยล่ะครับ ผมขอโทษที่ผมไม่เคยหยุดรักพี่เลยนะ ยังไงผมก็ขอให้พี่มีความสุขกับเขามากๆนะ อย่าเอาเรื่องเเย่ๆที่ผมเคยทำไปเป็นปมในใจพี่เลยนะครับ ลืมมันให้หมดเถอะนะคนดีของผม ต่อจากนี้พี่คงมีเขาคอยดูเเล มันดีมากๆเลยนะครับที่พี่เจอใครอีกคนที่พี่เฝ้าตามหา คนที่เขาดูเเลพี่ได้ดีมากกว่าผม สุดท้ายนี้ ผม.."


จองกุกหยุดไปชั่วครู่พลางเงยหน้าอย่างพยายามไม่ให้น้ำตาไหลไปมากกว่านี้


"ผมรักพี่นะครับพี่ซอกจิน มันอาจช้าไปที่จะพูดคำนี้ให้พี่เชื่อ แต่ผมรักพี่มากจริงๆนะ พี่จะยังเป็น..."


"ภาพจำในใจของผมตลอดไปนะครับ...ที่รักของผม"


"พี่ก็รักนายจองกุก ฮึก ฮืออ"ซอกจินพูดออกมาหลังวีดีโอจบ ร่างโปร่งสะอื้นจนตัวโยนพลางใช้สายตาที่พร่าเลือนไปด้วยม่านน้ำตามองไปที่หน้าจอโน้ตบุ้คที่ปรากฏภาพชายหนุ่มที่เขาเเสนรัก 


"นายก็จะเป็นภาพจำของพี่ตลอดไปเหมือนกันจองกุก ฮึก"











ภาพจำยังชัดเจน เหมือนเดิมทุกอย่าง
ภาพเธอยังชัดเจน เหมือนเดิมไม่ต่าง



























Talk**

สวัสดีรีดทุกคนค้าบบบบบ ซีรีย์เก่ายังไม่ต่อเลย เราขอโทดดดดดดดดดดด รับผิดโดยไม่มีข้อแม้เลยค่ะ วันนี้เราเลยแวะเอาเพลลิสคั่นเวลามาให้กันนะคะ ดราม่าอีกเเล้ว5555 ยังไงก็ขอโทดอีกครั้งนะค้าบที่ชอบหายไปนานๆแต่จะไม่ทิ้งนะงับ ขอเค้นอารมณ์อีกหน่อยสำหรับซีรีย์lysนะคะ เราลบๆเเก้ๆพล้อตไปหลายรอบมากปวดหัวเลยค่ะ5555 ยังไงก็หวังว่ารีดจะยังรอกันอยู่น้าาา อย่าพึ่งทิ้งไรท์กันนะค้าาาา ส่วนวันนี้ไปละค่าาาาา บายคับ ปล.ไรท์ยังรออ่านเม้นจากรีดที่รักกันอยู่เหมือนเดิมนะคะ><


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 16 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

60 ความคิดเห็น

  1. #42 Jang - Waa (@pure_prince) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 19 มิถุนายน 2562 / 19:46
    จองกุกไม่น่าทำตัวแย่ๆแบบนั้นเลยลูก จะว่าสงสารก็สงสารนะ แต่จองกุกก็ทำตัวเองทั้งนั้น...สุดท้ายต่างคนต่างอยู่น่าจะเป็นตัวเลือกที่ดีแล้ววว ..แต่ก็นะ แอบคิดว่าถ้าพี่จินให้โอกาสอีกครั้งจะเป็นไงน้าาา //
    #42
    1
    • #42-1 nanny_wira (@vira_nanny) (จากตอนที่ 16)
      29 กรกฎาคม 2562 / 18:51
      นั่นสิจะเป็นยังไงน้าาา //ครุ่นคิด
      #42-1
  2. #41 meepooh-SoNgW (@meepooh-snw) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 19 มิถุนายน 2562 / 18:08
    กุก กุกทำตัวเองอะลูก TT การกระทำของกุกส่งผลไปถึงความสัมพันธ์ทำให้มันไม่สามารถกลับมาเป็นแบบเดิมได้ ถึงกุกจะรักพี่จินมากแค่ไหน แต่มันไม่มีอะไรยืนยันได้เลยว่าถ้ากลับไปคบกันแบบเดิมแล้วทุกอย่างจะดีขึ้น
    สมมติว่าได้กลับไปคบกันจริงๆตัวพี่จินเองก็อาจไม่สามารถให้ความไว้ใจกับกุกได้เท่าเก่าแล้ว พี่จินอาจเกิดความกลัวจากรอยแผลนั้น แล้วถ้าสองคนกลับไปคบกันแต่ไม่ไว้ใจกัน มันก็คงจะไปไม่รอด หรือมันอาจจะรอดแต่มันก็สุขแบบกล้ำกลืน
    เราว่าการที่เค้าแยกกันไปแบบนี้มันอาจจะดีกว่า ให้ช่วงเวลาที่ได้อยู่ด้วยกันเป็นถาพจำที่สวยงามตลอดไป
    สุดท้ายนี้ไรท์แต่งดีมากๆเลยค่ะ *ส่งจูบแบบพี่จิน*
    #41
    1
    • #41-1 nanny_wira (@vira_nanny) (จากตอนที่ 16)
      29 กรกฎาคม 2562 / 18:50
      แงงงงง ตัวเองเข้าใจที่เราจะสื่อหมดเลย ปราบปลื้มTT ขอบคุณมากนะค้าาา เยิฟๆ
      #41-1