[Fic BTS] SF/OS Love Diary [#kookjin/Other]

ตอนที่ 14 : [OS] Birthday #Kookjin

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 359
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 41 ครั้ง
    20 เม.ย. 62








ทุกๆคนมักจะมีความสุขในวันไหนมากที่สุด



ผมเชื่อว่าหนึ่งในนั้นต้องมีวันเกิดของตัวเองอยู่แน่นอนเลย



แต่ว่าผมน่ะ



เกลียดวันเกิดของตัวเองที่สุดเลยล่ะ...








"ตากุกตื่นเช้าจริงนะเราวันนี้"เสียงหวานของมารดาเอ่ยกับลูกชายในยามเช้าวันหนึ่ง



"ผมจะไปหาน้องอะครับ"ชายร่างสูงที่ถูกเรียกว่ากุกเอ่ยตอบเสียงของมารดา



"เดี๋ยวเเม่ไปคนเดียวก็ได้นะลูก เราน่ะงานรัดตัวยิ่งกว่าอะไร ลำบากเทียวไปเทียวมาเปล่าๆ"



"ไม่เป็นไรหรอกครับแม่ ผมอยากไปหาน้องอยู่เเล้ว แถมวันนี้น่ะวันสำคัญของผมเชียวนะครับ จะลืมได้ยังไง"สิ้นเสียงลูกชายหน้าของหญิงวัยกลางคนก็หมองลงทันที เธอน่ะรู้ดีว่าเจ้าลูกชายตัวสูงเนี่ยรู้สึกอย่างไรกับวันนี้่



"จองกุกลูก"



"ผมว่าผมไปก่อนดีกว่า เดี๋ยวต้องไปเอาดอกไม้ก่อนไปหาน้องด้วย ไปนะครับเเม่"ร่างสูงรีบเอ่ยตัดบทก่อนเดินออกจากบ้านทันที โดยไม่ทันหันกลับมามองสายตาเศร้าของผู้เป็นเเม่เลย



'โถจองกุกลูก ลูกไม่ควรต้องมารู้สึกแย่แบบนี้เลย ลูกควรมีความสุขในวันนี้สิ วันนี้ที่เป็นวันคล้ายวันเกิดของลูก'หญิงวัยกลางคนได้เเต่คิดสงสารลูกชายอยู่เนืองๆ






ไม่นานนักจอนจองกุกก็มาถึงที่หมายของตน....



"อ้าวพ่อหนุ่มเจอกันอีกแล้วนะ"เสียงสั่นๆของหญิงสูงวัยคนหนึ่งเอ่ยขึ้นทันทีที่เห็นชายหนุ่ม



"ครับคุณป้า"จองกุกเอ่ยพลางยิ้มอ่อนๆไปให้หญิงชรานั้น



"วันนี้ซื้อดอกอะไรมาให้น้องสาวล่ะหื้ม"



"ดอกลิลลี่สีขาวน่ะครับ"



"เหมือนเดิมทุกปีสิหน่า งั้นเชิญๆ"สิ้นเสียงหญิงชราจองกุกก็ก้มหัวลงเล็กน้อยเป็นเชิงทำความเคารพท่านก่อนจะเดินผ่านเข้าไปหาน้องสาวของตน
เดินมาได้ไม่ไกลนักเขาก็พบกับน้องสาวของตัวเอง...



"เป็นไงจองยอน พี่มาเยี่ยมเราเเล้วนะ ขอโทษด้วยจริงๆที่ทุกปีพี่มาหาเเค่วันเดียวเอง"ร่างสูงพูดก่อนวางดอกไม้ช่อสวยลงบนแผ่นหินอ่อนเย็นเฉียบก่อนจะมองไปที่รูปรอยยิ้มของน้องสาวตนในภาพนั้น รอยยิ้มที่เขาคิดว่ามันสวยงามเเละสดใสที่สุด มันบริสุทธิ์เเละสดใสจนเขาไม่เคยคิดเลยว่าภายใต้ใบหน้าเปื้อนยิ้มของน้องสาวเธอจะซ่อนความทุกข์ใดไว้บ้าง แต่เมื่อเขารู้ ทุกอย่างก็สายไปเสียเเล้ว



ใช่...ที่นี่คือสุสาน และน้องสาวของเขาจอนจองยอนได้จากเขาไปแล้วอย่างไม่มีวันหวนคืน เขายังคงจำได้ไม่ลืม วันนั้นวันที่น้องสาวสของเขาจากเขาไปต่อหน้าต่อตา...



1 กันยายน พ.ศ.25xx



"ตากุกลูกไปรับน้องกลับจากโรงเรียนได้เเล้วไป"เมื่อได้ยินเสียงมารดาเอ่ยจอนจองกุกในวัย18ปีก็โอดครวญออกมาทันที



"อีกแปปนึงได้มั้ยอะแม่ นี่จะจบตาเเล้วเนี่ย"เขาพูดในขณะที่ตายังคงไม่ละไปจากจอคอมพิวเตอร์



"ไอ้ลูกคนนี้นี่ แม่บอกให้ไปรับน้อง จะได้รีบกลับมาทานข้าวด้วยกัน นี่วันเกิดเเกนะตากุก"หญิงวัยกลางคนเอื้อมมือมาบิดหูลูกชายคนโตพลางพูดด้วยความหน่ายใจ ก็เจ้าลูกชายของเธอนี่น่ะดื้อยิ่งกว่าอะไร จะใช้งานอะไรเเต่ละทีเธอต้องใช้ทุกวิธีมาหว่านล้อมเลยเชียวล่ะ ฮึ่ย!



"โอ้ยๆๆๆๆ แม่อะกุกเจ็บนะเนี่ย"



"ยังไม่ลุกอีก"เธอบิดเเรงขึ้นพลางมองหน้าลูกชายที่เเสนยู่ด้วยสายตาเอ็นดู



"ไปแล้วแม่ๆๆๆ โอ้ยมือหนักจังเเม่ใครเนี่ย"จองกุกว่าจบก็รีบวิ่งออกไปทันที



"ไอ้ลูกคนนี้นี่ เหอะ"เสียงมารดาไล่หลังตามมาไม่ได้สร้างความหวาดกลัวให้เเก่เด็กหนุ่มเเต่อย่างใด ใบหน้าของเขายังคงเปื้อนยิ้มอย่างมีความสุขที่ได้ยั่วให้มารดาต้องมีน้ำโห






"อ้าวจองยอนกลับไปแล้วเหรอ"



"ใช่ค่ะพี่กุก หลังเลิกเรียนไม่พูดอะไรกับใครเลย อยู่ดีๆก็ลุกเดินไปเลยค่ะ หนูจะเรียกไว้ก็ไม่ทัน"เสียงใสของเพื่อนน้องสาวดังขึ้นอธิบาย



"อ่า ไม่เป็นไรๆ ขอบใจมากนะนายอน"พูดจบจองกุกก็รีบวิ่งออกไปทันที เขาพยายามโทรหาน้องสาวของตัวเองแต่กลับถูกตัดสายอยู่ร่ำไปจนใจเด็กหนุ่มเริ่มไม่ดี



'ฮัลโหลกุกลูก เจอน้องหรือยัง'เสียงมารดาเอ่ยออกมาด้วยความกังวล หลังจากเมื่อ10นาทีที่เเล้วที่เขาโทรบอกกับทางบ้านเรื่องการหายตัวไปของจองยอน



'ยังเลยครับเเม่ แต่เดี๋ยวผมจะรีบหาน้องให้เจอนะเเม่ไม่ต้องห่วง น้องยังไม่กลับบ้านใช่มั้ยครับ'



'ใช่จ้ะ กุกลูก แม่ใจไม่ดีเลย'



'แม่ครับเชื่อผมนะ จองยอนจะต้องไม่เป็นอะไร น้องจะต้องปลอดภัยนะครับเเม่'พูดจบเขาก็วางสายก่อนจะรีบออกตามหาน้องสาวทันที






"ดูเหมือนคนสติไม่ดีเลยอะเเก"



"เออนั่นดิยืนร้องไห้บนสะพานอย่างกับคนบ้า แต่หน้าตาสวยด้วยนะเเก ผมสั้นๆ เห็นป้ายชื่อมาจากโรงเรียนดังเเถวนี้ด้วย"



"เอ่อ ขอโทษนะครับ มีอะไรบนสะพานเหรอครับ"จองกุกได้ยินดังนั้นจึงเอ่ยถามเด็กหญิงสองคนที่กำลังคุยกันเรื่องใครบางคนบนสะพานข้ามเเม่น้ำนั่น เพราะน้องสาวของเขาก็ผมสั้นเเถมโรงเรียนดังในย่านนี้ก็มีเพียงเเค่โรงเรียนเดียวคือที่ที่เขาเเละน้องสาวเรียนอยู่



"มีเด็กผู้หญิงคนหนึ่งอะค่ะ อยู่บนสะพาน ร้องไห้หนักมากๆเลยค่ะ ไม่รู้ไปเจออะไรมา"



"ใช่ค่ะ เห็นเเล้วพวกเรายังกลัวเขาฆ่าตัวตายเลยค่ะ"



"แล้วเธออยู่ตรงไหนเหรอครับ"เด็กหนุ่มสังหรณ์ใจเเปลกๆเกี่ยวกับเด็กผู้หญิงนบสะพานนั้น ขอให้ไม่ใช่น้องสาวของเขาทีเถอะ 



"กลางสะพานเลยค่ะพี่"สิ้นเสียงเด็กหญิงที่บอกเขา จองกุกก็รีบกล่าวขอบคุณก่อนจะวิ่งขึ้นไปบนสะพานทันที และสิ่งที่เขาเห็นมันก็ทำให้เขารู้สึกตกใจเป็นอย่างมาก



"จองยอน!!!!!"จองกุกตะโกนเสียงดังจนเด็กหญิงที่ยืนเกาะราวสะพานร้องไห้อยู่ต้องเงยหน้าขึ้นมา



"พี่จองกุก ฮึก"เสียงสะอื้นดังขึ้นจากจอนจองยอน 



"จองยอน.."



"ไม่!!! พี่อย่าเข้ามานะ ฮึอ"เสียงใสสั่นเครือตามเเรงสะอื้นพลางหลับหูหลับตาไล่พี่ชาย



"จองยอนนี่มันอะไรกัน เกิดอะไรขึ้นบอกพี่สิพี่จะได้ช่วยเราไง"



"พี่ช่วยหนูไม่ได้!!! ไม่มีใครช่วยหนูได้ทั้งนั้น ฮึก"จองยอนตะโกนพลางสะอื้นอย่างหนักจนดูน่าสงสาร



"จองยอน..ทำไมล่ะ บอกพี่สิว่าเราเป็นอะไร เราเป็นอะไรจองยอน"



"หนูท้อง!!! พี่ได้ยินมั้ยว่าหนูท้อง"จองกุกชะงักกึกไปกับคำตอบของน้องสาว อะไรนะ นี่จองยอนท้องเหรอ



"ฮึก พี่รู้มั้ยว่าหนูเครียดเเค่ไหน หนูรู้ว่าหนูผิด หนูไม่รู้จะทำยังไงเเล้ว ถ้าหนูกลับไปพ่อกับเเม่จะต้องโกรธหนูเเน่ๆ"



"ไม่จองยอนไม่ ฟังพี่นะ เราจะเเก้ปัญหาไปด้วยกัน เชื่อพี่นะ.."



"ไม่ หนูไม่เชื่อ พ่อกับเเม่คงมีความสุขกว่านี้ถ้าไม่มีลูกชั่วๆอย่างหนู พวกเขามีเเค่พี่ก็ดีเเล้ว เขาไม่ควรมีหนู หนูไม่ควรเกิดมาสร้างปัญหาให้ทุกคนเลย ฮึก"



"ไม่จองยอน เราคือของขวัญที่ดีที่สุดของพ่อกับเเม่เเล้วก็พี่นะ"จองกุกพยายามเกลี้ยกล่อมน้องสาวให้เย็นลง แต่ดูเหมือนมันจะไม่ได้ผล...



"พี่ว่าข้างล่างนั่นจะหนาวมั้ย"เด็กสาวพูดราวกับไม่ได้ยินในสิ่งที่พี่ชายตนพูดเลยเเม้เเต่น้อยพลางมองลงไปที่ผืนน้ำสีมืดด้านล่าง



"ไม่นะ จอนจองยอน เธอคิดจะทำอะไร"



"ทุกคนจะมีความสุขมากกว่านี้ถ้าหนูหายไป ดูเเลพ่อกับเเม่ให้ดีนะพี่ หนูรักพี่นะ พี่ชายที่เเสนดีของหนู ลาก่อนนะคะ"สิ้นเสียงนั้นร่างของจอนจองยอนก็ถูกทิ้งตัวลงไปบนผืนน้ำอันเย็นเฉียบด้านล่างทันที จองกุกพยายามวิ่งเข้ามาเพื่อคว้าตัวน้องสาวของเขาเอาไว้ แต่ไม่ทัน...



"ฮึก จองยอน ฮือ ม่ายยยยยยยยยยยยยยยยยยย"เสียงทุ้มแผดก้องไปทั่วบริเวณนั้น 






เมื่อใดที่หวนนึกถึงภาพเก่าๆเหล่านั้น จองกุกก็ได้เเต่โกรธตัวเองทุกที โกรธประโยคสุดท้ายที่จองยอนบอกกับเขา เหอะ พี่ชายที่เเสนดีงั้นเหรอ ถ้าเขาดีจริงๆทำไมเเค่น้องสาวคนเดียวเขาถึงรักษาเอาไว้ไม่ได้กันล่ะ ทำไม ถ้าวันนั้นเขาวิ่งไปคว้าตัวจองยอนเอาไว้ทัน ตอนนี้น้องสาวก็จะยังคงอยู่กับเขาเเละร่วมฉลองวันเกิดด้วยกัน ใช่ น้องสาวของเขาฆ่าตัวตายในวันเกิดของเขาเอง และนั่นเป็นสาเหตุที่ทำให้เขาเกลียดวันเกิดของตัวเองในทุกๆปี เพราะเมื่อใดที่ถึงวันเกิดของเขา มันจะทำให้เขานึกไปถึงเหตุการณ์บนสะพานวันนั้น วันที่น้องสาวของเขาตัดสินใจทิ้งตัวลงไปบนผืนน้ำเเสนกว้างใหญ่เเละหนาวเหน็บ



ร่างสูงปาดน้ำตาที่ไหลลงมาจากหางตาเล็กน้อยก่อนจะหลับตาลงเพื่อรวบรวมสมาธิ เขาต้องไปทำงาน และงานใหญ่กำลังรอเขาอยู่ ไม่นานเปลือกตาของชายหนุ่มก็เปิดขึ้นก่อนที่เขาจะย่อตัวลงและมองไปยังหลุมศพของน้องสาวตัวเองอีกครั้งพลางยิ้มให้อย่างอ่อนโยน



"พี่ไปแล้วนะ เดี๋ยวปีหน้าพี่จะมาใหม่นะจองยอน"จองกุกใช้มือสัมผัสไปที่แผ่นหินอ่อนนั่นอย่างเบามือราวกับว่านั่นคือร่างของน้องสาว น้องสาวที่เขาอยากทะนุถนอมไว้ให้ได้มากที่สุด เมื่อเสร็จธุระชายหนุ่มก็เดินออกมาและมุ่งตรงไปยังสถานที่อันเป็นที่ทำงานของเขาทันที






"อ้าก เสร็จสักที งานสุมหัวหมดเเล้วโว้ยยยย"ร่างโปร่งเอ่ยขึ้นพลางยืดเเขนออกจนสุดเพื่อคลายอาการปวดล้าจากการนั่งทำงานเป็นเวลานาน



"โอ้ย! เสียงดังอะไรอยู่นั่นเเหละ งานเสร็จเเล้วอยู่เงียบๆไม่เป็นหรือไงวะห๊ะ"เสียงทุ้มเอ่ยขึ้นอย่างไม่สบอารมณ์นัก



"เอ้าไอ้นี่วอนละมั้งเนี่ย"



"โอ้ยพี่โฮซอกใจเย็นสิครับ พี่นัมจุนเขาก็พูดเล่น"เสียงใสของปาร์คจีมินเอ่ยขึ้นเพื่อสงบศึก



"ฉันพูดจริง"



"ย่าห์ ไอ้หน้าหมี"



"อะไรไอ้หน้าม้า"



"จะทะเลาะกันเอาโล่เลยหรือไง ทีเรื่องงานให้มันตั้งใจเเบบนี้บ้างได้มั้ย"เสียงง่วงๆของหัวหน้าฝ่ายไอทีอย่างมินยุนกิเอ่ยขึ้น



"เงียบเลยทีนี้ ทีจีมพูดล่ะไม่เคยฟังกันเลยนะ"ปาร์คจีมินเอ่ยพลางส่งค้อนเล็กๆไปยังรุ่นพี่จอมป่วนทั้งสอง



"เอ้อจองกุกวันนี้วันเกิดนายนี่"มินยุนกิเอ่ยขึ้น



"เออใช่ๆ งั้นเย็นนี้เราไปกินเลี้ยงกันดีมั้ยครับพี่ยุนกิ"จีมินเอ่ยเสนอพลางทำตาเป็นประกาย



"หยุดเลย นายนี่อ้วนจนจะเป็นหมูอยู่เเล้วนะยังจะคิดถึงเรื่องกินอีก"คิมนัมจุนเอ่ยแซว



"โหพี่นัมจุนพูดงี้เอาคอมมาทุ่มผมยังดีกว่าอะ ชิส์"ร่างเล็กเอ่ยพลางมุ่ยปาก



"เเต่ฉันว่าก็ดีนะ วันเกิดพวกเราก็ไปกินเลี้ยงกันตลอด เเต่วันเกิดนายไม่เคยได้ไปเลยนะจองกุก"เสียงของจองโฮซอกเอ่ยขึ้นสมทบอีกเเรง



"แต่.."



"นี่คือคำสั่ง ฉันขอสั่งให้นายไปกินเลี้ยงกับพวกเราเย็นนี้เนื่องในโอกาสวันคล้ายวันเกิดของนาย เข้าใจหรือเปล่าจอนจองกุก"มินยุนกิเอ่ยเสียงเรียบ ซึ่งนั่นก็ไม่ต่างจากการบังคับกลายๆแหละนะ



"ก็ได้ครับ"เสียงนุ่มของเจ้าของวันเกิดได้เเต่เอ่ยตอบรับอย่างจำยอม ใครจะอยากไปกันล่ะ ก็เขาน่ะเกลียดวันเกิดของตัวเองสุดๆไปเลย ไม่มีอารมณ์อยากฉลองอะไรวันนี้หรอก แต่ก็นะ พี่ๆในแผนกบังคับขนาดนี้เเล้วไปก็ได้ เฮ้อ...






"วันนี้อาหารอร่อยมากเลยขอบคุณพี่ยุนกิมากนะครับ"จองกุกเอ่ยขอบคุณพลางก้มหัวเคารพหัวหน้าผู้เเสนใจดีอย่างมินยุนกิที่เลี้ยงอาหารค่ำพวกเขาในวันนี้



"เห็นนายมีความสุขฉันก็ดีใจ นายรู้หรือเปล่าเวลาถึงวันเกิดนายทีไรอะ นายซึมลงไปทุกทีเลยนะ"



"..."



"ฉันไม่รู้หรอกนะว่านายเป็นอะไรกับวันนี้แต่ที่ฉันอยากจะบอกก็คือนายควรทิ้งๆมันไปบ้าง มีความสุขสักนิดเถอะ นี่มันวันเกิดนายนะ อย่าเศร้าไปเลยจองกุก"ยุนกิเอ่ยด้วยน้ำเสียงห่วงใย



"ครับ ขอบคุณอีกครั้งนะครับพี่"



"อื้ม แล้วนี่นายจะไม่กลับกับพวกเราจริงๆเหรอ"



"ผมเอารถมาครับ ไม่เป็นไรหรอก พี่กลับกับพวกนั้นเถอะ"จองกุกเอ่ยยิ้มๆ



"เอางั้นก็ได้ งั้นฉันไปนะ พรุ่งนี้เจอกัน"



"ครับพี่ยุนกิ โชคดีนะครับ"หลังเอ่ยคำร่ำลากับรุ่นพี่เสร็จจอนจองกุกก็เดินมาขึ้นรถของตัวเองทันทีก่อนที่เขาจะมุ่งหน้าไปยังสถานที่เเห่งหนึ่งที่เขามักไปเป็นที่สุดท้ายก่อนกลับบ้านในวันเกิดทุกๆปี



สะพานข้ามเเม่น้ำนั้นที่น้องเขาจากไปนั่นคือจุดหมายของเขา






จองกุกจอดรถไว้ไม่ไกลจากสะพานก่อนที่เขาจะเดินไปเรื่อยๆตามทางจนถึงที่หมายของตน แต่คืนนี้กลับไม่เป็นเหมือนอย่างทุกปีที่ผ่านมา...



"ฮึก"เสียงร้องไห้ดังออกมาจากชายหนุ่มคนหนึ่งที่นั่งก้มหน้าอยู่ตรงระหว่างทางเดิน



'หื้ม ใครมานั่งร้องไห้อยู่ตรงนั้นน่ะ'



ยังไม่ทันที่จองกุกจะได้เอ่ยถามอะไรออกไป ชายคนนั้นก็ลุกขึ้นพลางเดินตรงไปข้างหน้าอย่างเหม่อลอย มันจะไม่อะไรเลยนะถ้าทางที่ชายหนุ่มเดินไปมันไม่ใช่ราวสะพานน่ะ!!!!!



"นี่คุณ"จอนจองกุกตัดสินใจตะโกนออกไป และเหมือนเสียงของเขาจะไม่ได้เข้าโสตประสาทการรับรู้ของร่างโปร่งที่กำลังเดินอยู่เลยเเม้เเต่น้อย



'โถ่เว้ย ทำไมชอบมาฆ่าตัวตายวันเกิดเขากันจังวะ!!'



ร่างสูงตัดสินใจวิ่งไปคว้าตัวร่างโปร่งบางที่กำลังจะทิ้งตัวลงที่ราวสะพานไว้ได้ทันหวุดหวิด



"แฮ่กๆ คุณเป็นบ้าอะไรเนี่ย"เขาตะคอกคนในอ้อมเเขนอย่างโมโห



"ฮึก ฮือ"เเต่ชายหนุ่มคนนั้นก็ยังคงร้องไห้อยู่ราวกับไม่รู้ถึงการมีตัวตนของเขาเลยจนทำให้จอนจองกุกเริ่มอารมณ์เสียมากขึ้น



"ตอบผมดิวะ คุณเป็นบ้าอะไร จะเอาชีวิตตัวเองมาทิ้งทำไมห๊ะ!!!"



"ยุ่งอะไร ฮึก"



"อะไรนะ"



"ฮือ ผมถามว่าคุณมายุ่งอะไรด้วย!!!"ร่างโปร่งเริ่มตะคอกกลับบ้างก่อนที่เขาจะเริ่มสะบัดตัวออกจากอ้อมเเขนของร่างสูง



"..."



"ที่คุณว่าทำไมผมต้องเอาชีวิตมาทิ้งน่ะ ฮึก คุณรู้เรื่องชีวิตผมมากนักหรือไงห๊ะ!"จองกุกนิ่งอึ้งไป มันก็จริงที่ร่างโปร่งตรงหน้านี้ว่าแต่มันก็ไม่ควรเอาชีวิตตัวเองมาทิ้งสิ



"คุณรู้มั้ย ว่าชีวิตผมมันบัดซบเเค่ไหน ฮือ"ไม่รู้ทำไมแต่หลังจากที่ชายตรงหน้าเริ่มสะอื้นออกมาจองกุกก็ดึงร่างนั้นมากอดเอาไว้ เขารู้ รู้ว่าคนที่จะฆ่าตัวตายน่ะความรู้สึกมันคงจะสิ้นหวังมากๆเลยล่ะ แต่ในฐานะคนที่ยังอยู่เเบบเขา เขาก็ไม่อยากให้ใครต้องมารู้สึกแบบเขาในวันที่น้องสาวจากไป เขารู้ดีว่ามันทรมานเเค่ไหน แต่ความรู้สึกของคนในอ้อมกอดนี้ก็คงจะเเตกสลายไม่เเพ้กัน เพราะไม่มีใครบ้ามาฆ่าตัวตายเล่นหรอกจริงมั้ย



"ไม่เป็นไรนะคุณ"จอนจองกุกได้เเต่ลูบหัวพลางเอ่ยปลอบร่างโปร่งอยู่เเบบนั้น และร่างโปร่งเองก็ไม่ได้ขัดขืนอะไร เขายังคงร้องไห้เเละซุกตัวอยู่ในอ้อมกอดของจองกุกอยู่อย่างนั้น 



ไม่นานนักทั้งคู่ก็มานั่งด้วยกันอยู่บริเวณริมทางเดินบนสะพาน ทั้งสองคนเงียบก่อนที่ร่างโปร่งจะเริ่มเอ่ยทำลายความเงียบนั้นขึ้น...



"คุณ ฮึก ช่วยผมไว้ทำไม"เสียงหวานเอ่ยขึ้นทั้งที่ยังคงมีเสียงสะอื้นให้ได้ยิน



"ผมไม่อยากเห็นใครตายอีกเเล้ว"



"พูดเหมือนคุณเคยเห็นใครฆ่าตัวตายต่อหน้างั้นเเหละ"



"ก็ใช่น่ะสิ"



"..."เสียงหวานเงียบไปหลังได้ยินแบบนั้น ไม่รู้ทำไมแต่จองกุกอยากที่จะเเชร์สิ่งที่ตัวเองเคยพบเจอมาให้กับเจ้าของเสียงหวานนี้ฟัง



"คุณรู้มั้ย ในวันนี้เมื่อ5ปีก่อนน่ะ ผมเห็นคนกระโดดสะพานลงไปตรงนี้ ที่เดียวกับที่คุณจะกระโดดเมื่อกี้เลย"



"..."



"และเธอคือน้องสาวของผม"



"คุณ.."



"เหอะๆ น่าตกใจใช่มั้ยล่ะ แล้วมากไปกว่านั้นนะคุณ วันเนี้ยเป็นวันเกิดของผมด้วยล่ะ"



"จริงเหรอ"



"จริงสิ ผมจะหลอกคุณให้ได้อะไรล่ะ"



"..."แล้วทั้งสองคนก็ปล่อยให้ความเงียบเข้าปกคลุมอีกครา



"ไม่คิดเลยว่าจะมีคนที่เป็นเหมือนผม"เสียงหวานเอ่ยขึ้นทำลายบรรยากาศอันเงียบงันอีกครั้ง



"หื้ม?"



"เมื่อ8ปีก่อนผมก็เสียพ่อกับเเม่ในวันเกิดตัวเองเหมือนกัน พวกท่านรถคว่ำเพราะจะมาฉลองวันเกิดกับผม เหมือนผมทำให้พวกท่านต้องตายเลยเนอะ"



"อย่าคิดแบบนั้นเลยคุณ มันเป็นอุบัติเหตุ ไม่มีใครต้องการให้มันเกิดขึ้นหรอก แต่ของผม ถ้าผมใส่ใจน้องสาวอีกนิด เธออาจไม่ต้องมาจบชีวิตลง ที่นี่"จองกุกพูดพลางเงยหน้าเพื่อกลั้นน้ำตาที่กำลังจะไหล



"ว่าเเต่ผมคุณก็เอาเเต่โทษตัวเองเหมือนกันนั่นเเหละ ผมไม่รู้หรอกนะว่าน้องสาวของคุณมีปัญหาอะไรเเต่มันคงใหญ่มากจนเธอไม่กล้าเอามาปรึกษาใคร คุณไม่ผิดหรอกนะ"ร่างโปร่งว่าก่อนจะใช้มือนุ่มมาเเตะไหล่จองกุกอย่างให้กำลังใจ



"ขอบคุณนะครับ กลายเป็นว่าคุณมาปลอบผมเฉยเลย ฮ่าๆ"ร่างสูงเอ่ยพลางหัวเราะน้อยๆเพื่อไม่ให้บรรยากาศมันเศร้าไปกว่านี้



"ว่าเเต่วันเกิดของคุณนี่วันนี้เหรอ ทำไม..."



"ทำไมผมถึงจะมาฆ่าตัวตายเอาวันนี้ใช่มั้ย เเถมเป็นในวันเกิดคุณด้วย"



"ก็ทำนองนั้น"



"จริงๆวันนี้ไม่ใช่วันเกิดผมหรอก ตั้งเเต่ที่พ่อกับเเม่ตายผมก็รู้สึกแย่มาตลอด แต่โชคยังดีที่ผมมีเเฟนของผมอยู่ด้วย เขาคอยปลอบคอยช่วยผมทุกอย่าง แทบจะเรียกได้ว่าทั้งชีวิตผมมีเเค่เขาเลยล่ะ เพราะพวกญาติๆต่างก็ตราหน้าผมว่าเพราะผมพ่อกับเเม่ถึงต้องตาย เขาคอยอยู่กับผมจนผมดีขึ้นมากๆ แต่..."



"..."จองกุกหันไปหาร่างโปร่งที่หยุดเล่าไปกลางคัน ก่อนที่มือหนาจะเอื้มไปคว้ามือนุ่มมากุมไว้อย่างให้กำลังใจ



"แต่ดูเหมือนทุกอย่างมันพังลงในวันนี้ วันนี้ ผมไปเจอเขาอยู่กับคนอื่น ในคอนโดที่ผมกับเขาอยู่ด้วยกัน เขาพาคนอื่นมานอนและ.."จองกุกบีบมือนุ่มเเน่นขึ้นอีกเมื่อเห็นร่างโปร่งเริ่มก้มหน้าลงอีกครั้ง



"และสิ่งที่เขาพูดมันทำให้ผมเเทบบ้า"



"..."



"เขาบอกว่าเขาไม่เคยรักผมเลย ที่อยู่ด้วยก็เพราะเวทนาเเละสมเพชเท่านั้น พ่อแม่ก็มาตายในวันเกิดผม ที่พวกท่านต้องตายมันเป็นเพราะผม ฮึก"



"ไม่เป็นไร ไม่เป็นไรนะคุณ"จองกุกดึงหัวทุยมาซบอกของเขาทันทีที่ได้ยินเสียงสะอื้น



"มันเหมือนโลกทั้งโลกของผมพังทลายเลยคุณ ฮือ ทำไม ทำไมอะ ฮึก"ร่างโปร่งยังคงร้องไห้ออกมาเรื่อยๆ และจองกุกก็ยังคงนั่งปลอบอยู่อย่างนั้น ทั้งสองได้เเต่ปล่อยให้ความเงียบเป็นตัวเยียวยาความทุกข์ใจที่เคยผ่าน



เวลาผ่านไปอีกไม่นาน...



"ขอบคุณคุณมากเลยนะครับ ถ้าไม่ได้คุณวันนี้ ผมต้องตายไปแล้วเเน่ๆเลย"ร่างโปร่งเอ่ยพลางยิ้มบางๆ



"ไม่เป็นไรหรอกครับ ตอนเเรกผมเเค่จะมาเพื่อระลึกถึงน้องสาวเฉยๆไม่คิดเลยว่าจะมีคนมาคิดฆ่าตัวตายเพิ่มในวันเกิดผม555"จองกุกเอ่ยติดตลกหน่อยๆ



"โหยคุณอะ ใครจะไปรู้ล่ะครับว่านี่เป็นวันเกิดคุณน่ะ บังเอิญจริงๆ"



"..."ทั้งสองต่างเงียบไปสักพักก่อนจะเป็นร่างโปร่งอีกที่เอ่ยออกมา



"ผมรู้ว่าคุณคงรู้สึกแย่เรื่องน้องสาวมากๆ แต่การที่คุณช่วยผมในวันนี้ถือเป็นการไถ่บาปให้ตัวเองเถอะนะครับ มีความสุขในชีวิตในวันเกิดของตัวเองเถอะครับ ผมก็ว่าจะทำแบบนั้นเเล้วเหมือนกัน"



"อื้ม...ขอบคุณนะครับ"จองจองกุกเอ่ยพลางยิ้มโชว์ฟันกระต่าย



"ว่าเเต่เราคุยกันมาตั้งนานยังไม่รู้ชื่อกันเลย คุณชื่ออะไรเหรอครับ"เสียงหวานเอ่ยถาม



"อ่อ ผมชื่อจองกุกครับ จอนจองกุก แล้วคุณล่ะ?"ร่างสูงเอ่ยเเนะนำตัว



"ผมคิมซอกจินครับ เรียกย่อหน่อยก็ซอกจิน"ร่างโปร่งเอ่ยเเนะนำบ้าง



"..."



"ขอบคุณอีกครั้งสำหรับความช่วยเหลือของคุณในวันนี้นะครับคุณจองกุก"



"ครับคุณซอกจิน แล้วอย่าไปคิดฆ่าตัวตายในวันเกิดใครอีกล่ะ"



"ยังไม่จบอีกเหรอครับเนี่ย"คนหน้าหวานพูดออกมาอย่างเอือมๆ



"555ล้อเล่นน่ะครับ งั้นเเยกกันนะครับ"จอนจองกุกว่า



"ครับ โชคดีนะครับ"ซอกจินเอ่ยอวยพรก่อนหันหลังเดินไปอีกทางทำให้จองกุกเองก็ต้องหันหลังเดินไปยังที่ตั้งของรถยนต์ของตัวเองเช่นกัน



"เอ่อ...คุณจองกุกครับ"เสียงหวานที่เอ่ยเรียกทำให้ร่างสูงต้องหันกลับไปยังทิศทางเดิม



"สุขสันต์วันเกิดนะครับ"



"ขอบคุณมากครับ"จองกุกเอ่ยอย่างยิ้มๆก่อนที่ทั้งคู่จะหันหลังให้กันอีกครา...












คิดว่ามันจะจบเเบบนี้เหรอ ง่ายไปหน่า



"คุณซอกจินครับ"



"ครับ?"



"ผมขอเบอร์หรือไลน์คุณหน่อยได้มั้ยครับ ผมคิดว่าเราเป็นเพื่อนกันได้นะ"จองกุกเอ่ยพลางยิ้มน้อยๆ



"ฮ่าๆ เอาสิครับ"









ถึงผมจะเคยเกลียดวันเกิดตัวเองเเต่วันนี้ดูเหมือนผมจะเริ่มชอบมันเเล้วล่ะนะ ขอบคุณนะจองยอนที่ทำให้พี่มาที่นี่ในวันนี้ และมันทำให้ผมเริ่มจะชอบวันเกิดตัวเองมากขึ้นเเล้วล่ะ :)




















**Talk**


แฮร่ สวัสดีค่ะทุกคนนน มาเเบบกระทันหันมาก ซึ่งในตอนนี้จะยังไม่ใช่ตัวซีรีย์ที่เคยเปิดไว้นะคะ อยากจะบอกว่ารายนั้นน่ะยังเเต่งไม่เสร็จเลยค่ะ ยากมากTTแถมเเต่งไปเเก้ไปๆๆจนจะร้อยพล้อตเเล้วค่ะรีด เฮ้อออ ไรท์เลยตัดสินใจเเต่งพล้อตใหม่นี้ขึ้นมาเพื่อเป็นของขวัญปีใหม่ให้รีดกันก่อนเนอะ คือตอนนี้ไรท์เเต่งเร็วมากค่ะอาจมีคำผิดบ้างเดี๋ยวไรท์มาตรวจอีกทีเน้อ ส่วนอัพเดทเรื่องซีรีย์ก็ตามที่บอกนั่นเเหละค่ะ แต่ไรท์จะขอเเต่งเเล้วลงทีเดียวเลยช่วงเมษา-พฤษภานะคะ เพราะช่วงนั้นมรสุมการสอบเข้าของไรท์จะจบพอดี บอกไม่ได้ว่าจะมีพล้อตเล็กพล้อตน้อยมาลงให้ก่อนมั้ย แต่ช่วงเมษาหรือพฤษภาไรท์จะลงส่วนซีรีย์ให้นะคะ และสุดท้ายนี้ขอให้รีดทุกคนมีความสุขมากๆในวันปีใหม่สุขภาพเเข็งเเรงร่ำรวยเงินทองกันเด้อออ ส่วนวันนี้ไรท์ไปเเล้วนะคะ รอไรท์กันด้วยน้าาาา รักรีดค่ะ บายยยยย





ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 41 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

60 ความคิดเห็น

  1. #36 Tuwadee1 (@Tuwadee1) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 5 มกราคม 2562 / 03:46
    ทำไมตอนจบพี่กุกมีความร้ายๆ5555
    #36
    1
    • #36-1 nanny_wira (@vira_nanny) (จากตอนที่ 14)
      5 มกราคม 2562 / 19:25
      จกุกเป็นคนรว้ายๆค่ะ5555
      #36-1