[Fic BTS] SF/OS Love Diary [#kookjin/Other]

ตอนที่ 11 : [Playlist the series] รักสามเศร้า - พริกไทย #taejin #kookjin

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 344
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 13 ครั้ง
    29 ต.ค. 61










(กดฟังเพื่อความอินกันนะจ้ะ^3^)









"พี่จิน ผมไม่ไหวเเล้วนะ"



"ฮึก หมายความว่ายังไงแทฮยอง"



"ผมว่าเราเลิกกันเหอะ"



"ทำไมอะเเท ฮึก พี่ทำอะไรผิดเหรอ"



"พี่ไม่ผิดหรอก ก็เเค่ผมไม่ได้รักพี่อย่างเมื่อก่อนเเล้วก็เเค่นั้นเอง"



"แท อย่าเพิ่งไป แท"






"ไม่ อย่า อย่าไปนะ"เสียงหวานละเมอขึ้น



"อื้ม พี่จิน"เสียงงัวเงียดังขึ้นข้างๆร่างโปร่ง



"อย่าไปนะ ฮึก"น้ำตาค่อยๆไหลลงมาอาบใบหน้าหวานนั่น



"พี่จิน พี่เป็นอะไร พี่ซอกจิน"แรงเขย่าปลุกให้ร่างโปร่งตื่นขึ้นมาจากฝันร้ายของตน



"พี่จิน พี่เป็นอะไร ฝันร้ายเหรอครับ"



"ฮึก จองกุก "ร่างโปร่งของคิมซอกจินโผเข้ากอดชายหนุ่มผู้เป็นคนรักของตนทันทีที่ตื่นมา



"โอ๋ไม่เป็นไรนะครับพี่ซอกจินของกุก ไม่มีอะไรเเล้วนะมันก็เเค่ฝันร้ายน่ะ อย่าคิดมากนะครับ โอ๋ๆ"จอนจองกุกเอ่ยปลอบคนรักในอ้อมแขนของตนอย่างอ่อนโยน



"ฮึก ฮือ"ซอกจินเลือกที่จะร้องไห้ในอ้อมแขนของคนรักอยู่เเบบนั้นโดยที่อีกคนก็ไม่ได้ว่าอะไร ได้เเต่กอดปลอบร่างโปร่งในอ้อมแขนอย่างเงียบๆ





"นี่น้ำครับพี่จิน"ร่างสูงยื่นแก้วน้ำในแก่คนพี่ที่ยังนั่งซึมอยู่



"ขอบคุณมากนะจองกุก"คิมซอกจินเอ่ยขอบคุณพลางรับเเก้วน้ำมา



"พี่จินกุกถามอะไรหน่อยได้มั้ยครับ"



"อืมได้สิ"ซอกจินเอ่ยตอบในตอนที่กำลังจะยกแก้วน้ำขึ้นดื่ม



"พี่จินฝันถึงอะไรเหรอครับ ตั้งเเต่เราคบกันมาพี่ฝันร้ายบ่อยมากเลย แถมฝันทีไรก็มานั่งร้องไห้อยู่นานสองนานเลย มันร้ายเเรงมากเลยเหรอครับ"ซอกจินชะงักมือที่ถือเเก้วน้ำนั้นไว้ก่อนจะค่อยๆวางลง



"เฮ้อ ไม่มีอะไรหรอกจองกุก มันก็เเค่เรื่องเก่าๆที่พี่ยังลืมไม่ได้น่ะ"คนหน้าหวานเอ่ยตอบเสียงเเผ่ว



"อ๋า เรื่องนั้นสินะครับ เรื่องแฟนเก่าของพี่"จองกุกเอ่ยพลางก้มหน้าลงเล็กน้อยอย่างเศร้าๆ



"อื้ม เเต่ไม่ต้องห่วงนะกุก ยังไงตอนนี้พี่ก็รักกุกคนเดียวนะ"ซอกจินเอ่ยพลางกุมมือหนาไว้ราวกับเพิ่มความมั่นใจให้เเก่คนรักของตน



"ครับ ผมเข้าใจ แล้วนี่พี่ดีขึ้นหรือยังครับ"จองกุกเอ่ยเปลี่ยนเรื่อง แต่ทำไมเขาจะไม่รู้ล่ะว่าเด็กหนุ่มคนรักของตนนี้คิดมากเเค่ไหน แต่จะทำยังไงได้ในเมื่อความรักครั้งก่อนมันยังตามหลอกหลอนเขาราวกับเงาตามตัวเเบบนี้



เมื่อเห็นท่าทีของแฟนหนุ่มยังไม่ค่อยดีนักเขาจึงยื่นหน้าไปประทับริมฝีปากอิ่มลงบนปากหนาทันที เป็นเพียงจูบที่บางเบาไม่ได้มีการรุกล้ำใดๆทั้งสิ้น ทั้งสองค้างท่านั้นอยู่นานก่อนที่ร่างโปร่งจะค่อยๆเคลื่อนใบหน้าออกมาเเล้วจ้องตากับเเฟนหนุ่มของตน



"พี่สัญญานะจองกุก ไม่ว่ายังไงพี่ก็มีเราเเค่คนเดียวนั่นเเหละ เข้าใจมั้ยเจ้ากระต่ายยักษ์เอ้ย"ซอกจินเอ่ยพลางบีบปลายจมูกเด็กหนุ่มเบาๆอย่างหมั่นเขี้ยว



"ทำตัวน่ารักแบบนี้ไม่อยากนอนแล้วหรือไงครับหื้ม"จองกุกเคลื่อนใบหน้าเข้ามาก่อนเอ่ยถาม



"นายจะทำอะไรพี่ล่ะหื้ม"ซอกจินเองก็ไม่น้อยหน้าเพราะเขาเองก็ยื่นใบหน้าเข้าไปเพื่อร่นระยะระหว่างตัวเองกับเเฟนหนุ่มเช่นกัน



"พรุ่งนี้พี่ลุกไม่ขึ้นเเน่พี่จิน"ร่างสูงเอ่ยพลางอุ้มร่างโปร่งด้วยเเขนเเกร่งในท่าเจ้าสาว



"ให้มันจริงเถอะ พี่จะคอยดู"ซอกจินเอ่ยอย่างหยอกเย้า สิ้นเสียงนั้นจองกุกก็อุ้มซอกจินเข้าไปในห้องนอนของพวกเขาทันที






















"เฮ้ ว่าไงซอกจินได้ยินว่าเมื่อวานนี่หนักเหรอเพื่อน555"เสียงเเเหลมเอ่ยขึ้นทันทีที่เท้าของซอกจินเหยียบเขตแผนก



"เออนั่นดิ ไอ้กิมันไม่ได้นอนเลยเนี่ย ดูดิมันต้องมานอนที่ออฟฟิตแต่เช้าเนี่ย ก็ว่าทำไมมันมาออฟฟิตเเต่เช้าได้ อ๋อเพราะเพื่อนข้างห้องสุดที่รักนี่เอง555"เสียงทุ้มเอ่ยเสริมเป็นลูกคู่ทันที



"ไอ้โฮป ไอ้นัม เงียบไปเลยไป หนักอะไรกันเล่า"ซอกจินหน้าเเดงพลางเอ่ยกับเพื่อนสนิททั้งสองที่ควบตำแหน่งเพื่อนร่วมงานเข้าไปด้วย



"โอ้ยไม่ต้องอายหรอกน่า สงสารก็เเต่ไอ้ก้ามันนั่นเเหละ5555"จองโฮซอกเอ่ยพลางหัวเราะเสียงใส



"โอ้ยหัวเราะไรนักหนาห้ะไอ้ม้า คนจะหลับจะนอนโว้ย"เสียงทุ้มที่เเสนจะงัวเงียเอ่ยขึ้น



"โอ้ยไอ้คุณมินยุนกิครับได้ข่าวว่าที่นี่มันที่ทำงานมั้ยล่ะ จะมานงมานอนอะไรเล่า555"เพื่อนอีกคนในกลุ่มอย่างคิมนัมจุนเอ่ย



"เออจริงเดี๋ยวปั๊ดฟ้องท่านประธานซะเลยนี่"จองโฮซอกเอ่ยหยอก



"จะฟ้องก็ฟ้องไปดิไอ้มาร์คมันจะทำอะไรฉันได้"มินยุนกิหยัดตัวขึ้นพลางเอ่ยออกมาอย่างมั่นใจ



"โอ้ยฉันล่ะเบื่ออ คนรวยนี่อยากทำอะไรก็ทำจริงๆเนอะ"โฮซอกเอ่ยก่อนเบ้ปากอย่างหมั่นไส้



"เออจริง เป็นผู้บริหารดีๆไม่ชอบ มานั่งทำงานเป็นพนักงานบริษัทตัวเอง บ้าป่าวเนี่ยห้ะไอ้กิ"คิมซอกจินเอ่ยขำๆ



"หึๆ"มินยุนกิหัวเราะในลำคอ



"เออ ฉันว่ามันบ้าจริงๆนั่นเเหละ ช่างมันเถอะมันจะทำอะไรก็ปล่อยมันเหอะ"สิ้นเสียงของโฮซอกทุกคนก็เริ่มเข้าประจำที่ทำงานของตนทันที



"เออไอ้จิน"เพื่อนตัวขาวเลื่อนเก้าอี้มาใกล้ๆตนก่อนเอ่ยเรียก



"อะไรวะ ทำงานมั้ย"



"เออรู้ละ เเต่ถามไรหน่อย"



"..."



"แกยังไม่ลืมเรื่องไอ้แทนั่นอีกเหรอวะ"



"..."



"ฉันขอโทษเเล้วกันที่พูดเรื่องนี้ขึ้นมาแต่ไอ้เด็กนั่นมันโทรมาปรึกษาฉันเรื่องที่เเกฝันร้ายถึงหมอนั่น"



"จองกุกน่ะเหรอ"



"เออใช่ นี่เเกยังไม่ลืมมันอีกอ่อวะ มันทำเลวไว้กับเเกเยอะขนาดนั้นอะ"



"..."คิมซอกจินนิ่งไป มินยุนกิจึงเอ่ยต่อ



"ตั้งเเต่ที่มันทิ้งเเกไปวันนั้นมันก็ไม่ได้เเยเเสอะไรเเกอีกเลยนะ ลืมมันไปสักทีเหอะผู้ชายเลวๆแบบนั้นอะ เเกจำไม่ได้อ่อว่าเเกร้องไห้หนักขนาดไหนตอนที่เลิกกัน"



"..."



"แกร้องไห้หนักทุกวัน ข้าวก็ไม่ค่อยกิน เรียนก็ไม่ค่อยได้เรียน แกเป็นหนักมากอะ มากจนพวกฉันเป็นห่วงเเกไปหมด ไม่รู้เลยว่าจะช่วยเเกยังไงดี"



"..."



"จนวันนั้นวันที่ไอ้เด็กนั่นเดินเข้ามา มันเดินเข้ามาบอกพวกเราว่ามันจะจีบเเก"



"พวกฉันพยายามกันมันออกเเล้วนะ เเต่มันก็บอกกับพวกฉันว่ามันจริงใจกับเเกจริงๆ ตอนเเรกพวกฉันไม่เชื่อมันหรอก แต่เเกรู้มั้ยว่าทำไมอยู่ดีๆพวกฉันถึงเชียร์มัน"



"..."คิมซอกจินค่อยๆผินหน้าไปทางเพื่อนตัวขาวเพื่อรอฟัง



"เพราะสายตาของมันในวันนั้นไง แววตาของมันวันนั้นที่พูดกับพวกฉันมันดูมุ่งมั่นเเละจริงใจมาก แกก็รู้ใช่มั้ยว่าฉันมองคนออก ใครจริงใจใครตอแห_มาฉันรู้หมดแหละ"



"และฉันเชื่อเจ้าเด็กนี่ ว่ามันรักนายจริง มันพยายามช่วยให้นายลืมไอ้บ้านั่นจริงๆ"



"..."



"มันคอยอยู่กับนาย คอยเช็ดน้ำตา นายผลักไสหมอนั่นก็ไม่ยอมหนี แถมยังตื้อหนักขึ้นด้วยซ้ำ"



"แต่นายล่ะ นายได้พยายามกับเด็กนั่นด้วยหรือเปล่า"



"..."ร่างโปร่งนิ่งไปหลังจากได้ฟังสิ่งที่เพื่อนของตนสื่อสาร เขาเข้าใจว่าจองกุกพยายามช่วยเขาจากฝันร้ายพวกนั้น เด็กหนุ่มช่วยทำให้เขาลืมเรื่องร้ายๆพวกนั้น จอนจองกุกรักเขาจริงๆ





นับจากวันนั้น วันที่เธอทิ้ง
ฉันต้องยอมรับความจริง
แม้ว่ามันไม่ง่ายเลย

นับจากวันนั้น ฉันก็เจอเขา
เขาที่คอยเช็ดน้ำตา คอยดูแลไม่ห่าง
อย่าร้อง เขาบอกกับฉันว่าอย่าร้อง
มีเขาทั้งคนจะคอยอยู่ข้างฉัน






"ไม่ใช่ว่าฉันไม่พยายามนะกิ ฉันพยายามเเล้ว แต่เเกคิดว่ามันง่ายเหรอ ฉันคบแทมา5ปี 5ปีเลยนะเว้ย ฉันรักเขามา5ปี เเกจะให้ฉันเลิกรักเขาง่ายๆเหรอวะ มันยากมากนะเว้ยที่จะลืมคนที่ตัวเองรักอะ"



"เออ ฉันเข้าใจมันไม่ง่ายหรอก เเต่เเกต้องอย่าลืมว่าตอนนี้คนที่เเกควรรักคือเเฟนของเเกเจ้าเด็กจองกุกนั่น แล้วลืมเรื่องเก่าๆพวกนั้นซะเข้าใจมั้ยจิน"



"เออเข้าใจเเเล้วน่า"จบประโยคนั้นมินยุนกิก็ยิ้มมุมปากก่อนจะเลื่อนเก้าอี้กลับไปยังที่ของตัวเอง



"เอ้อเเล้วก็นะไอ้กิ จองกุกไม่ใช่คนที่ฉันควรรักหรอก เขาเป็นคนที่ฉันรักต่างหากล่ะ"ซอกจินหันไปยิ้มกับเพื่อนตัวขาวก่อนจะหันมาทำงานที่โต๊ะของตัวเองต่อ

















"เอ้าเตรียมเอกสารกันเสร็จหรือยัง อีกเดี๋ยวก็เข้าประชุมเเล้วนะโว้ย"เสียงสั่งการของมินยุนกิดังขึ้น



"พวกฉันน่ะเรียบร้อยเเล้ว เหลือไอ้จินนู่น แหม่ไปกินข้าวกับเเฟนเด็กมาเป็นไงล่ะ ลืมเอกสารไว้กับเขาซะงั้น555"จองโฮซอกเอ่ยเเซวเพื่อนหน้าหวาน



"โอ้ยเลิกแซะฉันได้เเล้วน่ะโฮป เดี๋ยวปั๊ดเอาเท้าตบหน้าเลย"ซอกจินเอ่ยพลางวุ่นๆกับการตรวจเอกสารสำคัญ



"เออๆ ละสรุปครบมั้ยจิน"มินยุนกินั่นเองที่เป็นคนยุติสงครามน้ำลายที่เเสนไร้สาระนี่



"ครบๆ ดีนะที่กุกเก็บเอาไว้ให้หมดเลย เฮ้อ รอดไป"ร่างโปร่งถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอก



"เออดีละ รีบไปเหอะเดี๋ยวไปประชุมไม่ทัน ถ้าไปไม่ทันนี่ฉันโดนไอ้มาร์คฆ่าตายเเน่"ยุนกิเอ่ยพลางรีบเดินจ้ำอ้าวไปยังห้องประชุม



"อ้าวไหนบอกไม่กลัวมาร์คไง น้องชายแกเองนี่"คิมนัมจุนเอ่ยเเซว



"เออไม่ได้กลัวเว้ย เเต่อย่าให้มันมาพิโรธใส่จะดีที่สุดนะ ไปเร็วๆ"มินยุนกิเอ่ยทั้งๆที่ยังคงรีบเดินอยู่จนเพื่อนทั้งสามที่เดินตามหลังมาถึงกับหัวเราะออกมา














"ทุกคนมากันครบเเล้ว งั้นผมเริ่มเลยเเล้วกันนะ"เสียงทุ้มของท่านประธานมาร์คต้วนเอ่ย



"วันนี้พวกคุณทุกคนต้องมาคุยกับวิศวกรที่จะมาร่วมงานกับพวกคุณ"



"อ้าว วิศวกรไม่ใช่คนเดิมกับที่เคยทำงานกับเราหรอกเหรอครับ"คิมนัมจุนเอ่ยถาม



"คือลูกค้าของเราต้องการให้เราออกแบบตึกให้ก็จริง แต่เขาจะหาบริษัทรับเหมามาเอง ผมก็ไม่ค่อยเข้าใจเขานักหรอก"เสียงทุ้มเอ่ยตอบ



"แล้วเขาอยู่ไหนล่ะ อีกไม่นานก็ถึงกำหนดการสร้างแล้วนี่"มินยุนกิเอ่ยถาม



"เขามาเเล้วล่ะ เชิญครับคุณแทฮยอง"สิ้นเสียงของท่านประธานคนเก่งร่างสูงในผิวแทนก็ค่อยๆเดินเข้ามาอย่างสง่างาม ด้วยใบหน้าที่แสนดูดีนั่นทำให้เขาจับความสนใจจากทุกสายตาในห้องประชุมได้เป็นอย่างดีโดยเฉพาะกับคิมซอกจิน ทันทีที่ชายหนุ่มคนนั้นเดินเข้ามาเพื่อนทั้งสามของคิมซอกจินก็หันมาทางร่างโปร่งทันที ไม่เว้นเเม้เเต่เด็กหนุ่มผู้เป็นคนรักของตนด้วยเช่นกัน เพราะทุกคนรู้ รู้ว่าผู้ชายคนนี้คือ...



"สวัสดีครับทุกคน ผมเป็นวิศวกรที่จะมาร่วมงานกับพวกคุณ คิมแทฮยองครับ"ชายหนุ่มผิวเเทนเอ่ยก่อนจะโค้งต่อหน้าที่ประชุมอย่างอ่อนน้อม



"เอ้อ แล้วนี่ใครที่เป็นทีมออกแบบงานนี้นะซอกจินกับจองกุกใช่มั้ย"เสียงทุ้มเอ่ยถามโดยที่ไม่ทันได้สังเกตท่าทีและบรรยากาศที่เเปลกไปภายในห้องประชุม



คือในห้องประชุมนี้มีเพียงแค่คิมซอกจิน มินยุนกิ จองโฮซอก คิมนัมจุน ปาร์คจีมิน และจอนจองกุกเท่านั้น เพราะการประชุมในวันนี้เป็นเพียงการเรียกแผนกสถาปนิกของบริษัทเท่านั้น และเหตุผลที่ทั้งจองกุกและซอกจินทำงานกันคนละที่ก็คือพวกเขาอยู่ทีมออกแบบกันคนละทีม ส่วนที่ว่าทำไมทั้งสองถึงมาทำงานร่วมกันนี้ก็เพราะว่าลูกค้ารายล่าสุดนี้เป็นคนบอกว่าต้องการสถาปนิกมือดีที่สุดที่จะมาออกแบบงานสร้างให้เเก่พวกเขา และนั่นก็คือจอนจองกุกและคิมซอกจินนั่นเอง



"เอ่อ ค..ครับ"ซอกจินเอ่ยเสียงสั่น ก่อนก้มหน้าลง



"โอเคงั้นทำความรู้จักกันกับคุณเเทฮยองไว้ซะนะ เวลาทำงานจะได้ไม่มีปัญหา"ทุกคนในห้องประชุมยังคงมองไปที่ซอกจินอย่างอึดอัดทันที เพราะปาร์คจีมินเองก็เป็นเพื่อนกับจอนจองกุก และเด็กหนุ่มก็รับรู้ถึงเหตุการณ์ทั้งหมด...



"คงไม่ต้องหรอกครับคุณมาร์ค พวกเรารู้จักกันดีอยู่เเล้วล่ะครับ"เสียงทุ้มทรงเสน่ห์ที่แสนคุ้นเคยดังขึ้นมันทำให้คิมซอกจินยิ่งก้มหน้าลงไปอีก



"อ้าวนี่รู้จักกันหมดแล้วเหรอครับเนี่ย งั้นก็ดีเเล้วล่ะครับ จะได้ทำงานกันสะดวกๆเนอะ"มาร์คเอ่ยยิ้มๆ



"ครับคุณมาร์ค"คิมแทฮยองเอ่ยโดยที่สายตายังคงจับจ้องไปที่คิมซอกจิน ไม่ใช่ว่าพวกที่เหลือไม่อยากทำอะไรหรอกนะ เเต่เพราะนี่มันอยู่ในห้องประชุมต่างหาก!!



"งั้นก็เลิกประชุมเเค่นี้เเหละ เเต่ถ้าทุกคนยังอยากคุยกันต่อก็ได้นะเดี๋ยวผมกลับไปทำงานก่อน"มาร์คเอ่ยก่อนจะเดินออกจากห้องประชุมนี้ไป เมื่อมาร์คออกไปแล้วมินยุนกิจึงรีบตามเขาไปทันที



"ไอ้มาร์ค!!!!"มินยุนกิตะโกนลั่น



"โอ้ยอะไรครับพี่กิ เรียกซะเคารพเชียว นี่ผมประธานบริษัทนะพี่จะมาเรียกแบบอยู่บ้านได้ไง"



"พูดเหมือนคนที่ทำงานอยู่นี่ไม่รู้อะว่าเราเป็นพี่น้องกัน"มินยุนกิทำหน้าเอือมใส่น้องชาย



"แล้วนี่พี่มีไรเนี่ย เดินตามผมออกมาเชียว"



"ไอ้มาร์ค ฉันขอเปลี่ยนตัวได้มั้ย"ยุนกิเอ่ยความต้องการออกไป



"ห๊ะ อะไรพี่ เปลี่ยนตัวอะไรผมงง"มาร์คเอ่ยถามอย่างงุนงง



"เรื่องทีมสถาปนิกอะ เปลี่ยนตัวได้มั้ย เอาฉันกับจีมินก็ได้"



"พี่กิ พี่ก็รู้ว่าไม่ได้ ลูกค้าเขารีเควสพี่จินกับไอ้กุกมานะครับ ผมจะขัดยังไงเล่า เเถมลูกค้าคนนี้นี่รายใหญ่ด้วย"มาร์คเอ่ยตามเหตุผลของตน



"แต่.."



"มีอะไรหรือเปล่าพี่"



"เออๆไม่มีไร ไอ้น้องเวร"เมื่อมินยุนกิด่าน้องชายตัวเองเสร็จก็เดินกลับไปทางห้องประชุมทันที



"อะไรของพี่เขาวะ โว๊ะ เดี๋ยวไปถามที่บ้านก็ได้วุ้ย"และร่างโปร่งก็ค่อยๆเดินไปยังห้องทำงานของตน



ทางด้านในห้องประชุมเองหลังจากที่มินยุนกิและมาร์คเดินออกไปทุกคนก็ไม่มีใครพูดอะไรออกมาอีกเลย จนกลายเป็นว่าบรรยากาศตอนนี้ยิ่งเงียบและอึดอัดกันเข้าไปอีก



"ไงพี่จิน สบายดีมั้ยครับ"เสียงทุ้มจากคนผิวเเทนเอ่ยขึ้นทำลายความเงียบ แต่มันคงไม่ใช่เสียงที่ทุกคนอยากได้ยินกันสักเท่าไหร่



"..."คนหน้าหวานยังคงไม่ได้ตอบอะไรออกไป



จอนจองกุกลุกขึ้นมาก่อนจะเดินไปหาคนรักหน้าหวานพร้อมกับวางทั้งสองมือลงบนไหล่กว้างราวกับจะบอกว่าไม่เป็นไร



"แกกลับมาทำไม"เสียงเข้มของคิมนัมจุนดังขึ้น



"..."



"พวกฉันถามว่าเเกกลับมาทำไม จะมาทำอะไรเพื่อนฉันอีก"โฮซอกเอ่ยสมทบ



"พวกพี่ใจเย็นๆสิครับ ผมไม่รู้สักหน่อยนิว่าจะมาเจอกันอะ"คนผิวแทนเอ่ยเเก้



"ตอแห_ เเกรู้คิมแทฮยอง รู้ว่าต้องมาเจอกับพวกฉัน"มินยุนกิเปิดประตูเดินเข้ามาเเล้วพูดทันที



"พี่รู้ได้ไงครับพี่กิว่าผมตั้งใจ"



"แกคิดว่าฉันจะถามเอาจากน้องชายตัวเองไม่ได้หรือไง หรือว่าในบริษัทที่เเกทำงานฉันไม่รู้จักใครเลย"มินยุนกิพูดเสียงกวน



"อ๋อนั่นสิเนอะ ลืมไปว่าพี่กับพี่มาร์คเป็นพี่น้องกัน แถมพี่ก็ยังรู้จักกับไอ้ยูคอีก แหม่พี่นี่น่าไปเป็นนักสืบนะครับเนี่ย"





"เดี๋ยวๆ"



"โอ้ยอะไรอีกพี่กิ จะด่าไรผมอีกเนี่ย"



"จะบ้าเหรอ ฉันเเค่จะถามเเกว่าบริษัทนั้นจงใจส่งไอ้เเทฮยองนี่มาเลยเหรอ"



"อืม เห็นว่าตอนเเรกจะส่งคนที่ชื่อคิมยูคยอมมานะพี่ แต่ก็ไม่รู้เขาเหมือนกัน"



"อ๋อ ไอ้ยูค"



"หือ พี่รู้จักด้วยเหรอเนี่ย"



"ไม่ต้องยุ่งหรอกน่า จะไปไหนก็ไปๆ"มินยุนกิว่าก่อนจะเดินออกมา



"เอ้า อะไรของเขาวะ เดี๋ยวมาเดี๋ยวไป เฮ้อ"




"ฮัลโหลไอ้ยูค นี่ฉันเองนะยุนกิ"



"อ่าครับพี่กิ มีไรเหรอพี่"



"ว่างคุยมั้ย จะถามไรหน่อย"



"อ่าได้อยู่ครับไม่นานนะ"



"ทำไมบริษัทเเกถึงให้คิมเเทฮยองมาทำงานกับพวกฉัน ได้ข่าวว่าตอนเเรกต้องเป็นเเกนี่"



"ไม่รู้ดิพี่ เเต่เหมือนว่ามันน่าจะไปขอหัวหน้าเขาเองอะเเหละเเล้วก็เอาเรื่องงานผมเยอะเเล้วมาอ้าง"



"หมายความว่ามันขอมาเองเหรอ"



"อืมใช่พี่ทำไมเหรอ"



"เปล่าหรอกๆ ไม่มีอะไรแต้งมากน้องชาย"มินยุนกิเอ่ยเเค่นั้นก่อนวางสายทันที



'มันต้องการอะไรกันเเน่วะ คิมแทฮยอง'มินยุนกิคิดก่อนจะรีบเดินมายังห้องประชุม





"หยุดนอกเรื่อง แล้วก็ตอบพวกฉันมาได้เเล้วว่าเเก-กลับ-มา-ทำ-ไม"มินยุนกิย้ำทีละคำให้ชัดๆ



"ผมว่าผมไม่น่าจำเป็นที่จะต้องบอกพวกพี่นี่ครับ เพราะคนที่ผมจะบอกมีเเค่พี่จินของผมเท่านั้น"คิมแทฮยองเอ่ยเสียงหนัก



"ขอโทษนะครับ พี่จินอาจเคยเป็นของคุณนะ เเต่ตอนนี้พี่เขาเป็นของผม"จอนจองกุกเอ่ยออกมาทันทีที่ได้ยินในสิ่งที่แฟนเก่าของคนรักพูด



"นี่เเฟนใหม่พี่เหรอครับพี่จิน"แทฮยองเอ่ยถามอดีตคนรัก



"ช..ใช่ นี่จองกุก แฟนของพี่เอง"กว่าซอกจินจะหาเสียงตัวเองเจอกันใช้เวลาไม่น้อยเลย เขาพูดตรงๆถึงเขาจะบอกกับทุกคนว่าเขากำลังพยายามที่จะลืมผู้ชายคนนี้ได้เเล้วเเต่เขารู้หัวใจของตัวเองดีว่ายังคงรู้สึกกับคนตรงหน้านี้ไม่น้อย แต่เขาต้องเข้มเเข็งเพื่อเพื่อนของเขาเเละที่อุตสาห์ช่วยเขาให้พยายามลืมเรื่องเลวร้ายพวกนั้น เขาต้องเข้มเเข็งเพื่อคนรักของเขา เขาต้องเข้มเเข็งเพื่อจอนจองกุก



"ถ้าอย่างนั้นผมขอคุยอะไรกับพี่หน่อยได้มั้ยครับ แค่แปปเดียวผมสัญญา"ท่าทีของแทฮยองเปลี่ยนไปทันทีที่เขาบอกว่าจองกุกคือคนรักของตน



"อย่านะไอ้จิน"โฮซอกเอ่ยเตือน



"แปปเดียวนะครับ นะ เจ้าหญิงของผม"



"นี่นายไม่มีสิทธิ์มาเรียกเพื่อนพวกฉันเเบบนั้นนะโว้ย ตอนนั้นที่เรียกได้ก็เพราะยังคบกันอยู่ แต่ขอโทษเหอะตอนนี้ไม่ใช่อย่างงั้นเเล้วปะ สำนึกไว้ด้วย"มินยุนกิเอ่ยเสียงเเข็งพลางจ้องใบหน้าหล่อเขม็ง



"..."ซอกจินสับสนไปหมด เขาไม่รู้ว่าควรทำเช่นไรดี ควรไปคุยกับคนที่ใจร้ายกับเขามากๆหรือนั่งอยู่ที่นี่กับทุกคน



"ผมว่ามีอะไรคุณพูดเลยดีกว่าครับ เพื่อความบริสุทธิ์ใจ เพราะพวกเราไม่รู้หรอกว่าถ้าปล่อยให้พี่ซอกจินไปกับคุณ คุณจะไม่ทำอะไรเขา"เสียงเล็กของปาร์คจีมินเอ่ย



"อ..อื้มใช่ พูดเลยสิแทฮยอง"ซอกจินเอ่ยพลางจับมือของคนรักที่อยู่บนไหล่



"ก็ได้ครับ"



"..."



"ผมรู้สึกผิดที่เคยทิ้งพี่ไป"แทฮยองเอ่ยพลางก้มหน้าลงอย่างรู้สึกผิด



"เหอะ3ปีเเล้วเพิ่งมารู้สึกเหรอวะ"โฮซอกเอ่ยด้วยอารมณ์หงุดหงิดจนนัมจุนต้องปรามเพื่อให้รอฟังต่อ



"แล้วไง"ซอกจินเอ่ยถาม



"ผมรู้เเล้วว่าไม่มีใครที่รักผมได้เท่ากับพี่อีกเเล้ว ผมกลับมาขอโอกาสพี่อีกครั้ง"เอ่ยจบคิมเเทฮยองก็เงยหน้าขึ้นมาสบตากับเขา



"เหอะ หน้าด้าน"คราวนี้ไม่ใช่โฮซอกแต่เป็นนัมจุนเองต่างหากที่พูดออกมา



"เเกทิ้งเพื่อนพวกฉันไป ไม่เเยเเส ไม่เคยสนใจใส่ใจอะไรทั้งนั้น แต่พอวันนี้เเกกลับมาบอกกับมันว่าเเกจะขอโอกาสใหม่กับมันอีกครั้ง แกคิดได้ไงวะไอ้เด็กนี่"นัมุจนกำหมัดพร้อมตั้งท่าจะวิ่งเข้าไปหาเเทฮยองจนทั้งจีมิน ยุนกิ เเละโฮซอกต้องช่วยกันรั้งไว้



"นะครับพี่ซอกจิน ผมผิดไปแล้ว นะครับ"แทฮยองพูดพลางน้ำตาคลออย่างน่าสงสาร แต่ทั้งซอกจินเเละจองกุกต่างนิ่งไปด้วยความตกใจแต่มีอีกหลายความรู้สึกที่ปนกันไป คิมซอกจินรู้สึกตกใจสับสนระคนอึดอัด ส่วนจอนจองกุกนั้นเขาเองก็รู้สึกตกใจแต่ก็ยังมีความกลัวผสมอยู่ด้วย ทำไมเขาจะไม่รู้ล่ะว่าร่างโปร่งเคยรักคนผิวเเทนตรงหน้านี้มากเเค่ไหน ขนาดตอนนี้ที่อยู่กับเขาก็ยังเอาเเต่ฝันถึงเรื่องเก่าๆพวกนั้นอีก มันจะไม่ทำให้เขากลัวได้อย่างไรกันล่ะ



"ท..แทฮยอง"ซอกจินเอ่ยเสียงเเผ่วก่อนที่น้ำตาจากความอึดอัดเหล่านั้นจะไหลอาบใบหน้าหวาน



คิมซอกจินมองหน้าของทั้งแทฮยองเเละจองกุกสลับไปมาอย่างสับสน ในดวงตาของแทฮยองยังคงเอ่อคลอไปด้วยน้ำตาพลางทำหน้าราวกับจะอ้อนวอน ส่วนจองกุกนั้นเขามองมาที่คิมซอกจินอย่างจริงใจ ในสายตาของเขามีเพียงเเค่ร่างโปร่งตรงหน้านี้เท่านั้น



"แทฮยอง นายรู้อะไรมั้ย"



"..."คนอื่นๆในห้องประชุมพากันเงียบเพื่อรอฟังคำตัดสินจากปากของร่างโปร่ง



"นับตั้งเเต่วันที่นายทิ้งพี่ไป พี่แทบบ้า พี่ร้องไห้เเทบจะทั้งวันทั้งคืน ไม่กินข้าว ไม่ยอมไปเรียน เอาเเต่นอนซมอยู่ที่หอจนไอ้พวกนั้นมันเครียดไปกันหมด"



"..."



"แต่วันหนึ่งจองกุกก็ได้เดินเข้ามาในชีวิตพี่ คอยตามมาดูเเลพี่อยู่ตลอด พี่พยายามไล่เขาไปหลายครั้งแล้วนะ เเต่เขาก็ไม่ไป เขายังยืนยันที่จะอยู่ตรงนี้ คอยอยู่เช็ดน้ำตาให้พี่ คอยอยู่ข้างๆพี่แบบนี้ และเขาก็เเสดงให้พี่เห็นว่าเขาจริงใจกับพี่มากเเค่ไหน และพี่เชื่อว่าเขาจะไม่มีวันทำให้พี่ต้องเสียใจเหมือนอย่างที่ผ่านมา พี่เลยตัดสินใจคบกับเขา และเขาก็ทำให้พี่เห็นได้จริงๆว่าเขาทำตามอย่างที่เคยพูดไว้ทุกอย่าง"



"..."ซอกจินเงยหน้าขึ้นไปมองใบหน้าคมของคนรักก่อนบีบมือหนาไว้เเน่น



"พี่ไม่อยากกลับไปเจ็บอีกแทฮยอง เข้าใจพี่นะ"ซอกจินเอ่ยอย่างหนักแน่นและเข้มเเข็ง






นับจากวันนี้ ฉันต้องเข้มแข็ง
ระหว่างคนที่รักเรา หรือว่ารักครั้งก่อน






"เหอะ ชัดเเล้วเนอะ คิมเเทฮยอง"จองโฮซอกเอ่ยด้วยน้ำเสียงเยาะเย้ย



"ผมไม่ยอมเเพ้หรอกนะ ผมจะไม่มีวันยอมเเพ้เเค่เพราะพี่มีคนของพี่อยู่เเล้ว ดูเเลพี่ซอกจินเอาไว้ให้ดีล่ะ ก่อนที่จะไม่ได้ดูเเลเขาอีกต่อไป"คิมแทฮยองเอ่ยก่อนจะวาดรอยยิ้มร้ายออกมาเเละเดินออกจากห้องประชุมไป



"โอ้ยไอ้เลวนี่มันจะไม่จบใช่มั้ยเนี่ย ฉันจะบ้าเเล้วนะ"มินยุนกิตะโกนลั่นอย่างเหลืออด



"พี่โอเคมั้ยพี่จิน"เสียงทุ้มเอ่ยถามพลางยกมือหนาขึ้นเช็ดน้ำตาให้กับเขา



"อ..อื้ม โอเค"เขายิ้มบางๆออกมา



"ไอ้จิน ฉันจะไปคุยกับไอ้มาร์ค ไม่ว่ายังไงฉันก็ไม่ให้เเกทำงานกับไอ้บ้านั่นเเน่"มินยุนกิเอ่ยก่อนจะรีบเดินไปแต่ก็โดนร่างเล็กของปาร์คจีมินดักเอาไว้เสียก่อน



"เดี๋ยวสิพี่กิ พี่คิดเหรอว่าพี่ไปบอกพี่มาร์คเเล้วเรื่องจะจบ"



"..."



"ลองเขาทำถึงขนาดนี้เพื่อให้ได้มาทำงานนี้เเล้วเขาไม่มีวันยอมแพ้ง่ายๆแน่ เชื่อผมสิพี่กิ ใจเย็นๆ"ปาร์คจีมินเอ่ยให้คนตัวขาวสงบลง



"ก็จริงอย่างที่น้องมันว่านะไอ้กิ ไอ้เวรนี่ยิ่งห้ามก็เหมือนยิ่งยุ ชอบเอาชนะทุกอย่างอะ"คิมนัมจุนเอ่ยสมทบ



"แล้วเราจะทำยังไงกันอะ ดูที่มันพูดดิ ฉันฟังละยังเกลียดเเทนไอ้กุกเลยเนี่ย"จองโอซอกเอ่ยอย่างฉุนๆ



"..."ทุกคนในห้องต่างเงียบไปอย่างใช้ความคิด



"ฉันทำงานกับแทฮยองก็ได้นะ"



"ไอ้จิน/พี่จิน"หลังประโยคของคิมซอกจินทั้งห้องก็ส่งเสียงออกมาทันที



"ไม่ทุกคนฟังฉันก่อนนะ ที่ฉันจะทำไม่ใช่เพราะฉันยอมแทฮยอง แต่งานนี้ถือเป็นงานสำคัญของบริษัทเรานะ ถ้าเราทำพลาดหรือหลุดความไม่เป็นมืออาชีพไปมันจะกระทบมาถึงความน่าเชื่อถือของบริษัทเรา แกอยากให้น้องเเกปวดหัวหนักกว่าเดิมหรือไงไอ้กิ"ร่างโปร่งค่อยๆอธิบายเหตุผล



"แล้วอีกอย่างงานนี้ไม่ได้มีเเค่ฉันกับเเทฮยองนี่ จองกุกเองก็อยู่ด้วย ฉันสัญญาว่าจะพยายามอยู่ห่างจากแทฮยองไว้ให้ได้มากที่สุด เลี่ยงได้เลี่ยง เคปะ"



"พี่ต้องอยู่กับผม อย่าอยู่ห่างผมเกิน2เมตร โอเคมั้ยครับ"จองกุกเอ่ยพลางทอดสายตามองคนรักอย่างเป็นห่วง



"ขนาดนั้นเลยเหรอ55 ก็ได้ๆพี่จะอยู่เเต่กับนายโอเคมั้ยกุก"ซอกจินเอ่ยพลางหัวเราะเบาๆกับความขี้กังวลของคนรัก



"เออดี เเกเอาตัวเองผูกติดกับจองกุกไว้เลยก็ดีก่อนไปทำงานน่ะ"มินยุนกิเอ่ย



"ไม่ใช่ว่าพวกมันตัวติดกันอยู่เเล้วเหรอกิ เมื่อคืนเเกก็ไม่ได้นอนนิ555"โฮซอกเอ่ยเเซวเพื่อให้บรรยากาศตอนนี้ดีขึ้น



"เออวะใช่ นี่เบาเสียงหน่อยก็ดีนะ คือเข้าใจว่าห้องพวกเเกน่ะอยู่ในสุด แต่ฉันก็ได้ยินนะเว้ย"คนตัวขาวเเกล้งเอ็ดตามน้ำเพื่อนไป



"เออจริงพี่ก็นอนไม่ได้ใช่ปะผมคิดว่าผมเป็นอยู่คนเดียว555"จีมินเอ่ยเสริมทันที เล่นเอาบุคคลในบทสนทนาทั้งสองถึงกับหน้าเเดงไปตามๆกัน



"โอ้ยไอ้พวกบ้านี่ เดี๋ยวไล่เตะเรียงคนเลย"ซอกจินเอ่ยทั้งๆที่ยังคงหน้าเเดงอยู่



"เขินเหรอครับหื้ม"ร่างสูงด้านหลังตนเอ่ยถามเสียงนุ่ม



"บ..บ้าเหรอ ใครเขิน ไม่มีสักหน่อย นายมั่วอะกุก"



"หึๆ น่ารัก"คิมซอกจินนิ่งไปก่อนจะฟุบหน้าลงกับโต๊ะประชุมตรงหน้าทันทีหลังจบประโยคของร่างสูง



"คิมซอกจิน น็อคเอ้าท์5555"นัมจุนเอ่ยเสียงใส



"เขินจนฟุบเลยเพื่อนฉัน5555"จองโฮซอกเอ่ยต่อ



"งื้ออออ"เสียงอู้อี้จากคนหน้าหวานทำเอาคนทั้งห้องประชุมขำพรืดออกมาโดยลืมนึกถึงเรื่องเมื่อครู่ไปเลย









ถึงวันที่ต้องร่วมงานกัน แทฮยองทำตามที่พูดจริงๆ เขาไม่ยอมเเพ้ที่จะขอโอกาสกับคิมซอกจินใหม่ซ้ำๆอยู่นั่นจนทำพวกเพื่อนๆของร่างโปร่งถึงกับเอือมระอาไปตามๆกันน



"โอ้ยนี่ฉันจะบ้าตายเเล้วนะ นี่มันเกาะเเกยิ่งกว่าปลิงอีกนะเว้ยจิน ไล่ก็ไม่ไปหน้าด้านหน้าทนจริง"โฮซอกเอ่ยออกมาอย่างเหลืออด



"เอาน่าโฮป ถ้าเราไม่ไปยุ่งอะไรด้วยเดี๋ยวแทฮยองก็เลิกไปเองนั่นเเหละ"



"เหอะ กว่ามันจะยอมหยุดแกไม่เลิกกับกุกไปแล้วหรือไง"เมื่อรู้ว่าตนพูดอะไรออกมาจองโฮซอกก็นิ่งไปทันที



"เออฉันขอโทษแล้วกัน สงสัยอากาศร้อนฉันเลยหงุดหงิดมากไปหน่อย ฉันไปกินน้ำก่อนนะ"และเขาก็เดินออกไปทันที



"จองกุก"



"ค..ครับ"



"รู้สึกไม่ดีหรือเปล่า นายโอเคนะ"ซอกจินถามเพื่อความเเน่ใจเมื่อเห็นท่าทีไม่ดีของคนรัก



"โอเคครับ มันเป็นงานเราต้องเเยกเเยะให้ออกผมเข้าใจครับ"จองกุกเอ่ยพลางยิ้มโชว์ฟันกระต่ายมาให้เขา



"ทนหน่อยนะ พี่สัญญาว่าพี่จะไม่เขวไปหาแทฮยองเเน่ พี่รักนายนะเจ้ากระต่ายยักษ์ของพี่"



"ผมก็รักพี่ครับพี่แฮมสเตอร์ของผม"แล้วทั้งสองก็โผเข้ากอดกัน สภาพจิตใจของทั้งคู่ตอนนี้ไม่ได้ดีนักหรอก ซอกจินเองก็ต้องต่อสู้กับความรู้สึกของตัวเองจนเหนื่อยเพราะแทฮยองกลับมาคราวนี้รุกเขาหนักกว่าตอนที่มาจีบตอนนั้นมาก เขาพยายามรื้อฟื้นความหลังครั้งเก่าสมัยที่เขาทั้งสองยังคบกันอยู่ตลอด ส่วนจองกุกเองก็ต้องต่อสู้กับความรู้สึกว้าวุ่นอยู่ในใจ เขาไว้ใจพี่ซอกจินนะแต่ไม่ไว้ใจอีตาคิมแทฮยองอะไรนั่นต่างหาก และมากกว่านั้นคือเขากลัว กลัวว่าพี่ซอกจินจะทิ้งเขาไปหาคนรักเก่า ทำไมเขาจะไม่รู้ว่าพี่ซอกจินยังรักแทฮยองอยู่ แต่เขาเลือกที่จะเชื่อใจคนรักของตัวเองต่างหาก



"พี่ซอกจิน"เสียงทุ้มอันเป็นเอกลักษณ์เอ่ยเสียงนิ่งก่อนที่เจ้าของเสียงจะรีบเดินมาหยุดต่อหน้าซอกจินเเละจองกุก



"มีอะไรแทฮยอง นี่มันเวลาพักนะ จะคุยงานก็รอไว้ก่อนได้มั้ย"ทั้งสองผละอ้อมกอดออกจากกันเเต่แขนแกร่งยังคงโอบเอวบางไว้เเน่นราวกับแสดงความเป็นเจ้าของ



"เหอะ นี่มันเวลาพักนะครับไม่ใช่เวลาที่พี่เเล้วก็คนของพี่จะมาพลอดรักกัน หายเหนื่อยเเล้วใช่มั้ยครับ ถ้าหายเเล้วก็มาทำงานต่อ"คนผิวเเทนเอื้อมมาคว้ามือนุ่มก่อนออกเเรงดึงเข้าหาตัวอย่างเอาเเต่ใจ



"นี่ปล่อยพี่นะแทฮยอง"คิมซอกจินพยายามสะบัดมือจากมือหนานั่นแต่มันก็ไม่หลุดเสียที



"นี่ปล่อยพี่จินนะครับคุณแทฮยอง"จองกุกเดินมาช่วยแกะมือหนานั้นออก



"นายมายุ่งอะไรด้วยกัน ฉันจะพาพี่ซอกจินไปทำงาน"



"เหอะนี่มันเวลาพักนี่ครับ หรือคุณดูนาฬิกาไม่เป็น"



"นาฬิกาน่ะฉันดูเป็นแต่ฉันเห็นว่าพี่ซอกจินหายเหนื่อยเเล้วนี่ มายืนกอดกันอยู่นั่นเเหละ รกหูรกตาน่ารำคาญ"คิมแทฮยองกระแทกเสียงอย่างหงุดหงิด



"ก็แล้วถ้าผมกับพี่ซอกจินจะกอดหรือทำอะไรกันมันเกี่ยวอะไรกับคุณล่ะครับ ก็เราสองคนเป็นเเฟนกันนี่ คุณต่างหากที่ไม่มีสิทธิ์"จองกุกเชิดหน้าเถียง



"นี่เเก.."



"หยุดได้เเล้ว นี่เเทฮยองปล่อยพี่ ปล่อย"ในที่สุดซอกจินก็สะบัดมือออกจากมือหนานั่นได้สักที



"หยุดทะเลาะกันได้เเล้ว ไม่เบื่อหรือไง ทะเลาะกันอยู่ได้ทุกวันที่เจอหน้ากัน"



"และทุกครั้งมันก็เริ่มจากนายแทฮยอง เลิกหาเรื่องพวกเราสักทีเถอะพี่ขอร้องล่ะ พี่ถามจริงๆนะนายต้องการอะไรกันเเน่"



"..."



"นายทิ้งพี่ไป ไม่เคยหันกลับมามองอีกเเล้ววันนี้เป็นบ้าอะไรขึ้นมาถึงอยากได้พี่คืนห๊ะ"ร่างโปร่งตวาดออกมาอย่างเหลืออด นี่ไม่ใช่ครั้งเเรกที่ชายหนุ่มทั้งสองต้องปะทะคารมกัน ถึงขั้นลงไม้ลงมือกันก็มี แต่ดูเหมือนว่าทั้งสองจะยังเกลียดขี้หน้ากันอยู่ไม่ใช่น้อย เขาพยายาม..พยายามแล้วที่จะอยู่ห่างจากแทฮยองแต่หมอนั่นก็เอาเเต่ตามเขาแทบจะตลอดเวลา เหอะ ทำไมเขาจะไม่รู้ว่าที่แทฮยองทำทั้งหมดก็เพราะต้องการให้เขากับจองกุกหมดความเชื่อใจซึ่งกันเเละกันแล้วก็เลิกกันในที่สุด แทฮยองทำถึงขนาดจูบเขาต่อหน้าจองกุก เหตุการณ์วันนั้นนั่นเเหละที่ทำให้คนใจเย็นอย่างจองกุกถึงกับเหลืออดและเริ่มหาเรื่องเเทฮยองก่อนจนเราทั้งสามคนถูกเรียกไปตักเตือนโดยท่านประธานหรือเจ้ามาร์คน้องชายไอ้ยุนกิมันนั่นล่ะ แต่ก็ใช่ว่าปัญหามันจะจบเพราะหลังจากนั้นคนทั้งคู่ก็แทบไม่เฉียดใกล้กันอีกเลย แถมยังมองกันด้วยสายตาที่รุนเเรงมากอีกด้วย



"..."



"ตอนนั้นพี่แทบตาย แต่ตอนนี้พี่มีคนที่คอยอยู่ข้างๆพี่ ดูแลพี่และรักพี่จริงๆแล้ว เลิกยุ่งกับพวกเราสักทีได้ไหม ต่างคนต่างอยู่ต่างคนต่างทำงานเถอะนะพี่ขอ"



แล้วถ้าทุกคนคิดว่าคิมแทฮยองจะยอมหยุดเพราะเเค่ประโยคนั้นของคนหน้าหวานเเล้วล่ะก็ทุกคนคิดผิดอย่างมหันต์เลยทีเดียวเพราะหลังจากวันนั้นแทฮยองกลับรุกเขาหนักขึ้นจนถึงวันนี้...



"พี่จินมาดูแบบตรงนี้ให้ผมหน่อยสิครับ"เสียงทุ้มเอ่ยนิ่งๆ ซอกจินที่ยืนอยู่กับจองกุกนิ่งไปก่อนที่ร่างโปร่งจะหันไปหาคนรักราวกับขออนุญาติ



"ไปเถอะครับพี่ ผมเชื่อใจพี่อยู่เเล้ว"จองกุกเอ่ยพลางลูบใบหน้าหวานเบาๆ จากนั้นร่างโปร่งจึงเดินไปตามเสียงเรียกของแทฮยองทันที



"มีอะไรตรงไหนเหรอแทฮยอง"ซอกจินเอ่ยถามพลางมองดูสิ่งก่อสร้างตรงหน้า



"พี่จินครับ"แทฮยองเอ่ยก่อนจะค่อยๆต้อนเขาให้จนมุมห้อง



"นายจะทำอะไรแทฮยอง ไหนล่ะเเบบ สงสัยอะไรเหรอ"เมื่อเขาไม่รู้จะเดินถอยไปไหนเเล้วเขาจึงเอ่ยถามออกไป



"พี่จิน ผมขอร้องล่ะให้โอกาสผมเถอะนะ"



"แทฮยอง"คนผิวเเทนค่อยๆโน้มใบหน้าลงมาเพื่อย่นระยะระหว่างตัวเองกับคนหน้าหวาน



"อย่า"เขาเบนหน้าหนีเพียงเสี้ยววิก่อนที่ปากหนาจะแตะกับปากของเขา



"ทำไมล่ะครับ ผมรู้นะว่าพี่ยังรักผมอยู่ อย่าหลอกตัวเองเลยนะครับ"แทฮยองเอ่ยพลางแตะจมูกโด่งลงบนแก้มนุ่มพลางถูไปมาอย่างออดอ้อน



"..."น่าแปลกที่ซอกจินไม่ยักจะร้องให้ใครช่วย ทั้งๆที่เพียงเเค่เขาตะโกนเรียกจองกุก คนรักของตนจะรีบวิ่งมาทันที



"เห็นมั้ย พี่จะเรียกให้ใครมาช่วยพี่ก็ได้ แต่พี่ก็ไม่ทำ"



"..."



"เพราะว่าพี่น่ะยังรักผมอยู่ไงล่ะ"แทฮยองเอ่ยด้วยน้ำเสียงมั่นใจ มือหนาค่อยๆจับคางมนให้หันหน้ามาเบาๆก่อนจะค่อยๆโน้มใบหน้าลงมาเรื่อยๆ..เรื่อยๆ..เรื่อยๆจนกระทั่ง



"พ.พี่รู้สึกไม่ค่อยสบายเลย พี่ไปก่อนนะ"ซอกจินหลับตาพูดก่อนจะผลักชายหนุ่มผิวเเทนให้ออกห่างแล้วเดินออกไปทันที



"อ้าวพี่จินเสร็จเเล้วเหรอครับ"เสียงคนรักเอ่ยถาม



"อื้ม จองกุกวันนี้เรากลับกันก่อนเถอะพี่รู้สึกเหมือนไม่สบายเลย"



"หื้มแต่เมื่อเช้ายังดีๆอยู่เลยนี่ครับ กลับก็กลับไปครับ"จองกุกเอ่ยพลางเข้ามาพยุงร่างโปร่งที่ดูอ่อนเเรงของซอกจินทันที ระหว่างที่เขาเเละจองกุกเดินออกมาคนหน้าหวานก็เหลือบไปเห็นคนรักเก่าที่ยืนส่งยิ้มมาให้ ซอกจินจึงรีบก้มหน้าก้มตาเดินโดยไม่เงยหน้าขึ้นมามองอะไรอีกเลย
















เมื่อกลับถึงห้องซอกจินก็เอาเเต่นอนคิดถึงเรื่องราวที่มันเกิดขึ้น



"ผมรู้นะว่าพี่ยังรักผมอยู่ อย่าหลอกตัวเองเลยนะครับ"



"ผมรักพี่นะครับพี่จิน ไม่ว่าอดีตของพี่จะเลวร้ายเเค่ไหนผมจะไม่มีวันทิ้งพี่ไปไหนนะครับ"



ตอนนี้ในหัวของคิมซอกจินเอาเเต่คิดหลายๆอย่างปนกันไปปนกันมาจนมันสับสนวุ่นวายไปหมด เขาควรทำอย่างไรดี



คนหนึ่งเขาช่างดีกับฉัน จะทิ้งเขาลงยังไง
คนหนึ่งเคยทิ้งไป แต่รักไม่เคยจางหาย



เขายอมรับว่าเขายังรักแทฮยองอยู่มาก เขาไม่มีทางลืมรักเเรกของเขาได้หรอก ใช่เเทฮยองเป็นรักครั้งเเรกของเขา ทั้งชีวิตที่เกิดมาเขามีเเค่แทฮยองเป็นเเฟนแค่คนเดียวถ้าไม่นับถึงตอนที่จองกุกเข้ามา 5ปีนั้นกับแทฮยอง มันไม่ง่ายเลยที่จะลืมความรู้สึกดีๆพวกนั้นที่เขาเคยมีให้คนผิวเเทน แต่กับจองกุกเองเขาก็กล้าพูดได้อย่างเต็มปากเช่นกันว่าเขารักเด็กหนุ่มมาก เขายอมรับว่าตอนเเรกที่เขาคบกับจองกุกเพียงเพื่อหวังให้ตัวเองลืมคนรักเก่าเท่านั้น อาจฟังดูเห็นเเก่ตัว แต่เด็กหนุ่มก็ได้พังทลายกำเเพงทุกอย่างที่เขาสร้างขึ้นมาเพียงเพื่อเดินมาเช็ดน้ำตาให้กับเขา มันทำให้เขาหลงรักเด็กหนุ่มผู้เเสนดีคนนี้ได้ไม่ยากเลย และเมื่อถึงวันนี้วันที่เขาต้องเลือก เขาควรเลือกใครกันล่ะระหว่างรักครั้งเก่าที่ฝังใจกับรักครั้งใหม่ที่เเสนดี



ซอกจินเดินไปทางด้านหน้ากระจกบานใหญ่ที่ไว้ใช้สำหรับเเต่งตัวอย่างเหม่อลอย



'นี่ ทุกอย่างที่มันเกิดขึ้นมันก็เป็นเพราะนายเองนั่นเเหละซอกจิน'ภาพของเขาอีกคนภายในกระจกนั่นเอ่ยพลางยิ้มมุมปาก



"ม..ไม่ใช่นะ ไม่ใช่สักหน่อย"ซอกจินเอ่ยพลางส่ายหน้าไปมาอย่างสับสน



'เหอะ ลองคิดสิว่าเรื่องราวทั้งหมดมันเริ่มขึ้นมาได้อย่างไรถ้าไม่ใช่เพราะนาย ยอมรับเถอะคิมซอกจินมันเป็นเพราะนาย เพราะนายที่ทำให้ผู้ชายสองคนนั้นต้องมาทะเลาะกันเเทบเป็นเเทบตายก็เพราะนายนั่นเเหละ ฮ่าๆ'คนในกระจกเอ่ยพลางหัวเราะร่าอย่างสะใจ



"ไม่ ฮึก ไม่จริง"น้ำตาเริ่มไหลออกมาจากดวงตาสวย



'หึ'



"แล้ว ฮึก แล้วฉันควรทำยังไงล่ะเรื่องบ้าๆนี่มันจะได้จบสักที"



'คิดสิคิมซอกจิน ที่เรื่องราวมันเกิดขึ้นก็เพราะนาย นายควรทำยังไงให้เรื่องมันจบล่ะหื้ม'



"..."ร่างโปร่งนิ่งไปอย่างใช้ความคิดก่อนจะเบิกตากว้างเมื่อคิดอะไรบางอย่างได้



"นี่นายจะให้ฉัน..."



'ใช่ ถ้านายอยากให้เรื่องราวต่างๆมันจบล่ะก็ บนโลกใบนี้ต้องไม่มีคนชื่อคิมซอกจินไงล่ะ หึ'



"ฉ..ฉันทำไม่ได้"



'ลองคิดดูนะ ถ้านายยังอยู่เนี่ย เรื่องมันก็ไม่จบหรอก นายก็รู้ว่าคิมแทฮยองน่ะชอบเอาชนะขนาดไหน แล้วนายไม่สงสารจอนจองกุกหรือไง'



"..."



'สาบานไหมว่านายไม่รู้ว่าจริงๆเเล้วจอนจองกุกน่ะระเเวงนายกับคิมแทฮยองเเค่ไหน นายทำให้เด็กคนนั้นต้องรู้สึกแย่เเค่ไหนนายเคยรู้บ้างมั้ย'



'หึ นายมันโง่ซอกจิน ถ้านายลืมแทฮยองได้ตั้งเเต่เเรก ปฏิเสธเขาให้เด็ดขาดกว่านี้ทุกอย่างคงไม่เเย่ลงเรื่อยๆแบบนี้หรอก จองกุกเองก็ไม่ต้องมาเจ็บเพราะนายด้วย'



"..."ร่างโปร่งเริ่มนิ่งไป



'เรามาจบเรื่องนี้กันเถอะ คิมซอกจิน'





ฉันไม่ใช่เจ้าหญิงจากไหน
ก็คงต้องเลือกสักทาง ทางที่รักสามเศร้าต้องจบ














"จองกุกเป็นไงติดต่อไอ้จินได้บ้างหรือเปล่า"เสียงห้าวของมินยุนกิเอ่ยถาม



"ไม่ได้เลยครับพี่กิ นี่ผมเป็นห่วงพี่จินเเล้วนะเนี่ย"ร่างสูงเอ่ยอย่างกระวนกระวาย



"คงไม่มีอะไรหรอกมั้ง พี่ซอกจินอาจจะกำลังหลับอยู่ก็ได้นะเว้ย"ปาร์คจีมินเอ่ยให้กำลังใจเพื่อนชายตัวสูง



ไม่มีใครติดต่อคิมซอกจินได้ตั้งเเต่ช่วงบ่ายๆที่ร่างโปร่งลากลับบ้านไป เเละเหตุผลที่ร่างสูงไม่ได้กลับไปด้วยก็คือร่างโปร่งนั่นเเหละ บอกให้เขากลับมาทำงานต่อไม่ต้องเป็นห่วง ยืนเถียงกันอยู่นานพอควรจนในที่สุดเขาก็ยอมเเพ้เเละปล่อยให้คนป่วยได้กลับไปพักผ่อน



"แฮ่กๆ"



"พี่โฮปพี่นัมเป็นไงบ้างครับ พี่จินล่ะ เจอพี่จินมั้ย พี่จินเป็นอะไรมากมั้ยครับ"ทันทีที่เห็นหน้าเพื่อนทั้งสองของคนรักเขาก็เอ่ยถามทันที



"ไม่ว่ะ ไอ้จินไม่ได้อยู่ที่ห้อง"คิมนัมจุนเอ่ยอย่างร้อนใจ



"ชิบ แล้วไอ้จินไปไหนวะเนี่ย"ได้ฟังดังนั้นร่างสูงจึงรีบวิ่งเพื่อไปขึ้นรถของตนทันที



"เห้ยไอ้กุก แม่งเร็วชิบ ผมไปตามเพื่อนก่อนนะพี่"ร่างเล็กเอ่ย



"เออไปเหอะจีมิน เดี๋ยวพวกพี่ก็จะไปตามหาไอ้จินเหมือน.."



"พี่จินหายไปไหนเหรอครับ"เสียงทุ้มดังขึ้นจากทางด้านหลังก่อนที่ทั้งหมดจะหันไปดูและก็พบเข้ากับ...



"แล้วเเกมายุ่งอะไร ห๊ะไอ้แทฮยอง"ยุนกิเอ่ยเสียงเขียว หลังจากที่ยุนกิหันมาเอ่ยกับคนผิวเเทนปาร์คจีมินก็รีบวิ่งตามเพื่อนร่างสูงออกไปทันที



"ผมก็เป็นห่วงพี่ซอกจินนี่ครับ แล้วนี่พี่จินหายไปไหนครับ แล้วหายไปได้ยังไง"คนผิวเข้มเอ่ยอย่างร้อนรน



"ไม่ต้องมายุ่ง เพื่อนฉันจะหายไปไหนเเกก็ไม่ต้องมายุ่งเก็ทปะ"จองโฮซอกเอ่ยอย่างหงุดหงิด



"ไปเหอะ อย่ามาเสียเวลากับไอ้บ้านี่เลยเดี๋ยวรีบไปตามหาไอ้จินกันดีกว่า"คิมนัมจุนเอ่ยเข้าเรื่อง



"เออไปๆ อย่าตามมานะเว้ยไม่งั้นเเกตายเเน่"มินยุนกิเอ่ยขู่ก่อนที่ทั้งสามจะรีบเดินออกไป แต่เเค่ขำขู่เเค่นี้ห้ามคนผิวเข้มไม่ได้หรอก จากนั้นคิมแทฮยองรีบวิ่งไปยังรถส่วนตัวของตนก่อนจะขับออกไปทันที










"โอ้ยทำไมรถมันติดงี้วะ"จอนจองกุกเอ่ยออกมาอย่างหงุดหงิด เขาจะรีบไปตามหาคิมซอกจินเเท้ๆแต่ทำไมการจราจรช่างไม่เป็นใจเอาเสียเลย ปาร์คจีมินจึงตัดสินใจเปิดกระจกแล้วชะโงกออกไปดู



"เหมือนว่าข้างหน้าจะมีอุบัติเหตุนะไอ้กุก หน้าเราไปสองคัน โหเลือดท่วมเลยวะ รถชนคนนี่หว่า"



"เอ๊ะไอ้กุกวันนี้พี่จินใส่เสื้อสีอะไรวะ"ปาร์คจีมินเอ่ยถาม



"ทำไมวะ"



"ทำไมมองไกลๆอย่างงี้คนที่โดนชนเหมือนพี่จินจังวะ เห้ยไอ้กุก นี่เเกจะไปไหน โอ้ยไอ้บ้าเอ้ย"ยังไม่ทันจบประโยคของร่างเล็กดี ร่างสูงก็วิ่งลงจากรถทันที เขาวิ่งมาเรื่อยๆจนถึงที่เกิดเหตุ



"เข้าไม่ได้นะครับ เจ้าหน้าที่กำลังทำงานกันอยู่ได้โปรดเข้าใจด้วยนะครับ"เสียงตำรวจนายหนึ่งเอ่ย



"ผมขอเข้าไปหน่อยนะครับคือผมไม่เเน่ใจว่าคนที่โดนชนอาจเป็นเพื่อนผมน่ะครับ"จองกุกเอ่ยอย่างใจเย็นทั้งๆที่ในใจของเขามันร้อนรุ่มไปหมด เขาได้เเต่ภาวนาว่าขอให้ปาร์คจีมินมองผิด ระยะมันไกล นั่นคงไม่ใช่พี่ซอกจินของเขาหรอก ได้โปรดล่ะ อย่าเลยนะ



"เอ่อ ครับๆ"ว่าเเล้วตำรวจคนนั้นก็เปิดทางให้เขาเเละเพื่อนตัวเล็กเข้าไปทันที สถานการณ์ตอนนี้คือทุกคนกำลังวิ่งวุ่นไปหมดทั้งตำรวจ เจ้าหน้าที่จากโรงพยาบาลและคนอื่นๆ เขาเห็นผู้ป่วยคนหนึ่งนอนอยู่บนพื้น และเหล่านักกู้ชีพทั้งหลายก็ต่างช่วยกัน...ปั๊มหัวใจให้กับเขา ให้ตายเถอะ มองเเบบนี้คล้ายพี่ซอกจินชะมัดเลย ขอร้องล่ะ อย่าใช่เลยนะ เขาค่อยๆเดินเข้าไปใกล้คนเจ็บตรงหน้าเรื่อยๆ ใบหน้าและเนื้อตัวของเขาคนนั้นเต็มไปด้วยเลือด



"อึ๋ย ไปเหอะกุก ไม่ใช่พี่ซอกจินหรอก"ปาร์คจีมินเอ่ยอย่างพะอืดพะอมเพราะตอนนี้กลิ่นคาวเลือดอบอวลคละคลุ้งไปทั่วบริเวณ ร่างสูงพยายามมองไปที่ชายคนนั้นอย่างพิจารณา



"คุณเป็นใครครับ"ตำรวจรายหนึ่งเอ่ยถาม



"เอ่อ ผมไม่เเน่ใจว่านี่ใช่คนรู้จักของพวกเราหรือเปล่าน่ะครับคุณตำรวจ พวกเราเลยอยากมาดูให้เเน่ใจ คุณตำรวจพอจะทราบชื่อของผู้บาดเจ็บมั้ยครับ"จังหวะที่ปาร์คจีมินหันมาคุยกับตำรวจคนนั้นเหล่าพยาบาลก็รีบพาผู้ป่วยขึ้นรถฉุกเฉินไปทันที



"เราเห็นกระเป๋าตังค์ของคนเจ็บตกอยู่น่ะครับก็เลยได้ทราบชื่อ"



"เเล้วเขาชื่ออะไรเหรอครับ"จองกุกเอ่ยเสียงสั่นด้วยความกลัว



"เขาชื่อว่าคิมซอก..."



"หัวหน้าครับ เราคุยกับทางคนชนเเล้วครับ เขายอมรับผิดทุกประการครับหัวหน้า"ยังไม่ทันที่นายตำรวจคนนั้นจะพูดจบลูกน้องของเขาก็เข้ามาเสียก่อน และชื่อที่ตำรวจผู้นี้เอ่ยออกมาทำให้จองกุกเเทบทรุด นี่ถ้าไม่มีเพื่อนตัวเล็กอย่างปาร์คจีมินประคองเขาไว้ล่ะก็เขาคงต้องล้มลงไปกองกับพื้นเเล้วเเน่ๆ



"อื้มโอเคดี ไปเขียนสำนวนมาให้ผมด้วย"



"เอ่อ คุณตำรวจครับสรุปว่าคนเจ็บชื่ออะไรเหรอครับ"



"เอ่อ ขอโทษด้วยนะครับที่ยังพูดไม่จบ"



"..."



"คือคนเจ็บชื่อคิมซอกจงน่ะครับ ใช่เพื่อนของพวกคุณหรือเปล่าครับ"



"เฮ้อ/เฮ้อ"เสียงถอนหายใจทั้งสองดังขึ้นพร้อมกันหลังจากที่ได้ยินชื่อเต็มๆของคนเจ็บ



"เอ่อ ไม่ใช่อะครับ ผมขอโทษด้วยเเล้วกันนะครับคุณตำรวจ แหะๆ"ปาร์คจีมินเอ่ยออกมาก่อนจะรีบพาจองกุกวิ่งเข้าไปในสวนสาธารณะแถวนั้นทันที



"เฮ้อ ฉันบอกเเกเเล้วว่าไม่ใช่พี่ซอกจินหรอก ไม่เชื่อฉันไอ้กุก"



"เออ ขอโทษละกัน เเต่นี่ฉันก็มืดแปดด้านไปหมดแล้วนะเนี่ย ที่ๆเคยชอบไปก็ไม่มี พี่ซอกจินหายไปไหนของเขาวะเนี่ย"



"เอาหน่าเดี๋ยวก็เจอ"จีมินตบบ่าเเกร่งเบาๆอย่างปลอบใจ



เสียงจอแจดังมาจากด้านหน้าของทั้งสองแถมคนก็ยังมุงกันเต็มไปหมดนั่นเป็นตัวเรียกความสนใจจากทั้งสองหนุ่มได้เป็นอย่างดี



"เฮ้อหน้าตาเขาก็ดีนะไม่น่าคิดสั้นเลย คนสมัยนี้นี่เขาคิดอะไรกันอยู่เนอะ"เสียงป้าในชุดวอร์มคนหนึ่งเอ่ย



"เฮ้อ อุบัติเหตุมันจะเยอะไปไหนวะเนี่ย หน้าสวนสาธารณะก็รถชนในสวนยังมีคนตกน้ำอีก"ปาร์คจีมินเอ่ยเสียงเอือม



"..."จองกุกไม่เอ่ยอะไรเเต่ขายาวก็เริ่มก้าวไปข้างหน้าเรื่อยๆ



"อ้าวเห้ยไปไหนอีกเนี่ยไอ้กุก"คนตัวเล็กเอ่ยก่อนเดินตามร่างสูงไป



จองกุกเดินไปเรื่อยๆด้วยความรู้สึกที่ยากจะอธิบาย เขารู้สึกเจ็บแปลกๆที่ใจราวกับว่าจะมีเรื่องไม่ดีเกิดขึ้นกับคนที่เขารัก



"เอ้าๆ เร็วๆ รีบส่งตัวผู้ป่วยไปที่โรงพยาบาล"สิ้นเสียงนั้นจองกุกก็แทบทรุดเพราะภาพที่เขาเห็นตรงหน้าคือร่างโปร่งที่เเสนคุ้นเคย ร่างของคนที่เขารัก ร่างของคิมซอกจิน



"พี่จิน พี่จินพี่เป็นอะไรไปอะพี่ซอกจิน"เสียงเข้มเอ่ยก่อนจะรีบวิ่งฝ่าฝูงชนเข้าไปหาคนรักทันที



"อ้าวน้องเป็นญาติกับคนเจ็บเหรอ ปล่อยก่อนเถอะนะ อาการคนเจ็บยังไม่เสถียรเดี๋ยวพวกพี่จะรีบพาไปโรงพยาบาล"หนึ่งในหน่วยกู้ภัยเอ่ย



"งั้นผมขอไปด้วยได้มั้ยครับ นะครับพี่"จองกุกเอ่ยอ้อนวอนทั้งน้ำตา



"อ่าก็ได้ๆ เห้ยไปเร็ว เดี๋ยวอาการทรุดลงอีก"ว่าเเล้วเขาก็รีบวิ่งตามพี่ๆหน่วยกู้ภัยไปทันที



"ชิบละ ต้องรีบโทรหาพี่ยุนกิ"เสียงเล็กของปาร์คจีมินเอ่ยก่อนจะหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเพื่อต่อหาปลายสาย













"ไอ้กุกจินเป็นไงบ้างออกมาหรือยัง"เสียงคนตัวขาวเอ่ยอย่างร้อนรนทันทีที่ถึงหน้าห้องฉุกเฉิน



"ยังเลยพี่ ฮึก พี่จินยังไม่ออกมาเลย"จองกุกสะอื้นฮักอย่างน่าสงสาร



"นี่มันอะไรกันวะเนี่ย ทำไมมันถึงเป็นเเบบนี้เนี่ย ทำไมไอ้จินถึงคิดสั้นอย่างนี้วะ"นัมจุนเอ่ยพลางขยี้หัวตัวเองอย่างหัวเสีย



"ห้ะอะไรนะครับ พี่ซอกจินฆ่าตัวตายเหรอ"เสียงทุ้มดังขึ้นจากด้านหลัง



"เห้ยนี่เเกยังตามพวกเรามาอีกอ่อวะ บอกเเล้วไงว่าไม่ให้ตามมาอะเฮ้ย พูดไม่รู้เรื่องอ่อ"ยุนกิเอ่ยพลางกระชากปกเสื้อของคนผิวแทนอย่างเหลืออด



"พี่กิใจเย็นๆหน่าพี่ อย่ามีเรื่องเลยนะนี่มันในโรงพยาบาลนะพี่"ปาร์คจีมินเอ่ยก่อนยุนกิจะค่อยๆคลายมือจากปกเสื้ออันเเสนยับเยินของคู่อริตรงหน้า



"แล้วนี่ว่ายังไงครับ พี่ซอกจินฆ่าตัวตายเหรอครับ ก..เกิดอะไรขึ้น"คิมแทฮยองเอ่ยอย่างตกใจ จากนั้นร่างสูงของจอนจองกุกก็เดินเข้ามาก่อนที่จะ



ผลัวะ



จอนจองกุกต่อยเข้าที่ใบหน้าคมของเเทฮยองทันที



"นี่เเกยังมีหน้ามาถามอีกอ่อวะว่ามันเกิดอะไรขึ้น มันเป็นเพราะเเกนั่นเเหละ มันเป็นเพราะเเก ฮึก แกกลับมาทำไม เเกกลับมาทำไมคิมแทฮยองทำไม ฮือ"จองกุกร้องไห้ออกมาอย่างไม่อายใคร



"..."



ปึง



"คุณหมอครับพี่ซอกจินเป็นยังไงบ้างครับ พี่เขาไม่เป็นอะไรใช่มั้ยครับหมอ พี่จินเขาไม่เป็นอะไรใช่มั้ย ฮึก ใช่มั้ยครับหมอ"จองกุกรัวถามจนโฮซอกต้องเอ่ยเตือน



"ใจเย็นๆน่าจองกุก คุณหมอครับเเล้วสรุปเพื่อนผม.."



"หมอเสียใจด้วยนะครับ คนไข้มาถึงที่นี่ช้าเกินไป อาการก่อนมาก็ไม่ดีอยู่เเล้ว พวกเราทุกคนทำอย่างสุดความสามารถเเล้วนะครับ"คุณหมอเอ่ย



"ฮึก ไม่จริง หมอโกหก หมอเอาพี่จินไปไว้ที่ไหนครับ หมอเอาพี่จินคืนมาเดี๋ยวนี้นะ"จองกุกเอ่ยอย่างสติเเเตกก่อนจะวิ่งเข้าไปเขย่าตัวหมอรัวๆจนทุกคนต้องรีบเข้าไปแยกคุณหมอออกห่างจากเด็กหนุ่ม



"ผมขอโทษคุณหมอด้วยนะครับ"ปาร์คจีมินเอ่ยพลางก้มหัวลงเพื่อเป็นการขอโทษ



"ไม่เป็นไรหรอกครับ หมอเสียใจด้วยจริงๆนะครับ"คุณหมอเอ่ยอย่างใจดีก่อนจะเดินออกไป



"ฮึก ไม่ ม..ไม่จริง พี่จินต้องยังอยู่กับผมสิ ฮือ เขาต้องไม่ทิ้งผมสิ"จองกุกร้องไห้ออกมาอย่างสติเเตกต่างกับคนผิวเเทนอีกคนที่ยังคงนิ่ง...นิ่งราวกับไม่หายใจอีกต่อไป



"เป็นไง ฮึก สะใจเเกหรือยังเเทฮยอง สะใจหรือยังที่ซอกจินมันต้องตายน่ะห๊ะ"มินยุนกิเอ่ยก่อนจะผลักเข้าไปที่อกแกร่งและทุบมันซ้ำไปซ้ำมาอย่างโกรธเคือง



"..."คิมแทฮยองไม่ตอบโต้อะไรอีกต่อไปเขาปล่อยให้คนตัวเล็กทำร้ายเขาอยู่เเบบนั้นโดยไม่ตอบโต้ เขาได้เเต่นิ่งอยู่เเบบนั้น เขาไม่คิดเลยว่าร่างโปร่งจะเลือกวิธีนี้เพื่อจบปัญหา ไม่คิดเลยจริงๆ



"เอ่อขอโทษนะครับ"เสียงชายหนุ่มคนหนึ่งเอ่ย



"ค.. ฮึก ครับ"โฮซอกเอ่ยตอบ



"พวกคุณเป็นญาตของคุณคิมซอกจินใช่มั้ยครับ"



"ใช่ครับ ฮึก มีอะไรเหรอครับ"โฮซอกเอ่ยถาม



"นี่ครับ ทรัพย์สินของเขาที่วางทิ้งไว้ตรงม้านั่ง ผมเก็บมาให้ด้วยน่ะครับ"ว่าเเล้วหน่วยกู้ภัยคนนั้นก็ยื่นซองกันน้ำที่มีทั้งโทรศัพท์มือถือ กระเป๋าสตางค์ กุญแจรถยนต์ และ....จดหมาย



"ขอบคุณมากครับ"โฮซอกเอ่ยขอบคุณก่อนจะเดินมายังชายหนุ่มทั้งสอง



"นี่ทุกคน ไอ้จินมัน ฮึก มันฝากจดหมายไว้ให้พวกเราด้วย"เสียงของโฮซอกเอ่ยนั้นเรียกความสนใจจากคนทั้งห้าเป็นอย่างมาก



"อะนี่ของนายจองกุก"โฮซอกยื่นกระดาษสีหวานใบหนึ่งให้เเก่เด็กหนุ่ม



"ส่วนนี่ของเเกไอ้เเทฮยอง ฮึก"และโฮซอกก็ยื่นกระดาษสีขาวสะอาดอีกใบใบหนึ่งให้เเก่คนผิวเเทน



จองกุกคลี่กระดาษสีหวานนั้นออกทันทีที่ได้รับมัน






'ไงกระต่ายน้อยของพี่


          จองกุกนี่พี่เองนะ อืม ไม่รู้จะพูดอะไรดีเลย พี่ขอบคุณนะที่นายคอยอยู่ข้างๆพี่มาตลอด นายรู้มั้ยว่าพี่มีความสุขมากๆเลยนะที่ได้อยู่กับนาย นายเป็นเหมือนของขวัญที่เเสนวิเศษที่สุดในชีวิตพี่เลยนะ พี่รักนายนะเจ้าบันนี่น้อย แล้วพี่ก็ขอโทษด้วยที่เลือกจบปัญหาทุกอย่างเเบบนี้ พี่ขอโทษที่ทิ้งนายไป พี่มันเป็นคนรักที่เเย่จริงๆเลย เเต่พี่คิดว่านี่มันเป็นทางออกที่ดีที่สุดสำหรับเราสามคนเเล้วล่ะ นายรู้ว่าพี่ยังรักแทฮยองอยู่ พี่รู้นะว่านายเองก็ระเเวงพี่เหมือนกันเเต่ก็ทำเหมือนว่าไม่ได้เป็นอะไร พี่เสียใจนะที่ทำให้นายเชื่อใจไม่ได้ พี่ขอโทษจริงๆ
พี่รู้ว่านายต้องเสียใจร้องไห้ พี่ให้เสียใจได้เเต่อย่านานนะ กลับมาเป็นจองกุกที่สดใสได้ไวๆนะ พี่ชอบที่เรายิ้มที่เราหัวเราะนะ น้ำตาน่ะไม่ส่งผลดีกับใครหรอกนะ แล้วพี่ก็อยากจะบอกเราเอาไว้นะ พี่อาจไม่ได้พูดมันบ่อยนักต่อหน้าเรา พี่เสียใจที่พี่ไปพูดต่อหน้าเราอีกไม่ได้นะ จองกุก พี่รักจองกุกนะ คิมซอกจินรักจองกุกมากๆเลยนะครับ


                                                                                                                                                 รักนะเจ้ากระต่ายที่รักของพี่'



"ฮืออ พี่ซอกจิน ผมก็รักพี่นะครับพี่แฮมสเตอร์ของผม ฮึก"จองกุกเอ่ยพลางร้องไห้อย่างหนักหลังอ่านจดหมายเเทนใจของคนรัก



'ถึงแทแท


          แทแท อ๋าพี่ไม่ได้เรียกนายเเบบนี้นานเเล้วนะเนี่ย คงหลังจากที่เราเลิกกันเเหละเนอะ พี่พูดตรงๆนะ พี่ไม่รู้หรอกว่าที่นายกลับมาหาพี่เนี่ย เพราะนายต้องการให้พี่กลับไปจริงๆหรือมันเป็นเพราะนายต้องการที่จะเอาชนะพี่เอาชนะจองกุกกันเเน่ พี่รู้นะว่านายเป็นคนชอบเอาชนะ แต่อย่าไปเล่นกับความรู้สึกใครแบบนี้อีกเลยนะ ส่วนที่นายบอกว่าพี่ยังรักนายอยู่น่ะมันก็จริงนะ นายก็รู้ว่าพี่เป็นคนรักยากลืมยาก นายเป็นรักครั้งเเรกของพี่นะจะให้ลืมได้อย่างไรกันเล่า พี่ขอโทษที่ไม่เข้มเเข็งพอที่จะปฏิเสธนายนะ พี่รู้สึกผิดกับทั้งนายทั้งจองกุกนั่นเเหละ พี่เลยคิดว่าทางออกเนี้ยน่าจะดีที่สุดสำเราสามคนเเล้วเเหละ เพราะคนที่เป็นต้นเหตุก็คือพี่ ถ้าพี่หายไปสักคน ทุกอย่างก็จะจบ ต่อจากนี้พี่ขอให้นายไปเจอคนที่ดีนะ ดีกว่าพี่ แล้วทีนี้ก็รักษาเขาเอาไว้ดีๆล่ะ อย่าเผลอทำร้ายเขาอีกนะ เข้าใจมั้ยเเทเเท


                                                                                                             ขอบคุณสำหรับความทรงจำดีๆที่เคยมีให้กันนะ คิมแทฮยอง'



"ฮึก ผมขอโทษครับพี่จิน ผมขอโทษ"คิมแทฮยองเอ่ยก่อนจะทรุดตัวลงนั่งกับพื้นด้วยความเสียใจ



'เฮ้ว่าไงทุกคน


          ฉันขอโทษนะที่ทิ้งพวกเเกไปแบบนี้อะ ฉันมันเป็นคนไม่ได้เรื่องอย่างที่เเกเคยว่าเลยไอ้กิ ฉันคิดอะไรไม่ออกเเล้วว่าจะทำยังไงให้มันจบๆไปสักที เลยต้องเลือกวิธีนี้ ขอโทษจริงๆนะที่อยู่กับพวกเเกตลอดไปแบบที่เคยสัญญาไว้ไม่ได้ ถึงไม่มีฉันเเล้วเเต่พวกเเกก็อยู่ได้หน่าฉันรู้ เพื่อนๆของฉันเข้มเเข้งกันจะตาย เริ่มที่เเกไอ้กิเเกเป็นเพื่อนที่ฉันสนิทที่สุด แกทำให้ฉันได้เข้ากลุ่มของพวกเเกขอบคุณมากนะเว้ย เพราะถ้าเเกไม่ชวนฉันเข้ากลุ่มวันนั้นฉันคงไม่ได้เจอกับคำว่ามิตรภาพอย่างทุกวันนี้หรอก แล้วเเกน่ะก็ตั้งใจทำงานกันด้วยนะเดี๋ยวก็โดนน้องชายด่าเข้าให้หรอก วันๆเอาเเต่นอนอยู่ได้ ส่วนเเกไอ้โฮป ฉันไม่อยู่เเล้วคงไม่มีใครให้เเซวเเล้วสินะ เหงาเเย่เลยแต่ไม่เป็นไรหรอกเนอะ แกเข้มเเข็งอยู่เเล้ว ขอบคุณที่คอยช่วยกันมาตลอดนะเว้ย ส่วนนายคิมนัมจุน ฉันขอโทษนะที่อยู่เป็นพ่อสื่อให้เเกกับไอ้โฮปไม่ได้เเล้วอะ จากนี้ก็ พยายามเอาเองนะเพื่อน ฉันเชื่อว่านายทำได้ ไอ้ม้าน่ะจีบไม่ยากหรอก แล้วก็ขอบคุณที่คอยให้คำปรึกษาเพื่อนโง่ๆอย่างฉันนะเว้ย ถ้าไม่ได้เเกเนี่ยบางครั้งฉันคงเครียดตายไปหลายตลบละ สุดท้ายจีมิน นายเข้ากลุ่มมาพร้อมๆกับจองกุกเลยนี่เนอะ พวกพี่ๆคนอื่นอาจจะดูเเปลกๆไปบ้างก็เข้าใจพวกมันหน่อยเเล้วกันนะ แล้วก็เลิกซึนได้เเล้ว ไอ้กิมันจีบอยู่นานละยอมใจอ่อนให้มันสักทีเถอะพี่เห็นละสงสาร ขอบคุณนะที่บางครั้งก็ยอมรับฟังเรื่องงี่เง่าของพี่ทั้งๆที่จริงนายจะไม่ฟังมันก็ได้ ขอบใจที่คอยปลอบใจพี่นะ ไม่มีฉันอยู่เเล้วทุกคนต้องเข้มเเข็งให้มากๆนะ อย่าเสียใจจนเสียงานล่ะเข้าใจมั้ย จีมินพี่ฝากจองกุกด้วยนะ รายนั้นน่ะเศร้ายาวเเน่พี่รู้ ยังไงก็ฝากดูเเลคนที่พี่รักด้วยนะ


                                                                                                                            ขอบคุณสำหรับทุกๆอย่างที่ผ่านมานะทุกคน รักนะ'



สภาพของเเต่ละคนในตอนนี้ไม่ได้ต่างกันมากนัก เพราะทุกคนต่างก็ร่ำไห้ออกมาให้กับคนที่พวกเขารัก พวกเขาต้องยอมรับว่าบัดนี้คิมซอกจินไม่ได้อยู่กับพวกเขาเเล้ว ถึงเเม้ความจริงมันจะโหดร้ายเเต่พวกเขาก็ต้องก้าวข้ามผ่านมันไปให้ได้ พวกเขาต้องทำให้ได้อย่างที่คิมซอกจินหวังไว้..













ชายหนุ่มทั้งหกในชุดสูทเรียบหรูได้เดินมายังที่เเห่งหนึ่งที่โดยปกติแล้วไม่มีใครอยากเข้ามาที่นี่กันสักเท่าไร



สถานที่ที่เรียกว่า'สุสาน'



คิมนัมจุนเดินมาแล้วทรุดตัวลงนั่งหน้าแผ่นหินอ่อนก่อนมองดูรูปเพื่อนรักของตน ในรูปนั้นใบหน้าของคิมซอกจินที่ยิ้มกว้างมันเป็นภาพที่เขาอยากจะเห็นอีกครั้งจริงๆแต่คงจะไม่ได้อีกเเล้ว รอยยิ้มที่สดใสราวกับเเสงตะวันนั่นทำให้เขาอดที่จะยิ้มตามไม่ได้



"จิน นอนหลับสบายดีมั้ยเพื่อน นอนอยู่เเบบนั้นคงไม่มีเรื่องอะไรไม่สบายใจเนอะ ฉันกับโฮปคบกันเเล้วนะ พ่อสื่ออย่างเเกทำงานสำเร็จเเล้วนะเว้ย ฉันคิดถึงเเกจังวะ แต่หลับให้สบายนะเพื่อน ฉันจะมาเยี่ยมเเกบ่อยๆนะ"ว่าจบเเล้วนัมจุนก็ลุกขึ้นยืนเเล้วถอยออกมาทันที



"ไงไอ้จิน เเกนี่ร้ายจริงๆเลยนะ แอบเชียร์ฉันกับไอ้นัมอยู่เฉยเลย ขอบคุณมากนะเว้ยที่ทำให้ฉันได้รู้หัวใจของตัวเอง ฉันกับไอ้นัมคบกันเเล้วนะ ฉันมีความสุขมากเลย แต่พอไม่มีเเกมันก็โหวงสุดๆเลยวะ จริงอย่างที่เเกพูดนะจิน ฉันเหงาปากมากเลยไม่รู้จะเเซวใครดีเลยตอนเเกไม่อยู่ ฮึก หลับให้สบายนะเพื่อนรักของฉัน"โฮซอกเดินปิดปากกลั้นสะอื้นก่อนจะเดินมาหาคนรัก



"พี่จินครับ ผมยอมใจอ่อนกับพี่กิเเล้วนะครับ ถ้าพี่อยู่มันต้องเป็นอะไรที่มีความสุขมากเเน่ๆ พวกเรารักกันเเล้วนะครับ พี่ไม่ต้องห่วงอะไรอีกเเล้วนะ หลับให้สบายครับพี่จิน"จีมิยเอ่ยก่อนถอยออกมา



"ไอ้จิน ไอ้เพื่อนบ้า ไหนว่าจะอยู่กัดกับฉันไปจนเเก่เลยไง นี่ฉันก็คบกับจีมินอย่างที่เเกชอบชงเเล้วนะ ตื่นมาดีใจหน่อยดิวะหลับอยู่ได้ เเกบอกว่าฉันขี้เซาเเต่เเกน่ะขี้เซากว่าฉันอีกไอ้หมู พอไม่มีเเกแล้ว..พวกฉันเหงาเลยนะเว้ย แต่เเกไม่ต้องห่วงนะพวกฉันอยู่ได้ พวกฉันจะคิดถึงเเกเสมอนะเว้ย"ยุนกิเอ่ยเสียงสั่นก่อนจะถอยออกมายืนข้างคนรักของตน



"พี่จินครับ ผมขอโทษนะครับที่ทำให้เรื่องทั้งหมดมันต้องเป็นเเบบนี้ ผมไม่น่ากลับมาตั้งเเต่เเรกเลยจริงๆ ผมขอโทษที่ทำให้พี่ต้องทุกข์ใจ ขอโทษที่ทำให้พี่อยู่กับทุกคนไม่ได้แล้วนะครับ ทุกคนรักพี่มากเลยนะครับรวมถึงผมด้วย ผมยอมรับนะว่าผมต้องการเอาชนะพวกพี่จริงเเต่..ตอนนี้มันไม่ใช่เเล้ว ผมรักพี่จริงๆ เเต่ความรักของผมมันทำให้ทั้งพี่เเล้วก็จองกุกต้องเจ็บ ผมขอโทษจริงๆนะครับ แล้วก็ขอบคุณที่ไม่โกรธคนโง่ๆอย่างผมนะพี่จิน"คิมแทฮยองเอ่ยพลางก้มหน้าลงอย่างรู้สึกผิด ชายหนุ่มอีกสี่คนด้านหลังยกเว้นจองกุกก็ได้เเต่ก้มหน้าลงด้วยความรู้สึกเดียวกัน คือ.....เสียใจ และเมื่อคิมแทฮยองถอยออกไปร่างสูงของจอนจองกุกก็เดินเข้ามาเเทนที่ทันที



"พี่จินครับ นี่ผมกุกเองนะพี่ พี่ทิ้งผมไปแบบไม่ทันให้ได้ตั้งตัวเลยนะครับเนี่ย ผมเสียใจนะพี่รู้มั้ยเนี่ย ผมอยากให้พี่อยู่ปลอบผมจัง พี่รู้มั้ยว่าทุกครั้งที่ผมมีเรื่องเครียดหรือเรื่องเศร้าอะไรมาพี่มักจะเป็นที่พักผิงให้ผมเสมอ เสียงหวานๆของพี่จะคอยพูดปลอบใจผม อ้อมแขนนุ่มๆนั่นจะคอยโอบกอดผมเอาไว้ ผมยังไม่เคยลืมนะพี่ เเล้วก็จะไม่มีวันลืมด้วย พี่เป็นคนเดียวที่ผมรักนะ ถึงพี่จะบอกว่าให้ผมเริ่มต้นใหม่ได้เเต่ผมคงไม่เริ่มต้นใหม่กับใครทั้งนั้นเเหละถ้าคนนั้นไม่ใช่พี่ ผมเคยสัญญากับพี่ว่าผมจะรักพี่เเค่คนเดียว ผมก็จะรักเพียงเเค่พี่คนเดียวนะครับพี่จิน ผมยอมรับว่าเสียใจที่พี่ตัดสินใจแบบนี้แต่ผมเชื่อในการตัดสินใจของพี่นะครับ ผมรักพี่นะพี่จิน ผมอยากพูดมันให้พี่รู้ทุกวันเลย ถึงเเม้ว่าพี่จะลุกขึ้นมาบอกผมไม่ได้เเล้วก็ไม่เป็นไรนะครับ ให้ผมบอกรักพี่อยู่คนเดียวไปทั้งชีวิตผมก็ยอม หลับให้สบายนะครับพี่แฮมสเตอร์สุดที่รักของผม"จอนจองกุกเอ่ยความในใจทั้งหมดของเขาก่อนจะก้มลงจูบลงบนแผ่นหินอ่อนอย่างห่วงหาก่อนจะวางดอกเยอบีร่าสีสวยในมือลงบนแผ่นหินอ่อนก่อนจะหยัดตัวเองลุกขึ้น



"..."ทั้งหกคนต่างเงียบพร้อมกับก้มหน้าลงเพื่อรำลึกถึงคนหน้าหวานที่จากไปอย่างไม่มีวันกลับ เหล่าบรรดาเพื่อนๆของซอกจินเเละจองกุกต่างขอตัวพากันกลับ เท่ากับว่าตอนนี้ทั้งคิมแทฮยองเเละจอนจองกุกได้ยืนอยู่ด้วยกัน



"จองกุก"เสียงทุ้มเอ่ยทำลายความเงียบขึ้น เเต่เจ้าของชื่อก็ยังคงมองไปยังรูปของคนหน้าหวานที่เป็นที่รักของตน



"ฉันรู้ว่านายโกรธแล้วก็เกลียดฉันมากนะ ฉันก็เกลียดตัวเองเหมือนกันที่ทำให้เรื่องทั้งหมดมันต้องเป็นแบบนี้"



"..."



"ถ้าฉันไม่เดินกลับมา ถ้าฉันไม่กดดันพี่ซอกจินเรื่องทั้งหมดอาจไม่ลงเอยเเบบนี้ก็ได้"



"..."



"ฉันไม่ขอให้นายอภัยให้คนชั่วๆอย่างฉันหรอกนะจองกุก แต่ฉันขอให้นายรับคำขอโทษของฉันได้มั้ย ฉันรู้ว่าสิ่งที่ฉันทำมันเลวร้ายเเค่ไหน ถ้านายจะไม่..."



"ผมให้อภัยคุณ"ร่างสูงเอ่ยโดยที่สายตายังคงไม่ได้หันมาหาคู่สนทนาเเต่อย่างใด



"ห๊ะ นี่..นี่นายพูดจริงเหรอ นายไม่โกรธฉันเหรอจองกุก"คนผิวเเทนเอ่ยอย่างตกใจ



"หึ โกรธสิ โกรธมากด้วยแถมเกลียดมากอีกต่างหาก"



"..."



"แต่ผมก็ไม่รู้ว่าจะเกลียดคุณไปทำไมในเมื่องานที่เราต้องทำด้วยกันมันก็ยังไม่เสร็จ ผมไม่อยากอึดอัดไปมากกว่านี้เเล้วนะ"



"จองกุก"



"ผมว่าเรามาร่วมมือกันทำงานนี้ให้ดีที่สุดเพื่อตอบแทนพี่ซอกจินกันดีกว่า ผมรู้ว่าพี่เขาทุ่มกับโปรเจคนี้ขนาดไหน เขาต้องการทำให้งานออกแบบนี้ของเขาออกมาดีที่สุด"



"เรามาสร้างมันไปด้วยกันเพื่อพี่ซอกจินกันนะครับคุณแทฮยอง"จองกุกเอ่ยพลางยืนมือออกมา



"ขอบคุณจริงๆนะจองกุกขอบคุณ"คิมแทฮยองเอ่ยขอบคุณไม่หยุดปากก่อนจะยื่นมือไปจับมือของอีกฝ่ายที่รออยู่เเล้ว







'นี่คงเป็นสิ่งที่พี่จินอยากเห็นใช่มั้ยครับ กุกกับคุณแทฮยองเราไม่ทะเลาะกันเเล้วนะครับ เราจะทำงานที่ค้างไว้ให้เสร็จนะครับ พี่ไม่ต้องห่วงหรือรู้สึกแย่อะไรอีกเเล้วนะ หลับให้สบายนะครับพี่ซอกจินของกุก'








'พี่จินครับ จองกุกกับผมเราดีกันเเล้วนะ อยากให้พี่อยู่ตรงนี้กับพวกเราจัง ขอโทษสำหรับความงี่เง่าที่ผ่านมานะครับแต่ทุกคำที่ผมพูดว่ารักพี่น่ะผมหมายความตามนั้นจริงๆนะครับ แทรักพี่นะครับพี่จิน'










บางทีความรักก็ยากที่จะเข้าใจและในบางสถานการณ์ก็มักจะทำให้เราต้องตัดสินใจที่จะเลือก อย่างเช่นรักสามเศร้าในครั้งนี้ คุณต้องตัดสินใจเลือกใครสักคนถ้าหากว่าไม่เลือกหรือเลือกไม่ได้แล้วนั้นคนที่เจ็บอาจไม่ได้มีเเค่คุณ แต่อาจเป็นเขาอีกสองคนด้วยก็ได้...

























**Talk**  

สวัสดีจ้า อยู่ดีๆก็มาลงตอนใหม่เฉยเลยเรื่องเก่ายังไม่ทันจบ555 เรากำลังเเต่งอยู่นะค้าา แต่พอดีฟังเพลงนี้เเล้วพล็อตก็ลอยเข้ามาในหัวเลยก็เลยเเต่งสนองนี้ดตัวเองซะหน่อย เป็นไงบ้างสนุกกันมั้ยเอ่ย ยังไงก็คอยติดตามเเล้วก็เป็นกำลังใจให้ไรท์คนนี้กันด้วยนะค้าา 1คอมแมนท์=1กำลังใจของไรท์เด้อ ส่วนวันนี้ไรท์คงต้องขอตัว บายนะค้า เอนจอยรีดดิ้งค่ะรีดทุกคน><                                                                 












































ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 13 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

60 ความคิดเห็น

  1. #29 Jinmm92 (@samsung127898) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 11 สิงหาคม 2561 / 00:05
    ไรท์แต่งดีมากๆเลยค่ะ ไม่เคยอ่านฟิคเรื่องไหนแล้วร้องไห้หนักขนาดนี้เลยแง ㅠㅠ
    #29
    1
    • #29-1 nanny_wira (@vira_nanny) (จากตอนที่ 11)
      17 สิงหาคม 2561 / 19:33
      ขอบคุณนะค้าาาา
      #29-1
  2. #22 Kim_SeokJin1992 (@Kim_SeokJin1992) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 24 เมษายน 2561 / 19:17
    ไรท์อ่าจบแบบหักมุมหน่อยก็ด้ายยยยยย~~~ ไม่จำเป็นต้องให้นางเอกตามเอ็มวีเพลงเลย เศร้าาาาาาTT
    #22
    0
  3. #21 snow_DoubleJ (@Snow_JJ) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 24 เมษายน 2561 / 14:44
    อ่านไปร้องไปเลยอะงือออ ปกติเป็นคนร้องไห้ยากมากก ดูหนังเศร้าแค่ไหนก็ไม่ร้อง ฮื่ออ อินมากก // ไรท์สู้นะคะฟิคดีมากทำเราอิน 555
    #21
    1
    • #21-1 nanny_wira (@vira_nanny) (จากตอนที่ 11)
      30 กรกฎาคม 2561 / 19:35
      ขอบคุณมากค่าาา>3<
      #21-1