[Fic BTS] SF/OS Love Diary [#kookjin/Other]

ตอนที่ 10 : [SF] Coffee : 4 [END] #kookjin ft.hopega

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 290
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 15 ครั้ง
    9 พ.ค. 61






ตอนจบ : Forever or not?






"แฮ่กๆ"เสียงหอบหายใจดังขึ้นเรื่อยๆ จนมาหยุดอยู่ที่บริเวณประตูหน้าสนามบินใหญ่ ร่างสูงไม่รอช้ารีบวิ่งเข้าไปข้างในทันที



'บ้าเอ้ย นี่เที่ยงเเล้วเหรอเนี่ย ขอให้เครื่องดีเลย์เถอะได้โปรด พี่จินพี่จะมาทิ้งผมไปแบบนี้ไม่ได้นะ'เขาวิ่งไปเรื่อยๆอย่างไร้จุดหมาย เขายอมรับเลยว่าที่รีบวิ่งมานี่ไม่ได้รู้อะไรเลย ในหัวเขาคิดเเค่ว่าเขาต้องมาหาพี่จิน คนที่เขารักเพียงอย่างเดียวเท่านั้น ต่อให้เหนื่อยเเค่ไหนเขาก็ยอม



เด็กหนุ่มวิ่งไปเรื่อยๆจนเจอเข้ากับกระดานเส้นทางการเดินทางอันใหญ่ เขาจึงตัดสินใจหยุดดูก่อนจะพบว่า



"นี่ นี่เรามาไม่ทันเหรอ"สิ่งที่เขาพบคือมีเพียงไฟล์ทเดียวเท่านั้นที่ออกไปเมื่อเที่ยงและตามตารางคือเครื่องได้ออกไปแล้ว เขาทรุดลงตรงนั้นทันทีที่ได้พบกับความจริงที่เเสนโหดร้าย



"ฮึก
ได้โปรดพี่จิน อย่าทิ้งผมไปเลยนะ ไหนพี่เคยบอกจะอยู่กับผมตลอดไปไง ทำไมพี่ผิดสัญญากับผมอะ ฮือ"ร่างสูงร้องไห้ออกมาอย่างไม่อายใคร



"เฮ้ยนั่นไงจองกุก ไปเร็วโฮป"เสียงของมินยุนกิที่ดังเเว่วๆมาจากทางด้านซ้ายมือก็ไม่ได้ทำให้เขาหันไปสนใจเเต่อย่างใด ในหัวเขาตอนนี้มันขาวโพลนไปหมด รู้สึกเหมือนกับมีคนผลักเขาลงจากตึกอย่างไรอย่างนั้น แค่คิดว่านับเเต่นี้จะไม่ได้เจอพี่ชายหน้าหวานอีกเเล้วมันก็ทำให้เขารู้สึกโหวงไปทั้งใจ มันเบลอไปหมด สับสนอย่างบอกไม่ถูก



"อ้า ไม่ทันเหรอเนี่ย กุกแกโอเคมั้ย"สิ้นเสียงที่พี่ชายเอ่ยถามเขาก็โผเข้ากอดเอวสอบแล้วร้องไห้ออกมาทันที



"ฮืออ พี่ ฮึก พี่จินทิ้งผมไปแล้ว เขาไปแล้วจริงๆอะพี่โฮป ฮือ"จองกุกร้องไห้ออกมาอย่างหนัก จองโฮซอกได้เเต่กอดปลอบน้องชายอยู่อย่างนั้นเพราะตั้งเเต่ที่เขาได้เจอกับจองกุกเขายังไม่เคยเห็นจองกุกร้องไห้ขนาดนี้มาก่อนเลย จองกุกเป็นเด็กที่เข้มเเข็งมาก ไม่ค่อยจะร้องไห้ออกมามากนักหรอก เว้นเเต่จะเป็นเรื่องที่สำคัญมากจริงๆ เขากล้าพูดเลยว่าคนหน้าหวานผู้เป็นเพื่อนกับมินยุนกินั้นสำคัญสำหรับจองกุกมากจริงๆ และเขาก็ยอมรับเลยว่าไม่รู้ว่าจะรับมือกับสถานการณ์ตรงหน้านี้ยังไง เขารู้เพียงเเค่ต้องกอดปลอบเจ้าน้องชายคนนี้ไว้ให้นานที่สุด



"ไม่เป็นไรน้า กุกของพี่ ไม่ร้องนะไม่ร้อง"



"ฮึก พี่ขอโทษนะกุก พี่พามาไม่ทันอะ"เสียงแฟนตัวเล็กที่ยืนอยู่ด้านหลังทำให้เขาต้องหันไปปลอบ



"ไม่เป็นไรหรอกครับพี่กิ ผมรู้ว่าพี่พยายามทำดีที่สุดแล้ว ผมต้องขอบคุณพี่มากกว่า เพราะถ้าพี่ไม่มาบอกพวกผมเรื่องนี้น้องผมคงเข้าใจพี่ซอกจินผิดไปอีกนานเลย"โฮซอกเอ่ยเสียงนุ่ม



"ฮึก"คนตัวขาวสะอื้นฮักก่อนจะเงยหน้าขึ้นมาเพื่อไล่น้ำตา แต่จังหวะนั้นเอง...



"..."มินยุนกิรีบขยี้ตาเพื่อไล่น้ำตาออกไปจากดวงตาของตนก่อนจะเพ่งมองไปด้านหน้าที่บัดนี้มีใครบางคนกำลังเดินมา



"กุก จองกุก"



"ฮึก ฮือ"จองกุกยังคงร้องไห้ออกมาโดยไม่สนใจเสียงเรียกของยุนกิเลยเเม้เเต่น้อย



"จองกุก ไอ้บ้ากุก นั่น..นั่นจิน"มินยุนกิเอ่ยก่อนจะชี้ไปด้านหน้าของตน เรียกให้สายตาของจองโฮซอกมองตามไปแล้วเขาก็พบเข้ากับบางอย่างที่ทำให้เขาถึงกับเบิกตากว้าง....



"ฮึก พี่จะมาโกหกผมเพื่ออะไรอะพี่กิ ฮือ พี่จิน ฮึก พี่จินเขาไปแล้วพี่ได้ยินมั้ย พี่เขาทิ้งพวกเราไปแล้ว ฮือ"



"ใครบอกกันล่ะว่าพี่จะทิ้งเราไปอะหื้ม"เสียงหวานอันคุ้นเคยดังขึ้นเรียกให้สายตาของจอนจองกุกมองตามไปได้ไม่ยาก



'ไม่จริงหน่า ก็ในเมื่อ...'จองกุกคิดพลางนิ่งค้างไป



"อ้าว ใครบอกล่ะว่าพี่จะไปไหนหื้มจองกุก"คิมซอกจินเอ่ย ร่างสูงลุกขึ้นพร้อมกับมองหน้าพี่ชายหน้าหวานสลับกับตารางนั่นอย่างงุนงง



"ไอ้จินนี่ แก แกไม่ได้ไปกับพ่อกับเเม่เเกเหรอ ไหนป้าลีบอกกับฉันว่า.."คนตัวขาวเอ่ยถามเมื่อปัดน้ำตาที่อาบหน้าเมื่อครู่จนหมดสิ้น



"อืม ตอนเเรกก็ว่าจะไปจริงๆนั่นเเหละ แต่ไปๆมาๆฉันทิ้งใครบางคนไว้ที่นี่ไม่ได้หรอก"คนหน้าหวานเอ่ยพลางเบนสายตามาทางจองกุก



"อืม งั้นโฮปเราไปกันดีกว่าๆ"ยุนพิกระซิบกับแฟนหนุ่มก่อนจะมองไปที่เพื่อนหน้าหวานกับเด็กหนุ่ม



"ครับๆ"



"กุกเดี๋ยวพี่กับพี่กิไปหาไรกินก่อนละกัน เคลียร์กันให้เรียบร้อยล่ะ พี่ซอกจินก็ด้วยนะครับ มีอะไรก็บอกน้องผมหน่อยเถอะ มันจะเป็นบ้าตายเเล้วครับพี่55"เสียงโฮซอกเอ่ยเรียกรอยยิ้มจากใบหน้าหวานได้เป็นอย่างดี จากนั้นพี่ทั้งสองก็เดินไปตามที่ว่าจริง และนั่นทำให้มันเกิดความเงียบขึ้นระหว่างเขาเเละพี่ชายหน้าหวาน



"ไงกุกกี้ คือจะให้พูดไงดีอะ"พี่จินเอ่ยก่อนจะยกมือขึ้นมาเกาหัวเเกรกเเก้เก้อ



"..."



"อย่าเงียบสิพี่ใจไม่ดีนะ โกรธพี่มากเลยเหรอ"ร่างโปร่งหงอยลงทันทีที่เด็กหนุ่มตรงหน้ายังคงนิ่งอยู่



"เฮ้อ พี่ขอโทษจองกุก พี่ไม่ได้อยากทำแบบนั้นนะ แต่คือ.."



"พี่ไม่ต้องไปไหนเเล้วใช่มั้ย"ร่างสูงถามเสียงนิ่ง



"เอ่อ..อื้ม ใช่ พี่ตัดสินใจว่าจะไม่ไป"



'พอจองกุกโหดก็น่ากลัวเหมือนกันเเหะ ฮือTTง้อยากเเน่เรา'คิมซอกจินคิดก่อนจะมองไปที่เด็กหนุ่มอย่างหวาดๆ



มือหนาเอื้อมมือไปคว้ามือนุ่มก่อนจะลากร่างโปร่งไปทันที



"เดี๋ยวๆ จองกุกนี่จะพาพี่ไปไหนล่ะ เเล้วกระเป๋าพี่..."



"เดี๋ยวผมให้พี่โฮปกับพี่กิมาเอาให้"ยังไม่ทันที่คิมซอกจินจะได้เอ่ยจบเด็กหนุ่มก็เอ่ยเเทรกขึ้นมาทันที เอาซะร่างโปร่งถึงกับไม่กล้าที่จะเถียงอะไรออกมาอีกเลย เดินมาจากบริเวณนนั้นไม่มากก็เจอทั้งมินยุนกิและจองโฮซอกยืนอยู่ด้วยกัน



"อ้าวไมเคลียร์กันเสร็จเร็วจัง"ยุนกิเอ่ยถามทันทีที่เห็นทั้งสองกำลังเดินมา



"คือ..."ซอกจินกำลังจะตอบแต่..



"พี่กิผมขอยืมรถพี่หน่อยสิ"จองกุกเอ่ยเสียงนิ่ง ทุกคนได้เเต่ยืนนิ่งเพราะไม่มีใครเคยเห็นจองกุกในโหมดนี้กันซักเท่าไหร่ ยุนกิค่อยๆล้วงมือไปหยิบกุญเเจในกระเป๋ากางเกงก่อนจะส่งให้เด็กหนุ่มอย่างว่าง่าย



"ขอบคุณมากครับพี่"จองกุกเอ่ยก่อนจะลากเจ้าของมือนุ่มให้เดินตามโดยที่ไม่ได้พูดอะไรเลย



"พี่กิ น้องผมมันจะทำอะไรวะพี่ ผมงงนะเนี่ย ไม่เคยเจอมันลุคนี้อะ"เสียงของโฮซอกเอ่ยปลุกยุนกิขึ้นจากความมึนงงเมื่อครู่



"เออนั่นดิ แต่เดี๋ยวนะ ฉันว่าฉันควรต้องถามนายมากกว่านะว่าน้องนายจะทำอะไรเพื่อนฉันมั้ย เฮ้อ"ยุนกิถอนใจพลางมองตามสองคนนั้นไปจนสุดสายตา














ทางด้านอีกสองคนที่คนตัวขาวนึกห่วงนั้น...



"น..นี่นายจะพาพี่ไปไหนอะกุก พี่กลัวนะเนี่ย"ซอกจินเอ่ยด้วยน้ำเสียงหวาดๆ ก็เขาเคยเจอกับเด็กหนุ่มโหมดนี้ซะที่ไหนกันเล่า



"..."จองกุกยังคงเงียบ นี่ไม่ใช่ครั้งเเรกที่คนหน้าหวานเอ่ยถามร่างสูงข้างๆนี้หรอกนะเเต่จองกุกน่ะไม่เคยตอบเขาเลยต่างหาก ทั้งสองนั่งเงียบกันไปตลอดทางจนจอนจองกุกเลี้ยวรถเข้ามาในสถานที่เเห่งหนึ่ง



"เอ่อ นี่มันสวนเมื่อวานที่เรามานั่งพักกันนี่"ซอกจินเอ่ยออกมาพลางมองไปรอบๆ



"ลงจากรถเเล้วตามผมมาครับ"ร่างสูงเอ่ยเสียงนิ่งทำให้คนหน้าหวานต้องทำตามอย่างเสียมิได้ ก็เขายังมีความผิดอยู่น่ะสิจะเถียงก็คงไม่ได้



ซอกจินเดินตามหลังจองกุกมาเรื่อยๆจนถึง...



"นั่งลงครับ"เด็กหนุ่มเอ่ยสั่งคนพี่



"เอ่อ อื้ม"ซอกจินนั่งลงบนม้านั่งอย่างว่าง่ายมันคือ ม้านั่งตัวเดิมกับที่จองกุกพาเขามาเมื่อวาน ม้านั่งตัวเดิมกับที่จองกุกสารภาพรักกับเขา



"ทีนี้เล่ามาครับ"จองกุกเอ่ยพลางจ้องใบหน้าหวาน



"โอเค คืองี้..."





"จองกุกเราไปดูตรงนู่นกัน"ซอกจินเอ่ยก่อนจูงมือเด็กหนุ่มไปทางร้านแผงลอยหนึ่ง และอยู่ดีๆคิมซอกจินก็รู้สึกถึงเเรงสั่นภายในกระเป๋ากางเกงเขาจึงหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมาดู



'คุณพ่อ'



"จองกุกพี่ไปรับโทรศัพท์แปปนะเดี๋ยวมาๆ"ซอกจินเอ่ยกับร่างสูงที่มาด้วย



"ครับๆ ผมรออยู่นี่นะ"ได้ยินดังนั้นเเล้วซอกจินจึงเดินออกมาจากบริเวณนั้นเล็กน้อยก่อนกดรับสาย



"ฮัลโหลครับพ่อ มีอะไรหรือเปล่าครับ"



'พ่อจะโทรมาบอกเราว่าพรุ่งนี้เราต้องไปฝรั่งเศสกับพ่อกับเเม่นะ แล้วก็ไม่ต้องปฏิเสธด้วย ไม่ว่ายังไงลูกก็ต้องไปกับพ่อกับเเม่นะจิน พ่อกับเเม่ทิ้งลูกไว้ที่นี่คนเดียวไม่ได้หรอก'คิมซอกจินนิ่งไปทันทีที่ได้ฟังจุดประสงค์ของปลายสาย



"..."



'งั้นสรุปตามนี้นะจิน เดี๋ยวรีบกลับมาดูข้าวของของเราด้วยล่ะเผื่อป้าลีเเกจัดไม่ครบ'



"ไม่ไปไม่ได้เหรอครับพ่อ"ร่างโปร่งเอ่ยเสียงเเผ่ว



'จินลูก พ่อกับเเม่ทิ้งเราไว้ที่นี่คนเดียวไม่ได้ ใครจะดูเเลเราล่ะ พ่อกับเเม่ก็เป็นห่วงเรานะ จินเองก็ไม่มีเเฟนมาคอยดูเเลสักทีหลังจากที่เลิกกับคิมนัมจุนนั่น ไปกับพ่อกับเเม่เถอะนะลูก'



"..."คิมซอกจินนิงไปอย่างใช้ความคิด เขาไม่อยากไปเลยเพราะตอนนี้เขาได้รู้อะไรบางอย่างเกี่ยวกับความรู้สึกของตัวเองเเล้ว ตอนนั้นเขาไม่เคยกล้าเปิดใจให้ใครหลังจากที่เลิกกับผู้ชายใจร้ายที่ชื่อว่าคิมนัมจุนเเต่ตอนนี้เขาคิดว่าเขากำลังตกหลุมรักเด็กหนุ่มคนนั้น เขารักจอนจองกุก




'นะลูกจิน'เขาควรเลือกอะไรล่ะระหว่างทำตามหัวใจของตัวเองเเล้วขัดใจพ่อกับเเม่หรือทำตามใจพ่อกับเเม่แต่ต้องอยู่เหมือนตายทั้งเป็น



"ผม.."



'...'



"ผมไปก็ได้ครับ"เขาไม่อยากทำให้บุพการีที่ตนรักทั้งสองต้องรู้สึกทุกข์ใจเขาจึงเลือกทำเช่นนี้ จองกุกพี่ขอโทษ



'ดีมากจิน งั้นอย่าลืมกลับมาเช็คของอะไรให้เรียบร้อยด้วยล่ะลูก อย่าลืมนะเราจะไม่ได้กลับมาที่นี่อีก'เสียงทุ้มของพ่อเอ่ยไม่ได้เข้าสมองของคิมซอกจินสักเท่าไหร่เพราะตอนนี้เหมือนใจของเขาได้ลอยหายไปแล้ว เขาแทบอยากจะร้องไห้ออกมาเสียตรงนั้นแต่กกลั้นเอาไว้ ร่างโปร่งผินหน้าไปทางเด็กหนุ่มที่ยืนรออยู่ จอนจองกุกยังคงยิ้มอย่างสดใสพลางโบกมือมาให้กับเขา เขาก้มหน้าลงก่อนเอ่ยกับปลายสาย



"ครับพ่อ"ซอกจินเอ่ยก่อนกดวางสายไป ร่างโปร่งยืนนิ่งก่อนจะทำหน้าตาให้สดใสก่อนเดินตรงไปหาเด็กหนุ่มที่ยังรอเขาอยู่...






"นี่เเหละที่พี่จะบอก พี่ขอโทษนะจองกุกที่จะทิ้งนายไปอะ พี่ ฮึก พี่เสียใจจริงๆ"คนหน้าหวานเอ่ยก่อนที่น้ำตาจะค่อยๆไหลลงมาอาบเเก้มนุ่ม เด็กหนุ่มเห็นดังนั้นจึงค่อยๆยื่นมือหนาไปเช็ดน้ำตาที่ไหลลงมานั่นเบาๆ



"แล้วทำไมพี่กลับมา คือ ผมหมายถึงทำไมพี่ถึงไม่ไป"



"พี่ทิ้งเราไม่ได้หรอกนะ"



"คืออาจฟังดูแย่ ทั้งๆที่พี่ทำให้เราเสียใจแท้ๆเเต่กลับมาพูดแบบนี้ แต่พี่สาบานเลยนะว่าพี่ไม่เคยอยากทิ้งเราไป"ซอกจินพูดซ้ำไปซ้ำมาจนร่างสูงดึงคนขี้เเยเข้ามาในอ้อมอก จองกุกกอดซอกจินอย่างนั้นสักพักก่อนที่ซอกจินจะเอ่ยทำลายความเงียบขึ้นมา



"น..นายโกรธพี่หรือเปล่า ที่พี่..เอ่อ..ที่พี่ปฏิเสธนายเมื่อวาน"ซอกจินเอ่ยถามอย่างกล้าๆกลัวๆ ก็จองกุกเล่นเดี๋ยวดีเดี๋ยวร้ายเเบบนี้มันน่ากลัวนี่นา อีกอย่างเขาก็ไม่เคยเจอเด็กหนุ่มในลุคนี้ด้วยเลยยิ่งรับมือไม่ได้เข้าไปใหญ่



"ผมไม่โกรธพี่เรื่องนั้นหรอกครับ ผมโกรธที่พี่มีอะไรเเล้วไม่บอกผมมากกว่า"จองกุกเอ่ยพลางมองใบหน้าหวานอย่างงอนๆ



"พี่ข.."



"ถ้าจะพูดว่าขอโทษอีกก็พอเถอะครับ พี่พูดมาตั้งเเต่บนรถเเล้วนะ ผมเบื่อที่จะฟังเเล้ว"



"อื้มพี่เข้าใจ"ซอกจินก้มหน้าลงอย่างรู้สึกผิด



"..."



"เเต่พี่อยากขอให้นายฟังพี่หน่อยนะ"ซอกจินเงยหน้าขึ้นก่อนจะเอ่ยขึ้นมา



"..."



"พี่รู้ว่านายอาจโกรธพี่มาก ทั้งเสียใจ ผิดหวังหรืออะไรก็ตามที่พี่ทำให้นายต้องรู้สึกแย่ พี่ขอโทษนะ"และในขณะที่จองกุกจะเอ่ยปากซอกจินก็เอ่ยขัดขึ้นทันที



"พี่รู้ว่านายเบื่อกับคำขอโทษของพี่เเล้ว แต่ช่วยฟังมันหน่อยเถอะนะเพราะพี่ไม่รู้จะชดใช้ความรู้สึกที่เสียไปของนายยังไง"



"..."




"สิ่งที่พี่ทำได้ตอนนี้ก็คือขอโทษนายนั่นเเหละ ได้โปรดอย่ารำคาญกันเลยนะ"ซอกจินเอ่ยอย่างอ้อนวอน



"พี่รู้ว่าเมื่อวานนายเสียใจมากที่พี่ทำแบบนั้นกับนาย"



"..."



"แต่รู้มั้ยว่ายิ่งนายเสียใจมากเท่าไหร่พี่ยิ่งเจ็บกว่านายเป็นร้อยเท่าเลยนะ ยิ่งพี่เห็นน้ำตาของนายถึงแม้มันจะไม่ไหลออกมาเเต่เเววตานายมันดูเจ็บปวดมากกับสิ่งที่พี่ทำ ขอโทษนะที่วิ่งหนีนายออกมาแบบนั้น มันเเย่มากเลยใช่ไหมล่ะ"



"แต่วันนี้พี่ขอโอกาสเเก้ตัวกับนายหน่อยนะ เมื่อวานที่นายถามพี่ว่าเราจะรักกันได้ไหม"



"..."



"พี่ตอบนายว่ามันไม่มีวันเป็นไปได้เพราะพี่ไม่อยากทำให้นายเสียใจใช่ไหม"



"..."จองกุกยังคงนิ่งเพื่อรอฟังคนหน้าหวาน



"ที่พี่บอกไปแบบนั้นนายก็คงรู้แล้วว่ามันเป็นเพราะพี่จะไม่ได้อยู่กับนายอีกเเล้ว แต่พี่ไม่เคยลืมสัญญาของเรานะ สัญญาวันนั้นน่ะพี่ยังจำได้ตลอดเลย"



"พี่เคยสัญญาว่าพี่จะไม่ทิ้งนายวันนี้พี่ทำได้เเล้วนะ ตอนเเรกพี่คิดว่าพี่ต้องเป็นคนผิดสัญญาเองซะเเล้วทั้งๆที่พี่เป็นคนขอคำสัญญานั่นเอง"



"..."



"ขอบคุณมากนะจองกุกที่รักษาสัญญานั้นมาตลอด ไม่ว่าจะเพราะอะไรเเต่ก็ขอบคุณมากจริงๆนะ"



"วันที่พี่ไม่มีใคร วันที่โลกของพี่มันเริ่มสลายวันที่นัมจุนบอกเลิกพี่นายรู้ไหมว่ามันเเย่มากเเค่ไหน พี่กลั้นน้ำตาพวกนั้นไว้ไม่อยู่เลยล่ะ"



"แต่รู้ไหมอยู่ดีๆนายก็เดินเข้ามาแอบฟังพี่คุยโทรศัพท์ซะนี่ ถ้าพี่ไม่ทักนายก็คงไม่เอากาเเฟเเก้วนั้นมาให้พี่สักที แต่ที่ทำให้พี่งงก็คือนายเดินเข้ามาเเล้วก็ให้ผ้าเช็ดหน้าผืนนั้นกับพี่ ตอนนั้นพี่ทั้งงงทั้งตกใจมากเลยนะว่าเรารู้จักกันด้วยเหรอนายถึงต้องมาทำดีกับพี่ แต่พี่เองก็ไม่เข้าใจตัวเองเหมือนกันที่ยอมให้นายเข้ามาในชีวิตง่ายขนาดนั้น พี่รู้เเค่ว่าอยู่กับนายเเล้วรู้สึกปลอดภัยดี"



"..."



"แต่โลกมันดันกลมทำให้นายเป็นน้องชายของโฮซอกแฟนของไอ้กิมัน นั่นทำให้เราได้รู้จักกันมากขึ้น สนิทกันมากขึ้น และมันทำให้นายเข้ามาในโลกของพี่ได้ง่ายขึ้น"



"พี่ไม่รู้หรอกว่าตั้งเเต่เมื่อไหร่ แต่ทุกครั้งพี่จะคิดถึงนายเสมอ อยากคุย อยากเล่นอยากเเกล้งนาย รู้ไหมตอนเเกล้งนายน่ะสนุกมากเลยนะ55"



"..."



"นายทำให้พี่รู้สึกดีจนลืมที่จะนึกถึงเรื่องที่พี่เคยเสียใจเรื่องนัมจุน ตอนที่พี่อยู่กับนาย สายตาพี่ก็เห็นเเค่นาย พี่ไม่เคยคิดถึงคนอื่นเลย แปลกดีเนอะทั้งๆที่พี่พึ่งเลิกกับนัมจุนเเท้ๆแต่พี่กลับรู้สึกดีกับนาย"



"ตอนนั้นพี่ตบตีกับความรู้สึกตัวเองบ่อยมากเลยล่ะ เคยอยากลองหนีหน้านายไปนะแต่ก็ทำไม่ได้สักที พี่นี่เเม่งโคตรใจอ่อนเลย"



"..."จองกุกยังคงนิ่งเพราะนี่เป็นครั้งเเรกเลยมั้งที่ซอกจินยอมพูดความรู้สึกของตัวเองกับเขา



"รู้ไหมตอนที่นายสารภาพรักกับพี่เมื่อวานพี่อึ้งมากนะ ไม่คิดเลยว่าเจ้าเด็กฟีตัสหน้ากระต่ายนั่นจะเป็นนาย โชคชะตานี่โคตรเล่นตลกกับเราเลยเนอะ"



"นอกจากอึ้งเเล้วมากกว่านั้นคือพี่ดีใจมากรู้ไหม พี่ดีใจมากที่เรารู้สึกเหมือนกันแต่พอพี่รู้ว่าวันพรุ่งนี้พี่จะไม่ได้อยู่กับนายเเล้วมันก็เจ็บมากเลยล่ะ"



"พี่เจ็บมากตอนเห็นเเววตาตัดพ้อของนาย แต่พี่คิดว่ามันคงดีที่สุดเเล้วที่จะปล่อยนายไปไม่ให้มาจมปลักอยู่กับคนผิดสัญญาอย่างพี่"



"ทำไมพี่ถึงตัดสินใจเเทนผมล่ะ"ในที่สุดจองกุกก็เอ่ยออกมาพลางสบตากับคนหน้าหวาน



"..."



"ทำไมพี่ถึงตัดสินใจเเทนผมว่าผมไม่ควรรักกับพี่ ทำไมถึงต้องผลักไสผมไปหาคนอื่นด้วย"ร่างสูงเอ่ยอย่างตัดพ้อ



"พี่ขอโทษนะกุก พี่เเค่คิดว่ามันดีที่สุดสำหรับเราสองคนเเล้ว"



"แล้วมันดีไหมล่ะครับ"



"งื้อกุกอย่างอนพี่สิ ง้อนะง้อๆ"คนพี่เอ่ยเสียงหวาน



"..."จองกุกสะบัดหน้าหนีอย่างงอนๆ จริงๆเขาไม่ได้งอนอะไรพี่ชายหน้าหวานหรอก แค่อีกคนพูดขนาดนี้เขาก็หายโกรธแล้วเเหละความรู้สึกที่ยังเหลือคงเป็นอยากเเกล้งเอาคืนมากกว่า



"กุกกี้อ่าาาา"ซอกจินเอ่ยพลางเอาหัวมาถูกกับเเขนเเกร่งอย่างอ้อนๆ



"ผมจะหายงอนพี่ก็ต่อเมื่อ..."จองกุกเอ่ยก่อนจะหันมาทางพี่ชายหน้าหวาน



"เมื่ออะไรเหรอ"ซอกจินเอ่ยถามตาใส



"เมื่อพี่บอกว่าพี่รู้สึกยังไงกับผม"



"โหแค่นี้เองไม่เห็นยากเลย พี่ก็รักนายไงจองกุกกี้ของพี่"



"..."



"ทำไมอะ หน้าเเดงเลยอ่อ เขินพี่อะดิ คิคิ"ซอกจินเอ่ยล้อเด็กหนุ่มที่โอบตนอยู่อย่างนึกสนุก



"โอ้ยพี่ก็รู้นี่จะล้อเพื่ออ"จองกุกเอ่ยพลางเอามือปิดหน้า



"555"ซอกจินเอ่ยหัวเราะออกมา



"นี่เเหนะเเกล้งผมเหรอพี่จิน"จองกุกจี้เอวบางอย่างหมั่นเขี้ยว



"555 โอ้ยกุก 555พอเถอะ"ซอกจินขำออกมาทันที ก็จองกุกรู้ว่าเขาบ้าจี้น่ะสิ รู้งี้ไม่น่าให้รู้เลยจริงๆ หลังจากทั้งสองเล่นกันเสร็จความเงียบก็เข้าปกคลุมอีกครั้งเพียงเเต่ตอนนี้มันต่างจากบรรยากาศภายในรถที่มีเเต่ความอึดอัดแต่บรรยากาศตอนนี้ช่างดูมีความสุขเพราะรอยยิ้มที่คนทั้งสองมีให้กันมันดูทั้งสดใสและมีความสุขจริงๆ



"ต่อไปนี้สัญญานะครับว่ามีอะไรต้องบอกกันอะ"จองกุกจับมือนุ่มไว้พลางเอ่ยออกมา



"อื้ม สัญญาเลยจะบอกให้หมดทุกเรื่องเลย"



"แล้วที่พี่บอกว่าจะเเก้ตัวเรื่องเมื่อวานที่ปฏิเสธผมนี่คือยังไงดีครับ"จองกุกเอ่ยพลางจ้องลึกเข้าไปในตาคู่สวย



"พี่จะขอเเก้ตัวโดยที่..."ซอกจินเว้นวรรคไปครู่หนึ่งก่อนจะโน้มตัวไปกระซิบข้างใบหูหนาเบาๆ



"คบกับพี่นะกุกกี้"ร่างโปร่งค่อยๆถอยตัวออกมาทันทีหลังพูดจบ



"เฮ้ ควรเป็นผมนะที่พูดประโยคนั้นน่ะ"จองกุกโวยขึ้นทันทีที่โดนคนหน้าหวานเเย่งซีนชิงตัดหน้าเเบบนี้



"555จะใครพูดก็ช่างเถอะน่า เอาเป็นว่าเราคบกันนะ มาเป็นโลกอีกครึ่งใบให้พี่นะจองกุก"











"โหน้ำเน่ามากอะพี่จิน555"



"ฮ่วย จะหวานหน่อยก็ไม่ได้ขัดเป็นสก๊อตไบท์เลยเจ้าเด็กบ้า"ซอกจินหน้ามุ่ย



"555ตกลงครับ ตอนนี้เราเป็นโลกอีกครึ่งใบของกันเเละกันเเล้วนะครับ ผมสัญญาเลยว่าผมจะดูแลโลกแสนสวยใบนี้ให้ดีที่สุดนะ"จองกุกพูดพลางเกลี่ยแก้มนุ่มเบาๆ













"ย่าห์!!!! สวยอะไรเล่าพี่ต้องหล่อต่างหากอย่ามามั่วนะ"



"โอ้ย!!!พี่ก็ขัดผมเหมือนกันนั่นเเหละพี่จิน คู่เรานี่พอจะหวานก็หวานไม่สุดเนอะ555"



"เออจริง มันแปลกๆอะ555"



"เออว่าเเต่ทำไมพ่อกับเเม่พี่ถึงยอมให้พี่อยู่ล่ะครับ ตอนเเรกจะให้ไปท่าเดียวเลย"



"ก็..."










"
ไปเถอะลูกซอกจิน"คุณนายคิมว่าก่อนจะจับเเขนของลูกชายแล้วพากันเดินตรงไปยังเกท ซอกจินหันมามองข้างหลังอีกทีราวกับกำลังมองหาใครอยู่แต่เขาก็ถอนหายใจออกมาก่อนเดินต่อ และในจังหวะที่กำลังจะเดินถึงประตูเกทนั่นเอง..



"พ่อครับเเม่ครับ"



"หื้มว่าไงลูกจิน"คุณคิมและภรรยาหันมามองลูกชายอย่างสงสัย



"พ่อบอกว่าที่ผมต้องไปกับพี่กับเเม่เพราะผมจะไม่มีใครดูเเลใช่ไหมครับ"



"ก็ใช่น่ะสิ แฟนเราก็ไม่มี ใครจะคอยดูเเลเราล่ะหื้ม"



"แล้วถ้าผมบอกว่าผมจะมีเเฟนมาดูเเลผมล่ะครับ"



"หื้ม/อะไรนะ"ผู้ใหญ่ทั้งสองพูดออกมาเเทบจะพร้อมกัน



"หมายความว่ายังไงตาจิน นี่ลูกมีเเฟนอยู่เหรอ เเล้วทำไมไม่บอกพ่อกับเเม่หื้ม"คุณนายคิมเอ่ย



"ยังหรอกครับ ยังไม่ใช่แฟน แต่ถ้าพ่อกับเเม่ยอมให้ผมอยู่ที่นี่ต่อ รับรองเลยครับผมหาลูกเขยให้พ่อกับเเม่ได้เเน่"ซอกจินเอ่ยเสนอ



"แล้วคนนั้นเขาเป็นใครล่ะ เป็นคนดีหรือเปล่าก็ไม่รู้"คุณคิมเอ่ยอย่างกังวล



"ดีครับ ดีเเน่ๆ ถ้าไม่ดีจริงจินไม่รักเขาหรอกครับ เเถมเด็กคนเนี้ยยังเป็นน้องชายของโฮซอกเเฟนไอ้กิมันด้วยนะครับเเม่"



"นี่เขาเด็กกว่าลูกด้วยเหรอเนี่ยตาจิน ตายๆ"คุณคิมเอ่ยก่อนทำท่าจะเป็นลม



"เดี๋ยวนี้นิยมเด็กเหรอเราน่ะ"



"แหมพ่อก็ ไม่ขนาดนั้นหรอกครับ หลังเลิกกับนัมจุนไปก็ได้เขานี่เเหละครับที่อยู่ข้างผมตลอด ถ้าเขาหวังอะไรจากผมจริง ผมคงไม่รอดมาจนถึงทุกวันนี้หรอกครับ"



"..."ผู้ใหญ่ทั้งสองเงียบไปอย่างใช้ความคิด



"แน่ใจนะว่าเขาจะต้องยอมมาเป็นลูกเขยของพ่อกับเเม่น่ะ"



"แน่นอนที่สุดครับ"



"อืม..."ซอกจินมองหน้าบิดาอย่างลุ้นๆ



"อื้มก็ได้ อย่าไปทำตัวเเปลกๆให้เขาไม่อยากมาเป็นลูกเขยพ่อล่ะเข้าใจไหม"คุณคิมเอ่ยพลางลูบหัวร่างโปร่งอย่างอ่อนโยน



"ขอบคุณครับพ่อ ขอบคุณครับ"ซอกจินโค้งขอบคุณบิดาก่อนเอ่ยออกมาไม่หยุด



"โอ้ยพอเเล้วตาจินเดี๋ยวเลือดก็ตกหัวตายพอดี แค่นี้ก็ไม่เต็มอยู่เเล้ว555"คุณนายคิมเอ่ยเเซวลูกชายหน้าหวาน



"โอ้ยเเม่อะ"ซอกจินโอดครวญ



"อ้าวไปได้เเล้ว ต้องเอาลูกเขยมาฝากพ่อกับเเม่ให้ได้นะเข้าใจไหม"มารดาเอ่ย



"แน่นอนเลยครับ โชคดีนะครับพ่อแม่ เดินทางดีๆนะครับ"ซอกจินพุ่งเข้าไปกอดบิดามารดาอย่างมีความสุข ทั้งสามกอดกันอยู่ครู่หนึ่งก่อนที่จะผละออกมา



"พ่อกับเเม่ต้องไปแล้ว อย่าลืมพาเจ้าว่าที่ลูกเขยมาหาพ่อกับเเม่ด้วยล่ะ"



"คร้าบพ่อ สัญญาเลย"ซอกจินเอ่ยพลางยิ้มกว้าง



"ดูเจ้าลูกชายคนนี้สิ ยิ้มหน้าบานเป็นกระด้งเเล้วนั่น ดูเเลตัวเองดีๆนะลูก"



"คร้าบเเม่ แม่ก็เหมือนกันนะครับ"



"ไปกันคุณ เดี๋ยวเจ้าลูกชายตัวดีของเราคงต้องไปหาลูกเขยมาให้เราเเล้วล่ะค่ะ55"



"งึ้ยเเม่อะ"ซอกจินทำหน้ามุ่ย



"ไปๆ โชคดีนะจินลูก พ่อกับเเม่ไปละ"



"ครับ โชคดีครับ"สิ้นประโยคนั้นทั้งคุณคิมเเละภรรยาก็เดินไปยังเกททางเข้าทันทีโดยไม่ลืมหันมาโบกมือลาลูกชายหน้าหวานที่ยืนโบกมือมาให้เช่นกัน...









"ก็ไม่มีอะไรหรอกน่า นายไม่ต้องรู้หรอก"



"อ้าวโธ่ เเล้วก็เงียบไปตั้งนาน"



"ทำไมนายอยากรู้เหรอหื้ม"



"อยากรู้สิครับ ไม่อยากรู้จะถามทำไม พี่นี่ก็ถามแปลกๆ"



"เออครับ แหม่กวนได้ตลอดสิหน่า คิดว่าเป็นเเฟนกันเเล้วจะทำก็ได้ช่ะ"



"คงงั้นมั้งครับ55"



"พี่บอกก็ได้นะ"



"แต่..."



"นั่นไงว่าละ"



"อะไรๆ"



"อะๆ แต่อะไรครับ"



"นายต้องพาพี่ไปกินเค้กก่อนพี่ถึงจะบอกกก"



"โอ้ยพี่กินจนจะเป็นหมูเเล้วนะครับ ยังจะกินอีกเหรอ"



"ย่าห์!!!! นี่นายว่าพี่เหรอ นี่เเหนะๆ"ซอกจินว่าก่อนจะฟาดมือลงไปบนเเขนเเกร่งไม่ยั้ง



"โอ้ยๆ พี่จินเจ็บนะเนี่ย โอ้ยๆ"จองกุกเอ่ยก่อนจะลุกขึ้นเเล้ววิ่งหนีพี่ชายหน้าหวาน



"อย่าหนีนะเจ้าบ้า ย่าห์!!!!!"



















-ผมว่าความรักมันก็เหมือนกาเเฟนั่นเเหละ บางคนที่เลือกกินรสชาติที่ไม่ใช่กับเรามันก็จะขม ไม่อร่อย แล้วก็ไม่อยากกินมันอีกต่อไปก็เหมือนกับความรักนั่นเเหละ ถ้าเรารักกับคนที่ไม่ใช่เราก็คงจะเจ็บหรือเสียใจอยู่ร่ำไปมันอาจพาลทำให้เราอาจจะอยากเลิกมีความรักไปเลยก็ได้ แต่ถ้าเราเลือกกินรสชาติที่ใช่กับเราด้วยเสน่ห์ของมันอาจทำให้เราลืมมันไม่ลงเลยก็ได้ ก็เหมือนกับผมตอนนี้ไง ตอนนี้ผมชักติดกาเเฟที่ชื่อว่าจอนจองกุกนี่จนถอนตัวไปขึ้นเสียเเล้วสิ :) -  ซอกจิน























**Talk**


จบไปแล้วกับเรื่องนี้นะคะ ตอนจบเป็นไงกันบ้างเอ่ยสนุกมั้ยคะ ยังไงก็ติชมคอมเมนท์บอกไรท์คนนี้กันได้เน้อ ไรท์ไม่กัดนะคะ555 เรื่องนี้นับเป็นฟิคเรื่องเเรกที่ไรท์เเเต่งจบเลยนะคะเนี่ย ปกติคิดได้เเต่พล็อตต่อไม่เคยจบสักเรื่องเลย555 แต่ยังไงไรท์ก็ขอบคุณรีดทุกคนที่ติดตามเรื่องนี้มาตั้งเเต่ตอนเเรกนะคะ><














































ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 15 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

60 ความคิดเห็น