Our Memory รูปถ่ายในความทรงจำ

ตอนที่ 8 : Picture 7 I hate when raining, but today I change my mind

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 13
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    3 มี.ค. 60




>จิ้ม<

เพลงประกอบเพื่ออรรถรสในการอ่าน =)

 

Picture 7

“I hate when raining, but today I change my mind”

 

ฉันลืมตาขึ้นก็พบว่าตัวเองกำลังนอนอยู่บนทุ่งหญ้า

“-O-” (อ้าปากค้าง)

เราอยู่ที่ไหนเนี่ย?

ฉันลุกขึ้นปัดฝุ่นที่ก้นตัวเอง ก็เห็นว่าตัวเองกำลังใส่ชุดกระโปรงยาวประมานเข่าสีขาว ตรงขอบปักลิ่มลูกไม้สีทอง เดี๋ยวๆ ชุดอย่างกับหลุดมาจากการ์ตูนดิสนีย์ คิ้วสวยขมวดกันก่อนจะหันไปมองรอบๆ เนินทุ่งหญ้าสีเขียวขจี ดอกไม้หลากสีส่งกลิ่นหอมโชยเบาๆ มาตามสายลม เปลือกตาบางหลับพริ้มพร้อมสูดอากาศบริสุทธิ์เข้าให้เต็มปอด

ฉันเอื้อมมือจะหยิบกล้องถ่ายรูปตามความเคยชิน อ่าว...ไม่มีกล้อง จริงสิ เราอยู่ในความฝันนี่หว่า -_-;; คิดได้ก็ถอนหายใจ วิวสวยขนาดนี้แท้ๆ ดันอยู่ในความฝันซะงั้น

ไปสำรวจดูหน่อยดีกว่า~” ว่าแล้วเดินลัดเลาะไปตามทางเล็กๆ เพื่อลงจากเนินสูง ฮัมเพลงในลำคออย่างอารมณ์ดี ไม่รู้ว่าทำไมถึงได้อากาศที่นี่ถึงดีขนาดนี้ อย่างกับอยู่เมืองนอกเลย แดดก็ไม่แรงกลับกันอุ่นกำลังดีด้วยซ้ำ 

คนธรรมดาที่ไม่ธรรมดา

เคยเดินตามหาก็ไม่เจอสักราย

แค่คนหนึ่งที่มีผลทางใจ

ที่เจอก็ไม่ใช่ที่ใช่ก็ไม่เจอ

 

ฉันหยุดเดินเพื่อตั้งใจฟังเสียงเพลงที่ได้ยิน เสียงนุ่มๆ ชวนใจละลายเคล้ากับเสียงดีดกีตาร์ ราวกับกำลังเชิญชวนให้ฉันตามเสียงชวนฝันนั่นไปด้วยความตื่นเต้น

ตึกๆ...ตักๆ...

นัยน์ตาสีน้ำตาลกวาดสายตาไปรอบๆ ไปสะดุดกับแผ่นหลังกว้างเป็นชายหนุ่มร่างสูงโปร่ง ผมสีไวน์แดงตัดกับสีเสื้อเชิ้ตสีขาว กางเกงยีนส์ขาดๆ เอ่อ..ทำไมมองข้างหลังแล้วมันคุ้นๆ

 

คนธรรมดาที่ไม่ธรรมดา

ที่สุดฟ้าก็พาให้มาพบเธอ

เธอคือคนเดียวที่ไม่ต้องเลิศเลอ

แต่อยู่ใกล้เธอเหมือนเจอสวรรค์ในหัวใจ

 

ร่างสูงค่อยๆ หันหน้ามาพร้อมกับรอยยิ้ม ฉันยืนนิ่งเหมือนโลกหยุดหมุนปล่อยให้เขาร้องเพลงด้วยรอยยิ้มไปเรื่อยๆ จังหวะเดียวกันกับเสียงหัวใจของฉัน เพราะคนๆ นี้ที่กำลังดีดกีตาร์ดันเป็นคนใครบางคนที่ฉันไม่กล้าคิดที่ว่าชีวิตนี้จะได้มายืนใกล้ๆ เขาแบบนี้

อา..ทำไมชั่งเป็นฝันดีแบบนี้นะ

ก็เพราะว่าคนๆ นั้นคือ..


พี่อลันคะ?”

ฉันสะดุ้งตื่นจากความฝัน รู้สึกได้ถึงรอยบนหน้าผากที่ใช้ฟุบลงกับแขน ในหัวยังมีเสียงของพี่อลันในความฝันดังอยู่เลย ฝันดีอะไรขนาดนี้~ >_<

เดี๋ยวไปปลุกเบลล์ดีกว่า จะได้ออกไปกินข้าวกัน

หลังจากแต่งตัวเรียบร้อย ฉันหันไปมองเพื่อนของตัวเองที่กำลังหลับเป็นตายอยู่บนเตียงคาโน๊ดบุ๊คไม่ต่างจากฉันเมื่อกี้

เบลล์ไปหาไรกินกันฉันเขย่าตัวเธอ

"อืมมม

ตื่นเร็วว ฉันหิวแล้วว

วันนี้ฉันไม่มีเรียน ขอนอนให้เต็มอิ่มเถอะว่าแล้วก็จัดการย้ายข้าของทุกสิ่งอย่างออกจากบนเตียงไปกองไว้ที่พื้น ก่อนล้มตัวนอนห่มผ้าเสร็จสรรพ

เธอจะทิ้งฉันไปกินข้าวคนเดียวเหรอ T_T”

อืม

จำไว้เลยเพื่อนเลว L

ฉันยกข้อมือที่ดูนาฬิกาเป็นเวลา 9 โมง ฉันเดินไปหยิบสมุดเลคเชอร์กับพวกเครื่องเขียนใส่กระเป๋าสะพาย จากนั้นเดินไปหยิบโทรศัพท์ที่วางทิ้งไว้กำลังจะยัดใส่กระเป๋า แต่ก็ต้องตกใจเพราะการแจ้งเตือนไลน์ของฉันเต็มไปด้วยเป็นข้อความที่พี่อลันส่งมาทั้งนั้น!

ฉันสไลด์ปลดล็อคหน้าจอ กำลังจะพิมพ์ตอบ

 

ALAN P.: หลับรึยังเอ่ยย?

ALAN P.: Send Sticker

ALAN P.: ฮัลโหล มีใครอยู่มั้ยครับ :(?

ALAN P.: น้องอีฟหลับแล้วเหรออ

ALAN P.:

ALAN P.: ยังไม่ทันได้บอกฝันดีเลย

ALAN P.: งั้นฝันดีนะครับ^^


อ๊ากกกกกก

อยากจะกรี๊ดให้ลั่นหอ นี่ฉันกำลังทำพลาดครั้งใหญ่เลยใช่มั้ยย TT[ ]TT ทำไงดีๆ พี่อลันต้องโกรธแน่ๆ ที่เราไม่ได้ตอบพี่เขา แต่เอ๊ะ? พี่เขาจะโกรธเราทำไม ไม่เป็นอะไรกันสักหน่อย (#หัวเราะทั้งน้ำตา)

….

ใช่เหรอวะ

ถ้าพี่เขาโกรธจริงๆ ล่ะ?

จะบ้าเหรอ สำคัญตัวผิดไปเกินแล้ว -^-”

ฉันมองนาฬิกาบนหน้าจอโทรศัพท์ก็รู้ทันทีเวลาว่าถ้าไม่รีบไปตอนนี้มีหวังไปไม่ทันคลาสวันนี้แน่ พี่ฟลาวน์ก็ไม่อยู่ฉันก็ต้องไปเอง ฉันตัดใจล็อคหน้าจอโทรศัพท์เหมือนเดิมก่อนยัดใส่กระเป๋าแล้วออกจากห้องตรงไปมหาลัยทันที

เอาไว้ค่อยไปตอบที่คณะก็แล้วกัน

 

 

:EVE .

ขอโทษนะคะ

:EVE .

เมื่อคืนปั่นงานหนักไปหน่อยเลยเผลอหลับไป U_U

 

ตึกคณะนิเทศฯ

นี่เป็นเวลาหลายนาทีแล้วที่ฉันนั่งจ้องแชทไลน์ของพี่อลัน หลังจากที่ฉันตอบพี่เขาไปตั้งแต่อยู่หน้าตึกคณะจนฉันเรียนเสร็จ ก็ยังไม่มีวี่แววว่าพี่เขาจะตอบ ยังไม่ได้กดเข้ามาอ่านด้วยซ้ำ เฮ้ออ หายไปไหนของเขานะ บ่นในใจพลางนอนเขี่ยหน้าจอไปมา

ส่งไปอีกจะดีมั้ยนะ

:EVE .

พี่อลันโกรธรึเปล่าคะ?

 

เมื่อไหร่จะตอบเนี่ยย รอนานแล้วน๊า L

โหยยย โกรธแน่เลยว่ะอีฟ ไม่ตอบขนาดนี้อ่ะ

ขอนั่งด้วยได้มั้ยครับ?”

นั่งเลยค่ะ พอดีจะลุกแล้ว

ฉันตอบกลับไปส่งๆ โดยไม่ได้สนใจว่าใครเป็นคนถาม น้ำเสียงขุ่นมัวเพราะหงุดหงิด ว่าจบก็จัดการคว้าของข้าวต่างๆ มาถือไว้แล้วหันหลังเตรียมเดินไปหารถกลับหอ

จะกลับแล้วจริงๆ เหรออ~” ร่างปริศนาตอบกลับด้วยน้ำเสียงออดอ้อน ฉันยกมือขึ้นปิดปากอย่างอึ้งๆ ทันทีที่นึกว่าออกว่าใครคือคนที่อยู่ด้านหลัง

เอ่อ..พี่อลันเองเหรอคะ-O-;;” ฉันค่อยๆ หันหลังกลับมาสู้หน้า ถึงจะอายๆ ที่เผลอพูดจาไม่ดีใส่ แต่มันฉันไม่ได้ตั้งใจนะ T^T  คือเมื่อกี้หนูไม่รู้ว่าเป็น…”

ไม่เป็นไรๆ ว่าแต่ทำไมมานั่งทำหน้าบูดอยู่นี้ล่ะ เราเรียนเสร็จตั้งนานแล้วไม่ใช่เหรอ?” คิ้วเขาขมวดกัน

โอ๊ย คนอะไรทำหน้าแบบไหนก็ดูดี!

เสร็จแล้วค่ะ กำลังจะกลับหอพอดี (._.)ฉันกระชับหนังสือในอ้อมอกแน่นด้วยความตื่นเต้น ตาฉันมองล่อกแล่กไปมา ไม่กล้าสบตาพี่เขาตรงๆ

โธ่ พี่นึกว่ากำลังรอพี่ตอบซะอีก เมื่อคืนพี่รอเราตอบเกือบทั้งคืนเลยนะ ดันหลับทิ้งพี่ซะงั้นพี่อลันหันหน้าไปทางอื่นเหมือนกำลังโกรธ

งืออ พี่เขาโกรธจริงๆ ด้วยอ่ะ

แต่ล่าสุดพี่ยังไม่ได้ตอบหนูเลยนะคะ!” จู่ๆ ฉันก็โพล่งออกมาเสียดื้อๆ ไหงที่กำลังคิดอยู่ดันกลายเป็นพูดออกไปแทนล่ะ

หืม?”

เอ่อ หนูหมายถึงว่าหนูตอบพี่อลันไปตอนสายๆ ตอนนี้ก็บ่ายแล้วพี่ยังไม่ตอบหนูเลย…” ฉันยื่นหน้าจอโทรศัพท์ให้พี่เขาดู

ไหงกลายเป็นพี่ผิดซะงั้น ฮ่าๆหลังที่พี่เขาก้มลงอ่านจบก็หัวเราะออกมา ก่อนเอื้อมมือมาลูบหัวฉันเหมือนเด็กน้อย ฉันเงยหน้าขึ้นเล็กน้อยเลยเห็นหน้าพี่เขาพอดิบพอดี ดวงตาสีช็อกโกแลตที่ฉันชอบและไม่คิดว่าจะได้เห็นใกล้ๆ แบบนี้ฉายแววความขี้เล่นกว่าทุกที

ฉันเกลียดตัวเอง

ที่บางครั้งฉันก็ขี้อายเกินไป

หนังสือเล่มหนึ่งถูกยกขึ้นปิดหน้าตัวเองเหลือแค่ตาที่ปิดสนิท สัมผัสอบอุ่นที่บนหัวยังคงอยู่ ก่อนมันจะค่อยๆ หายไป แต่ฉันก็ยังคงหลับตาอยู่อย่างนั้น

แล้ว..อีฟโกรธพี่มั้ยครับ^^”

รหัสแดง! สถานการณ์ฉุกเฉิน!

ฉันส่ายหน้าปฏิเสธพลางทำท่าจะวิ่งหนี ฉันยังไม่พร้อมจะเจอกับอะไรแบบนี้ หัวใจของฉันร้องบอกให้หนีก่อนมันจะทรยศสมองแล้วลอยไปกับน้ำเสียงแสนนุ่มของร่างสูงตรงหน้า

ลืมตาก่อนนะครับ?”

“....” ส่ายหัวปฏิเสธอีกครั้ง ขืนลืมตาตอนนี้ล่ะก็ฉันต้องหัวใจวายตายแน่ๆ UOU

“…” พี่อลันไม่ได้ตอบอะไรกลับมาอีก ฉันไม่กล้าแม้แต่จะลืมตาขึ้นมาดูว่าเจ้าตัวหายไปไหน รู้สึกตัวอีกทีก็ตอนที่มีมือคู่หนึ่งกำลังแย่งหนังสือในมือฉันไปได้ง่ายๆ โดยที่ฉันไม่ขัดขืน ฉันค่อยๆ ลืมหน้าขึ้นพอดีกับที่พี่อลันกำลังเคลื่อนตัวเข้ามาใกล้ขึ้นเรื่อยๆ ตอนนี้มือของฉันว่างเปล่า ราวกับถูกมนต์สะกดให้ต้องสบตากับคนตรงหน้าห้ามละสายตาไปไหน

ดะ..เดี๋ยวจะจูบเหรอ พี่อลันจะจูบเหรอ ไม่ได้นะแล้วทำไมฉันถึงไม่ขยับหนีเล่า TT[ ]TT!

หน้าผากของร่างสูงแตะกับหน้าผากของฉันเบาๆ อย่างอ่อนโยน ดวงตาจ้องลึกเข้ามามองอย่างออดอ้อนขอความเห็นใจราวกับเด็กน้อยทำอะไรผิดมา ก่อนจะพูดขึ้นว่า..

อย่าโกรธพี่เลยนะ…”

“O / / / O!!”

ครั้งหน้าพี่จะไม่ตอบหนูช้าแล้ว

ตึกตักๆๆๆ!

ปรี๊ดดด!

ทนไม่ไหวแล้วโว้ย!

ร่างบางเบือนหน้าแดงเสียยิ่งกว่ามะเขือเทศของตัวเองไปทางอื่น หัวใจเธอเต้นโครมครามไม่หยุด ก้าวเท้าถอยหลังพร้อมกับดันอกเขาออกห่างอย่างรวดเร็ว พี่อลันเหวอเล็กน้อยแต่ก็เข้าใจทันทีเมื่อเห็นแก้มแดงๆ นั่น ก่อนหัวเราะในลำคอเบาๆ

ขอตัวก่อนนะคะ!” ฉันก้มหน้าก้มตาพุ่งเข้าไปคว้าแฟ้มของตัวเองจากพี่อลัน ก่อนจะรีบหันหลังวิ่งหนีออกจากตรงนั้นทันที พร้อมๆ กับเสียงหัวใจเต้นระรัว

แฮ่กๆเกือบไปแล้วเรา

ฉันหันหลังพิงกำแพงใต้ตึกคณะด้วยความเหน็ดเหนื่อย ยกมือขึ้นทาบอกของตัวเองขณะหันไปมองเพื่อเช็คว่าเขาไม่ได้ตามมา อันที่จริงฉันไม่ควรจะวิ่งหนีออกมาแบบนี้ แต่ขืนอยู่ต่อนานๆ มีหวังได้เผลอทำตัวน่าอายออกอีกไปแน่ U_U

จะว่าไปตอนนี้มันก็ยังไม่ค่ำเลยนิ ทำไมถึงได้ดูมืดครึ้มขนาดนี้ล่ะ แย่ละ..ฝนตกชัวร์! คงต้องรีบกลับห้องให้เร็วที่สุดก่อนเป็นอันดับแรก ส่วนเรื่องพี่อลันเมื่อกี้คงไปปรึกษาเบลล์ฟังทีหลังก็แล้วกัน

เปรี้ยง! ซ่าา~

ฝะ..ฝนตกแล้ว O_O

อะไรเนี่ย นึกจะตกก็ตกเลยงี้เหรอ เพราะแบบนี้ไงฉันถึงได้เกลียดฝน -*-

แล้วจะกลับห้องยังไงเนี่ย =_=;;” ฉันเอามือกุมขมับด้วยความหนักใจ

จะฝ่าไปเลยดีมั้ยนะ?

ไม่ดีมั้ง ตกหนักขนาดนี้ ได้กลายเป็นลูกหมาตกน้ำแน่

ติดฝนอยู่เหรอครับ?”

ก็ใช่น่ะสิคะ จะฝ่าไปก็ยังไงๆ อยู่มั้ง..คะ O_O;;”

โอ๊ยย จะเจอกันบ่อยไปมั้ย

หนูนึกได้ว่ามีธุระ ไปต้องแล้ว…”

พี่เอาร่มมาให้ คือ..พี่เห็นพยากรณ์อากาศบอกว่าวันนี้ฝนจะตกน่ะเลยเตรียมเอาไว้ แต่พอเห็นเราเมื่อกี้ก็เดาว่าเราไม่ได้เอามาแน่^^”

พี่อลันในชุดนักศึกษากับรอยยิ้มหวานๆ พลางเกาหัวแก้เขินแบบนี้จะถูกจดลงในรายชื่อสิ่งต้องห้ามของฉันตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป -/ / /-!

อาก็ประมานนั้นแหละค่ะ แหะๆฉันเฉไฉก้มมองพื้น

อ่ะพี่ให้ เก็บไว้ดีๆ นะช่วงนี้ได้ใช้บ่อยแน่ว่าแล้วร่างสูงก็ยื่นร่มสีเหลืองที่ตัวเองถืออยู่มาให้ ฉันรับร่มมาแบบงงๆ เงยหน้าขึ้นมองเป็นเชิงถาม

แล้วของพี่..?”

ก็อยู่ที่เราไง

อ่าวว

พี่ฝ่าฝนไปไม่เป็นไรหรอก เรานั่นแหละเป็นผู้หญิงแถมเสื้อสีขาวบางขนาดนี้ ถ้าเปียกฝนเดี๋ยวพวกผู้ชายมาเห็นจะทำยังไงฮะ Lน้ำเสียงเริ่มขุ่นเคืองเล็กน้อย ในตอนที่สายตามองมาทางเสื้อนักศึกษาของฉัน

 “O / / / / O”

หน้าแดงหมดแล้ว~พี่อลันย่อตัวลงมายิ้มกว้างพร้อมกับชี้ที่แก้มของตัวเอง ฉันยกมือขึ้นจับแก้มร้อนๆ ของตัวเองเฮ้ออ พี่ไปแล้วนะ กลัวอยู่นานจะอดใจไม่ไหว

ร่างสูงว่าอย่างเสียดาย ริมฝีปากขยับยิ้มมุมปากดูคล้ายกับพวกจิ้งจอกในนิทาน

ว่าแล้วพี่อลันก็เงยหน้าขึ้นมองฝน ก่อนวิ่งฝ่าออกไป เสียงรองเท้ากระทบกับน้ำฝนที่พื้นปลุกฉันให้รู้สึกตัว นัยน์ตาสีน้ำตาลก้มมองร่มสีในมือตัวเองอย่างชั่งใจ ฉันตัดสินใจกางร่มแล้ววิ่งตามทางที่เขาวิ่งไปทันที

รอก่อนค่ะ!”

เขาหยุดหันมามองฉันที่กำลังวิ่งตามมาด้วยแววตาที่ฉันอ่านไม่ออก ฉันวิ่งมาหยุดอยู่ข้างๆ ร่างสูงพร้อมกับยื่นร่มให้บังฝนให้พอดีกับเราทั้งคู่

พี่เปียกหมดแล้วเห็นมั้ย…” ฉันเอื้อมมืออีกข้างไปจับเสื้อของเขาอย่าลืมตัว

“…”

ร่มมีคันเดียวก็แบ่งกันได้ ไม่เห็นต้องฝ่าฝนเลย เดี๋ยวก็เป็นหวัดหรอก

หมับ!

ฝ่ามือที่เย็นเฉียบกุมมือของฉันข้างที่ถือร่มเอาไว้ ฉันเงยหน้าขึ้นสบตาพยายามจะสื่อว่าทำอะไร แต่ร่างสูงก็ไม่ได้พูดอะไรออกมา เพียงแค่ยิ้มบางๆ เท่านั้น ฉันกลับมามองมือของตัวเองที่ถูกพี่อลันกุมไว้ แบบนี้ก็ไม่ต่างอะไรกับจับมือกันทางอ้อมน่ะสิ...

งั้น..พี่ขอติดไปด้วยนะครับ :D”

ฉันหยักหน้ารับ เราทั้งคู่เดินออกจากที่ตรงนั้นไปตามทางโดยที่ไม่มีใครพูดอะไรออกมา ปล่อยให้มีแค่เสียงฝนตกกับไออุ่นที่มือของเรา

 

และ..รอยยิ้มของฉันและเขา J

 

 

Talk:

 กว่าจะคลอดแต่ละตอนนี่สายตัวแทบขาด TwT

แต่แค่ได้เห็นคอมเม้นก็มีกำลังจะแต่งต่อแล้วล่ะค่ะ!

ขอบคุณทุกๆ คอมเม้นท์ที่เม้นท์ และทุกๆ วิวที่ไม่แน่ใจว่าอ่านแล้วชอบมั้ยนะคะ 5555

เจอกันตอนหน้าค่า รักผู้อ่านทุกคน <3

 

 

 

14 ความคิดเห็น

  1. #12 ๑๕๗cm (@coldy-yong) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 3 มีนาคม 2560 / 16:05
    ในที่สุดดดดดด!! คิดถึงเรื่องนี้มากเลยแงง
    #12
    0