Our Memory รูปถ่ายในความทรงจำ

ตอนที่ 7 : Picture 6 Her smile

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 21
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    18 ต.ค. 59

 

   

 

 

Picture 6

Her smile

 

รถคันหรูสีดำขับมาจอดที่ลานจอดรถ ก่อนร่างสูงเจ้าของผมสีแดงเพลิงก้าวขาลงท่ามกลางสายตานับสิบของนักศึกษา ผมเดินตรงไปยังโต๊ะไม้ข้างตึก หนึ่งในคนที่นั่งรออยู่ยกมือขึ้นกวักเรียกให้ผมเดินไปนั่งด้วย ไม่รอช้าผมก็รีบเร่งฝีเท้าให้เร็วขึ้นโดยไม่ลืมหันไปยิ้มหวานให้กลุ่มนักศึกษาสาวที่ส่งยิ้มมาให้

จะเช็คเรทติ้งอีกนานมั้ย-_-^” ฟลาวน์หนึ่งในกลุ่มเพื่อนสนิทของผมกำลังเบ้ปากใส่ผมด้วยความหมั่นไส้

ก็แค่ยิ้มเฉยๆ เอง :)ผมยิ้มมุมปากพลางนั่งลงที่เก้าอี้ว่าง

ให้มันน้อยๆ เถอะ เดี๋ยวนี้ชวนไปไหนไม่เคยจะไปเลยนะไอ้เพื่อนเวรน้ำเสียงทุ้มใหญ่ของดิน ชายหนุ่มรูปร่างกำยำ ผิวเข้ม ตามฉบับนักกีฬาเอ่ยขึ้น

พรึ่บ!

พวกแกฟังฉันนะเว้ย! ไอ้อลันมันไปติดเด็กที่คณะมัน เอสลุกขึ้นตบโต๊ะ

ใคร? นี่แกแอบไปเต๊าะเด็กเหรอวะ ดินเบิกตากว้างด้วยความตกใจ เพราะปกติสาวๆ ที่เขาหาผมจะเป็นประเภทรุ่นเดียวกันหรือแก่กว่า ที่แน่ๆ แต่ละคนจัดว่าเด็ดทั้งนั้น

ผมแอบไปหันมองฟลาวน์ว่ามันมีปฏิกิริยาอย่างไรบ้าง ถึงพวกผมจะสนิทกันมากแค่ไหน แต่ผมก็ยังไม่ได้บอกมันว่าผมแอบชอบน้องสาวมัน นั่นก็เพราะว่าทุกๆ คนในที่นี้รู้ว่ามัน ‘โคตรหวงน้องมันเลยครับ แถมตอนนี้ผมยังไม่ได้เริ่มรุกจีบเลย ขืนเสนอหน้าเข้าไปขอน้องเขาตอนนี้มีหวังได้โดนรุมกระทืบ

ฉันยังไม่ได้เต๊าะใครเลยเว้ย!” ผมปฏิเสธไป ถึงแม้จะถูกไอ้พวกนั้นมองมาด้วยสายตาไม่เชื่อสุดๆ เลยก็ตาม

เหรออออ” x3

ผมหัวเราะแห้งๆ ก่อนจะชวนคุยเรื่องอื่นแทนเพื่อไม่ให้พวกนั้นสาวเรื่องอีฟไปมากกว่านี้ คุยกันไปเรื่อยๆ จนฟลาวน์ขอตัวไปเรียนก่อนเห็นมันบอกว่าโดดมาหลายคลาสแล้ว ตอนนี้จึงเหลือแค่ผม ไอ้เอสแล้วก็ไอ้ดินแค่สามคน จู่ๆ เอสก็หยุดพูดแล้วจ้องอะไรไม่รู้อยู่นานสองนานจนพวกผมต้องไปหันไปมองตาม ปรากฏว่าเป็นกลุ่มเด็กปีหนึ่งคณะผมนี่เองกำลังเดินมา

อะไรๆ มองตาไม่กระพริบเลยนะผมแซวเพื่อนสนิทตัวเอง กลุ่มเด็กปีหนึ่งกำลังเดินมาทางพวกผม มีแค่คนที่หน้าตาน่ารักที่สุดในกลุ่มหันมามองเอสก่อนจะรีบเบือนหน้าหนีทำเป็นไม่เห็นแทน

หืมม ชักมีอะไรน่าสนใจ J

นั่นมันน้องแบมไม่ใช่เหรอวะ ตัวแทนประกวดดาวคณะแกอ่ะอลันดินขมวดคิ้วก่อนจะหันมามองหน้าเอสสลับกับผม

คนนี้น่ะเหรอแบมปีหนึ่ง?

คุ้นๆ แฮะ..

อ๋อ น้องรหัสอีฟนี่หว่า

แล้วกลุ่มน้องเขาก็เดินพาพวกผมไป โดยมีสายตาของเพื่อนสนิทผมจ้องไม่วางตา ถ้าเดาจากสถานการณ์ตอนนี้ล่ะก็ผมคิดว่าเอสมันคงกำลังตามจีบน้องเขาอยู่ แต่สงสัยน้องเขาคงไม่เล่นด้วย

ไปก่อนนะเว้ยเขาว่าแค่นั้นก็จะรีบหยิบกระเป๋าเป้ตัวเอง รีบวิ่งตามกลุ่มนั้นไปทันทีอย่างรีบร้อน

ไอ้ลัน แกคิดเหมือนฉันมั้ยวะ?” ดินหันมามองหน้าผม

เออดิ มันต้องมีซัมติงแน่ๆ ว่ะผมพยักหน้าอย่างเห็นด้วย

เรื่องแกก็มีซัมติงเหมือนกันนั่นแหละ -_-”

เวร มันรู้ได้ไงวะ

“…” ผมแกล้งหูทวนลมทำเป็นไม่ได้ยิน

อีฟ ปีสอง คณะนิเทศศาสตร์

“…” นิ่งไว้ไอ้เสือ..

เห็นเงียบๆ แบบนั้น คนจีบเยอะเหมือนกันนะเนี่ย~จงใจลากเสียงเล็กน้อยพลางเลื่อนโทรศัพท์ไปมา โห เพื่อนสนิทน้องเบลล์ดาวมหาลัยซะด้วย :D”

“-_-;;”

J

ทำไมความลับมันรั่วเร็วอย่างนี้วะเนี่ยผมยีหัวตัวเองพร้อมกับถอนหายใจอย่างเซ็งๆ อุตส่าห์วางแผนไว้ว่าจะรอให้จีบอีฟสำเร็จก่อนค่อยมาเล่าให้พวกนี้ฟังทีหลัง

คิดว่าฉันเป็นใคร? นี่ดินผู้รอบรู้นะเว้ย ถามได้ตอบได้!”

อับดุลไปอี๊กกกกผมทำเสียงสูงประชดมัน

แน่นอน ตกลงไง? จะยอมสารภาพมั้ยครับ~ J

เออๆ ฉันตามจีบน้องเขาอยู่ผมเบือนหน้าหนี

คนนี้แกจริงจัง?”

“…”

หรือว่า..แค่เล่นๆ?”

“…”

ตอบสิวะ-*-”

“…เรื่องอะไรจะบอกวะ! ฮ่าๆๆ

ฟิ้วว~

ผมคว้าเป้ตัวเอง ก่อนรีบออกตัววิ่งโกยแนบหนีไอ้ดินมัน ขืนอยู่ต่อละก็มีหวังโดนสักไซร้จนหมดเปลือกแน่ ขณะที่ผมกำลังเดินผ่านโรงอาหารคณะตัวเอง สายตาก็เหลือบไปเห็นร่างบางกำลังนั่งกินข้าวกับเพื่อนๆ อยู่ข้างในโต๊ะติดหน้าต่างฝั่งผมพอดี จู่ๆ เธอก็หัวเราะออกมา ริมฝีปากแย้มยิ้มกว้างมีความสุขอย่างเป็นธรรมชาติ

ความรู้สึกของผมเหมือนโลกหยุดหมุน

ในสายตาของผมมีแค่เธอ

อีฟ..” ผมเผลอเรียกชื่อเธอออกมาเบาๆ แต่เธอบังเอิญหันมาเห็นผมพอดี ราวกับได้ยินเสียงผมเรียกยังไงอย่างงั้น ดวงตากลมเลิกลั่ก แก้มเนียนขึ้นสีระเรื่อ ผมหัวเราะในลำคอเบาๆ กับท่าทีไร้เดียงสาของเธอ

ผมยิ้มหวานให้พร้อมโบกมือทักทาย ก็ทำหน้าอึ้งเล็กน้อยก่อนจะยิ้มแล้วก้มหัวให้เล็กน้อย ผมพึ่งสังเกตว่าวันนี้เธอใส่แว่นตาไม่ใช่คอนเทคเลนส์ สงสัยคงพักตา

จะว่าไป..แบบนี้ก็น่ารักไปอีกแบบนะ J

มีกำลังใจเรียนแล้วสิเรา~

 

[EVE Talk:]

ในขณะที่ฉันกำลังหัวเราะเรื่องตลกกับเพื่อนๆ ในคณะ ก็รู้สึกเหมือนมีคนมองเลยหันไปดู ปรากฏว่าเป็นพี่อลัน! ตายๆ เมื่อกี้เผลอหัวเราะซะทุเรศเลย ไม่รู้พี่เขาจะเห็นตั้งแต่ตอนไหน U_U น่าขายหน้าจริงๆ ยัยอีฟเอ๊ยย

พี่อลันเขายิ้มให้ใครอ่ะ?” หนึ่งในเพื่อนที่คณะฉันเปิดประเด็น ใบหน้าฉันเห่อร้อนขึ้นทันที

จะใครซะล่ะ :3” เบลล์ยิ้มเจ้าเล่ห์ก่อนโบ้ยปากมาทางฉัน จนทุกคนหันมามองฉันเป็นตาเดียว

เฮ้ยจริงดิ!? พี่เขายิ้มให้แกเหรออีฟ O_O”

มะ..ไม่รู้ฉันแกล้งไม่รู้ไม่ชี้แล้วก้มลงกินข้าวในจานต่อให้เหลือ

โหยย ต่อมเสือ_ อุตส่าห์ทำงาน -3-”

แต่ละคนก็เสียดายก็เป็นแถบๆ คือฉันไม่อยากให้ใครรู้เรื่องที่ฉันชอบพี่อลัน ./ / / . ฉันกลัวคนจะเอาไปพูดจนเสียๆ หายๆ หรือเอาไปบอกพี่อลันน่ะสิ หลังจากที่ทุกคนกินข้าวเสร็จเรียบร้อย ก็พากันเก็บของๆ ตัวเองเพื่อขึ้นไปเรียน ฉันเก็บชีทตัวเองรวบรวมใส่แฟ้มให้เรียบร้อย ก่อนจะวิ่งตามคนอื่นๆ ขึ้นตึกไป

 

ตลอดคาบเรียนที่อาจารย์สอนไปไม่ได้เข้าหัวฉันเลยสักนิด ในหัวฉันมีภาพที่พี่อลันยิ้มแล้วโบกมือให้ ฮืออ อย่างกับ Alan Attack แหน่ะ U/ / /U ทำไมพี่เขาถึงได้หล่อขนาดนี้เนี่ยหัวใจจะระเบิดอยู่แล้ว! ฉันฮัมเพลงอย่างอารมณ์ดีพลางวาดรูปการ์ตูนน่ารักๆ ลงในกระดาษShort Note ของตัวเอง

อารมณ์ดีจังเลยนะยะเบลล์เบ้ปากใส่ฉันอย่างหมั่นไส้

ฉันหัวเราะอย่างขวยเขิน ก่อนผลักไหล่ยัยนั่นเบาๆ เจ้าตัวหันมาตวัดตาใส่ฉัน แต่ก็ไม่ได้ว่าอะไร

ก็คนมันอารมณ์ดีไงเบลล์ ~

จ้ะ แม่คนมีความรัก แม่คนโลกสีชมพู๊ชมพู -_-”

เบลล์เลิกสนใจฉัน จากนั้นมือสวยๆ ของเธอก็ตั้งใจจดตามที่อาจารย์สอนด้วยความขยัน ฉันยิ้มในใจเมื่อรู้ว่าวันนี้จะมีคนให้ลอกShort Note แล้ว ฉันปล่อยเวลาไหลผ่านไปเรื่อยๆ จนถึงเวลาเลิก พวกฉันลงจากตึกมาด้วยกันเหมือนทุกๆ ที เรากำลังคุยกันเรื่องเจ้าแครอทหมาของเบลล์อย่างสนุกปาก จู่ๆ ก็มีใครบางคนวิ่งมาตรงหน้าของพวกฉัน

เอ่อ..พี่อีฟคะ (‘ ‘)หญิงสาวตัวเล็กไซส์มินิสุดๆ ผมสั้นประบ่าสีดำหน้าม้าซีทรู ผิวขาวแบบขาวมาก อย่างกับอิมพอร์ตมาจากเกาหลีส่งตรงถึงไทย -_-;; เธอคนนี้คือรุ่นน้องปี1 ชื่อ แบม

ความจริงประเด็นเด็กคนนี้เป็นน้องรหัสที่ฉันทิ้งไปตอนทำกิจกรรม เพราะไอ้คอนแทคเลนส์บ้านั่น

ว่าไงๆ ^^”

แบมมีท่าทางเกรงใจฉันเอามากๆ หันไปมองด้านซ้ายเหมือนกำลังรอสัญญาณอะไรทำนองนั้น ก็จะเปิดกระเป๋าผ้าขนาดใหญ่ ขนาดในมีคุกกี้เฟอเรโร่กล่องใหญ่ออกมายื่นให้ฉัน

O_O

คือว่าของพี่เหรอแบม? จริงๆ ไม่ต้องของแพงขนาดนี้ให้พี่ก็ได้นะ^^;;” ฉันยิ้มแห้งๆ ให้ก่อนรับขนมมา ด้วยความเข้าใจว่าแบมซื้อมาให้

แต่เปล่าเลย

ไม่ใช่นะค้า มีพี่ผู้ชายคนหนึ่งฝากมาให้ค่ะ (‘ ‘)/” แล้วเธอชี้ไปทางด้านซ้ายประกอบ พวกฉันหันมองตามแต่ก็ไม่มีใคร อ่าวหายไปแล้ว เมื่อกี้ยังนี่อยู่เลย -O-;;”

ฉันขมวดคิ้วงงๆ เบนสายตาลงมองกล่องช็อคโกแลตก็ร้องอ๋อทันที โพสอิทลายหัวใจถูกเขียนด้วยลายมือเรียบร้อย ข้อความสั้นๆ กลับทำให้ฉันยิ้มจนแก้มแทบปริ ฉันเงยหน้าขึ้นมองแบมที่ทำหน้าตาซื่ออยู่เหมือนเดิมเพิ่มเติมคือความงง

เด็กอะไรหน้าตาซื่อซะจริง *O* น้องรหัสใครเนี่ยน่ารักที่สู๊ดด  ~

ไม่เป็นไรๆ พี่รู้แล้วว่าใครฝากแบมมา ขอบคุณมากนะฉันคลี่ยิ้มหวานให้ ถึงแม้จะยังงงๆ อยู่แต่แบมพยักหน้าก่อนจึงวิ่งไปหาเพื่อนๆ

หมับ!

เพียงเสี้ยววินาทีที่ฉันกำลังเหม่อ ยัยเพื่อนตัวดีก็คว้ากล่องช็อคโกแลตไปหน้าตาเฉย L

ช็อคโกแลตของใครน๊า น่ากินจังเลยย :p”

เบลล์ Lฉันทำหน้าบึ้งใส่

แบร่ๆ :p”

แหน่ะ ยังจะมาทำหน้าล้อเลียนอีกนะยัยเพื่อนบ้า!

เอาคืนมานะ TOT”

จะคืนให้ดีมั้ยนะ~แถมยังทำหน้ายียวนกลวนประสาทตบท้าย

งื้ออ ขอฉันคือเถอะน๊า คุณเบลล์สุดสวย นังอีฟผู้ต่ำต้อยคนนี้จะแบ่งให้กิน นะๆ T^T” ฉันอ้อนวอนพร้อมทำหน้าตาน่าสงสารสุดฤทธิ์

ต้องอย่างงี้สิ :)

จากนั้น (นังปีศาจ) เบลล์ก็คืนกล่องช็อคโกแลตให้ฉันแต่โดยดี ฉันรับกล่องนั้นมาอีกครั้งก่อนจะกอดมันไว้อย่างงหวงแหน (?) เหมือนพึ่งนึกอะไรได้ ฉันหยิบกล้องในกระเป๋าออกมาถ่ายรูปเก็บเอาไว้เป็นที่ระลึก หลังจากถ่ายเรียบร้อย ยัยเบลล์ก็คว้าข้อมือฉันไว้แล้วออกตัววิ่งอย่างรวดเร็ว มุ่งหน้ากลับหอพักของพวกฉันทันที ปล่อยให้เสียงโหยหวนของฉันดังลั่นไปตามทาง

กรี๊ดดดดดดดด TTOTT”

 

@ หอพัก

เบลล์ฉันง่วงแล้วอ่ะ

ทำไปอย่าบ่น!”

ฮือออ T_T”

ที่บ่นๆ กันอยู่นี่ไม่ใช่อะไรหรอก ก็แค่ปัญหาชีวิตนักศึกษาทั่วไป นั่นก็คือรายงาน! ใช่ค่ะ มันคือรายงานคู่ที่ฉันกับเบลล์ทำด้วยกัน ตอนนี้พวกเราสองนั่งพิมพ์งานมาตลอดยังไม่ได้หยุดพักเลย จนตอนนี้เริ่มปวดหลังแล้ว ฉันพักจากการพิมพ์มาบิดขี้เกียจ สายตาหันไปเจอกล่องช็อคโกแลตพอดี ข้อความในโพสอิทก็เช่นกัน

 

พี่ไม่รู้จะซื้ออะไรให้อีฟดี ตอนแรกจะซื้อข้าวมาฝากก็เห็นมาอีฟทานแล้ว

ก็เลยเอาช็อคโกแลตมาให้ อย่ากินเยอะจนฟันผุล่ะ ;D

                                                          พี่อลัน

 

ฉันแกะเอาโพสอิทนั้นรวมกับรูปภาพหน้าโต๊ะทำงานโดยใช้ไม้หนีบกับสายเชือก อยู่ข้างๆ รูปพี่อลัน ส่วนช็อคโกแลตฉันเปิดหยิบออกมาสองลูก ลูกนึงของฉันอีกลูกนึงของเบลล์ ฉันลุกเอาช็อคโกแลตกลมๆ ไปวางข้างๆ เพื่อนสนิทตัวเองที่กำลังทำงานอย่างขะมักเขม้น

พักบ้างก็ได้ โหมงานมากไปก็ไม่ดีนะ=O=” ฉันเตือน

เดี๋ยวเสร็จนี่ก็จะพักแล้ว ละส่วนของแกอ่ะเบลล์เงยหน้าขึ้นถาม

ใกล้จะเสร็จแล้วเหลืออีกหัวข้อเดียว เลยมาพักน่ะ

คนบนเตียงพยักหน้ารับ ฉันจึงเดินมาหยิบโทรศัพท์เพื่อจะตั้งเป็นรูปหน้าปกไลน์ คนจะได้ไม่ค่อยเห็น ยังไงซะฉันก็ไม่ค่อยเป็นเพื่อนกับใครอยู่แล้ว -.- ฉันกดตั้งเป็นรูปปกพลางนั่งยิ้มน้อยยิ้มใหญ่อยู่คนเดียว

ป้าบ!

เสียงแฟ้มบางๆ ฟาดที่หัวฉันโดยคงเป็นฝีมือใครไม่ได้อีกนอกจากนังปีศาจคนนั้น!

โอ๊ย! มันเจ็บนะยัยบ้า Lฉันส่งเสียงโอดครวญ เอามือลูบหัวตัวเองปอยๆ พลางหมุนเก้าอี้หันไปหาเพื่อนร่วมห้อง

เห็นยิ้มน้อยยิ้มใหญ่แล้วมันหมั่นไส้ -^-!” เบลล์ยื่นปากใส่ฉัน พร้อมกับกอดอกไปด้วย ในมือยังคงถือแฟ้มเอาไว้

แฟนตัวเองก็มีมั้ยล่ะคะแม่คุณ =_=

แล้วอีตาหมอหมาอะไรนั่นของแกล่ะ?”

หยาบคาย! เขาชื่อฟราน แถมเป็นรุ่นพี่เราด้วย -_-;;”

นั่นแหละๆ พี่ฟรานเขาหายไปไหนซะล่ะ =O=”

ช่วงนี้พี่เขาไม่ค่อยว่างอ่ะ เห็นว่าทำโปรเจคอะไรสักอย่างเนี่ย เหอะ! พวกคณะแพทย์ก็เป็นซะแบบนี้หญิงสาวทำหน้าเซ็งจิต แถมยังแอบใส่อารมณ์ลงในประโยคด้วย ฉันว่ายัยนี่ก็คงน้อยใจที่ไม่ค่อยได้เจอแฟนตัวเอง พอเหงาก็เลยมาพาลใส่ฉันชัวร์

เหงาแล้วพาลนี่หว่า -.,-

งั้นทำไมแกไม่…”

ชั่งเถอะ ไปๆ ไปทำงานต่อได้แล้ว เราจะได้นอนกันสักทีฉันทำหน้างงๆ ใส่ ยัยเบลล์ขัดฉันด้วยประโยคแบบขอไปที แล้วเดินกลับไปนั่งทำรายงานต่อ ไม่พอยังเสียบหูฟังฟังเพลงปิดประสาทการรับรู้ทุกสิ่งอย่าง

หรือว่าทะเลาะกันรึเปล่านะ? อืม..แต่มันเป็นเรื่องส่วนตัวของเบลล์ ถึงเราจะเป็นเพื่อนสนิทกัน ฉันก็ไม่ควรเข้าไปยุ่งจะดีกว่ามั้ง ถ้าเขาอยากเล่าเดี๋ยวก็คงเอามาเล่าให้ฟังนั่นแหละ ฉันพยักหน้ากับความคิดเอง สายตาเหลือบไปเห็นยัยเบลล์ยืนแฟ้มโชว์พร้อมส่งสายตาประมาณว่า รีบไปทำงานเดี๋ยวนี้ ไม่อยากนั้นฉันจะฟาดแกด้วยไอ้นี่อะไรทำนองนั้น ใครก็บอกฉันทีว่ายัยนี่คือดาวมหาลัย นางฟ้าของใครหลายๆ คน ทำไมพออยู่กับฉันถึงได้เป็นนางมารร้ายอย่างนี้ล่ะ TOT

ไปแล้วจ้า ไปแล้วว^O^;;;;”

ฉันเอาโทรศัพท์ไปชาร์จแบตไว้บนเตียงตัวเอง จากนั้นเดินกลับมานั่งที่เก้าอี้เพื่อพิมพ์รายงานที่เหลือต่อให้เสร็จ ทั้งฉันและเบลล์ต่างเคร่งเครียดเพราะต้องการทำงานให้เสร็จเร็วๆ จะได้พักผ่อนสักที ถึงพวกเราจะเรียนคนละสาขากันแต่มันก็จะมีบางวิชาที่ได้เรียนด้วยกัน ซึ่งรายงานนี้ก็เป็นหนึ่งในงานของวิชานั้น-*-

เข็มนาฬิกาหมุนผ่านไปแล้วผ่านไปเล่น พวกเราก็ยังนั่งทำงานกันเรื่อยๆ.. เรื่อยๆ จนทั้งฉันทั้งเบลล์ต่างผล็อยหลับคาโต๊ะของตัวเอง เพราะความเหนื่อยล้าไหนจะเรียนไหนจะทำงานอีก และนั่นทำให้ฉันไม่ได้ยินเสียงการแจ้งเตือนข้อความจากใครบางคน

 

 

ALAN P.: Send Sticker

ALAN P.: น้องอีฟหลับรึยังครับ?

 

 

 

LISA: ฮัลโหลล #ก้าวขาออกจากมุมห้อง ไม่ได้เข้ามาอัพพี่อลันนานเลย แหะๆ ^O^;; ยังมีคนอ่านอยู่มั้ยนะ (._.)? เอาเป็นว่าขอฝากพี่อลันและน้องอีฟเอาไว้ในอ้อมอกอกใจทุกๆ คนเลยนะค่า <3 เม้าท์มอยส์กันได้ที่ Hashtag #ทีมพี่อลัน ในทวิตเตอร์นะคะ ^^

ปล. ขออนุญาตแก้ไขเรื่องเบลล์นะคะ จริงๆ แล้วเบลล์เป็น ดาวมหาลัย แต่ช่วงตอนแรกๆ เราใส่เป็นดาวคณะ ก็ว่าทำไมแปลกๆ ที่แท้ตัวเองจำผิด ฮาาา~ ถ้าเห็นตรงไหนในนิยายมีข้อผิดพลาดหรือพวกคำผิด คอมเม้นได้เลยนะค่า

บางทีคนเขียนก็เบลอๆ xp แล้วพบกันใหม่ตอนหน้าค่า !

 

 

O W E N TM.
  
 

14 ความคิดเห็น

  1. #10 BBlueSSky (@BBlueSSky) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 21 ตุลาคม 2559 / 19:16
    โอยยยย น้องแบมมน่ารักกกก พี่อลันก็คงคอนเซ็ปน่ารักบุบิเหมือรเดิม รู้สึกว่าโทนเรื่องนี้มันละมุนไปล้าววว งื้อออ~
    #10
    0
  2. #9 FT 'FOREVER (@polyfreshziii) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 18 ตุลาคม 2559 / 17:54
    กรี้ดมาแล้ววว. รอนานมากๆ คิดถึงเวอร์
    #9
    0