Our Memory รูปถ่ายในความทรงจำ

ตอนที่ 6 : Picture 5 So can I walk you home? 100%

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 61
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    18 ต.ค. 59

 

 

Picture 5

So can I walk you home?

 

ไมโล มานี่เร็ว จุ๊ๆๆ

“…”

ไร้ซึ่งเสียงตอบรับ

ฉันลุกขึ้นจากพุ่มไม้แล้วเดินไปหาตรงที่อื่น ทำไมต้องเร็วขนาดนี้ด้วยนะอย่างนี้คนที่ไม่ค่อยเล่นกีฬาอย่างฉันก็ลำบากน่ะสิ นี่ก็ตามหามาตั้งนานแล้วทำไมถึงไม่มีมีวี่แววเลยล่ะ TOT ถ้าพี่อลันรู้ว่าฉันทำลูกชายสุดที่รักของพี่เขาหายล่ะก็พี่เขาต้องทั้งโกรธฉันแน่ๆ 

โอ๊ย อีฟจะบ้าตาย พระเจ้าช่วยลูกด้วยย!

อยู่ไหนเนี่ย ไมโล!” ฉันลองตะโกนเรียกพลางก้มๆ เงยๆ ตามพุ่มไม้ต่าง

หรือว่าจะเป็นตรงนี้O_o” ฉันเดินไปดูตรงต้นไม้ใหญ่ แต่ก็ไม่มีวี่แววของเจ้าไมโล

ไมโล ออกมาเถอะนะ ไม่อย่างนั้นพี่อลันต้องเกลียดฉันแน่ๆ เลยTOT”

หลังจากเดินตามหามาได้สักพัก ฉันนั่งลงตรงริมฟุตบาทข้างทางวิ่งแล้วกอดเข่าตัวเอง ถอนหายใจอย่างเหน็ดเหนื่อย เจตนาของฉันมาที่นี่เพื่อถ่ายรูปนะไม่ใช่มาหาหมา U_U

อีฟ!” พอหันไปตามเสียงเรียกก็พบว่าพี่อลันกำลังวิ่งมาพร้อมน้ำเปล่า2ขวด เขายิ้มกว้างอย่างร่าเริง ทำเอาสาวๆ ที่มาออกกำลังกายหันมามองกันเป็นแถวด้วยตาเป็นประกาย

เฮือกก!

ไม่หน้านึกถึงเล๊ยยยย

สำหรับตอนนี้สิ่งแรกที่ฉันจะทำคือหาทางหนี ฉันหันซ้ายหันขวาอย่างร้อนรนเมื่อเห็นว่าพี่อลันวิ่งเขามาใกล้เรื่อยๆ ฉันติดสินใจวิ่งหนีทันทีทั้งๆ ที่ยังสะพายกระเป๋ากล้องอยู่โดยไม่หันไปมองหน้าเขาด้วยซ้ำ ฉันวิ่งไปโดยที่ไม่รู้ว่าวิ่งไปทางไหนแค่วิ่งตามทางไปเรื่อยๆ ดวงตาของฉันเหลือบมองรอบๆ เลยรู้ว่าตอนนี้ฉันวิ่งมาถึงประตูสวนสาธารณะที่เข้ามาในตอนแรก

แฮ่กแฮ่กฉันยืนหอบหายใจโดยเอามือค้ำเสาไว้

จู่ๆ ก็มีเงาของใครอีกคนทอดเลยเงาของฉันไป

วิ่งหนีพี่ทำไมเหรอครับ หืม?” น้ำเสียงนุ่มดังขึ้นที่ข้างหูพร้อมกับลมหายใจอุ่นๆ ทำให้ฉันตกใจจึงหันไปมอง ใบหน้าของฉันและร่างสูงห่างกันไม่ถึงคืบเท่าด้วยซ้ำ ไม่ใช่ว่าเพราะฉันหันหน้าเข้าใกล้หรอกนะ แต่เป็นเพราะพี่เขาต่างหากที่ก้มหน้าลงมา

“O////O”

นะ..หน้าใกล้เกินไปแล้ว >////<

“^^” รอยยิ้มถูกประดับขึ้นที่ใบหน้าของพี่อลัน

ถะ..ถอยออกไปนะคะ!” เพราะความอายฉันจึงเผลอผลักอกพี่เขาออกไป ทั้งๆ ที่หน้าแดงอย่างปิดไม่มิด

ร่างสูงชะงักไปชั่วขณะทำเอาใจฉันตกไปอยู่ตาตุ่ม นี่ฉันทำอะไรลงไป? พอกำลังจะอ้าปากขอโทษ พี่อลันก็กลับไปยิ้มเหมือนเดิม ก่อนจะหัวเราะออกมา

ฮ่าๆ พี่ไม่คิดเลยนะว่าเราจะขี้อายขนาดนี้คราวนี้เขายิ้มกว้างกว่าเดิม

ฉันขมวดคิ้วอย่างงุนงง

ก็เห็นพวกเพื่อนของอีฟบอกว่าอีฟเป็นคนเงียบๆ แล้วก็ขี้อายด้วยพี่อลันทำหน้าครุ่นคิดเหมือนกำลังนึกย้อนเหตุการณ์ พี่แค่ไม่รู้ว่าจะขี้อายขนาดนี้ แต่พี่โอเคนะ :)

นี่พี่เขาไปถามเรื่องของฉันจากเพื่อนที่คณะเนี่ยนะ?

คะ..คือว่า..”

แล้ว..ไมโลไปไหนซะแล้วล่ะ^^?” เขามองหาไปรอบๆ แต่เมื่อไม่เจอก็หันกลับมาถามฉัน

ไมโลหายไปค่ะ..” ฉันสารภาพในขณะที่หลับตาปี๋ไม่กล้าลืมตาขึ้นมา กลัวว่าร่างสูงตรงหน้าจะดุเอา ตะ..แต่หนูสัญญาว่าจะตามหามันให้เจอ..”

“….”

“…”

ไร้ซึ่งเสียงตอบรับ ส่วนฉันก็ไม่กล้าที่จะพูดอะไรต่อ ไม่รู้ว่าพี่เขาจะทำหน้ายังไง คงกำลังผิดหวังมากที่ฝากสัตว์เลี้ยงไว้กับฉันอยู่ล่ะมั้ง แต่ต่อให้พี่เขาจะโกรธ จะด่าฉันแค่ไหน ฉันขอสาบานเลยว่าจะรับผิดชอบให้ได้มากที่สุดเท่าที่ฉันจะทำได้

ขอโทษจริงๆ นะคะน้ำเสียงของฉันสั่นเครือ

ฉันก้มหน้าลงยิ่งกว่าเดิม ความรู้สึกผิดประดังเข้ามาเต็มอกราวกับกำลังตอกย้ำ กุมมือตัวเองเอาไว้แน่นเพราะบรรยากาศที่แสนกดดัน แต่กุมได้ไม่นานก็มีสัมผัสอบอุ่นเอื้อมมากุมมือแทน แล้วออกแรงดึงให้วิ่งตามไป ฉันตกใจจึงเงยหน้าขึ้นหวังจะดูสีหน้าของพี่อลัน  แต่เหมือนจะไม่ได้เป็นอย่างที่หวัง

ฉันมองแผ่นหลังกว้างอย่างชั่งใจ

“…”

“…”

ฉันปล่อยมือจากเขาแล้วหยุดนิ่ง ร่างสูงหันหน้ามามองด้วยแววตาเรียบเฉย คิ้วทั้งสองข้างขมวดกันเหมือนสงสัยที่ฉันหยุดวิ่ง

ขอโทษอีกครั้งนะคะ!” ฉันเผลอตะโกนออกไป พยายามรวบรวมความกล้าเงยหน้าขึ้นสบตาดวงตาคู่นั้น

“…”

ตอนแรกก็หวังว่าพี่เขาจะตอบอะไรกลับมาบ้าง แต่นี่กลับเงียบ

ใจคอไม่ดีเลย..

ขอโทษค่ะ

“…”

ขอโทษจริงๆ..”

“…”

ขอทะ..!”

ฉันเอาแต่พร่ำคำว่าขอโทษซ้ำไปซ้ำมาหวังว่าพี่เขาจะให้อภัย รู้สึกได้ถึงน้ำตาที่คลออยู่บริเวณตาเริ่มค่อยๆ ไหลลงมา ทันใดนั้นฉันก็ถูกดึงจนไปชนกับแผงอกกว้าง ดวงตาเบิกโพลงอย่างตกใจ ใบหน้าหล่อเหลาของพี่อลันวางไว้ที่ไหล่ของฉัน อุณหภูมิในร่างกายของฉันเพิ่มขึ้นอย่างรวดเร็ว แก้มของฉันร้อนฉ่า หัวใจเต้นแรงมากยิ่งกว่าครั้งไหนๆ ในสถานการณ์ฉุกละหุกแบบนี้ต่อให้เป็นคนมีสติขนาดไหนก็ต้องตกใจกันทั้งนั้น แล้วฉันล่ะ? คนที่ทั้งชีวิตแทบไม่ยุ่งเกี่ยวกับผู้ชายเลย แต่กลับถูกรุ่นพี่ที่เจอกันได้ไม่กี่วัน (แถมยังแอบชอบ) กอดแบบนี้ ใครมันจะไม่ตกใจล่ะ!

ฉันยังไม่เคยถูกผู้ชายคนไหนกอดนอกจากพ่อเลยนะT_T

พอแล้วไม่ต้องขอโทษพี่แล้วน้ำเสียงนุ่มเบากระซิบที่ข้างหู มือทั้งสองข้างรั้งร่างฉันให้เข้าไปชิดอกยิ่งขึ้นราวกับปลอบใจ

ปล่อยนะคะ..” เมื่อได้สติฉันก็เริ่มดิ้นขลุกขลักในอ้อมกอดของร่างสูง แต่ดูเหมือนเขาไม่มีท่าทีจะปล่อยเลย จนฉันต้องตีหลังเบาๆ ถึงยอมปล่อยให้ฉันเป็นอิสระ

“.//////.” ฉันก้มหน้างุด

พี่รู้ว่าจะไปหาไมโลได้ที่ไหนทันทีที่ได้ยินประโยคนี้ฉันก็รีบให้ความสนใจอย่างรวดเร็ว

ที่ไหนคะO_O?”

แต่อีฟต้องยิ้มก่อน :)พี่อลันยิ้มมุมปากอย่างเจ้าเล่ห์

ถ้าอารมณ์เปลี่ยนเร็วขนาดนี้ บอกเลยว่าฉันตามไม่ทัน=_=;;

“…”

นะค่าา~

อย่าทำเสียงแบบนี้สิคะ T////T

กะ..ก็ได้ค่ะ แค่ยิ้มใช่ไหมคะ?” สุดท้ายฉันก็ยอม พี่อลันยิ้มกว้างออกมาทันที ดวงตาคู่นั้นจ้องไม่กระพริบ ฉันสูดลมหายใจเข้าลึกๆ ก่อนจะค่อยๆ ระบายยิ้มหวานออกมา

น่ารัก..”

อะไรนะคะ -O-?” เพราะมัวแต่เขินฉันเลยมองไปทางอื่น แต่ก็ยังพอได้ยินว่าพี่อลันพูดอะไรสักอย่างออกมา แค่ไม่รู้ว่าพูดอะไรเท่านั้นเอง

อ่อ เปล่าๆ รีบไปหาไมโลกันเถอะ เหมือนเขาจะสะดุ้งเล็กน้อย ก่อนจะนำทางฉันไปโดยไม่ลืมคว้ามือฉันด้วย

พี่เขาเป็นแบบนี้กับทุกคนเลยรึเปล่านะ?

ฉันยิ้มเขินๆ กับตัวเอง กับคนที่แอบชอบได้จับมือแถมยังถูกกอดอีก แค่นี้ก็ไม่รู้จะบรรยายความเขินออกมายังไงแล้ว >_< ก้มลงมองมือของตัวเองกับพี่อลันสลับกับมองแผ่นหลังกว้าง จนลืมนึกถึงธรรมชาติรอบตัวและผู้คนรอบข้าง ฉันจึงลองมองหาไมโลตามระหว่างทางแต่ก็ไม่พบ หลังจากวิ่งมาได้สักพักฉันและพี่อลันก็มาหยุดอยู่ที่ร้านขายน้ำเต้าหู้ ปาท่องโก๋ตรงหน้าสวนสาธารณะ

แฮ่กๆ บางทีพี่อลันก็วิ่งเร็วไปนะ= =;;” ฉันบ่นกับตัวเองขณะหอบด้วยความเหน็ดเหนื่อย ไม่รู้ว่าควรโทษตัวเองไหมที่มัวแต่เขินจนลืมว่าตัวเองเป็นคนเหนื่อยง่าย วิ่งมาไกลขนาดนี้ไม่หอบให้มันรู้ไป

วันหลังพี่จะวิ่งช้าๆ นะ^^” พี่อลันยื่นหน้าเข้ามายิ้มใกล้ๆ ทำเอาฉันถอยแทบไม่ทัน

ได้ยินได้ไงเนี่ย หูดีไปแล้วนะ O_O;;

แล้วมาที่ร้านน้ำเต้าหู้ทำไมเหรอคะO_o?” ฉันแกล้งถามเปลี่ยนเรื่องพลางมองไปรอบๆ ร้าน กลิ่นหอมน่ากินของปาท่องโก๋ที่กำลังทอดในกระทะลอยมาแตะจมูกของฉัน พลันสายตาเหลือบไปเห็นสุนัขพันธุ์ไซบีเรียน ฮัสกี้สีดำกำลังจ้องปาท่องโก๋เช่นเดียวกับฉัน ที่คอห้อยป้ายชื่อเขียนว่า ‘MILO’

โอ้โห ชัดเลยย หมาตัวแสบ!

ฉันดึงแขนเสื้อร่างสูงที่ยืนอยู่ข้างๆ แล้วชี้ไปที่ไมโล พี่อลันหันไปมองตามมือก่อนจะหัวเราะเบาๆ ดูจากสีหน้าแล้วเหมือนพี่เขารู้อยู่แล้วว่าต้องเจอไมโลที่นี่

อย่าบอกนะว่า

อ่อ พี่รู้ตั้งนานแล้วล่ะว่าไมโลอยู่ที่นี่ ^^;;” ฉันขมวดคิ้วอย่างงุนงง อ่าว อย่างน้อยพี่เขาก็น่าจะบอกฉันสักหน่อยสิว่าเจอไมโล คนเขายิ่งกังวลอยู่ จริงๆ ไซบีเรียนก็เป็นพันธุ์ที่ไม่ได้แพงอะไรมากหรอกนะ ประมานหมื่นอัพแค่นั้นเอ๊งง TT^TT

เอาเถอะ เกือบจะได้ขายกล้องซื้อแทนแล้วไหมล่ะอีฟ -_-;;

ป้าคะ เอาปาท่องโก๋20 แล้วก็น้ำเต้าหู้2ค่ะ กลับบ้านนะคะคุณป้าเจ้าของร้านพยักหน้ารับ

อ่าว ทำไมไม่นั่งกินเลยล่ะ?” พี่อลันถามอย่างงงๆ

ฉันไม่ได้ตอบอะไร ก่อนจะเอื้อมมือไปรับถุงน้ำเต้าหู้กับปาท่องโก๋และจ่ายตังค์ให้คุณป้า

งั้นหนูขอตัวก่อนนะคะฉันโค้งเล็กน้อยก่อนจะหันหลังกลับเดินออกจากร้าน

หมับ!

ฉันหยุดชะงักทันทีเมื่อพี่อลันจับไหล่เอาไว้ ในขณะที่ถามด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ถึงแม้จะหันหลังอยู่แต่ฉันก็พอจะจินตนาการหน้าพี่เขาได้

โกรธพี่เหรอ?”

ไม่ใช่นะคะ ก็เห็นพี่เจอไมโลแล้วเลยว่าจะกลับหอ (' ')ฉันหันไป

“ถ้างั้นช่วยนั่งกินเป็นเพื่อนพี่หน่อยนะครับ~น้ำเสียงพี่เขาดูร่าเริงขึ้นทันที

ฉันเม้มริมฝีปากเป็นเส้นตรงอย่างชั่งใจ ใจนึงก็คิดว่านั่งสักแป๊ปเดียวคงไม่เป็นไรหรอกมั้ง แต่อีกใจนึงก็คิดว่ามันไม่ควรที่จะมานั่งด้วยกันถึงจะอ้างว่าเป็นรุ่นพี่คณะก็เถอะ เฮ้ออ แต่พอเห็นรอยยิ้มนั่นก็ชวนให้ใจอ่อนทุกที ภูมิต้านทางผู้ชายของฉันคงจะน้อยจนถึงขั้นติดลบเลยสินะ _ _;;

มะ..มันดูไม่ดีมั้งคะ ขอตัวก่อนนะคะยิ้มแห้งๆ ให้ไปแล้วเบือนหน้าหนีทันที ก่อนที่ร่างสูงจะงัดลูกเล่นอะไรมาอีก ฉันเริ่มก้าวเท้าเดินจ้ำอ้าวออกไปอย่างรวดเร็ว พยายามจะไม่หันหลังไปมอง

“ให้พี่เดินไปส่งนะ ถ้ามีการเสนอชื่อนักกีฬาฉันจะส่งชื่อพี่เขาเป็นคนแรก คนอะไรเมื่อกี้ยังยืนอยู่ตรงนั้นอยู่ จู่ๆ ก็มาโผล่ข้างฉันเฉย แถมยิ้มกว้างโชว์ฟันสวยนั่นอีก

ทำไมพี่เขาชอบทำให้ฉันใจเต้นตลอดเลย L

“…” ฉันพยายามหันไปมองทางอื่น เพื่อที่ร่างสูงข้างๆ จะได้ไม่เห็นหน้าแดงๆ ของฉัน

ไม่ตอบแบบนี้ พี่ถือว่าได้นะครับ~

ระหว่างทางเดินไปหอของฉัน พี่อลันก็ชวนคุยเรื่องต่างๆ ชวนให้หัวเราะไม่หยุดหย่อนตามสไตล์คนเจ้าชู้ แต่มันก็ทำให้ฉันหยุดขำไม่ได้จริงๆ บรรยากาศในตอนแรกที่ออกจะเกร็งๆ เพราะความขี้อายของฉันตอนนี้กลับดูเป็นกันเองและดูสบายๆ มากยิ่งขึ้น ยังไม่พอราวกับท้องฟ้าเป็นใจอากาศวันนี้จึงไม่ร้อน แสงพระอาทิตย์ก็ไม่แรงมาก สายลมพัดโชยอ่อนๆ

ไม่เชื่อหรอกค่ะ ^^”

เชื่อพี่เถอะ พี่ยังไม่มีแฟนจริงๆ นะ

ฉันหรี่ตาอย่างจับผิด จะบอกว่าไม่เชื่อร้อยเปอร์เซ็นต์เลยก็ว่าได้ พี่อลันทั้งหน้าตาดี เรียนก็ใช้ได้ เล่นกีตาร์ก็เก่ง เป็นถึงเดือนคณะเก่าอีก ไม่มีผู้หญิงสวยๆ เข้าหาเลยคงเป็นไปไม่ได้ แล้วยิ่งมาบอกว่าโสดอีก ใครจะไปเชื่อกันเล่า -3-

ถึงหอแล้วล่ะเราหยุดอยู่ตรงหน้าหอพัก

ขอบคุณนะคะที่มาส่งฉันคลี่ยิ้มบางๆ ให้ไป ก่อนจะหันหลังเตรียมตัวเดินเข้าหอไป ทันใดนั้นฉันก็นึกอะไรบางออก แล้วพี่อลันไม่กลับห้องเหรอคะ?”

อ่อ พี่อยู่คอนโดน่ะเหมือนร่างสูงจะหน้าซีดลงนิดหน่อย ฉันขมวดคิ้วอย่างแปลกใจ ก็ตอนนั้นที่พี่เขาเถียงกับคนที่ชื่อครีมอะไรนั่นแล้วก็ยังตอนที่มาหาฉันหน้าห้อง…>////< ไม่ๆ อย่าพึ่งมโนสิอีฟ! “พอดีว่าวันนั้นพี่มาค้างห้องเพื่อนที่นี่เฉยๆ

ฉันพยักหน้าเป็นเชิงว่าเข้าใจ ก่อนจะโบกมือบ๊ายบายให้พี่อลันแล้วเดินขึ้นบันไดไป พลางยิ้มกว้างกับตัวเองอย่างมีความสุข มือก็กำสายสะพายแน่นเพราะเขิน รู้สึกตัวอีกทีก็มาถึงห้องตัวเองเสียแล้ว

เอี๊ยดด

อะไรกันยิ้มหน้าบานเป็นจานดาวเทียมเลยแก -_-” เบลล์หมุนเก้าอี้หน้าโต๊ะคอมฯ มามองหน้าฉันที่ยังไม่หุบยิ้ม

นะ..นี่หน้าฉันบานขนาดนั้นเลยเหรอ =[ ]=;;

ไว้จะเล่าให้ฟัง~

ตอนนี้ของเขินให้เต็มที่ก่อนได้ปะแก

ฉันเชื่อแล้วล่ะว่าความรักทำให้คนเป็นบ้า

 

Talk:

ฮา~ อัพมา4คนแล้วยังไม่มีช่วงทอล์คเลย

ตอนนี้มีแล้วนะคะ ยินดีต้อนนักอ่านทุกๆ คนเลยค่ะ^O^

เป็นไงบ้างคะ พี่อลันของเราขี้อ่อยเนอะ ><

เชิญคอมเม้น+โหวตได้เต็มที่เลยนะคะ~

B

 

 

 

O W E N TM.

14 ความคิดเห็น

  1. #8 BBlueSSky (@BBlueSSky) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 11 ตุลาคม 2559 / 19:21
    งื้อออออออพี่อลันน่ารักมากกกกก~~
    #8
    0