[fic BTS]วาเลนไทน์ KOOKV HOPEV NUMJIN YUNMIN

ตอนที่ 3 : #3

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 5
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1 ครั้ง
    21 ต.ค. 63

 

 

กรุง

 

            (กรุง)

            ผมตามพี่โจ๊กเกอร์มา… หมู่บ้าน เอ่อ ควีบันมั้งนะ หมู่บ้านลับแลนั้นละ-*- ผมเดินโง่ๆอยู่ในป่าอยู่ตอนนี้ ผมคิดง่ายไปใช่ไหม ว่าเดินๆเข้ามาเดี๋ยวก็เจอเองนั้นละ

            นี่มันก็จะมืดและด้วยอะT^T

ผมหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมาหวังจะติดต่อพี่โจ๊กเกอร์แต่จุดที่ผมอยู่กลับไม่มีสัญญาณซะอย่างงั้น

ผมทำได้แต่เดิน เดิน เดิน และก็เดิน เดินไปเลื่อยๆจนกว่าจะเจอ

เหนื่อยก็พัก ผมว่าผมต้องติดป่าและหาทางออกไม่ได้แน่ๆ พี่โจ๊กเกอร์ช่วยผมด้วยTOT

และตอนนี้ผมก็เหนื่อยมากแล้ว นี่มันตี2แล้วจากที่ผมดูนาฬิกาข้อมือของตัวเองที่ให้เข้ามาด้วย แบตเตอรี่โทรศัพท์ก็ใกล้จะหมดเต็มทนเพราะผมใช้แฟรชจากโทรศัพท์เป็นไฟฉาย ก็มันมืดและนี่นา ผมควรหยุดพักสินะ

ผมนั่งพักที่ใต้ต้นไม้ต้น1อย่างหมดแรงและคิดว่าทำไมผมโง่จังวะ อย่างน้อยก็ควรหาคนที่รู้จักเส้นทางมาด้วยกันสิ อะไรดลใจให้ผมคิดว่าเดินๆไปและจะเจอเองวะ

ผมหลับตาเพื่อพักสายตา มาลาเรียชัวร์ๆเลย ผมต้องเป็นมาลาเรีย ถ้ายุงป่ามันเยอะขนาดนี้อะนะ! ผมจะมาตายในป่าไม่ได้นะเว้ย!

แก๊ก

“...”ผมลืมตาและหันไปทางต้นเสียงทันที

ผมเพล็งสายตาไปที่สิ่งแปลกปลอมอย่างหวาดระแวง ผมว่าผมอาจจะไม่ได้ตายเพราะมาลาเรียแล้วละ

ในเมื่ออยู่ในความมืดนานๆ สายตาของผมก็ปรับให้มองเห็นในความมืดได้พอสมควร สัตว์สี่4ขาเดินเข้ามาใกล้ผม ท่วงท่าทุกย่างก้าวของมันสง่างาม มันคงจะดีกว่านี้ถ้าผมมองเห็นมันภายในสวนสัตว์หรือมีอะไรมาขั้นกลางระหว่างเราสักหน่อย

มันไม่ใช่แมวป่า… แต่รูปร่างและแผงคอของมันทำให้ผมรู้ทันที สิงโต!!

สิงโตสีขาวเดินมาหยุดอยู่ตรงหน้าผม สายตาที่มันมองผมอย่างกับเห็นสิ่งมีชีวิตไร้ค่าตัวนึง ทำไมสิงโตตัวนี้ถึงได้ดูยิ่งใหญ่เหลือเกินนะ

“...”ผมไม่กล้าส่งเสียงเลยด้วยซ้ำ

ผมเกร็งไปทั้งตัวเมื่อสิงโตตัวนั้นย่างก้าวเข้ามาใกล้ขึ้น อย่ากินผมนะ อย่ากินผมเลย ผมไม่อร่อยหรอกT_T

มันก้มลงมาทำจมูกฟุดฟิดใส่เนื้อตัวผมและจ้องหน้าผมในระยะใกล้ กี๊ส…

อึก… ผมกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก

“ออกไปนะ!” ผมทำใจสีสู้สิงโตและตะโกนออกไป

แต่ผมก็ไม่ได้คิดจะวิ่งหนีมันแต่อย่างใด ผมเคยอ่านเจอว่าถ้าเจอสิงโตให้พูดกับมันอย่างมั่นใจ…

เจ้าป่าตรงหน้าผมมองผมอย่างเหยียดหยามและหดคอกลับไป สายตามันมองผมอย่างสมเพศ…

โฮก!!!!

“!!”ผมตะลึงตาค้าง

สิงโตสีขาวตัวนี้ตวัดอุ้งเท้าเข้าหาผมจังๆ

ผมยกแขนข้างหนึ่งขึ้นกันโดยสัญชาตยาน

ฮั่ง!!!

“อ๊ากกกกกกกกกกกก”ผมร้องด้วยความเจ็บปวด สิงโตตัวนี้งับเข้าที่ไหล่ผมอย่างจัง! ผมดิ้นพล่าน เจ็บ! ทั้งแขนและก็ไหล่ ผมคงไม่รอดแล้วละ...

ทันทีที่ผมตัดใจว่าใจดีสู้สิงโตคงใช้ไม่ได้แล้ว สิงโตตัวนี้ก็อ้ากกรามออกและผละถอยออกไป สายตามันดูถูกอย่างไม่ปิดบัง เชิญดูถูกผมเถอะ นี่มันถึงขั้นไม่เอาผมกลับไปเป็นเหยื่อให้ลูกให้หลานมันกินนะ มันกะแค่กัดผมให้ทนพิษบาดแผลไม่ไหวและตายกลางป่าสินะ ตายอย่างหน้าสมเพชกลางป่า…

เมื่อผมละสายตาจากมัน เงยหน้าขึ้นมาอีกทีก็ไม่เห็นมันอยู่แล้ว

“อึก ไอ้สิงโต”ผมสบถอย่างทำอะไรไม่ได้ อย่าให้ผมเป็นนายพรานนะ ผมจะล่าสิงโตให้หมดป่าเลยชาติหน้า(หมายความว่าชาตินี้ไม่น่ารอด...)

ผมกระอักกับบาดแผลที่ไหล่ ผมควรล้างแผลและไปพบแพทย์ แต่ผมจะไปยังไงดีละ

แก๊ก แก๊ก แก๊ก

“อะ อะไรน่ะ”ผมร้องขึ้นทันที เสียงเหยียบใบไม้ใบหญ้าดังขึ้นอีกแล้ว อะไรมาอีก! คราวนี้เป็นเสือหรือเปล่า ผมจะได้ตายไปเลย!

ผมเงยหน้ามองผู้มาถึงอย่างฉงน คนนี่!!!!

“...”ผู้ชายผมดำเดินมืดๆในป่าคนเดียวเนี่ยนะ?? ถ้าหากไม่สังเกตุดีๆคงมองไม่เห็นเขาเลยด้วยซ้ำ เพราะเขาอยู่ในชุดสีดำทั้งตัว เทียบกับสิงโตขาวตัวนั้นเขายิ่งดำมืดเข้าไปใหญ่ สิงโตนั้นถึงจะขาวและสง่างาม แต่มันกำลังจะฆ่าผมตายละ

ผู้ชายคนนั้นไม่พูดอะไร เขาย่อตัวลงมาและฉีกผ้าคลุมตัวยาวออกเป็น2ผืน ผืน1มัดแขน อีกผืนนึงก็ปิดแผลที่ไหล่ผมเอาไว้

“ขะ ขอบคุณ”

ผมขอบคุณเขาก่อนที่ผมจะหมดสติไป…

(วาเลนไทน์)

3.00

ปัง ปัง ปัง ปัง!

“ใครกันมาเคาะประตูบ้านเหมือนจะมีคนตายตอนตี3”ผมบ่น พักนี้มีคนเข้าออกบ้านผมบ่อยไปและนะ มันไม่ใช่ว่าบ้านผมเป็นจุดต้องห้ามของหมู่บ้านนี้หรือไง? อย่างน้อยก็ก่อนที่ซิสโก้กับโจ๊กเกอร์จะมาที่หมู่บ้านอะนะ

แน่นอนว่าตี3ผมก็ยังไม่นอน ผมไม่ง่วงตอนกลางคืน แต่ก็งีบบ้างแล้ว

แก๊ก

“ใครกัน…!”ผมเบิกตากว้างมองภาพไม่คุ้นตาตรงหน้า ซิสโก้ ผู้ชายที่ผมไม่ชอบขี้หน้านัก ตอนนี้เขากำลังพยุงร่างของผู้ชายอีกคนที่หมดสติ?

“พาเขาเข้าไปก่อนได้ไหม เขาต้องการการรักษา”ซิสโก้พูด ผมก็ไม่รีรอรีบถอยให้เขาเข้ามาทันที

“เขาเป็นอะไรน่ะ”ผมถามทันที

“โดนสิงโตสีขาวกัด”ซิสโก้ตอบ

“หะ??? สิงโตสีขาว? แถวนี้มีที่ไหน?”ผมอยู่มาทั้งชีวิตไม่เคยจะเจอ

“แล้วฉันจะรู้ไหม ดูแผลให้เขาก่อนเถอะ โดนสัตว์ป่ากัด ไม่ติดเชื้อตายแล้วหรือยังไง”ซิสโก้บ่น

ซิสโก้วางเขาลงบนโซฟากลางบ้าน ส่วนตัวเขาก็นั่งที่โซฟาเม็ดบีทไม่ไกลนัก

“ชิ”

“...”

“เราคงทำแผลให้เขาได้แค่เบื้องต้นเท่านั้นละ”ฉันพูดและหยิบอุปกรณ์ปฐมพยาบาลเบื้องต้นออกมา

ส่วนตัวผมแล้ว แผลเล็กๆน้อยๆไม่เป็นปัญหา มันสามารถหายเองได้ ส่วนแผลใหญ่ก็...หายไวได้เช่นกันนั้นละ แต่เมื่อไม่ให้ผิดสังเกตุ ผมเลยต้องมีผ้าพันแผลติดบ้าน และก็เอาไว้เผื่อมิไฮด้วยนั้น

“...”พวกเราไม่มีใครพูดอะไรออกมาสักคำ

ผมถอดเสื้อของคนที่ถูกสัตว์ป่ากัดออก ทันทีที่เห็นเลือดจากบาดแผลที่ถูกสัตว์ป่ากัดผมก็ได้ลอบกลืนน้ำลาย แต่ก็พยายามไม่ให้ซิสโก้ที่นั่งข้างๆผิดสังเกตุ โดยหารู้ไม่ว่าคนที่นั่งอยู่ไม่ห่างก็ลอบกลืนน้ำลายเช่นกัน

ผมนำสำลีที่ชุ่มโชกไปด้วยแอลกอฮอเช็ดรอบแผล

“แบบนั้นมันจะไปสะอาดได้ยังไง”ซิสโก้ที่ข้องใจกับวิธีการทำแผลของผมก็พูด

“นายหมายความว่ายังไง-*-”

“ราดลงไปเลย สะอาดแน่นอน”

“นายจะบ้าหรอ! เดี๋ยวเขาก็เจ็บตายหรอก แผลใหญ่ขนาดนี้ นั้นแอลกอฮอนะ ไม่ใช่น้ำเปล่า!”ผมว่าเขา

“นายก็เห็นว่าเด็กนี่มันหมดสติ-*- ราดใส่2นาทีเขาก็ยังไม่ฟื้นขึ้นมาหรอก”ซิสโก้ชี้ไปที่คนแปลกหน้าคนนั้น

“...”ผมมองเขาสลับกับผู้บาดเจ็บ

“เอามา”

“เห้ย”

ซ่า…

เออ ไม่ฟื้นจริงวะ

“ก็แค่นี้ นายใส่ยาสมานแผลและก็พันซะ พรุ่งนี้พาเขาไปฉีดยา หวังว่าหมู่บ้านในป่าในเขาแบบนี้คงจะมียาแก้พิษสุนัขบ้า ยาแก้บาดทะยักนะ- -”

“มีอยู่แล้วแหละน่ะ!”ผมเบะปากใส่เขาอย่างหมั่นไส้

“- -”

“ว่าแต่นายไปเจอเขาที่ไหน? เขาไม่ใช่คนที่นี่นิ”ผมถาม

“ในป่า”

“ป่าก่อนที่นายเจอเรากับมิไฮหรือ หลังจากที่เจอเรากับมิไฮ”

“หลัง”

“ยังอุตส่าห์จำทางได้อีกนะ”ผมมองเขาอย่างหมั่นไส้ ก็คนมันหมั่นไส้อะ

“ตกลงที่ถามเนี่ยเพราะว่าอยากให้ฉันตอบว่าไม่รู้?”

“เชอะ”

ไม่อยากจะคุยด้วยนักหรอก! :(

“นายเป็นคนพาเขามา ดูแลเขาไปก่อนละกัน เรามีธุระ”ผมพูดปัด

จู่ๆผมก็นึกอักษรประหลาดออก ผมต้องบันทึกมันก่อนที่จะลืม

“ธุระอะไรดึกเพียงนี้ นี่มันตี3แล้วนะ”เขาถาม

“เรื่องของเรา!! :(”

ฮึ่ย ไม่ชอบหน้าเลยจริงๆ

6.30

“ฮ้าว อรุณสวัสดิ์วาเลน ซิสโก้?”มิไฮที่เดินลงมาจากชั้น2ทักพวกเรา

หลังจากตอนนั้นซิสโก้ก็นั่งทำอะไรไม่รู้ไม่ยอมกลับไปบ้านมิไฮ ผมก็เขียนคัมภีร์ไปเลื่อยๆตามภาษา แปลกที่ซิสโก้ไม่นอน…?

“อรุณสวัสดิ์ มิไฮ”ผมทักทั้งๆที่สายตายังไม่ละไปจากคัมภีร์

“อื้ม”มิไฮพยักหน้ารับและเดินเข้าห้องครัวไปเขาต้องเตรียมอาหารสำหรับโจ๊กเกอร์ด้วย… เอ้ะ แล้วก็อาจจะเผื่อซิสโก้ และพ่อหนุ่มสิงโตด้วย

“มิไฮ ทำอาหาร4ชุดนะ”ผมตะโกนบอกมิไฮ

“... อา… ได้”มิไฮตอบอย่างงงๆ อย่างที่รู้กันว่าผมไม่กินอาหารปกติอีกแล้ว ถ้าจะกินก็จะเป็นพวกผลไม้ที่ย่อยง่ายๆมากว่า เครื่องดื่มอะไรแบบนี้

“ฉันขอแค่กาแฟดำ”ซิสโก้ตะโกนไปหามิไฮอีกครั้ง

“ครับๆ=_=”มิไฮรับคำและก้มหน้าก้มตาทำอาหารต่อไป

“ว่าแต่นายเขียนอะไรตั้งแต่ตี3แล้ว วาเลนไทน์?”ซิสโก้ถามขึ้นอย่างอยากรู้อยากเห็น

“เราก็ไม่รู้ เราอ่านมันไม่ออก มันออกมาจากหัวเราเอง”ผมตอบและเขียนมันต่อไป

“แปลก”ซิสโก้พูดเหมือนสงสัย แต่ตัวเขาเองก็ไม่ใช่คนเสียมารยาทถึงขั้นที่จะเดินมาแอบดู

“กาแฟดำ”มิไฮที่ต้มกาแฟดำเสร็จก็เอามาวางให้ซิสโก้

“ขอบใจ”

“!! ใครน่ะ?!”มิไฮที่พึ่งเห็นพ่อหนุ่มสิงโตก็ร้องทักขึ้นอย่างตกใจ ที่ให้ผมกับซิสโก้ต้องละสายตาจากสิ่งที่ทำและตอบคำถามเขา

“อ๋อ เมื่อคืนเขาได้รับบาดเจ็บ ซิสโก้ช่วยเขาไว้”ผมอธิบาย

มิไฮมองเขาอย่างตะลึงกับบาดแผลถึงขั้นเดินไปดูอีกครั้งใกล้ๆ

“เขาถูกสัตว์ป่าทำร้ายมาหรอ??”

“รู้สึกว่าจะเป็นสิงโตสีขาวละมั้ง”ซิสโก้ตอบอย่างไม่ใส่ใจ

“สิงโตสีขาว!? หมู่บ้านเราเคยมีสัตว์แบบนั้นด้วยหรือไง วาเลน?”

“เราก็ไม่เคยได้ยินว่ามีใครที่เจอเจ้าป่าสีขาว ป่ารอบๆหมู่บ้านไม่ค่อยมีสัตว์ดุร้ายด้วยซ้ำ”ผมตอบ

“งั้นแสดงว่าเด็กคนนี้ดวงซวยสุดๆ”ซิสโก้พูดอย่างนึกตลก

“อรุณสวัสดิ์ คุณมิไฮ คุณวาเลนไทน์ และก็…”โจ๊กเกอร์ตื่นจากนิทราขึ้นมาก็ทักทุกคนทันที

“ซิสโก้”

“คุณซิสโก้^^ ผมชื่อโจ๊กเกอร์ครับ”

“ครับ”ซิสโก้ตอบและก้มหน้าก้มตาอ่านหนังสือต่อไป จากมุมที่เขายืนคงยังไม่เห็นพ่อหนุ่มสิงโตผู้แปลกหน้า

“โจ๊กเกอร์รอสักครู่ ฉันเตรียมอาหารเช้าใกล้เสร็จเต็มทีแล้ว”มิไฮพูดและกลับเข้าครัวไปอีกครั้ง

ทุกคนอย่างกลับสู่ความสงบได้เพียงไม่นาน

“กรุง?!!”

“!”ผมสะดุ้งทันที จู่ๆโจ๊กเกอร์ก็โวยวายเสียงดัง แม้แต่ซิสโก้ยังตกใจ

โจ๊กเกอร์ตรงไปหาพ่อหนุ่มสิงโตนั้นทันที

“กรุง! เห้ย! นายโดนอะไรมาน่ะ! นายมาที่นี่ได้ยังไง?! คุณวาเลนไทน์? คุณซิสโก้?”โจ๊กเกอร์ถามอย่างตกใจ

คนรู้จักของโจ๊กเกอร์หรอกหรอ…

“ฉันเจอเขาถูกสิงโตทำร้าย เลยช่วยเขากลับมา และมาขอร้องให้วาเลนไทน์ช่วยทำแผลให้เขา”ซิสโก้อธิบายอีกครั้ง

“ใช่ เมื่อคืนสภาพร้ายแรงมาก แต่เราทำแผลให้แล้ว วันนี้เขาต้องไปฉีดยาหากเขาฟื้น”ผมพูด

“เขาเป็นน้องชายผม”

“น้องชาย?”

“ลูกพี่ลูกน้องน่ะครับ แต่เราเหมือนเป็นพี่น้องกันแท้ๆเลย ขอบคุณพวกคุณทั้ง2มาที่ช่วยน้องชายผมไว้”โจ๊กเกอร์สีหน้าเป็นห่วงน้องอย่างชัดเจณ

“ไม่เป็นไร ผ่านไปเจอพอดี”ซิสโก้ตอบปัด

“ก็ไม่มีอะไรมากหรอก รอแค่เขาตื่น เราค่อยพาเขาไปฉีดยาทีเดียว”ผมตอบและเขียนคัมภีร์ต่อ

“ขอบคุณครับ”

(กรุง)

“เฮือก!!!”ผมสะดุ้งตัวโยน เมื่อผมลืมตาขึ้นมาอีกครั้งก็พบกับความมืด…

“ตื่นแล้วหรอ”ผมหันตามเสียงทักโดยทันที

“อึก คะ คุณเป็นใคร?!”ผมถาม

แก๊ก

เสียงไฟสว่างของเทียนหอมตลับที่พึ่งถูกจุด ให้ความสว่างแก่ห้องที่ผมอยู่ ถึงแม้ผมจะไม่รู้สึกว่ามันจำเป็นเลยก็เถอะ ทำไมกันนะ

“โจ๊กเกอร์เข้านอนไปแล้ว เราว่านายก็นอนอีกสักหน่อยเถอะ ไม่กี่ชั่วโมงก็จะเช้าแล้ว”เขากล่าวเรียบๆ อย่างไม่เดือดร้อนกับการมีผมอยู่ในบ้าน ต่างกับผมที่ตื่นมาอย่างร้อนรน ก็ผมเกือบตายมานี่นา

“พี่โจ๊กเกอร์?! คุณรู้จักพี่โจ๊กเกอร์ด้วยหรอ? คุณเป็นคนช่วยผมไว้ใช่ไหมครับ”ผมถาม

“เราไม่ใช่ซิสโก้เสียหน่อย- - แต่เรื่องที่เราช่วยนายไว้ก็ไม่ผิด”เขาตอนอย่างหงุดหงิดเล็กๆ

ใครคือซิสโก้?

“ว่าแต่นายชื่ออะไรละ?”

“ผมชื่อกรุง เป็นน้องชายพี่โจ๊กเกอร์”

“เรารู้แล้ว เราชื่อวาเลนไทน์นะ^^ นายนอนต่ออีกสักพักเถอะ อีกไม่นานก็จะเช้า เชื่อใจเราได้ ที่นี่บ้านเราเอง”

ผมพยักหน้ารับและลืมตัวลงนอนกับโซฟากลางบ้าน วาเลนไทน์เขาก็เดินไปนั่งที่ชานระเบียงและเขียนอะไรสักอย่างอย่างตั้งใจ

ผมไม่ได้หลับหรอกนะ ไม่ง่วงด้วย ก็ผมพึ่งฟื้นนี่นา แต่ผม...หิว

“คุณวาเลนไทน์”

“หือ?”

“ที่นี่พอจะมีอะไรรองท้องได้บ้างไหมครับ?”ผมตัดสินใจถาม

“... เอาความจริงก็ไม่มี แต่จะไม่มีเลยก็ใช่เรื่อง มิไฮเตรียมวัตถุสำหรับอาหารเช้าไว้ทุกคืน น่าจะมีวัตถุดิบอยู่ในตู้เย็นนะ”ร่างบางหันมามองผมอย่างประหลาดใจ และนึกถึงอาหารในบ้านตัวเอง

“ผมทำไม่เป็น คุณวาเลนไทน์ทำเป็นหรือเปล่า?”

“ไม่…”เขาปฏิเสธเรียบๆ

“อา… งั้นผมลองก็ได้ ไม่ไหวแล้วจริงๆ”ผมลุกขึ้นนั่ง

“ครัวอยู่ทางนั้น”วาเลนไทน์ชี้ไปด้านหลังผม แต่ก็ยังคงความประหลาดใจเอาไว้

“ครับ”

“นี่มันอะไรกัน!!!!”ผู้ชายผมสีเทาในชุดผ้าไหมสีแดงเดินเข้ามาในห้องครัวแล้วถามผมกับวาเลนไทน์ ที่ปัจจุบันกำลังทำลายห้องครัวด้วยวัตถุดิบที่คนชื่อมิไฮเตรียมไว้

“อรุณสวัสดิ์ มิไฮ^^;”

“วาเลน นายทำอะไร-0-!”คนนี้สินะชื่อมิไฮ อา...ผมกำลังทำลายอาหารเช้าเขานั้นเอง

“คือกรุงเขาหิว เราก็เลยมาช่วยเขาทำอาหาร”วาเลนไทน์ตอบ

“นายทำไม่เป็นไม่ใช่หรอ?”

“ใช่ และเขา...ก็ทำไม่เป็น”วาเลนไทน์ชี้มาที่ผม

“สวัสดีครับ ผมชื่อกรุง^^;”

“ไม่ยินดี- -+ ฉันชื่อมิไฮ เป็นเพื่อนสนิทวาเลน และช่วยออกจากครัวของฉันด้วย ทั้งคู่”มิไฮคนนี้ท่าทางจะอารมณ์เสียไม่เบา

เขาขับไล่พวกเราออกจากครัว…

“แหะๆ ครัวเละหมดเลย เราขอโทษด้วย นายคงหิว(_ _)”วาเลนไทน์หัวเราะแห้งๆให้ผม

“ไม่เป็นไรหรอกครับ เราพยายามกันดีแล้ว”ผมสลด

“ไม่เป็นไรหรอกนะกรุง เดี๋ยวมิไฮก็จัดเตรียมอาหารเช้าเผื่อนายเอง นายไปนั่งรอเถแะ และแผลสัตว์ป่าฉกรรถ์ขนาดนี้ แปลกใจชะมัดทำไมนายถึงลุกมาเดินซนไหว”วาเลนไทน์มองแผลอย่างสงสัย

เออวะ เอาความจริงมันก็ไม่ค่อยเจ็บนะ

“ผมก็ไม่ค่อยเจ็บแล้วนะครับ”ผมตอบ

“แปลกจริง งั้นให้เราเปลี่ยนผ้าพันแผลให้นายก่อน แล้วค่อยไปปลุกโจ๊กเกอร์และไปโรงพยาบาลกัน”

“ครับ”ผมทำตัวว่าง่าย แต่เอาจริงๆ ใจผมอยู่กับกลิ่นอาหารที่มิไฮทำมากกว่า~

“นี่มันยังไงกัน!”

“!”

“เกิดอะไรขึ้น!O_O”มิไฮถือกะทะเดินออกมาดูจากครัวเลย เพราะว่าตกใจเสียงของวาเลนไทน์

“มิไฮ นายมาดูนี่สิ”วาเลนไทน์พูดและชี้มาที่ตัวผม ที่นั่งเหลอหลาอยู่บนโซฟา

“!!! เป็นไปได้ยังไง บาดแผลฉกรรถ์ขนาดนั้นหายได้เพียงคืนเดียวงั้นหรอ”มิไฮแตะที่แผลเป็นบนไหล่ผมอย่างไม่อยากเชื่อ

ผมก็ไม่อยากจะเชื่อ แผลจากสิงโตสีขาวตัวนั้นหายสนิท เหลือทิ้งไว้เพียงรอยแผลเป็นเท่านั้น เพื่อที่จะย้ำเตือนผมว่ามันไม่ใช่ความฝัน

“เราจะไปเรียกซิสโก้!”

“งั้นฉันจะไปเรียกโจ๊กเกอร์!”

ทั้งคู่แยกกันไปคนละทาง

“หมายความว่ายังไงที่ว่าแผลหายหมดแล้วน่ะ”คนที่ชื่อซิสโก้คือคนที่ช่วยผมไว้นั้นเอง ผมจำได้

“...”พี่โจ๊กเกอร์ก็ยืนจ้องหน้าผมเขม็ง ผมไม่แม้แต่จะกลางมองหน้าพี่โจ๊กเกอร์เลยด้วยซ้ำT^T โดนดุแน่ๆไม่ต้องสงสัย

“มันแปลกมาก”วาเลนไทน์ขมวดคิ้วเป็นโบว์แน่นและจับแขนผมผลิกไปมา

“นายเป็นแวมไพร์หรอ?”

“!”

“!”

คำถามของมิไฮทำให้ทั้งวาเลนไทน์และซิสโก้หันขวับทันที ทั้งคู่มองมิไฮอย่างตกใจ มีเพียงผมกับพี่โจ๊กเกอร์เท่านั้นก็งงๆกับคำถามนั้น แวมไพร์อะไร

“ผมเป็นมนุษย์”ผมตอบ

“มะ มิไฮ”วาเลนไทน์มองมิไฮเหวอๆ

“มีเพียงแวมไพร์เท่านั้นไม่ใช่หรือไง ที่สามารถรักษาแผลตนเองได้รวดเร็วขนาดนี้”มิไฮพูด

“ไม่ใช่! นี่มันช่างเกินไป และก็เหลือแผลเป็น มันไม่ใช่ความสามารถของแวมไพร์หรอก”วาเลนไทน์ปฏิเสธ

“ก่อนอื่น… พวกนายรู้ได้ยังไงว่าแวมไพร์มีความสามารถยังไง”ซิสโก้มองวาเลนไทน์กับมิไฮอย่างไม่ไว้ใจ

“เอ่อ… ก็ ก็เรื่องเล่าของหมู่บ้านน่ะสิ”วาเลนไทน์อธิบาย

“ใช่ เรื่องเล่าของหมู่บ้านเรามีเกี่ยวกับสัตว์ในตำนานเยอะมาก เราก็แค่สงสัย หรือนายไม่คิดว่ามันแปลกที่แผลสัตว์ป่าฉกรรถ์นั้น กลับหายไปภายในคืนเดียว

“อืม”ซิสโก้ตอบรับนิดนึง และหันหน้าหนีไปทางหน้าต่าง ผมสังเกตุว่าเขามาบ้านวาเลนไทน์ทั้งชุดนอน?

“แล้วอย่างงี้เรายังต้องพากรุงไปฉีดยาอยู่หรือป่าวครับ”พี่โจ๊กเกอร์ถามขึ้น

“เอาความจริงฉันฉีดให้ได้ แค่ไปซื้อยามา”มิไฮพูด

“ใช่ เพราะว่าปกติรอบหมู่บ้านเราไม่มีค่อยมีสัตว์ป่าดุร้าย ไม่ค่อยมีใครได้รับภัยจากสัตว์สักเท่าไหร่ การแพทย์ของเราต้องพึ่งโลกนอกหมู่บ้านซะเยอะ แพทย์เลยมีไม่มานัก แต่ความสามารถของมิไฮก็เทียบเท่ากับแพทย์ของหมู่บ้านเลยนะ ไว้ใจได้”วาเลนไทน์อธิบาย

“งั้นเดี๋ยวผมไปซื้อยามาให้ กรุง… กลับมานายกับฉันมีเรื่องต้องคุยกัน”พี่โจ๊กเกอร์พูดและก็เดินออกจากบ้านไป

“(_ _)”

“เคลียดอะไร โจ๊กเกอร์ดูใจดีออก”วาเลนไทน์ยักไหล่อย่างไม่เข้าใจสีหน้าผม

“สิงโตสีขาวงั้นหรอ”ซิสโก้พึมพำ

“จะว่าไปก็น่าแปลก สิงโตสีขาวในป่านี้เคยมีซะที่ไหนกัน วาเลน”มิไฮพูดต่อ

“เราก็ไม่เคยได้ยิน ไม่เคยได้เจอเหมือนกัน เห็นทีนายคงต้องปรึกษาตัสทรีแล้วละ”วาเลนไทน์เสริม

“ตัสทรีใครหรอครับ”ผมถาม

“เขาเป็นผู้ใหญ่ในหมู่บ้าน อาชีพพราน เขาล่าสัตว์ในป่าออกบ่อย สงสัยฉันคงต้องไปเจอเขาเสียหน่อย นายทานข้าวเถอะ หิวไม่ใช่หรอ”มิไฮพูดและหยิบกระเป๋าสะพายเดินออกไป

“งั้นฉันจะกลับไปนอน เกิดอะไรขึ้นกับเขาก็บอกฉันทีแล้วกัน”ซิสโก้พูด

“อืม”

“เดี๋ยวก่อนครับ คุณซิสโก้”

“อะไร- -?”

“ขอบคุณที่คุณช่วยผมไว้นะครับ”ผมกล่าวขอบคุณอย่างใจจริง ถ้าไม่ได้เขาผมคงตายไปแล้ว

“อืม แต่ถ้าฉันไม่ช่วย นายก็คงไม่ตายคาป่าหรอก ไปนอนละ”ซิสโก้พูดและเดินกลับบ้านไป

“กินข้าวสิ กรุง นายหิวไม่ใช่หรอ”วาเลนไทน์พูดและเลื่อนโถข้าวผัดกับไข่ดาวสำหรับ3คนมาทางผม

“คุณไม่กินหรอครับ”

“ไม่เป็นไร”

(วาเลนไทน์)

หลังจากที่ผมใช้เวลาครึ่งเช้าในการเขียนคัมภีร์ โจ๊กเกอร์ก็กลับมาจากการไปซื้อยา และผมก็ต้องประหลาดใจเพราะว่ากรุงฟาดอาหารเช้าที่มิไฮเป็นคนทำสำหรับคน3คนเรียบ…

“อธิบายมา ทำไมซิสโก้ถึงไปเจอนายในป่าได้”โจ๊กเกอร์กำลังสอบสวนน้องชายของตน

“ก็ผมแอบตามพี่มา...”

“เดี๋ยวนะ… นี่นายได้ทำเรื่องเข้าหมู่บ้านมาหรือเปล่ากรุง?”ผมถาม ถ้าจะเข้าหมู่บ้านเราต้องเดินเรื่องเอกสารนิดหน่อยตอนเริ่มนะ เขาไม่ได้ทำหรอ??

“...”โจ๊กเกอร์หันไปมองกรุงอย่างตั้งคำถามเดียวกัน

“...”กรุงหลบสายตาพวกเราทั้ง2เป็นคำตอบ

“กรุง!”

“เบาเสียงลงเถอะโจ๊กเกอร์”ผมปามทันที

“T^T”

ไม่ใช่เพราะผมเห็นใจสีหน้าของกรุงหรอกนะ ผมให้ใครรู้ไม่ได้

“?”

“กรุงแอบเข้าหมู่บ้านมา มันผิดกฏ ถ้าหากใครเห็นเข้าและเอาไปบอกผู้อาวุโสทั้งหลายและก็ เราลำบากแน่”

“หะO_O ร้ายแรงหรือเปล่า?”โจ๊กเกอร์ถามทันที

“โทษอย่างเบาคือถูกให้ออกจากหมู่บ้านทันที หรือห้ามเข้าหมู่บ้านอีก หรือหนักสุดอาจจะติดคุกตลอดชีวิต”

“ห๊าO_O!”กรุงช็อกทันทีที่รับรู้

หมู่บ้านเราพึ่งเปิดเมื่อไม่นานนี้ และพวกเขาคือนักท่องเที่ยวแรกของหมู่บ้านเรา ก่อนหน้านี้ที่เรายังเป็นหมู่บ้านปิด ถ้ามีใครหลงเข้ามาทั้งตั้งใจและไม่ตั้งใจก็จะถูกขังลืมทั้งนั้น ป่านนี้เป็นเถ่ากระดูกหมดแล้ว

“เราต้องทำยังไง?”โจ๊กเกอร์ถาม

“เราไม่รู้ แต่ทางที่ดีอย่าให้กรุงออกนอกบริเวณบ้านเลยเถอะ บ้านเราอยู่ลึกแถมข้างบ้านยังมีบ้านมิไฮบัง อีกอย่างบ้านเราไม่ได้มีใครอยากเข้าใกล้มากนัก แค่บริเวณบ้านกรุงอาจจะสามารถใช้ชีวิตได้”เราอธิบาย

“ใช้ชีวิตลำบากแท้ๆ นายเนี่ย- -*”โจ๊กเกอร์คาดโทษน้องชายตนเอง

“งั้นระหว่างนี้เราทำเรื่องเหมือนว่ากรุงติดต่อเข้าหมูบ้านจากข้างนอกให้แล้วกัน มันใช้เวลาไม่นานนักหรอก เดี๋ยวนายก็ออกจากบ้านเราได้แล้ว กรุง”

“ขอบคุณครับ”กรุงสลดลงทันที ไม่น่าละซิสโก้ถึงชอบเรียกกรุงว่าเด็กทั้งๆอายุพวกเราก็ดูรุ่นราวคราวเดียวกันแท้ๆ เขาน่าเอ็นดูสินะซิสโก้

แก๊ก

“เรากลับมาแล้ว”มิไฮเปิดประตูเข้าบ้านมา

“เป็นยังไงบ้านตัสทรีได้พูดอะไรหรือเปล่า?”ผมถาม

“พูดสิ หมอนั้นหัวเราะใส่หน้าฉันและถามว่าฉันสนใจเรื่องสัตว์ศักดิ์สิทธิ์ด้วยหรอ และเขาก็ให้หนังสือเล่มนี้ฉันมา”มิไฮพูดอย่างไม่สบอารมและชูหนังสือปกสีดำแปลกๆเล่มนึงขึ้น

“เดี๋ยวก่อน ก่อนอื่นเราขอเรียกซิสโก้ก่อน เขาบอกว่าถ้าเรื่องเกี่ยวกับกรุงให้บอกเขาด้วย เขาสนใจ”ผมพูดและเดินออกไปชานระเบียงที่สามารถมองเห็นบ้านมิไฮได้ ก็บ้านเราอยู่ใกล้กันซะขนาดนี้

“ซิสโก้! มาบ้านหลังนี้ที!!”ผมตะโกนออกไป

หลังจากกลับมาก็พบกับใบหน้าประหลาดใจของมิไฮ

“อะไรหรอ?”

“ฉันแปลกใจนิดหน่อย นายไม่ชอบหน้าเขาแต่เรียกให้เขามาบ้าน มันก็แปลกนิดหน่อยอะนะ”มิไฮหัวเราะในลำคอเชิงล้อผม

“จริงอยู่ที่เราไม่ชอบเขา แต่เขาก็ดูไม่ใช่คนเลวร้ายอะไรแถมไม่เคยทำให้เราเดือดร้อน”ผมยักไหล่อย่างไม่สนใจมากนัก

“พึ่งรู้หรอ”เสียงคนที่เปิดประตูเข้ามาพูดขึ้น ซิสโก้เขาได้ยิน=_=...

“ชิ ก็ยังคงไม่ชอบหน้านายอยู่ดีนั้นละ ซิสโก้”ฉันสะบัดหน้าหนีเขา

“เหอะ”

“เข้าเรื่องเลยเถอะ หนังสือเล่มนี้ค่อนข้างน่าสนใจ ก่อนอื่นขอบอกก่อนว่าฉันถามตัสทรีแล้วว่าในป่ามีสิงโตขาวหรือเปล่า และคำตอบคือไม่”

“หะ”

“หือ”

กรุงกับซิสโก้ถามค้านขึ้นมาทันที กรุงเป็นผู้รับเคราะห์เขาคงไม่ได้แยกเสือหรือสิงโตพลาดหรอก แถมสีขาวอีกต่างหาก อีกอย่างก็คือมีซิสโก้เป็นพยานด้วย

“พรานป่าของหมู่บ้านเราว่ามางั้น เขาออกล่าสัตว์ทุกวัน เขาบอกเขาไม่เคยเจอสัตว์ใหญ่ขนาดนั้นมาก่อน แต่เขาก็ไม่ได้ล่าไกลจากหมู่บ้านมาก”มิไฮเล่าต่อ

“แล้วที่ทั้ง2คนเจอคืออะไรละนั้น”โจ๊กเกอร์ขมวดคิ้วยุ่ง เขาคงเป็นห่วงน้องชายของเขาด้วยนั้นละ

“นี่ บทที่72 สัตว์ในตำนานหมู่บ้านเรา… สิงโตป่าสีขาว ควีบัน”

“ควีบัน?”ซิสโก้ทักขึ้น

“ใช่ เป็นชื่อหมู่บ้านของเราเอง ในหนังสือบันทึกว่าควีบันเป็นสิงโตเจ้าป่า ไม่อยู่กับฝูง อาศัยอยู่ตัวเดียวไม่เข้าฝูง เนื่องจากหมู่บ้านเราอยู่ในป่า คนเฒ่าคนแก่จึงเคารพบูชาควีบันมาก… ขอย้ำว่ามันเป็นสัตว์ในตำนาน ไม่เคยมีข่าวใครค้นพบเลย”มิไฮย้ำ

นั้นทำให้ทุกที่นั่งล้อมวงกันอยู่เหวอตามๆกันไป กรุงนี่นิ่งสนิท เจ้าตัวกุมแผลทั้ง2จุดไว้อย่างทำตัวไม่ถูก แผลเป็นมันก็เป็นหลักฐานชัดแล้วว่าที่ตรงนี้เคยเกิดแผล

“มีสัตว์ในตำนานอยู่ในหนังสืออีกมาก และหนึ่งในนั้นคือแวมไพร์”มิไฮพูด

“...”ผมเงียบไม่กล้าพูดอะไร

“แวมไพร์แบ่งออกเป็น2แต่ล้วนมีชาติกำเนิดเดียวกัน แวมไพร์คนแรกของโลกเกิดขึ้นจากการกลายพันธุ์จากมนุษย์สู่แวมไพร์ น่าแปลกมากเพราะในหนังสือระบุอย่างชัดเจณว่ามีเพียงหนึ่งคนเท่านั้น และคนนั้นเกิดและโตในหมู่บ้านในตำนานที่ไม่มีอยู่จริง หมู่บ้านนั้นนับถือสิ่งที่เรียกว่าเวทมนต์”

ทุกคนเงียบกริบตั้งใจฟังมิไฮพูด

“แน่นอนว่าอาจมีการสืบพันธุ์ การสืบพันธุ์ที่ด็อกเตอร์Xคาดการแบ่งเป็น2วิธี 1คือการกัดและทำพิธี 2คือการสืบทอดผ่านการสมสู่กับมนุษย์”

“...ไร้สาระน่ะ เราควรสนใจเรื่องสิงโตสีขาว ไม่ใช่แวมไพร์”ผมหลบตามิไฮและพูดปัดเพื่อเปลี่ยนเรื่อง ผมรู้ว่ามิไฮอยากหาสาเหตุที่ผมกลายเป็นแวมไพร์เมื่ออายุ13 มันไม่ได้เป็นตามหนังสือนั้นสักนิด ผมไม่ได้ถูกกัดและทำพิธี และผมก็ไม่มีพ่อแม่ที่เป็นแวมไพร์ด้วย อย่าว่าแต่แวมไพร์เลย พ่อแม่ที่เป็นมนุษย์ผมยังไม่มีเลย- -

“เป็นเรื่องจนได้เห็นไหมกรุง- -”โจ๊กเกอร์บ่นอย่างเคลียดๆ

“อ่อ ซิสโก มิไฮ กรุงเข้าหมู่บ้านมาอย่างผิดกฏหมายนะ เราต้องช่วยกันอย่าให้ใครรู้ถึงการมีตัวตนของเขา”ผมพูด

“! นายเข้ามาแบบผิดกฏงั้นหรอO_O”มิไฮถลึงตาใส่กรุงอย่างไม่ปิดบัง

“ครับ(_ _)”

“อย่าไปดุเจ้าหนูสิงโตเลย เขามาตามพี่เขา”ผมยักไหล่เล็กน้อย

“- -+ อย่าหาเรื่องหลุดไปเชียว”มิไฮคาดโทษ

“นายด้วย เก็บเรื่องนี้ดีๆ ไม่งั้นนายก็เดือดร้อน”ผมขู่ซิสโก้ ก็พวกเราเขาให้รวมมือและช่วยเหลือกรุงถ้าโดนเกรงว่าจะได้โดนกันหมดนี่ละ

“เออ”

            ...

 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

0 ความคิดเห็น