กรงรักมายาหัวใจ

ตอนที่ 5 : ของขวัญคริสต์มาส (แหวนแทนใจ)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 703
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 2 ครั้ง
    8 มี.ค. 56

 

ค่ำคืนเหน็บหนาวเพราะหิมะตกหนัก เสียงลมหวีดหวิวดังเล็ดลอดแผ่วเบาผ่านช่องว่างหน้าต่างบานกระจกที่ปิดสนิท ฟังแล้วราวกับเสียงโหยหวนของปีศาจ แผ่นกระจกถูกพายุพัดกระทบเสียงดังกึกๆ ปารีสนอนฟังเสียงเหล่านั้นอยู่บนพื้นห้อง

ร่างสูงซุกอยู่ในถุงนอนอุ่นสบายที่เขมิกาหอบมากองไว้ให้สองหนุ่มก่อนจะเข้าห้องปิดเงียบ เปลือกตาที่ลืมโพล่งมองฝ่าความมืดไปยังด้านบน ไม่มีแสงจันทร์ และไม่มีแสงไฟ เห็นแต่ดาวสะท้อนแสงที่เจ้าของห้องติดไว้บนเพดาน ชายหนุ่มสะบัดหน้า เรียกสติตัวเอง เขารู้สึกราวกับถูกสาวไทยนามว่าปาริสา มานอนเบียดกอดแนบกายทุกครั้งยามหลับตาลง

 ถ้าจะบ้าไปแล้ว...ชายหนุ่มดุตัวเอง ก่อนจะตัดสินใจรูดซิบถุงนอนสลัดมันทิ้งไว้แถวนั้น เผื่อความเย็นจะช่วยสะกดดับอารมณ์บางอย่างได้ ปารีสพลิกตัวพลันสะดุดลมหายใจเมื่อหันไปเจอดวงตาวาวและยิ้มฟันขาวสะท้อนความมืดสลัวของใครบางคน
          
“เป็นไง นอนไม่หลับหรือวะ” 
        
“สงสัยแปลกที่” ปารีสตอบเลี่ยงความรู้สึกตัวเอง ก่อนจะพลิกตัวนอนหงายกอดอก ไม่อยากหันไปมองตาระยิบของเพื่อนสนิท           

 “แปลกที่หรือแปลกหัวใจกันแน่”        

 “โอ้ย!” ทวีปร้องลั่น เมื่อโดนคนนอนข้างกันหันมาเตะหน้าแข้ง เพื่อนตัวดีคงซัดมาเต็มแรง ขนาดอยู่ในถุงนอนยังรู้สึกเจ็บ             

“เลิกพูดมาก แล้วนอนไปเลย” ปารีสสั่งเพื่อน ก่อนพลิกตัวนอนตะแคงหันหลังไปอีกทาง    

“กี่โมงแล้ววะ”           

 “ตีสอง” ปารีสบอกเพื่อนหลังจากยกมือขึ้นดูพรายน้ำบอกเวลาตรงหน้าปัดนาฬิกาข้อมือ “ถามทำไม” 

 “เร็ว...ลุกเถอะ” ปารีสขมวดคิ้วเข้มเข้าหากัน นอนมองเพื่อนสลัดถุงนอนอย่างรวดเร็วออกจากตัว ก่อนจะลุกยืนค้ำหัวเขาเป็นเงาทะมึน          

 “อย่าบอกนะ ว่าแกเกิดอยากกลับบ้านเช่า เอาตอนเวลาแบบนี้” ปารีสถาม “ไม่ได้ยินหรือไงลมพายุยังไม่สงบ...ฉันจะนอน ไม่ต้องมารบกวน”           

 แทนที่เพื่อนมันจะยอมทำตาม กลับย่อตัวลงมาจัดการรูปซิบถุงนอนที่เขาเพิ่งคว้าเอาร่างกายเข้าไปซุกหาไออุ่นใหม่อีกครั้ง ทวีปพยายามดึงตัวเขาออกจากห่อผ้าบุนวมเนื้อหนา 

“ยังนอนไม่ได้ ลุกมาทำธุระก่อน”        

“อะไรของแก” คนที่อยากนอนบ่นอุบ ยอมลุกมายืนแต่โดยดีเพื่อตัดความรำคาญ “ธุระแบบไหน ถึงต้องลุกมาทำตอนตีสอง” ปารีสถามย้ำอีกครั้ง         

 “ตามมาสิ เงียบๆ ล่ะ”

คนชวนรีบย่องปลายเท้าเดินนำหน้า หันมายกนิ้วชี้ติดริมฝีปาก เป็นความหมายไม่ให้เขาถามมาก หรือจงหุบปากเงียบ ปารีสพยักพเยิดหน้าโปกมือตวัดไล่...ให้เดินหน้าลุย อยากรู้นักว่าธุระที่มันกำลังจะทำคืออะไร ทว่าทันทีที่เห็นเพื่อนไปหยุดหน้าห้องสาว มือค่อยๆ จับลูกบิดอย่างเบามือ เขาถึงกับอุทานเสียงหลง   

 “เฮ้ย! นี่แกจะทำอะไร” คนโวยวายรีบสะบัดมือของเพื่อนที่รีบขยับเข้ามาตะครุบปิดปากเขาไว้ ก่อนจะกระซิบเสียงเข้มรอดไรฟัน “ฉันถามว่าแกกำลังคิดจะทำอะไร”       

 “ไม่เห็นหรือไง ผู้หญิงเขาไม่ได้ล็อกประตู” ทวีปกระซิบตอบ      

 “แล้วไง”           

 “เขมิกาเขาตั้งใจไม่ล็อก เพื่อเจตนาให้ฉันเขาไปหาในห้อง” ทวีปพูดไม่ทันจบก็โดนมือหนักๆ ของเพื่อนตบต้นแขนไปหนึ่งที จนต้องยกมือมากุมไว้ ไม่ใช่เท้าอย่างเดียวที่หนัก มือเพื่อนคนนี้ยังกับโดนท่อนซุงฟาด  

 “ไอ้ลามก!” ปารีสสรรเสริญอีกรอบ “ฉันไม่เคยคิดเลยว่าจะมีเพื่อนหื่นแบบนาย คิดจะเข้าไปปล้ำผู้หญิง โดยชวนฉันไปเป็นเพื่อนเนี่ยนะ”          

 “ฟังก่อนสิวะ” ทวีปฮึดฮัดเมื่อโดนเพื่อนด่ามาชุดใหญ่ “วันนี้เป็นวันคริสต์มาสอีฟ”   

 “แล้วไง”            

“ฉันจะเอาของขวัญ ไปใส่ไว้ในถุงเท้า ที่แฟนฉันแขวนไว้บนหัวเตียง ขืนไม่ทำ ตื่นมาหล่อนได้โวยวาย เพราะไม่ได้ของที่อยากได้”          

 “แล้วก็ไม่บอก”           

 “ก็กำลังจะบอกอยู่นี่ไง ยังไม่ทันจะพูดแกก็มาตีฉันซะก่อน”      

“โทษทีว่ะ” ปารีสตอบยิ้มๆ “เอาเป็นว่าเราหายกัน แกปากไว ส่วนฉันก็มือไวไปหน่อย...คราวหลังพูดแต่เนื้อๆ เน้นๆ ตรงประเด็น อย่ายืดเยื้อ”           

ทวีปโครงศีรษะ เลิกใส่ใจเพื่อน หันไปจับลูกบิดอีกครั้ง กำลังจะเปิดแล้วเชียว ดันถูกเพื่อนรายเดิมจับหัวไหล่ดึงไปหา            

 “ว่าแต่...ทำไมฉันต้องเข้าไปด้วย” ปารีสสงสัย        

“ขอร้อง เลิกถามมากเถอะ ฉันแค่อยากชวนแกไปเป็นเพื่อน  ถ้าแฟนฉันนอนอยู่ในห้องคนเดียว ฉันไม่เสียเวลาชวนมาหรอก”            

 เตียงกว้างตรงมุมหนึ่งของห้องมีร่างบางของสองสาวนอนคลุมห่มผ้านวมเนื้อหนาเป็นเงาตะคุ่ม เห็นได้เพราะแสงสว่างจากกระบอกไฟฉายขนาดเล็กตวัดทะลุความมืด ปารีสส่ายหน้าพร้อมนึกขำเมื่อทวีปบอกกับเขาก่อนเข้าห้องว่ากระบอกไฟฉายอันนั้นเขมิกายัดใส่มือให้ก่อนเจ้าหล่อนจะเข้านอน ชายหนุ่มหยุดเท้าไว้เพียงแค่ตรงประตูมองเพื่อนย่องเบาไปยังหัวเตียงแฟนสาว ในมือกำกล่องของขวัญใบขนาดเล็กผูกโบว์สีสวย      

ปารีสเลิกคิ้วสูง เมื่อเพื่อนสนิทหันมากวักมือเรียกให้เดินเข้าไปหา เขาขี้เกียจจะพูดมาก เลยยินยอมเข้าไปยืนใกล้เพื่อนส่งสายตาถาม            

“ฉันเพิ่งเห็นว่ามีถุงเท้าสองอัน” ทวีปกระซิบเสียงเบา “แสดงว่าอีกอันมิกาตั้งใจแขวนให้ริสา”   

“แล้วไง”            

“แล้วไงล่ะไอ้บ้า แกเนี่ยความคิดช้าจริงกับเรื่องพวกนี้” ทวีปอดหมั่นไส้เพื่อนตัวเองไม่ได้ “แกมีอะไรพอจะใส่เป็นของขวัญให้ริสาได้บ้าง”           

ได้ยินแค่นั้นปารีสก็รีบเดินหันหลังกลับ ทวีปรีบดึงไว้       

“น่านะ...แค่พอเป็นพิธีเอง เอาอะไรก็ได้ ใส่เป็นของขวัญคริสต์มาสให้เธอหน่อย”     

ปารีสนิ่งเงียบไปกับคำคะยั้นคะยอของเพื่อน เพราะกำลังขบคิดว่าจะให้อะไรดี ลำพังตอนนี้พกติดตัวมาไม่กี่อย่าง แล้วจะหาของขวัญด่วนพิเศษมาจากไหน ชายหนุ่มถอนหายใจ ก่อนจะล้วงหยิบกระเป๋าหนังใบเล็กมาจากกระเป๋าหลังกางเกงยีนส์ที่ตนสวมใส่อยู่ ดึงธนบัตรมาบึกหนึ่ง ทวีปเห็นแค่นั้นถึงกับกรอกตามองเพดาน    

“อย่าบอกนะว่าแกจะใส่เงินจำนวนนี้ให้หล่อน”       

 “ใช่” ปารีสตอบอย่างมั่นใจ “ก็ตอนนี้ในตัวฉันของมีค่าที่สุดก็มีแต่เงิน”      

“เก็บเงินนายไปซะ เดี๋ยวริสาก็เข้าใจผิดหรอก เกิดเขาคิดว่านายจะซื้อตัวเขาด้วยเงินก็ยุ่งไปใหญ่”

ปารีสถอนใจเฮือกใหญ่ ไม่นึกว่าการจะเอาอกเอาใจผู้หญิงสักคนมันจะยุ่งยากขนาดนี้ ยอมเก็บเงินจำนวนนั้นคืนกระเป๋า ก่อนจะตัดสินใจถอดแหวนทองคำเกลี้ยงวงเล็กในนิ้วก้อยตัวเองหย่อนลงถุงเท้าลายทางสีรุ้งอีกข้างตรงหัวเตียง   

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 2 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

118 ความคิดเห็น

  1. #17 p2506 (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 8 พฤษภาคม 2555 / 18:03
    รูปสวยมากค่ะ  สำนวนการเขียนสละสลวยดี  เนื้อเรื่องก็สนุกค่ะ
    #17
    0
  2. #11 วนัน (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 20 กุมภาพันธ์ 2555 / 14:48
     คอยนะคะ
    #11
    0
  3. #9 เวียงแก้ว (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 10 กุมภาพันธ์ 2555 / 20:48
    ขออภัยผู้อ่านค่ะคนเขียนเบลอรีบพิมพ์ไปหน่อย พิมพ์ผิดตกหล่นไปตั้งประโยค ตามไปแก้ให้แล้วค่ะ ประโยคที่แก้คือ

    แทนที่เพื่อนมันจะยอมทำตาม กลับย่อตัวลงมาจัดการรูปซิบถุงนอนที่เขาเพิ่งคว้าเอาร่างกายเข้าไปซุกหาไออุ่นใหม่อีกครั้ง ทวีปพยายามดึงตัวเขาออกจากห่อผ้าบุนวมเนื้อหนา 

    #9
    0