กรงรักมายาหัวใจ

ตอนที่ 3 : อ้อมกอดที่อบอุ่น

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 782
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1 ครั้ง
    8 มี.ค. 56


                                                              ตอนที่ 3

การดื่มกินระหว่างเพื่อนสนิทเป็นไปด้วยความครึกครื้นท่ามกลางการสนทนาที่ได้อรรถรส ไม่แพ้กับรสชาติอาหารกลางโต๊ะ ฝีมือเขมิกาใช้ได้เลยทีเดียวถึงไม่อร่อยเลิศเท่ากับนักปรุงมืออาชีพ เสียงเพลงหวานทว่าทำนองเศร้าจากเครื่องเล่นดังแว่วเบาลอดช่องประตูไปยังคนที่กำลังนอนตะแคงคุดคู้บนเตียงกว้าง น้ำตาของปาริสาค่อยๆ ไหลริน หญิงสาวรีบยกมือขึ้นปิดปากตัวเองเพราะไม่อยากให้เสียงสะอื้นดังไปให้คนข้างนอกได้ยิน

 ทำไม...เพราะอะไร ชีวิตถึงต้องมาเจอเรื่องแบบนี้ ความเจ็บปวดและเสียใจที่สุดจะทนทาน ถึงแม้ญาติที่อุตส่าห์ลงทุนบินมาจากเมืองไทยเพื่อจะให้เซ็นยินยอมการถือครองทรัพย์สินทุกอย่าง บอกว่าเป็นความประสงค์ของนายการันซึ่งจะยกคืนให้กับตระกูลวาสุมาศ อันเป็นตระกูลดั้งเดิมของมารดา พ่อการันอดีตนักกีฬาแข่งรถระดับมืออาชีพที่มาพบรักกับลูกสาวมหาเศรษฐี หลังจากสิ้นภรรยาก็ละทิ้งความฝันหันมาดูแลกิจการทุกอย่าง ปาริสาไม่อยากจะเชื่อเลยว่าพ่อการันจะมาจบชีวิตลงเพราะอุบัติเหตุทางรถยนต์ที่เกือบทั้งชีวิตของท่านคลุกคลีกับมันมาตลอด

การสูญเสียเงินทองเทียบไม่ได้กับการต้องสูญเสียบิดา โชคชะตาช่างเล่นตลกนักการต้องสูญเสียมารดาตั้งแต่ยังเยาว์และต้องมาสูญเสียบิดาไปอีกครั้ง เป็นอะไรที่โหดร้ายเกินจะรับไหว

“พ่อจ๋า...ริสาคิดถึงพ่อจังเลยค่ะ ต่อไปริสาจะทำยังไงดี ริสาไม่มีใครอีกแล้ว”

หญิงสาวนอนจมกองน้ำตาเพียงไม่นานก่อนจะกรีดนิ้วป้ายน้ำตาทิ้ง เมื่อตัดสินใจได้ว่าควรจะกลับบ้านเกิดโดยละทิ้งการเรียนเพียงเท่านี้ จะนำเงินก้อนสุดท้ายที่บิดาส่งมาให้สำหรับค่าเล่าเรียนและการเลี้ยงชีพ กลับไปเริ่มต้นใหม่ที่เมืองไทย ทำงานและเรียนที่นั่นแทน

ปาริสาผุดลุกจากเตียงสูดลมหายใจเข้าปอดลึก รวบรวมพละกำลังที่ยังหลงเหลืออยู่เดินออกจากห้อง หล่อนเพิ่งรู้สึกตัวว่าหิวจัดพยาธิในท้องเหมือนจะดิ้นพล่านทันทีที่ได้กลิ่นอาหาร

“อ้าว ลุกเดินได้แล้วเหรอจ๊ะ” เขมิกาหันมาทักก่อนจะกวักมือเรียก “เข้ามานั่งทานอะไรก่อนดีไหม จะได้มีแรง โจ๊กยังไม่เสร็จเลยยังอยู่บนเตา มานั่งกินไก่อบก่อน”

"เชิญครับ มากินด้วยกัน" ทวีปบอกอีกเสียง

หญิงสาวยอมเดินเข้าไปนั่งด้วยความเต็มใจเพราะร่างกายดูเหมือนจะระโหยโรยแรงต้องการพลังงานเพิ่มเติม เขมิกาวางจานเปล่าพร้อมมีดกับซ่อม ไม่นานจากนั้นชิ้นไก่งวงอบก็ถูกวางตามลงมา ปาริสาเงยหน้าขึ้นกล่าวขอบคุณ แววตาคู่หวานได้ประสบพบกับดวงตาสีน้ำตาลเข้ม คิ้วหนาเป็นระเบียบ จมูกโด่งเป็นสัน ริมฝีปากบางได้รูปดูแดงระเรื่อ ผิวขาวเนียนละเอียด ทุกอย่างบนใบหน้าเมื่อถูกล้อมกรอบด้วยเส้นผมดำสนิทเป็นเงาเหมือนขนอีกา ทำให้ดูโดดเด่นน่ามองยิ่งนัก เขาดูงดงามเหมือนรูปปั้นแกะสลัก เห็นได้ชัดว่าชายหนุ่มคนนี้มีเลือดผสมเพียงแต่ไม่ทราบแค่นั้นเองว่าลูกครึ่งอะไร หญิงสาวกะพริบตาปริบๆ จ้องมองรอยยิ้มของเขา

“ทานให้อร่อย กินเยอะๆ เลยครับ ไม่ต้องเกรงใจ” เขาบอกก่อนจะแนะนำตัวอย่างเป็นทางการ “ผมปารีสครับ”

ปาริสาแปลกใจเขาพูดไทยได้ชัดมาก ผู้หญิงที่นั่งข้างกันบอกไว้ก่อนนั้นว่า ปารีส คือคนไทย ถ้าอย่างนั้นเขาคงเป็นลูกครึ่งไทยกับชาติอะไรสักแห่ง หญิงสาวคิดพลางผงกศีรษะ
 
“ยินดีที่ได้รู้จักค่ะ ฉันปาริสา เรียกริสาก็ได้ค่ะ”

“ครับคุณริสา”

ทวีปเฝ้ามองการสนทนาของคู่หนุ่มสาวอย่างเงียบๆ รอยยิ้มปรากฏขึ้นท่ามกลางความคิดว่าอยากแปลงกายเป็นกามเทพหนุ่มแผลงศรให้กับคนทั้งคู่...ดูไปดูมาทั้งสองคนก็เหมาะสมกันดี โดยเฉพาะกับปารีสแล้วไม่บ่อยนักที่ไอ้หมอนี่จะยิ้มให้กับใครเป็น ยิ่งกับผู้หญิงด้วยแล้วเรียกว่าเข้าระดับเลเวลยากสุด... อย่างน้อยปารีสเพื่อนรักของเขาคนนี้ควรมีคู่เป็นของตัวเองเสียที จะได้เลิกบ่นและเข้าใจหัวอกคนมีแฟน แทนที่จะไปบ้าเรียนบ้ากีฬา มันสมควรหันมาบ้าผู้หญิงเสียบ้าง ก่อนจะพูดอะไรเขาหันไปมองตาแฟนสาวที่นั่งอยู่ตรงกันข้ามขยิบตาบุ้ยใบ้ส่งสัญญาณบางอย่าง เขมิการีบพยักหน้ารับยิ้มอย่างเข้าใจ

“จริงสิ ปาริสา กับปารีส อะไรช่างเหมาะเจาะขนาดนั้น” ทวีปพูดขึ้น “ชื่อของพวกคุณคล้ายกันมาก”

“จริงด้วย” เขมิการีบเป็นลูกคู่สนับสนุนอย่างไว “ปาริสา ตัดสระอาออกก็ ปาริส...ปาริสกับปารีส”

“ตัดอะไรก็ตัดไปเถอะจ้ะ น้องมิกา แต่อย่าตัดใจแล้วกัน”  ทวีปหัวเราะก่อนจะหันไปขอความคิดเห็นคนนั่งข้าง ไม่สนใจแววตาคมกริบฉายแววดุ “เนอะ ปารีส นายเห็นด้วยไหม”

“เล่นตลกอะไรกัน ฉันไม่ขำไปกับนายด้วยหรอกนะ” ทวีปโดนเอ็ดจนต้องหุบยิ้ม

ปารีสส่ายหน้ามองหน้าเพื่อนสลับกับหน้าเขมิกา ก่อนจะหันไปมองผู้หญิงอีกคนที่นั่งอยู่ตรงข้าม เขากลั้นยิ้มเมื่อคุณเธอกำลังตั้งอกตั้งใจใช้มีดเฉือนเนื้อไก่แล้วใช่ซ่อมเสียบเข้าปากตัวเอง ไม่สนใจหรือเข้าใจที่เพื่อนสนิทตัวดีพยายามจับคู่ระหว่างเขากับเจ้าหล่อน

เจ้าหล่อนกินได้อร่อยดีแฮะ...ส่วนเขาเป็นคนกินยากกินเย็นมาแต่ไหนแต่ไร ได้แต่พยายามกลืนลงกระเพาะ เพราะไม่อยากให้เขมิกาน้อยใจ...ถึงรสชาติมันจะพอใช้ได้ก็ตามเถอะ เขาไม่ชอบกินไก่ โดยเฉพาะไก่งวงตัวโตๆ ด้วยแล้ว น่ากลัวมากกว่าน่ากินเสียอีก แถมรสออกจะคาวมากไปหน่อย สำหรับเขาไก่ไทยอร่อยกว่า

ปารีสหันไปคว้าขวดไวน์รินใส่แก้วให้ปาริสา เมื่อหล่อนยกขึ้นดื่มรวดเดียวหมดจากอาการจุกแน่น ท่ามกลางการเมียงมองของหนุ่มสาวอีกคู่พลางส่งยิ้มให้กัน ปารีสสังเกตเห็นแต่ขี้เกียจใส่ใจ ค่อยๆ ละเลียดจิบไวน์ในแก้วของตัวเองนานๆ ทีจะกินไก่แกล้มสักคำ

“นายจะไปเป็นตัวแทนมหาวิทยาลัยแข่งสกีอีกเมื่อไหร่เหรอ” ทวีปหันมาถาม “เห็นช่วงนี้นายซ้อมบ่อยผิดปกติ”

“ประมาณปลายเดือน”

“ก็อีกไม่เกินยี่สิบวันแล้วสิ”  ทวีปสรุปคำตอบของปารีส ก่อนจะหันไปทางสาวแปลกหน้าที่เพิ่งรู้จักวันนี้ ออกปากชักชวน

“คุณริสา ไปดูแข่งสกีหิมะไหมครับ ไปกันหลายคนสนุกดี ไปให้กำลังไอ้ปารีสมัน” ปาริสาเงยหน้ามองผู้ชายตรงหน้า ไม่กล้าตอบรับหรือปฏิเสธ

“ไปสิครับ” ปารีสออกปากอนุญาตอีกคน “เราคนไทยด้วยกัน ไหนๆ ก็รู้จักกันแล้ว” ปารีสไม่เห็นว่าเพื่อนตัวแสบแอบยกกำปั้นด้วยความสมหวัง เพราะเข้าทางแผนจับคู่ ฝ่ายหญิงสาวอีกคนที่ไม่รู้ว่าตัวเองเข้าไปอยู่ในแผนการครั้งนี้ด้วยนิ่งครุ่นคิดเพียงไม่นานก่อนจะตอบ

“ได้ค่ะ” ปาริสาบอกกับตัวเองว่าก่อนจะกลับเมืองไทยคราวนี้ ควรเก็บเกี่ยวประสบการณ์ชีวิต และความทรงจำกับที่นี่ไปให้ได้มากที่สุด อย่างน้อยในเวลาเศร้าใจแบบนี้ การได้อยู่ท่ามกลางฝูงชนและคนรู้จักคงทำให้คลายความเจ็บปวดจากการสูญเสีย

ปาริสาคงดื่มไวน์เข้าไปหลายแก้ว เธอเริ่มรู้สึกหนักศีรษะ หากทว่าเพราะติดใจในรสชาติจนต้องลองจิบไปเรื่อยๆ ระหว่างนั่งเงียบฟังเพื่อนใหม่ที่เพิ่งรู้จักวันนี้สนทนากันท่ามกลางเสียงหัวเราะเป็นระยะ...ความรู้สึกของการมีเพื่อนมันดีอย่างนี้นี่เอง...หญิงสาวคิด ปัจจุบันตนไม่ค่อยมีเพื่อนสนิทที่ไปไหนมาไหนด้วยกันตั้งแต่เพื่อนชาวญี่ปุ่นมีเหตุจำเป็นต้องหยุดเรียนกลางคันกลับบ้านเกิดไปเมื่อสามเดือนก่อน ออกจากห้องเรียน ก็เข้าห้องสมุดหรือไม่ก็กลับหอพักตัวเอง

ไม่ไหวแล้ว...หล่อนง่วงนอนจัง เห็นทีคงต้องกลับเสียแล้ว หญิงสาวยืนขึ้นร่างบางโงนเงนทรงตัวไม่อยู่เห็นทุกอย่างรอบห้องหมุนติ้วจนเวียนหัว ภาพทุกอย่างพร่ามัวไปหมดมองไม่ชัด ก่อนที่ทุกอย่างจะดับวูบมืดสนิทลงอีกครั้งพร้อมกับความรู้สึกห้วงสุดท้าย...ไม่อยากจะตื่นขึ้นมาอีกเลย ความอบอุ่นที่ลางเลือนในอ้อมกอดของใครบางคน

พ่อ...พ่อคงมารับเธอไปอยู่ด้วย...อุ่นจัง อ้อมกอดของพ่อ
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

118 ความคิดเห็น

  1. #15 p2506 (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 8 พฤษภาคม 2555 / 17:59
    นางเอกเมาน่ารักจัง !
    #15
    0