กรงรักมายาหัวใจ

ตอนที่ 14 : เมนูรัก part 1

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 360
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1 ครั้ง
    7 มี.ค. 56

สวัสดีค่ะ เพิ่งกลับมาจากทำงาน สัปดาห์นี้ทำงานไม่มีวันหยุดเลย

(



“แกไม่หิวหรือไงทวีป ถึงมัวแต่นั่งจ้องหน้าฉันแทนมองเมนูสั่งอาหาร”
                                                           

ปารีสออกปากถามโดยไม่เงยหน้ามอง อย่างนึกรำคาญลูกตาสีดำของเพื่อนสนิท
ที่จ้องไม่กะพริบ ส่วนแววตาดำขลับคู่หวานของเขมิกาก็มีอาการไม่ต่างจาก
แฟนหนุ่มตัวเองมากนัก เจ้าหล่อนเอาแต่มองอย่างต้องการจับพิรุธบางอย่าง
ของปาริสาที่นั่งตัวเกร็งก้มหน้าก้มตาจดจ่ออยู่กับรายการอาหาร   


                                           
                                                               
“หิวสิ แต่ยังคิดไม่ออกว่าจะกินอะไร”

คนจ้องรีบตอบ ทว่าความจริงเขาอิ่มจนแทบอ้วก เพราะเพิ่งจัดหนักก่อนจะได้รับ

โทรศัพท์จากคนที่หายตัวไปทั้งคืน ถ้าเขมิกาไม่คะยั้นคะยอ ตามประสาผู้หญิงที่

อยากรู้อยากเห็นจนไม่อยากเสียเวลารอ เขาไม่มีทางให้ความร่วมมือเด็ดขาด

                                                                                                                                           
“น้องมิกาจะกินอะไรครับ” ทวีปหันไปถามคนนั่งข้าง


                                                                                                              
“อิ่มแล้ว เพิ่งกินไปจะกินอีกทำไม” คนเสียสมาธิรู้สึกตัวเมื่อถูกแฟนหนุ่มสะกิด

“อุ้ย
! มิกาหิวมาก หิวจนอิ่ม ก็เลยแกล้งพูดไปแบบนั้น ไม่เคยได้ยินหรือไง พอเลยเวลาหิว

มันก็จะรู้สึกไม่อยากกินไปอัตโนมัติ”      

          
                               
“ถึงไม่หิวก็ต้องกิน” ทวีปบังคับแกมนึกอยากแกล้ง เพราะหล่อนไม่ยอมฟังเขาห้าม บอกให้

ปล่อยพวกเขากินอาหารกันตามลำพัง อยากรู้อะไรค่อยถามหลังจากพากันกลับเข้าที่พัก

                                                                                               

“เดี๋ยวก็เป็นโรคกระเพาะ เอาอันนี้แล้วกันของโปรดมิกาพี่สั่งให้” ทวีปรีบอาสา “พาสต้าทะเล

กุ้งมังกรแคนาดาอบเนย ซีซาร์สลัดกุ้ง ซุปร้อนก็เอาซุปหอยลาย”

                                                                                                                                           
เขมิกาพยักหน้าฝืนยิ้ม ทว่าตาดุ แอบบ่นพึมพำในใจ ตาบ้า
! เล่นสั่งเมนูเดิมทุกอย่างที่เพิ่ง

กินไปไม่ถึงหนึ่งชั่วโมง หล่อนจะกลายร่างเป็น กุ้ง หอย ปู ปลา ไปแล้ว หากปฏิเสธก็อาจ
เสียพิรุธได้

เพราะมื้อไหนๆ ส่วนใหญ่ เขมิกามักชอบสั่งเมนูเดิมซ้ำๆ ไม่เคยเบื่อถ้าเป็นของโปรด
    
        
                                                                                                                                  
 
“ดูเหมือนน้องริสายังคิดไม่ออกว่าจะกินอะไร” ทวีปหันไปถาม “เอาชุดเดียวกับมิกาเลย

ไหมครับเดี๋ยวพี่สั่งให้” 


             

“แกไม่ต้องยุ่ง อยู่เฉยๆ เถอะ” ปารีสรีบขัดคอ “เดี๋ยวฉันจัดการเอง”

                                                                                    
ปาริสาแทบอยากให้เมนูที่ตนถือค้างไว้ในมือดูดร่างตัวเองกลืนหายไปเสียประเดี๋ยวนั้น

เมื่อสิ้นคำของคนตัวสูง ก็ถูกสองคนฝั่งตรงข้ามหรี่ตามองอย่างสงสัย  


                                                                                             
                                              
 
“ทำไมถึงยุ่งไม่ได้” นั่นปะไร ทั้งทวีปและเขมิกาต่างถามแทบจะเป็นเสียงเดียวกันโดย
ไม่ได้นัดหมาย


                        
“ฉันไม่กินอาหารทะเล” ปารีสตอบ  


                                                                                                                                         

“อืม อันนี้รู้ ว่าแพ้อาหารทะเลกินไม่ได้”

ทวีปบอกพลางพยักหน้า ก่อนจะขมวดคิ้วแล้วพูดอีกยาว “แล้วมันเกี่ยวอะไรกับริสาด้วย

ถามน้องเขาหรือยัง ว่าเขาอยากกินไหม คนที่ไม่ควรยุ่งคือนายต่างหากนายปารีส น้องริสา

เป็นคนกิน ปากก็ปากของน้องริสา ท้องก็ไม่ได้ติดกันนี่หวา” ปารีสจ้องหน้าคนพูดไม่หยุด

ปาก ท่าทางจะของขึ้น ปาริสารีบเข้าแทรก ก่อนจะเสียแผน   
  

                                                                                                                                                                
               
“คือริสา ไม่ค่อยชอบกินอาหารทะเลเท่าไหร่ค่ะ ขอสั่งอย่างอื่นกินดีกว่า”

หล่อนรีบบอกแล้วก้มหน้าไม่มองใคร พยายามรีบเลือกมาสักอย่างในหน้าเมนูที่
พลิกค้างไว้ 


                                                                                                                            

Pork Steak with BBQ Sauce (สะเต็กหมูย่างซอสบาร์บีคิว) Mushroom Soup
(ซุปเห็ด)
Vegetable salad (สลัดผัก) Chicken Stew (สตูว์ไก่) เอามาสองชุด
ส่วนสตูว์เอามาแค่ชุดเดียวก็พอ”

                                                                               

ได้ยินกันชัดเจนทั้งสามคนกับการสั่งอาหารอย่างรวดเร็วและมั่นใจของปารีส
เขาจัดการให้เสร็จสรรพโดยปาริสายังไม่ทันได้เลือก เขาหันมาตอกย้ำ    

         
                                                                                                                                           

“สตูว์ไก่เราสองคนกินด้วยกันดีกว่าครับ เพราะเยอะไปเดี๋ยวจะกินกันไม่หมด


                                                                   
หญิงสาวบอกตัวเองว่าหล่อนรู้สึกตัวลีบหดเล็กเป็นอริสในดินแดนมหัศจรรย์บน
เก้าอี้ตัวใหญ่ ร่างบางค่อยๆ เงยหน้าหันไปทางพนักงานข้างโต๊ะ อย่างน้อยควร
ทำอะไรให้ตัวเองบ้างเพื่อคลายความอึดอัด   


                                               

“ขอน้ำเปล่าค่ะ”  
    
                                                                                                             
                                               
“จริงสิลืมสั่งเครื่องดื่ม ผมก็เอาน้ำเปล่าเหมือนกันครับ”
   
                                                                               
               
หล่อนอุตส่าห์รักษาระยะห่าง เขาก็ยังไม่ยอมเลิกตามติด ปาริสาชำเลืองแค่ห่างตา
มอง เห็นสายตาของคนนั่งประจันหน้า แทบอยากจะหยิกเนื้อสีข้างของรุ่นพี่ปารีส
นัก  ไหนรับปากเป็นดิบดีตอนหล่อนบอกย้ำ ก่อนเข้ามานั่งห้องอาหารของ
โรงแรมที่พัก
 

                                           
                                                                                                                               
“น้องริสาจะกินของหวานด้วยไหมครับ พี่ไม่ชอบของหวานขอผ่านเมนูนี้ เห็นน้องริสา

ชอบกินลูกอม คงชอบกินอะไรหวานๆ จะสั่งอะไรดีครับ ที่นี่ทาร์ตฟรุ้ตสลัดเขาก็อร่อย

จะเป็นเค้กหรือพายก็ได้ มีหลายแบบ” 

         
                                               
ตอนนี้ปาริสารู้สึกขมในคออยากได้ของหวานอยู่เหมือนกัน ทว่าหล่อนยังคงวาง

ฟอร์มแบบคนไม่สนิท ไม่อยากจะคุยกับอะไรกับเขาให้มาก ยิ่งเห็นรอยอมยิ้ม

ของรุ่นพี่ทวีปแล้วนึกอยากให้เขาปิดปากตัวเองเสียที   

                                              

“ไม่ค่ะ ไม่อยากกิน”

                                                                                                                                                               
หญิงสาวรู้สึกได้ว่าตัวเองตอบเขาด้วยน้ำเสียงห้วนๆ ก็เอ็ดตัวเอง ทั้งที่ตั้งใจ
จะพูดด้วยน้ำเสียงปกติที่สุด ทำไม่รู้ไม่ชี้ เมื่อหันไปมองหล่อนต้องเม้มปาก
กับรอยอมยิ้ม ที่ดูไม่แตกต่างจากทวีปเท่าไหร่นัก ยังดีที่เขมิกายังคงอยู่ใน
อาการคิ้วขมวดมีเครื่องหมายคำถามอย่างสงสัยแปะอยู่บนหน้า      

                                                                                    
                               
ร้ายนัก...เขากำลังสนุกกับการแกล้งหล่อนอีกแล้ว


                                                                                                         
 
“ถ้าอย่างนั้นเปลี่ยนมาดื่มไวน์แทนดีกว่าไหมครับ พวกออเดิร์ฟอย่าง
ขนมปัง หรือปลา จะเสิร์ฟด้วยไวน์ขาวแต่เราไม่ได้สั่ง จานหลักเราเป็น
เนื้อหมู ต้องกินกับไวน์แดงถึงจะเหมาะ”   
                      
                                                                                  

“ไม่ค่ะ ไม่อยากกิน”  

                                                           
                                                                               

หล่อนตอบพลางนึกบ่น เขาจะพูดขยายความอะไรให้มากมายตอนนี้
ปาริสาไม่ได้อยู่ในอารมณ์นักเรียนแลกเปลี่ยนที่ต้องการความรู้ ทว่า
อยากจะเอาผ้าขาวผืนเล็กบนหน้าตัก ก่อนนั้นถูกจับจีบวางอยู่บนโต๊ะ
อย่างสวยงาม เอาไปคาดปิดปากเขามากกว่า   


                                                                                                                                                                       
ดูเหมือนปารีสจะรู้ตัวว่าเล่นสนุกกับหล่อนจนเกินพอแล้ว เขาจึงเงียบไม่ได้
พูดอะไรต่อ  


                                                   

“รู้สึกพี่ปารีสกับริสาจะสนิทกันมากขึ้นนะคะ ตั้งแต่หายไปหนึ่งวันกับหนึ่งคืน”

เขมิกาเข้าคิวทำหน้าที่ต่อ หล่อนถามชนิดปาริสาแทบสะอึก หรือถ้ามีอาหาร
ในปากคงสำลักไปแล้ว   
                                    
                                                              

 
“มิกาคิดแบบนั้นเหรอ” ปารีสย้อนถาม “พี่เองก็กำลังคิดว่าการที่พี่หายไป
หนึ่งวันกับหนึ่งคืน รู้สึกนายทวีปเพื่อนพี่จะอารมณ์ดีขึ้นพิเศษ โดยเฉพาะ
สายตาเวลามองมิกาก็แปลกๆ พิกล ทำอย่างกับเพิ่งเริ่มตกหลุมรัก” 
  

                                     

เขมิกาที่อุตส่าห์โยนก้อนหินถามทาง ดันโดนถูกขว้างใส่กลับ ถึงกับหน้าแดง
ระเรื่อวางตัวไม่ถูก อย่างไรก็ตามปารีสก็ไม่มีทางรู้ได้หรอกว่าเมื่อวานหล่อน
กับทวีปเพิ่งมีจูบแรก ทั้งที่คบกันมาเกือบจะสองปีแล้ว 

                                         
               
“ชักหิวแล้วสิ ทำไมอาหารมาช้าจัง” 
 
  
                            
                                                                                               
เขมิกาหาทางเปลี่ยนเรื่องคุย ปารีสเองก็ไม่ได้พูดอะไรอีก แค่ถ้อยคำของปารีส
ไม่กี่ประโยค ทำให้ชายหนึ่งหญิงหนึ่งฝั่งตรงข้ามหยุดจ้อง กลายเป็นหลบตาแทน
แถมหุบปากเงียบสนิท

                                                                                      

ปาริสาเหลือบมองไปทางร่างสูง ก่อนจะหันมานั่งคิดกับตัวเอง ใครอาจหาญเป็น
ศัตรูกับผู้ชายคนนี้ คงถึงคราวดวงซวยเอาจริงๆ ขนาดตกเป็นฝ่ายอยู่ใน
สถานการณ์ชวนอึดอัด เขากลับสามารถพลิกกลับ กลายเป็นผู้ควบคุมเสียเอง
แทนที่จะตกเป็นฝ่ายถูกไล่เบี้ย หล่อนแทบหลุดเสียงหัวเราะเมื่อหันไปอีกที
เขายักคิ้วหลิ่วตาให้

                                                     

 
คนเจ้าเล่ห์...ร่างบางบ่นอุบอยู่ในใจ


....พรุ่งนี้มาอัพต่อให้นะคะ...เวลาเย็นๆ เป็นต้นไป หลังเลิกงานไปแล้วค่ะ...

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

118 ความคิดเห็น

  1. #42 p2506 (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 7 กันยายน 2555 / 11:14
    ดู MV ใหม่แล้วค่ะ สวยงามอลังการงานสร้างสรร มากๆ
    ให้ความรู้สึกเสมือนดูหนังสั้นเรื่องนึงเลย
    (ถ้ามีการขยายเวลาออก และเพิ่มเนื้อหาอีกหน่อย กลายเป็นหนังสั้นเลยค่ะ)
    ดูแล้วใจละลาย..อ่ะ!!  Writer คนเก่ง
    จะรอติดตามอ่านต่อๆ ไปนะคะ 

                                        รักคนเขียนมากมาย
    #42
    0
  2. #41 p2506 (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 7 กันยายน 2555 / 10:51
    ได้ดู MV ใหม่แล่้วค่ะ  ชอบมากกกกกกกกกก !!
    อลังการงานสร้างสรรสุดๆ ไปเลยค่ะ ทำให้จินตนาการว่า
    นิยายเรื่องนี้ได้ถูกนำมาถ่ายทอดเป็นภาพยนต์แล้ว
    (อยากให้ทำเป้นหนังสั้นเลยค่ะ ไม่ต้องง้อรอให้ใครมาสร้างให้) 
    รออ่านต่อนะคะ
                                                        รักไรท์เตอร์มากมาย
    #41
    0
  3. #39 przaza rossy (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 27 สิงหาคม 2555 / 14:52
    จ้าเร็วๆๆๆนะ อย่าหาบข้ามเดือนน่ะจ้า
    #39
    0