ลิขิตรักด้ายดำ

ตอนที่ 4 : (เขา)ชิงจิ้งจอก

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,125
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 11 ครั้ง
    14 ก.ค. 60






“หะ ห่ะ?” คล้ายว่าเลี่ยหลิวจะยังไม่ตื่นจากผะวง มันยังมึนๆงงๆอยู่ว่าเกิดอะไรขึ้น

 

“ข้าจะปล้นจิ้งจอก 2 ตนนั่น” หญิงสาวกล่าวย้ำอีกครั้ง คราวนี้หูของมันได้ยินชัดเจนแจ่มแจ้ง ความมึนเบลอเมื่อครู่ถูกประโยคนั่นพัดหายไปทันที แทนที่ด้วยหัวใจที่เต้นตูมตามราวกับจะระเบิด

 

“นี่เจ้า!......

 

วืดดดด

 

     ยังไม่ทันที่มันจะกล่าวอันใดจบ บริเวณลานแสดงก็ปรากฏลมหมุนขนาดใหญ่กลุ่มหนึ่ง ลมหมุนกลุ่มนั้นหมุนวนอยู่แค่บริเวณลานกว้างราวจงใจ แต่ถึงกระนั้น อานุภาคของมันก็มากพอที่จะทำให้ของน้ำหนักเบาไปจนถึงรถเข็ญบริเวณนั้นลอยเหวี่ยงออกไปไกลจนเกิดความเสียหาย


เจ้าเต่าตัวดีแต่เดิมมันอยู่ในท่ากำลังจะโก่งคอเถียง พอเกิดเหตุการณ์นี้ขึ้นยังดีที่มันไหวตัวทัน คาบคอเสื้อคนที่แบกมันไว้ทันท่วงที มิเช่นนั้นร่างกระจ้อยร่อยของมันคงได้ปลิวไปไหนต่อไหนแล้ว


“นั่นอะไรน่ะ!” เจ้าเต่าตะโกนแข่งเสียงหวีดหวิวของลม ในยามนี้บริเวณรอบด้าน  นอกจากหญิงแกร่งผู้แทบไม่ขยับเขยื้อนไปไหนผู้นี้แล้ว ก็ยังมีเถ้าแก่ที่ล้มลุกคลุกคลานอยู่ใกล้ๆกรง และชายฉกรรจ์อีกไม่กี่คน นอกนั้นวิ่งอลหม่านหายไปหมด แถมก่อนไปยังมีคนตะโกนว่า เป็นอาเพสที่จับจิ้งจอกสวรรค์มา ทวยเทพจึงพิโรธอีกต่างหาก  เห็นทีว่าเส้นทางเงินทองของเถ้าแก่ผู้นี้คงจะจบสิ้นแล้วเป็นแน่แท้

 

จินหั่วมองเหตุการณ์ทั้งหมดด้วยสีหน้าว่างเปล่า ด้วยปราณเทพที่มีอยู่ในกายทำให้ลมนั่นไม่สามารถทำอะไรนางได้ ถึงนางจะไม่แข็งแกร่งเช่นเดิม แต่ปราณเทพที่แม้จะมีเพียงน้อยนิด แต่ก็ยังถือเป็นปราณสายที่แข็งแกร่ง สายลมเพียงเท่านี้การจะปกป้องตัวเองจากมันก็ทำได้ไม่ยากเย็นนัก


ทว่า  สิ่งที่นางกังวลคือต่อจากนี้ต่างหาก

 

พรึบ!  อยู่ๆสายลมที่แสนเกลี่ยวกราดก็หยุดลง แทนที่ด้วยบรรยากาศที่แสนเงียบเชียบ เงียบจนก่อเกิดความรู้สึกกดดันแปลกๆ ซี่งไม่อาจทราบได้ว่าเป็นเพราะผู้คนหนีหายไปหมดจนดูร้าง หรือเพราะอะไรกันแน่..


“เต่า เงียบก่อนนะ” หญิงสาวว่าพลางพาเลี่ยหลิวไปหลบในตรอกใกล้ๆ แล้วแอบซุ่มมองมาจากตรงนั้น


“อ่า..” แต่ดูเหมือนเจ้าเต่าจะไม่เข้าใจที่นางสื่อ มันกำลังจะถามว่าหลบทำไม แต่ก็โดนมือดีงับปากมันไว้รวดเร็วราวกับรู้อยู่แล้วว่ามันคงไม่ทำตาม แต่ที่น่าเจ็บใจคือหญิงหน้ามึนผู้นี้ยังคงเมินเฉย สองตาจ้องมองแต่ลานกว้างเหมือนเมื่อครู่ ไม่ได้หันมาสนใจมันที่ประท้วงทางสีหน้าเลยสักนิด

 

 

บริเวณลานกว้างเกิดความเงียบประหนึ่งคลื่นทะเลที่แสนสงบ ทว่าเต็มไปด้วยความรู้สึกแปลกที่ไม่ควรวางใจ  หากแต่กับคนผู้หนึ่งกลับไม่รับรู้ถึงมันแม้แต่น้อย เพราะเขากำลังถูกอำนาจแห่งโทสะบดบังไว้เสียสิ้น 


 “ไอ้หยา  แล้วนี่ข้าจะทำยังไง พัง!  พังหมด! การเปิดตัวครั้งแรกของสินค้าข้า!” ชายวัยกลางคนหัวเสีย นึกสาปแช่งฟ้าดินที่ส่งลมเจ้าปัญหานั่นมา เกิดตอนไหนไม่เกิดดันมาเกิดตอนนี้ แล้วนี่ก็คงหนีไม่พ้นข่าวลือเรื่องสวรรค์พิโรธเป็นแน่!


“โว้ย แล้วพวกแกจะนอนนิ่งไปถึงเมื่อไหร่ ซวยจริงๆ!” ไม่ว่าเปล่าเท้ากลมๆก็เตะไปยังกรงขังจิ้งจอกเพื่อระบายอารมณ์ แต่ดันลืมไปว่านั่นเป็นเหล็ก ผลที่ตามมาคือเสียงร้องโอดโอยและด่าทอเพื่อระบายความเจ็บ


เลี่ยหลิวที่(ถูกบังคับ)เฝ้ามองอยู่เงียบๆส่ายหน้าด้วยความสมเพสเวทนา เจ้าเถ้าแก่นี่คิดยังไงถึงเอาจิ้งจอกสวรรค์มาเร่โชว์ ขาย  ทั้งที่นั่นน่ะ มูลค่าของมันเกรงว่ามีมากกว่าแคว้นแคว้นหนึ่งด้วยซ้ำ แทบทุกส่วนของจิ้งจอกเหล่านี้สามารถนำไปทำอาวุธหหรือยาที่ทรงคุณภาพได้   แต่ดูเจ้าหมูนี่ทำสิ  ของที่ดีขนาดนี้ถูกเอามาหาประโยชน์เท่านี้ ดูท่าว่าจะไม่รู้ด้วยซ้ำว่านั่นเป็นจิ้งจอกสวรรค์จริงๆ ของดีตกอยู่ในมือคนเขลา แล้วมันจะต่างอะไรกับของไร้ค่าเล่า

 

“หนอย อย่าให้ข้ารู้นะ ว่าเทพ หรือมารตนไหนมันส่งลมนั่นมา มิฉะนั้น ข้าจะจับมันมาถอนขน ควักหัวใจ ย่างซะให้เข็ด” ปากพล่อยๆยังคงทำงานต่อเพื่อระบายความเจ็บแค้นของเจ้าของมัน อย่างไม่รู้ตัวเลยว่าคำพูดเหล่านั้นจะกลายมาเป็นดาบสบั้นคอตนในอีกไม่ช้า


“ จริงหรือ”  เสียงเย็นเยียบดังขึ้นจากด้านหลังในระยะประชิด เถ้าแก่หยุดชะงักทุกการกระทำ เขารู้สึกราวกับว่าเสียงนั่นดูดอากาศหายใจของเขาไปหมด ร่างอ้วนกลมแข็งทื่อ  ความรู้สึกบางอย่างร้องเตือนเขาว่าไม่ควรจะหันกลับไปและควรวิ่ง แต่ร่างกายเจ้ากรรมกลับไม่ยอมทำตาม หัวของเขาค่อยๆหันไปทางต้นเสียง จากนั้น


เพียะ!! 


ร่างอ้วนท้วนลอยละลิ่วไปตามแรงตบ ก่อนที่ใบหน้ากลมจะกระแทกเข้ากับกรงจิ้งจอกแล้วรูดลงพื้นอย่างไร้เรี่ยวแรง เลือดสีแดงค่อยๆไหลอาบบริเวณที่ร่างนั้นแน่นิ่งอยู่


“หืมสลบเลยหรือ” ร่างนั้นว่า พรางย่างก้าวเข้ามาหาเถ้าแก่ที่นอนจมกองเลือดอยู่ที่เดิม ริมฝีปากบางแย้มยิ้ม เป็นรอยยิ้มที่งดงาม ทว่ากลับทำให้คนถูกมองรู้สึกเย็นเยือกไปถึงไขสันหลัง แต่น่าเสียดาย ดูเหมือนว่าคนที่ถูกมองจะไม่สามารถฟื้นขึ้นมารับรู้ได้


ชายหนุ่มกวักมือไปบริเวณใบหน้าของเถ้าแก่ผู้นั้น พริบตาร่างนั้นก็ขยับ แต่ก็ไม่วายกระอักโลหิต ใบหน้างามเห็นแล้วก็เบะปากด้วยความรังเกียจ 


    เถ้าแก่เหมือนจะเริ่มรู้ตัวแล้วว่าเมื่อครู่ไม่ใช่ความฝัน คนตรงหน้าคือนี้คือคนที่สามารถกำหนดความเป็นตายของเขาได้  ใบหน้ายับเยินลอบหันซ้ายแลขวาเพื่อมองหาคนคุ้มกันของตน ทว่ากลับไม่พบสักเงาร่าง ณ ตอนนี้ตัวเขาไร้ทางเลือกทั้งยังไร้ทางรอด อีกต่างหาก


“น่ะ นะ นายท่าน ขะข้าไปทำอะไร..” ยังไม่ทันที่เขาจะกล่าวจบ ร่างของเขาก็ลอยขึ้นราวกับมีพลังงานบางอย่างยกขึ้น ยิ่งสูงเถ้าแก่ยิ่งดิ้นราวกับจะขาดอากาศหายใจ ใบหน้าเริ่มเขียวคล้ำ


“หึ เมื่อครู่ข้าได้ยินเจ้ากล่าววาอย่างไรนะ?  จะถอนขนข้าอย่างนั้นหรือ” รอยยิ้มเหี้ยมปรากฏขึ้นบนใบหน้างามอีกครั้ง เถ้าแก่ใบหน้าซีดเผืดกว่าเดิม  หรือ  หรือว่าลมเมื่อครู่นี้เป็นฝีมือของ....


“ท่านพี่ อย่าเล่นนัก” เสียงหวานปานระฆังแก้วเสียงหนึ่งกล่าวขึ้นขัดกับบรรยากาศน่าละอิดสะเอียนรอบตัว ร่างงามเยื้อนย่างออกมาอย่างช้าๆ ใบหน้างดงามหมดจดมีรอยยิ้มแย้มตลอดเวลา นางเดินเข้ามาราวกับไม่รู้ว่าสถานการณ์ตอนนี้กดดันเพียงใด


หญิงสาวกล่าวเพียงเท่านั้นก็เดินไปอยู่ตรงหน้ากรง ตะหวัดมือครั้งเดียวกรงนั่นก็แตกละเอียด


อันที่จริงด้านในกรงนั้นมียันสีเหลืองแปะไว้รอบทิศ ทว่ามันกลับดูเหมือนกระดาษธรรมดาเมื่อมันอยู่ต่อหน้านาง


“หืม  ของเล่นเช่นนี้ หากน้องเจ็ดไม่อ่อนแรงถึงเพียงนี้มีหรือจะทำลายไม่ได้” นางว่าพรางหัวเราะน้อยๆในลำคอ ก่อนจะเดินไปอยู่ตรงหน้าจิ้งจอกสองตนนั้น


สายตานางทอดมองไปยังร่างสีเทาที่นอนแน่นิ่งด้วยสายตาเหนื่อยหน่าย ก่อนจะเหลียวไปมองร่างอีกร่างหนึ่งที่นอนแน่นิ่งอยู่ไม่ไกลกันมากนัก  ทว่าสายตาที่ทอดมองนั้นกลับต่างจากที่ใช้มองจิ้งจองสีเทาสิ้นเชิง มันราวกับมีพายุขุ่นมัวอยู่ในนัยส์ตาสีดำสนิทนั่น ก่อนจะเริ่มก่อตัวจนกลายเป็นรังสีอำมหิตกระจายทั่วบริเวณ ร่องรอยความไม่พอใจ และความรังเกียจปรากฏบนใบหน้าจนบิดเบี้ยว ไร้ซึ่งความงดงามดังดรุณีน้อยเมื่อครู่ราวหน้ามือเป็นหลังมือ  ด้วยรู้ว่าบริเวณนี้มีแต่นางกับพี่ชาย และคนกำลังจะตายคนหนึ่ง นางจึงไม่มีความจำเป็นที่จำต้องเสแสร้ง และเก็บอารมณ์อีกต่อไป


“เจ้า! จิ้งจอกสกปรก เจ้ากล้าทำร้ายน้องสาวข้า!” หญิงสาวตะหวาดก่อนที่จะยกเท้าขึ้นเตะจิ้งจอกน้อยสีฟ้าตนนั้นให้กระดอนออกไปกระแทกกับผนัง

หญิงสาวทำท่าจะเดินเข้าไปซ้ำ แต่ก็หยุดชะงัก นางยืนนิ่งก่อนจะคลี่ยิ้มราวกับดอกไม้ผลิบานยามเช้า


“เจ้าตายเพราะฝ่าเท้าข้าง่ายเกินไป หึ จากนี้จงทรมานอยู่ที่นี่ซะเถอะ ให้มนุษย์เดรัจฉานมันทำลายเจ้า! ตัวน่ารังเกียจ” หญิงสาวว่า ก่อนที่ร่างบอบบางจะเดินไปช้อนร่างจิ้งจอกสีเทาตัวน้อยขึ้นมา 


“ท่านพี่กลับเถิด” นางว่า


ชายหนุ่มที่กำลังสนุกกับเสียงกรีดร้องของเถ้าแก่ ชะงัก เขาหันไปมองน้องสาวที่ได้ร่างน้อยมาไว้ในอ้อมอกแล้ว จากนั้นจึงหันกลับมาทางด้านเถ้าแก่ ที่ขณะนี้กำลังใช้สองมือถอนผมตัวเองทั้งน้ำตา ชายหนุ่มดีดนิ้วดังเปาะ ร่างนั้นจึงหยุดกระทำ ก่อนที่จะฟุบลงพื้นร้องไห้อย่างน่าเวทนา ทว่าแววตากลับมีประกายความหวังบางเบาว่าคนผู้นี้จะไว้ชีวิตเขา

 

และเหมือนอีกฝ่ายจะรับรู้

 

“ขอโทษที แต่ข้าปล่อยเจ้าไปไม่ได้” ทันทีที่ชายหนุ่มกล่าวจบมือซ้ายของเขาก็เจาะทะลุอกข้างซ้ายของเถ้าแก่ผู้นั้นทันที หัวใจสดๆเต้นตุบๆในมือชายหนุ่ม ผ่านเวลาไปสักพักมันจึงหยุดเต้น


“หัวใจมนุษย์สกปรก” ชายหนุ่มว่าก่อนที่จะปามันออกไปราวขยะ  เขาสะบัดมืออีกครั้งราบเลือดที่เกาะอยู่ก็หายไป


“ไปกันเถิด” หญิงสาวกล่าว ชายหนุ่มพยักหน้าเห็นด้วย ทว่าอยู่ๆเขาก็ขมวดคิ้วแล้วหันหลังกลับไปมองบางอย่าง


“หืม”


“มีอะไรหรือท่านพี่” หญิงสาวถาม พี่ชายของนางนิ่งไปสักพัก ก่อนจะหันกลับมาหานางด้วยรอยยิ้ม


“เปล่า น่าจะไม่มีอะไร” เขาว่า จากนั้นร่างทั้งคู่ก็หายลับไปราวกับไม่เคยมีตัวตน

 

 

 

 

 

 

เลี่ยหลิว ……….

 

จินหั่ว ……….

 

ลี่ยหลิว “ ดีแล้วที่หลบ ” 

 





.............................................................

เกื่อบไปแล้วไหมละ 55555 

..............................................

ขออภัยทุกท่าน ดูเหมือนว่าไรท์จะรีบไปหน่อยเลยเขียนผิดๆถูกๆ จึงกลับมาแก้ 

อาจจะขึ้นแจ้งเตือนอีก ทางนี้ต้องขออภัยนะเจ้าค่ะ^^ 

ยังไงก็ติชมกันได้เด้อ ไรท์จะรับฟังแล้วนำไปแก้ไข 

5555 บทนี้ไรท์พยายามเขียนให้มันดูโหดเหี้ยม  5555 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 11 ครั้ง

71 ความคิดเห็น

  1. #68 marchere01 (@marchere01) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 13 พฤษภาคม 2561 / 19:37
    ดีนะที่ยังไม่ได้ขโมย....ไม่เช่นนั้น.......ถ้าจะเหมือนเถ้าแก่แน่เลย...
    #68
    0
  2. #56 a retired auntie (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 7 กุมภาพันธ์ 2561 / 22:02
    ต้องรีบอ่านตอนต่อไปแล้วค่ะ
    #56
    0
  3. #40 Babipie (@manaschanokp) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 4 ธันวาคม 2560 / 00:32
    สองพี่น้องนี่ใครนางถึงต้องหลบเงื่อนงำเยอะจริมๆเรารออ่านนะคะสู้ๆค่
    #40
    0
  4. #26 maneerat1083 (@maneerat1083) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 13 กันยายน 2560 / 17:45
    คงไม่ไช่พระเอกหรอก...ชิมิ..!?!?
    #26
    0
  5. #21 สกุลอนิรุณ (@dot55555) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 22 มิถุนายน 2560 / 18:29
    ใครวะะะ!!!!!
    #21
    0