you're beautiful Season2

ตอนที่ 6 : 5 บังเอิญหรือจงใจ?? (100%)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 5,456
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 7 ครั้ง
    29 ธ.ค. 52

“ฮยองว่าสองคนนั้นมีอะไรแปลกๆมั้ย?”

ที่บ้านพักของวง AN Jell เจอร์มี่และชินวูนั่งอยู่ในห้องนั่งเล่นในขณะที่แทคยองและมินเนียวอยู่ในห้องส่วนตัว

“ทำไมสองคนนั้นกลับบ้านมาตัวเปียกไปหมดเลยหละ? แล้วตอนนี้ก็เป็นหวัดทั้งคู่?” เจอร์มี่สงสัย เขามีคำถามเหล่านี้วนเวียนอยู่ในหัวมานานเป็นชั่วโมงแล้ว

“แล้วที่แปลกที่สุดนะ ตอนสองคนนั่นกลับมาหน้าแดง ตาเป็นประกายทั่งคู่เลย แล้วพอพี่ถามว่าเกิดอะไรขึ้น ทั้งคู่ก้อเงียบไม่ยอมตอบ”

ชินวูชงชาให้ตัวเอง ไม่ตอบอะไร

“แล้วตอนที่เราออกจากสตูดิโอ ผมได้ยินพี่แทคยองพูดว่าเขาจะรอให้มินเนียวอาบน้ำเสร็จก่อนแล้วกลับมาพร้อมกัน” เจอร์มี่พยายามรำลึกเพื่อวิเคราะห์เหตุการณ์

“หลังจากนั้น ฮยองและมินเนียวก็อยู่ต่ออีกแป๊บนึง แล้วก็กลับบ้านมาตัวเปียกทั้งคู่ ตามหลักแล้วมินเนียวควรจะอาบน้ำแล้วค่อยกลับ ตอนที่มินเนียวอาบน้ำ ผมสงสัยว่าฮยองทำอะไรอยู่...โอ้ววว กรี๊ซ! เขา... ฮยอง!!!”

เจอร์มี่ทำหน้าตาช็อคโลก (เจอร์มี่น่ารักอ่ะ)

ชินวูเฉดหัวเจอร์มี่   สลัดความคิดเพี้ยนๆของเขาออก

“ถ้าเหตุการณ์เป็นอย่างนั้นจริงเขาคงกลับมาแบบมีความสุข เคยเห็นคนอาบน้ำแล้วเป็นไข้กลับมามั้ยหล่ะ?”

เจอร์มี่เกาหัว... คำพูดพี่ชินวูดูมีเหตุผล

“แล้วเราจะทำไงดีล่ะ? สองคนนั้นป่วย! ต้องซ้อมไม่ได้แน่เลย ทำไงดี?”

ชินวูค่อยๆวางถ้วยชาและเหม่อมองลายดอกไม้ที่ถ้วย จากที่เจอร์มี่กังวล เขาเก็บมาคิดต่อไปอีก ถ้ามินนัมบาดเจ็บแล้วตอนนี้แทคยองกับมินเนียวก็มาป่วยอีก แบบนี้แผนการทัวร์คอนเสิร์ตของเราวงก็ต้องหยุดชะงักแน่นอน

บังเอิญ?

(กลางดึกอันเงียบสงัด)

สิ่งมีชีวิตเล็กๆเคลื่อนตัวอย่างช้าๆ ออกจากห้อง แถมยังชนนู่นชนนี่อีก - -"

“อืมมม ร้อนจัง อืมมม หิว..น้ำ อ่า ชั้นต้องดื่มน้ำ..” สิ่งมีชีวิตตัวนั้นพึมพำกับตัวเอง เอาตัวแนบกับกำแพงเพื่อระบายความร้อน

แสงจากตู้เย็นทำให้เห็นใบหน้าของเธอ – ไม่ต้องสงสัยเลยว่าต้องเป็น โก มินเนียวที่กำลังมึน และไม่ทันระวังตัวเพราะพิษไข้

เธอเอาหัวของเธอเข้าไปในตู้เย็นเพื่อรับความเย็น มินเนียวก็เห็นขวดน้ำแร่ในตู้เย็น เห็นดังนั้นมินเนียวเลียปาก เธอเปิดฝาขวดน้ำทันที แต่ทันใดนั้น ตาเธอก็เบลอ เธอพยายามโฟกัสตาเธอใหม่ ขวดน้ำในมือเธอหายไป

เธอกระพริบตาถี่ แต่ขวดน้ำในมือก็ยังไม่กลับมา พอเธอหันหลังกลับมาก็เจอมีคนกำลังดื่มน้ำขวดสุดท้ายอึกใหญ่

เฮ้ยทำไมเขา! ชั้นเป็นคนแรกที่เจอน้ำนั่นนะ! แล้วชั้นให้คนอื่นแย่งไปได้ยังไงเนี่ย? เนื่องจากความกระหายน้ำเธอไม่รอช้ารีบฉกน้ำกลับมาจากคนๆนั้นอย่างไม่คิด
“อา! นี่เธอทำบ้าอะไรของเธอ?”

เอ? นี่มันเสียงเหมือนฮยองนิมเลย! น่าเกลียดจริง! แค่ขโมยน้ำชั้นยังไม่พอ ยังมาปลอมตัวเป็นแทคยองอุปป้าอีก อย่างนี้ต้องสั่งสอนซะหน่อยแล้ว?

“เอาน้ำของชั้นคืนมานะ ไอ้ขโมย!” มินเนียวยื้อขวดน้ำไว้ในมือ

“โก มินเนียว เธอบ้ารึป่าว แค่น้ำขวดเดียว… เธอ.. เธอปล่อยมือเดี๋ยวนี้นะ!” แทคยองไม่คิดว่าตนเองจะกลายเป็นโจร กะอีแค่น้ำขวดเดียว แล้วเขาก็ไม่คิดว่ามินเนียวจะเป็นขนาดนี้ หรือว่าเป็นเพราะเธอ..ทำตัวไม่ถูกจากเหตุการณ์ก่อนหน้านี้?
คิดได้ดังนั้น แทคยองก็ช็อคทำให้มินเนียวสามารถแย่งน้ำกลับไปได้และดื่มน้ำอีกครึ่งขวดจนหมด

“ฮิฮิ ในที่สุดชั้นก็แย่งกลับมาได้”

มินเนียวเขย่าขวดให้เห็นว่าไม่เหลือน้ำซักหยดเดียว

ทันใดนั้นไฟในห้องนั่งเล่นก็สว่างขึ้น 

แทคยองเห็นว่ามินเนียวดื่มน้ำอีกครึ่งขวดจนหมดไม่เหลือซักหยด ด้วยความตื่นกลัวจึงพลั้งปาก

“หมูกระต่ายน่ากลัวจริงๆ!”

มินเนียวเรอกลับเรออย่างสะใจหลังจากดื่มน้ำหมด ในขณะที่เธอเลียปาก ภาพก็หายเบลอจึงได้เห็นแทคยองอย่างชัดเจน…

“ฮยองนิม? พี่มาอยู่นี่ได้ไง?” มินเนียวพูดหลังจากอึ้งไปพักนึง

แทคยองมองเธออย่างรำคาญแล้วชี้ไปที่ขวดเปล่าในมือเธอ

มินเนียวมองตามไปที่ขวดน้ำในมือเธอ ส่ายหัวเบาๆในขณะคิด ตาเธอเบิกกว้างเนื่องจากรู้สำนึก เธอรีบเอามือปิดปาก

"โอ้ว... ตอนนี้.... ชั้น... นาย..” โอ์ว! นี่เธอดื่มน้ำที่เธอฉวยมาจากแทคยองหรอเนี่ย!! อยากร้องไห้ T_T T_T T_T แย่จริงๆเลย ไม่ต้องสงสัยเลย ฮยองนิมต้องโกรธมากๆ

“เธอ.. โอเครึยัง”

ในขณะที่มินเนียวช็อคไป แทคยองก็คงยังเป็นห่วงสุขภาพของเธอ ตอนที่เขาอุ้มเธอออกมาจากห้องอาบน้ำ เธอเหมือนจะมีไข้ แต่ เขาก็เหนื่อยประกอบกับเจอร์มี่และชินวูลากเขากลับมาที่ห้องเขา บังคับให้เขาทานยาและพักผ่อน เขาจึงไม่รู้ว่าเธออาการเป็นอย่างไรบ้าง

“โอ้ ชั้นสบายดี ชั้นดื่มน้ำหมดไปแล้ว”

เขาไม่คาดคิดว่ามินเนียวจะยังคงเข้าใจเขาผิดๆ แทคยองกลอกตาแล้วเงียบไป เขาถอนหายใจ แบบนี้คงดีกว่า ถ้าเธอจำเหตุการณ์ได้ เธอคงเสียใจมาก ชั้นไปก่อนที่เธอจะจำได้ดีกว่า!

“ถ้าไม่มีอะไรแล้วก็กลับไปนอนต่อ ไป!”  แทคยองสั่ง มินนัมพยักหน้าแล้วกลับเข้าห้องนอนของเธอ เขาก็กลับไปห้องของเขา แต่หลังจากที่มินเนียวกลับเข้าไปในห้อง ภาพเหตุการ์ในห้องอาบน้ำก็ย้อนกลับมาในหัวของเธอ...

“อ่า... ทำยังไงดี..ทำไงดี…” มินเนียววิ่งวินรอบห้องทึ้งผมตัวเองอย่างตื่นตระหนก

เธอจำได้แล้ว.. เธอจำได้ "ทุกอย่าง"

เธอกำลังอาบน้ำแต่อยู่ดีๆ น้ำก็หยุดไหลในขณะที่ทั้งตัวเธอเต็มไปด้วยสบู่ เธอพยายามควานหาก๊อกน้ำในขณะที่อากาศหนาวมากจนแทบจะแข็งตาย อยู่ดีๆ น้ำเย็นจัดก็ตกลงมาจากเพดาน

เธอไม่รู้ว่าน้ำเย็นจัดนั้นมาจากไหน เธอรู้แต่ว่าขณะที่เธอวิ่งหนี มันก็มีเรื่องแย่กว่าเดิมเกิดขึ้น  เธอไม่อยากให้แทคยองโกรธ เธอเลยรีบ จนลืมหยิบเสื้อผ้าไป แล้วเธอก็ได้คิดว่าเธอจะออกไปได้ยังไง ขณะที่เธอกำลังลังเล สิ่งที่แย่ที่สุดก็เกิดขึ้่น แทคยองวิ่งเข้ามาในห้องอาบน้ำ ตอนที่แทคยองเรียกหาเธอ เธอไม่รู้จะทำยังไง เธอไม่กล้าพอที่จะไปยืน"เปิดเผยตน"ตรงหน้าแทคยองได้ แต่ในขณะเดียวกันเธอไม่สามารถทนเห็นแทคยองยืนตากน้ำหนาวๆนั่นได้ เธอทำสิ่งแย่ๆอย่างนั้นกับดวงดาวของเธอได้ลงหรือ?

ในที่สุดเธอก็คว้าเอาผ้าขนหนูผืนเล็กๆ ซึ่งเล็กแค่พอจะมาคลุม"สิ่งสำคัญ"บนตัวเธอ เธอยืนอยู่หลังแทคยอง แล้วร้องเรียกแทคยองเบาๆ

แต่...สิ่งที่เกิดขึ้นหลังจากที่เธอพยายามทำสิ่งโง่ๆนั้นก็คือ มีสิ่งที่แย่ที่สุดของที่สุดเกิดขึ้นก็คือในชั่ววินาทีนั้นแทคยองดันหันมาหาเธอและดึงเธอเข้าไปกอด!

อ่า พระเจ้าช่วยกล้วยทอด! พระแม่มารี! องค์ท่านพ่อในสวรรค์! เธอกำลังอยู่ในสภาพที่เกือบจะเปลือย!! T^T

“บ้า บ้า บ้า... บ้าที่สุด ชั้นอยากจะบ้าตายยยยยย!”

มินเนียวกระโดดไปมาด้วยความกังวลใจ

“ไม่ เราจะยอมให้ฮยองนิมจำเรื่องเหล่า ไม่ได้เด็ดขาด!!” มินเนียวย้ำกับตัวเองและในที่สุดก็สงบลงและครุ่นคิดหาทางออก

“แต่เรื่องนี้ก็ไม่เหมือนเหตุการณ์คราวที่แล้ว ที่เราแอบเข้าไปในห้องฮยองนิมเพื่อไปลบข้อความที่เราส่งนั่น มันไม่ง่ายขนาดนั้น! ทำไงดีหละ? จริงๆชั้นทำให้ฮยองนิมลืมไม่ได้หรอก... งี้ชั้นสิควรจะต้องลืมมัน!”

มินเนียวพยักหน้ากับตนเองและเดินไปที่หน้าต่างห้อง เธอมองออกไปนอกหน้าต่างและวัดความสูงจากหน้าต่างของเธอถึงพื้นดิน

“ถ้ากระโดดลงไป ชั้นอาจจะหัวน็อค ความจำเสื่อมได้มั้ยเนี่ย? หรือถ้าชั้นไม่ความจำเสื่อมแต่พิการขึ้นมาหละ? นั่นยิ่งน่ากลัวเข้าไปใหญ่ ไม่ไม่!!” หลังจากคิดทบทวนแล้วเธอก็ไม่กล้าทำเรื่องน่ากลัวแบบนั้น เธอปิดหน้าต่าง

“ทำไมชั้นไม่ทิ้งจดหมายไว้แล้วหนีไปเลยหละ? หนีไปบวชชีหรอ? ใช่ ไปแอฟฟริกาซัก3-5ปีแล้วค่อยกลับมา!” มินเนียวรีบวิ่งไปที่ประตู กำลูกบิดประตูไว้นิ่ง แต่เธอก็คิดได้แล้วพึมพำกับตัวเอง “ไม่! ถ้าชั้นหนีไป แล้วทัวคอนเสิร์ตจะเป็นไงต่อ แล้ววง A.N.Jell อีกหละ?”

T^T T^T T^T… ตายหยังเขียดแน่ๆคราวนี้!

ตายหรอ? ใช่สิ แกล้งตายดีกว่า เธอก็แค่แกล้งตายไง โอ้ นี่แหละใช่เลย ตั้งแต่พรุ่งนี้เป็นต้นไป ชั้นจะแกล้งตายต่อหน้าแทคยอง ไม่เจอ ไม่คุยกับเขา เมินเฉยต่อเขาไปเลย! หาย...หาย...แทคยองอุปปายอมรับซะว่าโก มินเนียวหายไปชั่วขณะ โอเค้? ได้โปรด!!
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 7 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

202 ความคิดเห็น

  1. #183 Cindecruella (@Cinderella_ou) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 12 พฤษภาคม 2554 / 16:51
    แกล้งตาย -_-


    แอร๊ยยยย >///< เกือบเปลือย
    #183
    0
  2. #145 เป็ดตายาว (@longeye) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 30 ตุลาคม 2553 / 22:05
    เจเรมี่ มีสติ ตั้งสติเข้าไว้ อย่าฟุ้งซ่าน จ้า อิอิ

    ฮาตอนแย่งน้ำไปเนี่ยแหละ
    โธ่ โจรขโมยใจเหรอจ้ะ มินยอ ถึงได้หล่อขนาดนี้ อิอิ

    อ้ายยยยย
    อะไรกันเนี่ย
    ฉากนี้ไม่ไหวนะตะเอง กรี๊ดดดด
    โธ่ ต่างคต่างจำได้

    แกล้งตายไม่ไหวมั้ง
    #145
    0
  3. #135 iceza28995 (@iceza28995) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 24 ตุลาคม 2553 / 16:33

    แกล้งตายคิดได้ไงเนี้ย พิลึกแต่ก็น่ารักน่ะ โกมินเนียว

    #135
    0
  4. #83 SNOW QUEEN (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 23 มิถุนายน 2553 / 21:19
    ทำไมไม่แปลต่อหละคะ ทิ้งระยะนานแล้วนะคะกำลังสนุกเลย
    #83
    0
  5. #81 brownie (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 23 มิถุนายน 2553 / 16:20
    อ่านทุกตอนมาหลายรอบแล้วค่ะ อ่านทุกครั้งก้อแอบยิ้มได้ทุกรอบ แปลได้สนุก น่ารักมากค่ะ

    ขอบคุณมากค่ะ
    #81
    0
  6. #80 brownie (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 23 มิถุนายน 2553 / 16:20
    อ่านทุกตอนมาหลายรอบแล้วค่ะ อ่านทุกครั้งก้อแอบยิ้มได้ทุกรอบ แปลได้สนุก น่ารักมากค่ะ

    ขอบคุณมากค่ะ
    #80
    0
  7. #54 ฺBELLE (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 3 เมษายน 2553 / 02:15
    เริ่ดดดดดดดดดดดด
    #54
    0