สายลมเเห่งความทรงจำ

ตอนที่ 1 : สัญญาณ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 26
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    15 ก.ย. 55

เธอเป็นแสงสว่างในทุกๆวันของชีวิต
 
เซน...ตายไม่ได้นะ..ได้โปรด อย่าทิ้งฉันไป
 
เฮือก
ชายหนุ่มลืมตาขึ้นกลางดึก ในความฝันเสียงนั้นคุ้นเคย เศร้าจนปวดหัวใจ
ฝันรึ..
 
แผ่นดินลอยฟ้า ดินแดนแห่งสรวงสวรรค์ ผู้คนอยู่อย่างสงบสุข ปราสาทหินตั้งตระหง่าสูงเทียมฟ้า เป็นของผู้ปกครอง ตระกูลอิค และตระกูลนักรบคอยปกป้องสายเลือด
ผู้ปกครอง
ถ้ำงอก หินแหลมมากมาย กลายเป็นที่อยู่อาศัย อยู่สูงมากจนมองไม่เห็นพื้นล่าง แต่ก็ยังมีชนเผ่าที่อยู่ติดพื้นดิน เพกาซัสบินอย่างอิสระ
ป่าพื้นเดินเป็นป่าโปร่ง ไม้ผลัดใบสูงชันปกคลุมทำให้มองไม่เห็นเบื้องล่าง แต่คนจากข้างล่างมองเห็นข้างบน
เด็กสาวเดินเก็บต้นหญ้า เสียงสายลมที่เปลี่ยนทิศทางทำให้ประสาทตื่นตัว มองขึ้นฟ้า ดวงตาสีประหลาดจับจ้องเพกาซัสสีขาวตัวหนึ่ง เป็นที่รู้ดีว่าเพกาซัสขาวมีเพียงตัวเดียวในแผ่นดินผู้ที่ครอบครองได้ต้องมีคุณสมบัติเพียงพอ เพกาซัสจึงจะยอมรับใช้
น้อยครั้งที่คนข้างบนจะลงมาพื้นดิน เธอกระชับเสื้อคลุมยาวปิดบังใบหน้า ลมแรงพัดหมวดฮู้ดหลุดเผยใบหน้างดงามราวกับเทพธิดา ผมสีแดงเพลิงสยายตามแรงลม เพกาซัสขาวบินลงผืนดินห่างออกไปไม่ไกล
เด็กสาววิ่งหลบหลังเงาไม้ซ่อนตัวอย่างมิดชิด ดวงตาจับจ้องบุรุษบนหลังเพกาซัส เสื้อคลุมปิดบังสัดส่วน ร่างกายสูงใหญ่คล้ายบุรุษ มองไม่เห็นใบหน้า
ดาบยาวท่าทางมีราคา ประดับเพชรสีดำกับพู่แดงง่ายๆ ฝักดาบมีสัญลักษณ์ราชวง
คนของผู้ปกครอง...
"เผ่าไฟ...คนของเจ้าจะต้องถูกกวาดล้าง เรามาเพื่อเตือน ระวังคนของผู้ปกครอง.."
ช่ายคนนั้นตะโกน ก่อนจะพาเพกาซัสบินสู่ฟ้าอีกครั้ง
เขามาเพื่อเตือนภัย
"กาเบล ได้ยินแล้วใช่ไหม"
ชายหนุ่มร่างสูงโอบกอดเพื่อนสาวจากด้านหลัง
บุรุษเผ่าไฟผู้เป็นเพื่อนสนิทตั้งแต่เกิด และยังเป็นหัวหน้าคนปัจจุบัน..สเตส
"มานานแล้วหรือ"
"อืม..รีบกลับเถอะ"
"สเตส..ชายคนเมื่อสักครู่พูดอะไรบางอย่าง ..ข้าคิดว่า..เกี่ยวกับเจ้า"
"ไม่ใช่เรื่องของผู้หญิง..กลับบ้านได้แล้ว กาเบล..เเถวนี้มืดมีหมาป่าเยอะ..อันตรายนะ.."
"ข้าเกลียดความคิดนั้นของเจ้านะ..อีกอย่างข้าดูแลตัวเองได้..ขอบคุณที่เป็นห่วง"
หญิงสาวยิ้มอ่อนหวาน แต่คำพูดแสนแสบ
"ข้าก็เกลียดรอยยิ้มอาบยาพิษของเจ้าเช่นกัน กาเบลล่า"
ทั้งสองเดินหายไปกับความมืดยามพลบค่ำ
..ข้ารู้จักเจ้าดีพอสเตส..เจ้าปิดบังอะไรกันแน่..
 
เพกาซัสบินทะยานสู่ฟ้าชายหนุ่มมองกลับมาที่ป่าแห่งนั้น ขอให้ปลอดภัยข้าทำได้เพียงแค่นี้
"ท่าน!"
ผู้ติดตามทั้งสองกลับมาเคียงข้าง หนึ่งเป็นชายหนุ่มผู้องอาจ หนึ่งเป็นสตรีมากฝีมือ เพกาซัสสีดำของทั้งสองไม่ยอมลงไปพื้นล่าง จึงไม่สามารถติดตามเจ้านายลงไปได้
"อิงก้า กินคอซา"
"สหายขอท่านอยู่ในป่าแห่งนั้นหรือ"
"ใช่..เคยพบกันเพียงครั้งเดียว"
"ถ้าท่านเสร็จธุระแล้วกลับเถอะ เจ้าชาย"
พรุ่งนี้แล้วสินะ...
"คนพื้นล่างทำผิด เราได้ช่วยพวกเขาแล้ว"
"แต่เราไม่ได้ลงโทษคนทำผิด เราลงโทษทั้งหมด นั่นคือความผิดของเรา"
"องค์ชาย"
"กลับเถอะ..เรามีสิ่งที่ต้องทำ"
"พ่ะย่ะค่ะ!"
เพกาซัสพาทั้งสามทะยานหายเข้ากลีบเมฆ ราตรีนี้ยังอีกยาวไกล
 
"เลดี้หนี่ ข้ากาเบล ขอคุยด้วยหน่อย"
หญิงสาวเดินไปกระโจมของเพื่อน
ชาวเผ่าไฟมีจำนวนมาก กระจายแยกกันอยู่ ล้วนแต่มีฝีมือ พลัง แข็งแกร่ง อยู่ในกระโจมหนังสัตว์เล็กๆ ความเป็นอยู่ธรรมดาสามัญ แต่งกายด้วยผ้าดิบ 
ประดับขนนก สังวาลย์ ต่างหูทำจากเพชร เขียนรอยสักบนใบหน้าด้วยสีจากธรรมชาติ ต่างจากเผ่าอื่นๆ ที่เคารพเทพเจ้า
มีเพียงเผ่าไฟและเผ่าลม ที่ยึดถือธรรมชาติ รักอิสระสามัญ
"กาเบลล่า..เข้ามาสิ ข้ามีเรื่องจะคุยด้วยพอดี"
หนี่เป็นลูกครึ่งพ่อค้าจากแดนไกล ผิวขาวซีด มีวิชาทอผ้า ร่ายรำเป็นเอกลักษณ์ เธอนิสัยดี ซื่อสัตย์ และฉลาดทีเดียว
"จะคุยกับข้า?..เรื่องอะไรหรือ หนี่?"
"เจ้าล่ะ กาเบลล่า..คงเป็นเรื่องสำคัญถึงได้มาเวลานี้"
"ขอโทษที่มารบกวนตอนดึก วันนี้มีคนจากบนฟ้าลงมาเตือน ข้าได้ยินเข้า..ระวังคนของผู้ปกครอง เราจะถูกกวาดล้าง.."
"งั้นหรือ? ใครล่ะที่จะสามารถล้มพวกเราได้..ช่างน่าขำเสียจริง ต่อให้มากันหมดก็ทำไม่ได้หรอก แล้วเผ่าลมเอาด้วยหรือ ไม่มีทางแน่แท้"
หญิงสาวกลับคิดตรงกันข้ามกับเพื่อน มันมีบางอย่าง ความรู้สึกบอกว่ากำลังมีอันตรายใกล้เข้ามา
"แต่เขาจะชนะเราด้วยพื้นที่"
"ก่อนเขาจะลงมา เราจะดับลมหายใจพวกมัน"
"งั้นหรือ.."
"แลดูเจ้าไม่มั่นใจ เจ้าเองเป็นยอดฝีมือไม่ใช่รึ"
"ข้ากลัวว่าพวกเขาจะใช้วิธีอื่น"
"วิธีไหน"
"ข้าไม่รู้ เป็นเพียงเซนต์เท่านั้น"
"ทำใจให้สบายเถิด เพื่อนข้า"
"แล้วเรื่องที่เจ้าจะพูดล่ะ หนี่"
หญิงสาวลูกครึ่งส่งเครื่องหอมให้เพื่อน ผ่อนคลาย
"กลิ่นดอกไม้ตระกูลลี่ ช่วยคลายความเครียด"
"ขอบใจจ๊ะ"
"สเตสบอกให้ข้าพาเจ้าไปเที่ยวพักผ่อนพรุ่งนี้ แค่นั้นแหละ"
"เที่ยว?ตอนนี้รึ?"
"ใช่ ไปเยี่ยมพ่อแม่ของเจ้า ที่ปลายสุดของป่า เขาคงเห็นเจ้าคิดมากละมั้ง"
..แปลก..ทำไมเป็นช่วงนี้ ทั้งๆที่จะต้องไปตอนฤดูเก็บเกี่ยวอีกไม่นานแท้ๆ..
..ข้าอาจจะคิดมากเกินไป
"กาเบล..เจ้าควรจะกลับไปพักผ่อน สีหน้าเจ้าไม่ดีเลย"หนี่เช็ดหน้าผากเพื่อนด้วยผ้าอบสมุนไพร
"อืม"
"พรุ่งนี้ข้าจะไปรับ แล้วพบกันเพื่อน"
"แล้วพบกันหนี่"
กาเบลกำผ้าขาวอบกลิ่นหอมอ่อนๆ ในใจกังวล มากขึ้นเรื่อยๆ
 
"มาคาลอท อยู่ที่ไหน"
ชายร่างสูงสง่า ยกแก้วน้ำเลือดจิบอย่างสบายใจ
ผู้ใต้บังคับบัญชาหมอบลงแนบเท้า
"ทิศเหนือพ่ะย่ะค่ะ"
"รออะไรอยู่"ชายสูงศักดิ์ยิ้มเหี้ยม
"พะ..พ่ะย่ะค่ะ!"
ข้าไม่ชอบ..หนู
 
กาเบลนั่งสงบใจนอกกระโจม ถูกของหนี่ เธออาจจะคิดมากเกินไป ที่ผ่านมาไม่มีอะไรเกิดขั้น และคงเป็นเช่นนั้นต่อไป
"เฮ้อ.."
"กาเบลล่า.."
"สเตส!"
เพื่อนหนุ่มกุมมือหญิงสาว นานเหลือเกินที่เขามอบดวงใจให้เธอ 
"พรุ่งนี้รู้แล้วสินะ"
"ทำไม? จะเกิดอะไรขึ้น!สเตส!"
"ข้าไม่รู้"
"แล้วทำไมถึงส่งข้าไปสุดเขตแดนป่า"
"เพราะข้าไม่รู้ไง กาเบล..ข้าไม่รู้ว่าอะไรจะเกิดขึ้น.."
"เจ้าบ้า!งั้นข้าควรจะอยู่รบกับพวกเจ้า ไม่ใช้หนีไปคนเดียว!"
ชายหนุ่มผู้นำสูงสุดแห่งเผ่าไฟยิ้ม
"...เพราะเป็นเจ้าข้าจึงอยากให้หนีไป"
"สเตส.."
"แต่งงานกับข้าได้ไหม..กาเบลล่า ตอนนี้"
เธอไม่อยากจะเชื่อ นี่เขาขอเธอแต่งงาน..ตอนนี้?..เธอไม่เคยมองเขาเกินเพื่อนเลยด้วยซ้ำ
"เจ้าร้อนรน!"
"ใช่..ข้าหวาดกลัวเหลือเกิน"
"เกิดอะไรขึ้น!เจ้าทำอะไรคนข้างบนจึงจะกวาดล้างพวกเรา"
ชายหนุ่มยิ้มอ่อนหวานรั้งร่างบางเข้าอ้อมกอด
"แต่งงานกับข้าเถอะนะ กาเบลล่า ข้ารักเจ้าสุดหัวใจ"
"สเตส!ไม่!"
เธอไม่อาจฝืนกำลังบุรุษได้ มือหยาบไล้ร่างกายทุกสัดส่วน กาเบลล่ากัดฟัน
"นี่หรือสุภาพบุรุษที่สตรีมากมายหมายปอง!คนป่าเถื่อน..ปล่อยข้า สเตเนียม"
"ถ้าคืนนี้เป็นคืนสุดท้ายแห่งชีวิตข้า แม้ต้องขืนใจเจ้าข้าก็จะทำ เพื่อให้ได้เจ้ามา..กาเบล"
"ไม่!!!"
ตุบ!
สัญชาตญาณทั้งทั้งสองตื่นตัว วัตถุบางอย่างหล่นลงมาจากบนฟ้า สเตสผลักหญิงสาวเข้ากระโจม เขาเดินไปดูวัตถุนั้น แสงสว่างไหววูบค่อยๆลุกโชน
ไฟ!!!!
"หนี!ไฟไหม้!กาเบลล่า หนีไป!!"
กาเบลล่าคว้าอุปกรณ์สำคัญ จับมือเพื่อนหนุ่มวิ่ง
"เราต้องเตือนทุกคน!"
"ไม่ทัน!ไม่ทันแน่ๆ!"
"ต้องทันจะปล่อยให้ทุกคนตายรึไง"
"ข้าจะไปเอง!กาเบลล่าเจ้าออกไปนอนป่าซะ!"
"ฟังนะ นี่ไม่ใช่เวลามาเถียงกัน ข้าจะไปทางทิศตะวันตก เจ้าไปทิศเหนือ ช่วยกันเร็วกว่า ไป!!!!!"
สเตเนี่ยน คว้าแขนหญิงสาว"ไม่เข้าใจรึไง!!!"
"กาเบลล่า ข้ารักเจ้า ขอให้เจ้าปลอดภัย.."ริมฝีปากประทับอย่างอ่อนหวานถ่ายทอดทุกความรู้สึก รัก หวงแหน เธอไม่เคยรู้เลย
..นี่อาจเป็นครั้งสุดท้าย...
ดวงตาของชายหนุ่มตัดสินใจแน่วแน่ เพลิงห่อหุ้มร่างกายหายไปกับความมืด
..ข้ารักเจ้า กาเบลล่า หมดทั้งหัวใจที่ข้ามี...ลาก่อน
"สเตส!!!"
ความรู้สึกบอกเธอว่านี่เป็นครั้งสุดท้าย เขาจะไม่กลับมา
"ถ้าพระเจ้ามีจริง โปรดคุ้มครองเขาด้วย"
แล้วหญิงสาวก็ออกวิ่งสุดกำลังหายไปในความมืดมิด
 
ฟ้าว..
ลูกธนูนับร้อยพุ่งลงมายังพื้นล่าง
ดวงไฟสว่างเต็มท้องฟ้า ลุกลามทั่วพื้นดิน
เสียงกรีดร้องดังทุกหย่อมหญ้า
กาเบลล่าช่วยคนออกนอกป่าได้เพียงจำนวนหนึ่ง ทางทุกทางก็ถูกปิด ไม่สามารถเข้าออกได้ 
บางส่วนหนีไปได้ แต่คนที่เหลืออยู่ล่ะ?
เธอติดอยู่ในวงล้อมเปลวเพลิงกับชายหญิงประมาณยี่สิบคน
"เราจะรอด!"
เสียงกู่ร้องแม้ในวินาทีใกล้ความตาย เผ่าไฟ ช่างกล้าหาญยิ่งนัก
"ข้าจะเปิดทาง ออกไปให้เร็วที่สุด"
"แล้วเจ้าล่ะ?"รอนบิคสหายหนุมถาม
"เชื่อเถิดผองเพื่อน ข้าจะรอด"
เขาพยักหน้ารวมกลุ่มตั้งแถว
"ข้าเชื่อเพื่อน แล้วเราจะได้พบกันอีก"
กาเบลล่ายิ้ม รวมสมาธิ
"ข้าเป็นสตรีเผ่าไฟ ขอจงเปิดทางแก่พวกเรา!!!"
เพชรที่ต่างหูเปล่งประกาย พลังงานตัดผ่านมวลอากาศเปิดทางให้พวกพ้องออกไปจากเฟลวเพลิง
"กาเบลล่า!มาด้วยกัน!"
"ข้าไปไม่ได้เพื่อน ต้องควบคุมไฟไม่ให้ลามไปนอกป่า"
"กาเบลล่า!!!!!"เอริเนสเพื่อนสาวถูกรอนบิคสามีดึงตัวออกไป
คนบนฟ้า!!!บังอาจมาทำร้ายพวกเรา!ข้าจะตอบกลับให้สาสม!!!
ไฟเอ๋ย..เจ้าเป็นบิดาแห่งข้า โปรดฟังคำขอของข้า เราจะต้องไม่ตายด้วยเปลวเพลิว ผู้ที่หันเพลิงใส่เราคือผู้โง่เขลา!
หญิงสาวส่งไฟทั้งหมดคืนสู่ฟ้า แผดเผาทุกสรรพสิ่ง ราวกับน้ำตาเพลิงหลั่งไหลสู่เบื้องบน
ฟ้าว
พลังบางอย่างสวนกลับ ไฟนั้นหายไปในพริบตา
"เธอ!"
เพกาซัสสีขาวที่เธอพบตอนนั้น!
ชายหนุ่มพุ่งตรงมาที่ตัวเธอ
เขาหยุดไฟทั้งหมดได้ยังไง?
หญิงสาวหลับตารับความตาย ทว่าร่างของเธอกลับลอยขึ้น
เขาคว้าตัวเธอหลบเปลวเพลิงที่ลุกโชน
อ้อมแขนคุ้นเคยอย่างประหลาด 
..กลิ่นนี้..
ข้าเคยพบเขา...
"ไม่เป็นไรนะ"
"ได้โปรด..ช่วยทุกคนด้วย"
"ไม่ได้"
หญิงสาวแทบไม่เชื่อหูตัวเอง ทำไม...
"ต่อให้ดับไฟ พวกนั้นก็ฆ่าคนของเจ้าอยู่ดี"
"พวกเราจะสู้!"
"สู้ไม่ได้.."
"ท่านช่วยข้าไว้ทำไม..ปล่อยให้ข้าได้เคียงข้างพวกพ้องเถิด!"
เธอสังเกตว่าชายหนุ่มใส่ผ้าคลุมยาว หมวดฮู้ดปิดหน้า สวมหน้ากากหนังเห็นเพียงดวงตาแสนสวย ทอดมองเธออย่างอ่อนโยน
"ไฟจะพรางพวกเจ้า บางส่วนจะรอด แต่ไม่ใช่ทั้งหมด.."
..ถึงดับไม่ได้!..
"ข้าช่วยได้เพียงเท่านี้..ขอโทษ.."
"ท่านเป็นใคร?..ข้าต่างหากที่ต้องขอบคุณ..และยัง เสียมารยาท"
"ไม่เป็นไร..มากกว่านี้ก็เคยมาแล้ว"
"อะไรนะ?!"
เขายิ้มอ่อนโยนกอดหญิงสาวแนบแน่นทะยานสู่ท้องฟ้ายามราตรี
 
สายลมโบกกรรโชกผมสีแดงเพลิงพลิ้วสยายดีที่ความยาวทำให้ทิ้งตัวไปด้านหลังไม่เกะกะสายตาชายหนุ่ม
กาเบลล่าหลบใส้เสื้อคลุมหนังสัตว์ร่างกายแนบชิด เธอเคยใกล้บุรุษ แต่ไม่ใช่ขนาดนี้ เราเคยพบกันมาก่อนหรือ?
ความรู้สึกนั้นตอบว่าใช่ 
สเตส..หนี่..ปลอดภัยไหมนะ
ข้าจะต้องทำอะไรบางอย่าง
"ไปต่อไม่ได้ เราต้องซ่อน.."
หญิงสาวแทบไม่เชื่อสายตาตัวเอง เผ่าไฟโต้ตอบกลับคนบนฟ้าไม่อาจสู้กับเปลวเพลิงได้
สเตส...
"ข้าจะสู้!ปล่อยข้าเถิด!ข้าขอบคุณมาก"
"เดี๋ยว!"
หญิงสาวไม่รอช้ากระโดดลงไปยังพื้นล่าง ลูกไฟมหาศาลแผดเผาคนบนฟ้า พีกาซัสกลัวไฟ มันสะบัดเจ้าของเตลิดสู้ท้องฟ้า
มือชายหนุ่มรั้งร่างบางทันเวลาเขาหลบลูกไฟจากเบื้องล่าง เพราะคิดว่าเป็นฝ่ายคนบนฟ้า และคนบนฟ้าเองที่ถูกโจมตีก็หันมาเล็งเขาเช่นกัน
"ลงไปข้างล่าง..เซอุส"
พีกาซัสขาวพุ่งดิ่งลงสู่เปลวเพลิงพื้นดิน ชายหนุ่มวาดมือดับไฟบริเวณนั้น
เผ่าไฟที่โจมตีหยุดชะงัก สเตเนี่ยนกู่ร้อง"นั่นกาเบลล่า!นางเป็นพวกเรา!อย่าโจมตี"
ผมสีแดงเพลิงนั้นมองเห็นได้ง่าย โชคดีของทั้งสอง
"พระเจ้า!สเตเนี่ยน เขาปลอดภัย!"
"กลับไป!อย่าลงมา!หนีไปกาเบลล่า!!ฝากนางด้วย!อย่าตาย!อย่าลงมา!"
เพกาซัสขาวสยายปีก ชะลอความเร็วรอคำสั่งนาย
"ขึ้นไปเซอุส หลบคนพวกนั้นให้ดีนะ"
"ไม่!ทำไมล่ะ!เตเนี่ยน!"
ริมฝีปากเพื่อนหนุ่มอ่านได้ว่า..ขอให้โชคดี..
"ข้าคงต้องทำตามที่เขาพูด"
ดูจากสถานการณ์ เผ่าของเจ้า คงไม่รอด..ชายหนุ่มคิด
..สเตเนี่ยน..ขอโทษ ..ข้าควรจะตอบรับเจ้า..หญิงสาวมองตาเพื่อนหนุ่มเป็นครั้งสุดท้าย
"ไปเถอะเซอุส"
เพกาซัสร้องตอบรับเจ้านาย บินหวนคืนสู่ท้องฟ้า
คำพูดสุดท้าย เธอไม่อาจกลั้นน้ำตาได้อีกต่อไป
..ลาก่อน กาเบลล่า..ดวงใจของข้า..
"จับไว้นะ"
"ฮึก..อือ"
 
เพกาซัสบินขึ้นมาเหนือระดับเมฆ กระเเสลมนิ่งไม่พัดวกวนเหมือนข้างล่าง
"ท่านจะพาข้าไปที่ไหนหรือ..."เสียงหวานอ่อนแรง เธอกระซิบแผ่วเบา น้ำตาหยดลงจนเปียกเสื้อชายหนุ่ม
มือหนาไล้เส้นผมจุมพิตเปลือกตาตอบสนองอาการนั้น 
"มีที่เดียวที่ข้านึกออก แต่เจ้าอาจจะเกลียดข้าไปเลยก็ได้"
ปราสาทเบื้อหน้าสูงเทียมฟ้า ยอดสูงเลยหมู่เมฆขึ้นไป
..ท่านเป็นคนบนฟ้า..
..พวกเดียวกับคนพวกนั้น..

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

0 ความคิดเห็น