คนสวนกับต่างโลก ภาค พิภพพฤกษา

ตอนที่ 6 : คนสวน กับต่างโลก ภาค พิภพพฤกษา ตอนที่ 6 ท่านหญิงวิเรร่า

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 20,238
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 2,417 ครั้ง
    21 ต.ค. 62

คนสวน กับต่างโลก  ภาค พิภพพฤกษา ตอนที่ 6 ท่านหญิงวิเรร่า


 

หญิงสาวในชุดคลุมดำที่วาเลนคุ้นหน้า ปรากฎว่าเธอคือ ท่านหญิงแม่ของคุณชายเจ็ด หรือร่างที่เด็กหนุ่มใช้อยู่ตอนนี้  ท่านหญิงวิเรร่า

 

 

เมื่อเด็กหนุ่มจากต่างโลกรู้แล้วว่าหญิงสาวตรงหน้าคือใคร  จึงปรับท่าทีอย่างฉับไว

 

 

"การยืนจ้องหน้า กลายเป็นธรรมเนียมสำหรับการทักทาย มารดา ของเจ้าไปแล้วหรือ คุณชายเจ็ด" ท่านหญิงวิเรร่าเอ่ยถามอย่างขัดใจ

 

 

"มิใช่เช่นนั้น ขอรับท่านแม่ "เด็กหนุ่มจากต่างโลกเผลอมองหน้า คนที่จะกลายเป็นมารดาของตนในโลกนี้นานไปหน่อย จนเธอเกิดขัดใจ เขาจึงรีบตอบ และทำตัวให้เป็นปกติ

 

 

"เจ้าไปได้ผลไม้นี่มาได้อย่างไร แล้วรู้ได้อย่างไรว่ามันคือผลไม้พิษ แล้วเจ้าได้ลิ้มลองมันหรือไม่" ท่านหญิงวิเรร่าถาม พรางมองสำรวจไปรอบ ๆ ตัวของบุตรชาย เพื่อหาว่ามีสิ่งใดผิดปกติหรือไม่


เมื่อตอนที่เธอได้รับรายงานและได้รับผลไม้นี้จาก คารีส เธอถึงกับทำตัวไม่ถูก เธอรู้ได้ทันทีที่เห็น ว่ามันคือหนึ่งในผลไม้พิษ  พิษของมันร้ายแรงสุดต้าน แทบไม่เคยมีใครรอดพ้นจากพิษร้ายของมันได้ นี่จึงมีความเป็นไปได้ทางเดียว คือบุตรชาย ของเธอไม่ได้กินมัน แต่ถึงอย่างนั้นเธอก็อดถามไม่ได้

 

 

แต่เรื่องเหนือความคาดหมายคือ เขารู้ได้อย่างไรว่าไม่ควรกินมัน และจากการบอกเล่าของคารีส บุตรของเธอแสดงความมั่นใจเป็นอย่างมากว่ามันไม่ใช่ผล มาลู

 

 

แม้แต่ผู้ปรุงยาฝึกหัดบางคน ยังแทบไม่สามารถแยกระหว่าง ผลมาลู และ น้ำตาอสรพิษ ได้ นี่จึงเป็นเรื่องที่ทำให้เธอแปลกใจเป็นอย่างมาก ว่าลูกชายที่เอาแต่ ทำตัวไร้สาระ สร้างปัญหา ของเธอ ทำไมถึงมีความรู้ด้านสมุนไพรนี้ด้วย

 

 

เธอไม่เคยได้รับรายงาน ในด้านดี ๆ อย่างเช่นการเข้าห้องสมุดของเขามาก่อน หรือแม้กระทั่งการฝากตัวเป็นศิษย์ของผู้อาวุโสสักคนในตระกูลก็ไม่มี แต่ถึงอย่างนั้น มันก็ไม่ได้ลดทอนความรัก หรือความห่วงใย ของเธอลงได้เลย

 

วาเลนสัมผัสได้ถึง ความห่วงใยในกระแสเสียงที่ถามมานั้น ความตื้นตันแล่นขึ้นมาจุกในหน้าอก เขาแทบไม่เคยได้สัมผัสความรักเฉกเช่น มารดาต่อบุตร ในโลกก่อน

แต่พอมาในโลกแห่งนี้ เขากลับมีคนที่รักและห่วงใย มันจึงกลายเป็นความรู้สึกแปลกใหม่ สำหรับวาเลน

 

 

"ท่านลืมแล้วหรือ ท่านแม่ ข้านั้นออกจะเชี่ยวชาญในผลมาลู เชื่อได้ว่าไม่มีใครจะรู้จักมันดีเท่าข้าอีกแล้ว เพราะฉะนั้น ข้าดูแว๊บเดียวก็รู้แล้ว ว่ามีบางสิ่งแปลกปลอม" วาเลนกล่าวขึ้นพลางยิ้มน้อย ๆ ตามประสาคุณชายเจ้าสำราญ 

 

 

เขาไม่รู้หรอกว่า คุณชายเจ็ดเจ้าของร่างเดิมได้กินผลน้ำตาอสรพิษหรือป่าว เด็กน้อยคนนั้นอาจจะตายเพราะกินมันก็เป็นได้ แต่จะให้บอกไปตามตรง ก็มีแต่สร้างความเคลือบแคลงสงสัย ให้แก่ท่านหญิงวิเรร่า

 

 

การสร้างความยุ่งยากให้กับชีวิตใหม่จึงไม่ใช่สิ่งที่เด็กจากต่างโลกคิดที่จะทำ

 

 

อีกสิ่งหนึ่งที่วาเลนรู้สึกอัศจรรย์ใจ กับโลกแห่งนี้ก็คือ คุณชายเจ็ด หรือ วาเลนติโน่ คนเก่านั้น มีลักษณะนิสัย ที่คล้ายกับตนเองเป็นอย่างมาก แต่ก็มีบางส่วนอีกเช่นกัน ที่ไม่นับว่าคล้าย เช่น การร่ำสุรา เคล้านารี

สิ่งนี้ เด็กจากต่างโลกไม่เคยได้สัมผัส อาจเพราะ ภาระ หรือ สถานะในอีกโลกนั้น เด็กหนุ่มมีอิสระที่น้อยนิด เมื่อเทียบกับคุณชายเจ็ดในโลกแห่งนี้  นี่จึงเป็นเรื่องง่าย ที่เด็กจากต่างโลกจะสวมรอยเป็นคุณชายเจ็ด เพราะลักษณะ และนิสัย แทบแยกกันไม่ออก ดั่งคล้ายกับเป็นคน ๆ เดียวกัน

 

 

"เมื่อไหร่เจ้าจะรู้จักโตเสียที วาเลนติโน่ รู้หรือไม่ ข้าไม่อาจอยู่เพื่อปกป้องเจ้าตลอดไปได้ สักวันหนึ่ง เจ้าต้องรู้จักปกป้องตนเองจากศัตรู" ท่านหญิงวิเรร่าพูดอย่างอ่อนใจ พรางเดินมาหยิบ ผลน้ำตาอสรพิษ ในถาดผลไม้ที่ถูกส่งมาให้วาเลน  เธอหยิบขึ้นมา ก่อนจะโยนมันไปให้เด็กน้อย

 

 

"นี่คือหลักฐานอย่างดีว่า ถึงต่อให้เจ้าอยู่ในที่ ๆ ปลอดภัยที่สุด อย่างภายในตระกูล  เจ้าก็อาจตายได้ อย่างไม่รู้ตัว ที่ข้าพูดเช่นนี้ เจ้าเข้าใจไหม!!! เพราะ ข้ารู้  เจ้าคิดว่า จะอย่างไร เจ้าก็คือคุณชายเจ็ด ไม่มีใครกล้าทำอะไรเจ้า ทีนี้ เจ้ารู้หรือยัง นี่คือผลของการเข้าใจผิด ๆ เจ้าอาจพลาดพลั้ง ถึงขั้นตกตายได้!!!"

 

 

การที่เจ้าไม่ยินยอมฝึกเวทมนต์ ตามที่ข้าบอก ต่อให้เจ้ามีความรู้ เรื่องสมุนไพร แต่ก็ยังมีอีกหลากหลายวิธี ที่จะสังหารเจ้าได้โดยไม่ต้องพึ่ง ผลน้ำตาอสรพิษ แล้วทีนี้ เจ้าจะจัดการอย่างไร" ท่านหญิงวิเรร่าพูดระบายอย่างอัดอั้นกับวาเลน


บุตรของเธอไม่แม้แต่จะคิดถึงเรื่องฝึกฝนเวทมนต์ วันทั้งวันหมดไปกับ การดื่ม และ การเกี้ยวนารี อีกทั้งศาสตร์อื่น ๆ ก็ไม่แม้แต่ชายตาแล เรียกได้ว่าอะไรที่เป็นประโยชน์ ไม่อาจหาได้จากตัวคุณชายเจ็ด นี่เองจึงเป็นที่มาของ ฉายา ตัวไร้ประโยชน์ อย่างแท้จริง

 

 

วาเลนที่ได้ยินท่านหญิงวิเรร่าพูดอย่างอัดอันถึงกลับรู้สึกโหวงเหวงในช่องท้อง มันคือความจริง!!! ที่น่าตกใจ ของโลกแห่งนี้ พรสวรรค์ของโลกแห่งนี้  ถูกตัดสินและวัดกันด้วยเวทมนต์ หรือไม่ ก็ศาสตร์อื่น ๆ ที่ทรงอำนาจเท่าเทียมกัน

 

 

วาเลนที่เห็นความจริงบางอย่างในความทรงจำนั้นเลือกที่จะเงียบ เพราะมันมีความจริงบางอย่างที่เด็กน้อยคนเก่าได้ปกปิดไว้มาตลอดอย่างแนบเนียน

 

 

คุณชายเจ็ดนั้น ฝึกฝนในทุก ๆ ศาสตร์ ที่เป็นพื้นฐาน นั่นจึงทำให้ไม่มีสิ่งใดโดดเด่น เฉกเช่น กับพี่น้องคนอื่น ๆ การฝึกฝนนี้ แม้แต่คารีสที่ตามสอดส่อง ก็ไม่สามารถเห็นได้

 

 

ผิดที่การไม่เป็นผู้โดดเด่นในตระกูล จะถูกปฎิเสธการเข้าถึงทรัพยากรต่าง ๆ ในการฝึกฝน  เด็กน้อยผู้ฝักใฝ่ที่จะเป็นเลิศในทุก ๆ ศาสตร์  เพราะความกดดันของเหล่าพี่น้องในตระกูล

บรรดาพี่น้องคนอื่น ๆ นั้นแย่งชิงความเป็นเลิศไปเสียหมดแล้ว โดดเด่นทางใดทางหนึ่ง จนเป็นที่กล่าวขานกันในตระกูล และเป็นที่ภาคภูมิใจของบิดา

 

 

ไม่ว่าวาเลนคนเดิมคิดจะทำสิ่งใดขึ้นมา ก็ไม่พ้นโดนคนอื่น ๆ โยงไปเปรียบเทียบเสียหมด เด็กคนหนึ่งที่พยายามไล่ตามความรักของบิดา แต่ไม่ได้รับความสนใจ นั่นคือปมในใจของเด็กน้อย เมื่อทำแล้วไม่มีใครสนใจ วาเลนจึงหลุดจากความตั้งใจดี เข้าสู่หนทางของการเรียกร้องความสนใจ และเรื่องต่าง ๆ มากมายที่เกิดขึ้นก็ไม่พ้นเรื่องที่ทำให้ตระกูลเสื่อมเสีย

 

 

จนมาสิ้นสุดที่เหตุการณ์ ที่ก่อให้เกิด การลงทัณฑ์ของตระกูล เด็กน้อยถูกส่งมายังโรงกักสัตว์ และตายด้วยอาหารมื้อแรก ตายด้วยถาดผลไม้ที่บรรจุผลไม้พิษ ผลน้ำตาอสรพิษ !!!

 

 

วาเลนหลับตานึกถึงเรื่องราวเหล่านี้พาลก่อให้เกิดความสงสารและความเศร้าในจิตใจ สงสารทั้งเด็กน้อยคนเดิม สงสารทั้งผู้เป็นมารดา เด็กน้อยที่ไล่ตามหาความรักจากบิดา จนลืมที่จะสนใจมารดาของตนที่พยายามมอบความรักให้  จนทำให้เกิดเหตุการณ์ที่น่าเศร้าใจนี้

 

ความทรงจำเหล่านี้ละเอียดลึกซึ้งมากยิ่งขึ้นเมื่อพบกับท่านหญิงวิเรร่า ราวกับมันปลดล็อกความทรงจำเมื่อพบกับตัวกระตุ้น

"ท่านแม่.... ข้าหวังที่จะเป็นความภาคภูมิใจของท่าน...ต่อให้จากนี้บิดาจะเห็นข้าเป็นตัวอะไรก็ตาม" วาเลนพูดขึ้นตามความรู้สึกที่พบเห็นจากความทรงจำของเด็กน้อยคนเดิม

 

 

เด็กจากต่างโลกเข้าใจอะไรมากขึ้น เมื่อความทรงจำถูกปลดล็อก หลังพบเจอกับท่านหญิงวิเรร่า หากไม่เป็นอย่างนั้น วาเลนคงอยู่กับความทรงจำเก่า ๆ ที่เป็นคนไร้ประโยชน์

 

 

"เจ้าเป็นทั้งความภาคภูมิใจ และ ความรัก ของแม่ ตั้งแต่วันที่เจ้าลืมตาดูโลก ไม่ว่าจะดี จะร้าย เราจะแบกรับมันไปด้วยกัน" ท่านหญิงวิเรร่าพูดพรางหันหลังกลับแล้วเดินจากไป ชั่วพริบตาเธอก็หายไปจากโรงกักสัตว์อย่างรวดเร็ว

 

 

วาเลนยิ้มน้อย ๆ มารดาของเขายังคงเป็นเหมือนความทรงจำที่ผ่านมา ยังคงเก็บซ่อนความอ่อนแอไว้ภายใต้ท่าทางเข้มแข็ง เธอจะไม่ยอมให้บุตรชายของเธอรู้สึกว่าเธออ่อนแอ และพึ่งพาไม่ได้



ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 2.417K ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

3,181 ความคิดเห็น

  1. #2641 ชากุหลาบอุ่นอุ่น (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 25 ตุลาคม 2563 / 07:52

    ขอบคุณ
    #2,641
    0
  2. #1870 Keam_IFNT (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 25 พฤษภาคม 2563 / 16:30
    ความรักของแม่💕💕
    #1,870
    0
  3. #1711 Lucky-Puppy (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 16 พฤษภาคม 2563 / 16:27
    น้องงงงงง แงงงงงงงง
    #1,711
    0
  4. #1694 -แรบบิท- (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 12 พฤษภาคม 2563 / 19:42
    รอรีไรท์นะค่าบ รู้สึกเนื้อเรื่องกับน้องเข้าใจอะไรไวไปหน่อย แต่ภาษาสวย ดำเนินเรื่องช้สอีกนิดก็ดีแล้วค่าบ
    #1,694
    0
  5. #1563 Pimmy_01 (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 28 เมษายน 2563 / 01:54

    สงสารน้องอ้าา
    #1,563
    0
  6. #899 น่าตาดี_บ่คือไผ (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 25 กุมภาพันธ์ 2563 / 17:47
    จุกเลย ตอนรู้ว่าทำไมเด็กนี่ถึงมีนิสัยแบบนี้
    #899
    0
  7. #678 ชากุหลาบอุ่นอุ่น (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 4 กุมภาพันธ์ 2563 / 18:49
    🙏🙏🙏
    #678
    0
  8. #245 นัท (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 30 พฤศจิกายน 2562 / 23:40

    ฝึกเวทย์ให้เก่งทุกศาสตร์ โดยอาศัยความรู้เรื่องสมุนไพรปรุงยาซะเลย จัดหนักจัดเต็ม หุหุ

    #245
    0
  9. #121 SUBJECT#1001 (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 20 พฤศจิกายน 2562 / 15:17
    MILF...
    #121
    1
  10. #46 Empty_Mind (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 4 พฤศจิกายน 2562 / 18:12

    โอ้..... แม่จ๋า (ส่งแววตาปิ๊งๆ)
    #46
    0
  11. #25 29212990 (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 28 ตุลาคม 2562 / 15:53

    ขอบคุณค่ะ
    #25
    0
  12. #2 kuroko6097 (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 21 ตุลาคม 2562 / 21:49
    รอครับ
    #2
    1
    • #2-1 (จากตอนที่ 6)
      22 ตุลาคม 2562 / 23:41
      ขอบคุณที่ติดตามครับ
      #2-1