คนสวนกับต่างโลก ภาค พิภพพฤกษา

ตอนที่ 42 : คนสวนกับต่างโลก ภาค พิภพพฤกษา ตอนที่ 41 แปลงสมุนไพร

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 12,339
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1,599 ครั้ง
    3 เม.ย. 63

คนสวนกับต่างโลก  ภาค พิภพพฤกษา ตอนที่ 41 แปลงสมุนไพร

 

 

 

 

เพียงชั่วข้ามคืนแปลงสมุนไพรหน้าเรือนที่เจ็ดก็แน่นขนัดเต็มไปด้วยเหล่าสมุนไพรชั้นสูงที่ดูเลอค่า หากนักประเมินราคาของหอประมูลมาเห็นตอนนี้คงอดที่จะร่ำไห้อย่างตื่นตกใจมิได้ ราคาของมันแต่ละต้นมหาศาลจนมิอาจประมาณได้ แต่นี่มันกลับเต็มไปทั้งแปลง และมันไม่ได้มีแค่แปลงเดียวเท่านั้น  มันมีไม่ต่ำกว่าสิบแปลง!

 

 

 

 

กลิ่นหอมของสมุนไพรบางชนิดโชยไปในอากาศ ไม่ต่ำกว่าห้าร้อยเมตรถึงจะจางหาย ผู้คนในตระกูลโอเดลรอสแตกตื่น และอดมุ่งหน้ามายังจุดหมายที่ได้กลิ่นมิได้ 

 

 

 

 

มีเสียงร้องอย่างแตกตื่นระคนประหลาดใจ หลายคนต่างสงสัยว่าเหตุใดจึงมีแปลงสมุนไพรอยู่ตรงนี้ ซ้ำยังเต็มไปด้วยสมุนไพรที่ดูประหลาดตาแทบทุกต้น ซึ่งแต่ละคนไม่เคยเห็นมาก่อน

 

 

 

 

คนงานทั้งห้าก็มีอาการไม่ต่างกันเมื่อพวกเขามาถึงก่อนหน้าคนเหล่านี้ ยามที่ทั้งห้าคนก้าวเข้ามาและยังไม่ทันที่จะหายตกใจ ก็ถูกสั่งให้เฝ้าแปลงสมุนไพรเอาไว้ และห้ามใครเข้ามาใกล้โดยเด็ดขาด นอกจากผู้คนที่ใกล้ชิดกับคุณชายเจ็ดเพียงเท่านั้น ที่สามารถเข้ามาได้

 

 

 

 

ในขณะที่กำลังพูดอยู่นั้นก็มีบางสิ่งที่ย่างกรายออกมาด้านข้างของเขา ขนสีทองอร่ามสยายพริ้วฟูฟ่อง ดวงตาของมันจับจ้องมองคนทั้งห้าอย่างยโส

 

 

 

 

คนทั้งห้าถอยหลังกรูอย่างไม่ตั้งใจ บางคนกรีดร้องโวยวาย บางคนขาชาจนก้าวเดินต่อไปไม่ได้ ทั้งหมดตกอยู่ในความหวาดกลัวอย่างแท้จริง ยามเมื่อเผชิญหน้ากับตัวตนสีทองนี้

 

 

 

"มันจะไม่ทำอันตราย ตราบเท่าที่พวกเจ้าไม่ไปยุ่มย่ามกับสมุนไพรเหล่านั้น"เสียงของวาเลนดังขึ้นอีกครั้งก่อนที่ร่างเขาจะหายไปทันที

 

 

 

สัตว์อสูรในร่างสีทองละสายตาจากคนทั้งห้าและสอดส่ายสายตาของมันหนึ่งครั้งไปรอบ ๆ บริเวณ เมื่อเห็นว่าไม่มีสิ่งผิดปกติใด ๆ แล้วมันจึงนอนลงในทันที พวงหางฟูฟ่องที่เต็มไปด้วยขนสีทองของมันสบัดหนึ่งครั้งแล้วถูกยกมาบังหน้าเอาไว้

 

 

 

 

คนทั้งห้ารู้สึกได้ถึงแรงกดดันที่ถูกส่งออกมาจากนัตย์ตาสีทองคู่นั้น มิคาดว่าสัตว์ตัวนี้คงเป็นสัตว์อสูรที่คุณชายเจ็ดเลี้ยงไว้ มันให้ความรู้สึกที่อันตรายยิ่งกว่าสัตว์อสูรตัวไหนที่พวกเขาเคยพบเจอ

 

 

 

 

วาเลนไม่ไว้ใจที่จะปล่อยสมุนไพรล้ำค่าของเขาไว้กับคนที่เพิ่งพบหน้าคาดตา ถึงแม้ว่าคนเหล่านี้จะเป็นคนที่ขอมาจากมารดาของเขาก็ตาม นั่นจึงเป็นเหตุผลให้เขาเอา ราชสีห์ขนทองคำออกมา วาเลนเชื่อว่าภายใต้ระดับพลังของนักเวทย์ หากไม่รุมโจมตีพร้อมกันถึงยี่สิบคน เป็นไปไม่ได้ที่จะคว่ำราชสีห์ขนทองคำของเขาลงได้

 

 

 

 

 

คนในตระกูลยังคงหลั่งไหลมาที่แปลงสมุนไพรหน้าเรือนที่เจ็ดไม่ขาดสาย เมื่อข่าวเริ่มแพร่กระจายตัวตนในระดับผู้อาวุโสจึงลงมาตรวจสอบในทันที

 

 

 

 

"หลีกทางไป......ให้ข้าดูว่าเกิดสิ่งใดขึ้น" หนึ่งในผู้อาวุโสของตระกูลแหวกผู้คนมาเบื้องหน้า เมื่อดวงตาของเขาได้ประจักษ์ถึงสิ่งที่ผู้คนรายล้อม ก็พลันตกใจทันที ก่อนที่มันจะมีประกายความโลภเข้ามาบดบัง จะมีผู้อาวุโสคนใดบ้างที่ไม่เคยเรียนรู้ถึงสมุนไพรชั้นสูง ต่อให้เขาจะไม่รู้วิธีใช้ประโยชน์โดยตรงจากพวกมัน แต่ถึงอย่างนั้นมันก็ยังมีค่ามหาศาลอยู่ดี

 

 

 

 

ผู้อาวุโสคนนี้ถือตัวว่าเป็นหนึ่งในเหล่าสภาอาวุโส จึงถือวิสาสะเดินเข้าไปตรวจสอบทันทีด้วยความย่ามใจ แต่ก่อนที่เขาจะเข้าไปใกล้ ก็มีผู้ดูแลทั้งห้าออกมายืนคำนับด้านหน้าเขาทันที

 

 

 

 

 

"ผู้อาวุโสมอลาย ต้องขออภัยด้วย คุณชายเจ็ดได้สั่งเอาไว้ว่าห้ามคนภายนอกเข้าไปภายในเขตของแปลงสมุนไพร"หนึ่งในคนทั้งห้าออกปากห้ามในทันที

 

 

 

 

 

"บัดซบ......เจ้ารู้จักข้า แต่ยังบังอาจมาขวางทางอีกอย่างงั้นหรือ? เจ้ามิอยากมีที่ยืนอยู่ในตระกูลนี้หรืออย่างไร"ผู้อาวุโสมอลายจ้องเขม็งอย่างถือดี การตักเตือนต่อหน้าคนนับร้อยนี้ราวกับเขาถูกตบจนหน้าชา ช่างกล้านัก!

 

 

 

 

เมื่อเห็นว่าคนทั้งห้ายังคงยืนก้มหัวขวางทางอยู่อย่างนั้น จึงยิ่งจุดประกายโทษะของชายชราให้ลุกโชน หนึ่งฝ่ามือของเขาถูกกวาดออกไป บังเกิดเปลวไฟสีส้มกระแทรกเข้าใส่คนทั้งห้าทันที

 

 

 

 

"ไสหัวไป!" อำนาจของนักเวทย์ระดับกลางมิใช่สิ่งที่คนทั้งห้าจะต้านทานได้ ร่างของผู้ดูแลแปลงสมุนไพรกระเด็นไปคนละทิศละทาง ทั้งห้ากระอักเลือดสด ๆ ออกมาเต็มปากจนดูน่าสังเวช หนึ่งในนั้นคือหญิงสาว เธอส่งเสียงหวีดร้องอย่างน่าเวทนาเพราะเปลวไฟจากฝ่ามือนั้นได้ติดตามเผาไหม้ตามเนื้อตัวของเธอ

 

 

 

 

"หึ.....เป็นพวกเจ้าที่แส่หาเรื่องเอง"ผู้อาวุโสมอลายหายใจแรงหนึ่งครั้งก่อนจะรำพึงอย่างสะใจ  "หนูกล้าขู่ราชสีห์อย่างงั้นหรือ? หากไม่กำราบเสียบ้างวันข้างหน้าจะเสียระบบกันหมด"

 

 

 

 

 

 

 

ผู้อาวุโสคนอื่น ๆ ล้วนมาถึงไม่ได้ช้าไปกว่าผู้อาวุโสมอลาย แต่ทั้งหมดเลือกที่จะไม่ห้ามปราม การกระทำนี้ราวกับเป็นการเปิดทางให้บรรดาผู้อาวุโสแต่ละคนสามารถเข้าถึงสมุนไพรได้ทันทีโดยไม่ต้องออกหน้ารับผิดชอบใด ๆ กับการกระทำนี้

 

 

 

 

"ท่านไม่คิดว่านี่เป็นการกระทำที่น่าละอายหรอกหรือ? ผู้อาวุโสมอลาย"ผู้อาวุโสเอียนปรากฎกายใกล้ ๆ อย่างฉับพลันทันที ไม่มีใครนึกฝันว่าผู้อาวุโสปรุงยานี้อยู่ ๆ จะโผล่ออกมาราวกับภูตพรายที่หายตัวได้

 

 

 

 

 

พร้อม ๆ กันนั้นภายใต้สถานการณ์ที่เกิดขึ้น พวงหางสีทองก็ค่อย ๆ ขยับไหว เลื่อนออกจนเผยให้เห็นดวงตาสีทองขนาดใหญ่ มันจับจ้องเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นอย่างคร้านจะใส่ใจ ตราบใดที่ไม่มีใครแตะต้องต้นสมุนไพร มันจะไม่เคลื่อนไหวเพื่อทำสิ่งใดทั้งสิ้น และเพราะเหตุชุลมุนของบรรดาสภาอาวุโสนี้ จึงทำให้ทุกคนไม่สังเกตุเห็นถึงมัน

 

 

 

 

 

ผู้อาวุโสมอลายตกใจในตอนแรกที่อยู่ ๆ ผู้อาวุโสเอียนก็โผล่มาก่อนจะแทรงทำเป็นว่าไม่รู้สึกอะไรในทันที ทั้งที่ในใจลอบตื่นตะลึงเต็มที่ 'เจ้าแก่นี้มาถึงเมื่อไหร่กัน'

 

 

 

 

"ท่านพูดบ้าอะไร ....ละอง ละอายอะไรกัน...ข้าแค่ต้องการตรวจสอบสมุนไพรเหล่านี้ก็แค่นั้น แต่พวกมันกลับกล้าที่จะขวางทางข้า แค่นี้ยังนับว่าน้อยไป"ผู้อาวุโสมอลายเชิดหน้าตอบ

 

 

 

 

 

"เช่นนั้น....ท่านก็เห็นพวกมันแล้วในตอนนี้....สมุนไพรเหล่านี้มิใช้สิ่งของที่เราควรเข้าไปยุ่งเกี่ยวได้ เพราะมันอยู่ในอาณาเขตของคุณชายเจ็ด ถึงสภาอาวุโสจะมีสิทธิ์ตรวจสอบ แต่กฎบัญญัติไว้ในขอบเขตกรณีฉุกเฉินเท่านั้น"ผู้อาวุโสเอียนออกปากเตือนชายชราตรงหน้าไม่ให้ก้าวล้ำเข้ามา

 

 

 

ในฐานะของผู้ปรุงยาเขาย่อมรู้ถึงความสำคัญของสมุนไพรตรงหน้านี้เป็นอย่างดี และเขาก็คิดว่าผู้อาวุโสมอลายไม่ได้เข้ามาด้วยเจตนาที่ดี จึงต้องกันเอาไว้ก่อน และในฐานะอาจารย์เขาจะไม่ยอมให้ศิษย์ของเขานั้นถูกเอารัดเอาเปรียบเป็นอันขาด

 

 

 

 

ผู้อาวุโสมอลายมีสีหน้าบิดเบี้ยวทันทีก่อนจะตะโกนด้วยความโกรธจนหน้าดำหน้าแดงและชี้หน้าผู้อาวุโสเอียนอย่างดุร้าย

 

 

 

 

"เจ้าคิดจะอาศัย ฐานะของอาจารย์คุณชายเจ็ดลิบสิ่งนี้เอาไว้แต่เพียงผู้เดียวใช่ไหม?  นี่ไม่ใช่ของ ๆ ใครคนใดคนหนึ่งทั้งนั้น มันควรจะเป็นสมบัติของตระกูล"ผู้อาวุโสมอลายพ่นคำพูดออกมาอย่างหน้าไม่อาย เมื่อเห็นเป็นเช่นนี้หนึ่งในผู้อาวุโสของสภาก็เดินหน้าออกมาเจรจาเพิ่มอีกหนึ่งคน

 

 

 

 

"เราไม่ควรหาข้อสรุปในเวลานี้ สมุนไพรเหล่านี้ล้วนมีค่า ข้ามีความเห็นว่าควรเก็บมันไว้ในที่ ๆ ปลอดภัยที่สุดดีกว่า ปล่อยไว้ล่อตาในลานโล่งเช่นนี้ แล้วเราค่อยหามติในที่ประชุมกันว่าจะทำสิ่งใดกับมันดี" ผู้อาวุโสที่เดินออกมาพยายามพูดจาประนีประนอม และโน้มน้าว

 

 

 

 

ผู้อาวุโสเอียนไม่ใช่คนที่โง่งม เพียงแค่ฟังก็ดูออกว่า เจตนาของผู้อาวุโสคนที่สองก็ไม่ได้ดีไปกว่าผู้อาวุโสมอลาย ผู้อาวุโสเอียนไม่เชื่อว่าสภาอาวุโสจะคืนสมบัติล้ำค่าเหล่านี้ให้คุณชายเจ็ด พวกเขาจะทำทุกทาง และหาข้ออ้างทุกอย่างที่ทำได้เพื่อจะได้ครอบครองในท้ายที่สุด

 

 

 

 

"หากพวกท่านยังคงดื้อดึงที่จะเข้าไปยุ่งวุ่นวายกับของ ๆ คุณชายเจ็ด ข้าก็ต้องขอเสียมารยาทแล้ว"ผู้อาวุโสเอียนพูดอย่างเย็นชา นัตย์ตาของเขาเปิดเผยเจตนาที่จะสู้

 

 

 

 

"ก็ดี.... ในเมื่อความคิดไม่ลงรอย งั้นก็มาตัดสินกันด้วยกำลัง หากข้าพลาดพลั้งทำร้ายต้องขออภัยเช่นกัน!"  ผู้อาวุโสมอลายถลาเข้ามาอย่างว่องไวก่อนจะซัดฝ่ามือที่เต็มไปด้วยเปลวไฟเข้าใส่ที่ศรีษะของผู้อาวุโสเอียนอย่างรวดเร็ว ในขณะที่ผู้อาวุโสที่ยืนข้างกันหมุนตัวเข้าทางด้านตรงข้ามตวัดขาที่เต็มไปด้วยสายลมตีขนาบทันที. การโจมตีประสานนี้รวดเร็วเป็นอย่างมาก จนแทบตั้งตัวไม่ทัน

 

 

 

 

นี่คือรูปแบบการโจมตีประสานของนักล่าที่ฝึกฝีมือมาด้วยกันจนชำนาญ ทักษะต่าง ๆ ที่จู่โจมออกมานั้น เน้นการทำลายที่สอดคล้องทันที

 

 

 

 

ทั้งสองคิดว่าแค่การโจมตีนี้ก็น่าจะเพียงพอที่จะสร้างความอับอายให้แก่ผู้อาวุโสปรุงยา และล่าถอยออกไปได้ มิคาดว่า ร่างชราที่ดูบอบบางนั้นจะยืนตระหง่านรับการโจมตีทั้งสองนี้ได้โดยไม่พลาดพลั้ง 

 

 

 

 

"สมแล้วที่เป็น อาภรณ์พลังเวทย์ของธาตุดิน!"หนึ่งในอาวุโสของภาคีที่ยืนดูอยู่พูดขึ้นอย่างชมเชย

 

 

 

 

ทั่วร่างของผู้อาวุโสเอียนตอนนี้ล้วนถูกปกคลุมไปด้วยรังสีของธาตุดิน พลังของมันนั้นทำให้การโจมตีต่าง ๆ ถูกดูดซับและกระจายออกไป ธาตุต่าง ๆ ที่โจมตีเข้ามาจึงไม่สามารถทำอันตรายใด ๆ กับผู้อาวุโสชรานี้ได้ เพราะระดับพลังที่น้อยกว่า

 

 

 

 

ผู้อาวุโสเอียนมีความมั่นใจเช่นนี้ได้เพราะการข้ามระดับในช่วงระยะเวลาอันใกล้ที่เพิ่งผ่านมานี้ทำให้เขามีระดับพลังที่สูงขึ้นไปมากกว่าผู้อาวุโสทั้งสองตรงหน้าอย่างมากมาย มิเช่นนั้นเขาคงมิกล้าท้าทายตัวตนระดับนักเวทย์ระดับสูงได้ถึงสองคน

 

 

 

 

เมื่อเห็นว่าการโจมตีแรกไม่มีผล ใบหน้าของอาวุโสทั้งสองก็พลั้นบิดเบี้ยว น่าเกลียดมากยิ่งขึ้น มืออีกข้างของผู้อาวุโสมอลายปรากฎยุทธภัณฑ์คล้ายมีดสั้นอย่างฉับไว ทั้งตัวมีดเคลือบฉาบไปด้วยเปลวไฟร้อนแรงประหนึ่งสามารถหลอมละลายเหล็กได้ ในขณะที่ผู้อาวุโสอีกคนนั้นถีบตัวถอยห่างออกไปเมื่อเห็นผู้อาวุโสมอลายใช้ยุทธภัณฑ์วิญญาณ แววตาเจ้าเล่ห์นั้นฉายประกาย และยกยิ้มอย่าสะใจ ก่อนจะหันหน้ามุ่งไปยังแปลงสมุนไพรทันที ผู้อาวุโสมอลายนั้นไม่ได้ใส่ใจกับการกระทำนี้ เขาเพียงรั้งให้ผู้อาวุโสเอียนไม่ไปวุ่นวาย สุดท้ายสมบัติเหล่านี้ล้วนถูกกำหนดให้ต้องถูกแบ่งได้อย่างลงตัว

 

 

 

 

ผู้อาวุโสมอลายฟันมีดเข้าใส่ในแนวทะแยงต่อทันทีโดยไม่เปิดโอกาสให้ผู้อาวุโสเอียนโต้กลับแต่อย่างใด

 

 

 

 

ผู้อาวุโสเอียนโมโหมากเมื่อเห็นเช่นนั้น พลังอำนาจของธาตุดินระดับจอมเวทย์ขั้นต้นถูกปลดปล่อยออกมาทันที ประกายแสงสีน้ำตาลสาดอำนาจของมันจนท่วมท้นไปทั่วบริเวณ

 

 

 

 

 

โล่ดินที่แข็งราวกับหินกล้าถูกเรียกออกมาต้านรับมีดสั้นทันที การปะทะของมันเกิดเสียงสนั่นหวั่นไหว  ไม่เพียงมีดสั้นไม่สามารถทำลายได้ การโจมตีส่วนใหญ่ยังสะท้อนกลับไปจนผู้อาวุโสมอลายบาดเจ็บหนัก และกระอักเลือดทันที นี่คือความต่างของระดับพลัง!

 

 

 

 

ตรึมมมมมม โฮกกกกกก

 

 

 

 

ในขณะที่การต่อสู้ด้านนี้กำลังดำเนินไปนั้น ดูเหมือนอีกฝาก ที่มีหนึ่งในสมาชิกของสภาอาวุโสที่หาญกล้าพอจะกระโจนเข้าไปในแปลงสมุนไพรของคุณชายเจ็ด กำลังประสบพบเจอกับโชคร้ายที่ยิ่งกว่าผู้อาวุโสมอลายพบเจอหลายเท่า

 

 

 

 

ท่ามกลางเสียงกรีดร้องสยองขวัญ และเจ็บปวดนั้น กลับมีเด็กชายคนหนึ่งที่ทำราวกับไม่รับรู้สถานการณ์ เดินออกมานอกชานเรือนพักก่อนจะโปรยยิ้มสดใส ไปให้กับทุกคนที่มองมายังเขา 

 

 

 

 

"อ๊ากกกกก ออกไปจากตัวข้า ไอ้ตัวบัดซบ แกจะลากฉันไปไหน" เสียงกรีดร้องยังคงดังมาให้ได้ยินเป็นระยะ

 

 

 

 

ปรากฏว่าราชสีห์ขนทองคำหลังจากที่มันจัดการจนหนำใจแล้วมันคาบผู้อาวุโสของสภาแล้วลากมาหาวาเลนทันทีที่เห็นเขาเดินออกมา นัตย์ตาสีทองของมันสุกใส ราวกับบรรจุดวงดาวนับพันดวงไว้ในนั้น มันสะบัดแผงคอหนึ่งครั้งแล้วนั่งรอฟังวาเลนอย่างว่าง่าย มันรู้ว่าเจ้านายของมันต้องมอบของรางวัลหากมันทำตัวดี ท่าทีของมันนั้นทำให้คนอื่น ๆ ประหลาดใจ นั่นมันราชสีห์ไม่ใช่หรือ? ทำไมถึงมีท่าทางเชื่องเชื่อเช่นนั้นได้

 

 

 

 

วาเลนเหลือบสายตา ก่อนจะหันไปทำทีดุด่าราชสีห์ขนทองคำ

 

 

 

"ข้าบอกแล้วใช้ไหม อย่าคาบเอาขยะมาทิ้งในบ้าน!! เจ้าเป็นถึงราชสีห์ผู้ยิ่งใหญ่ เหตุใดทำตัวเยี่ยงสุนัข... " คำกล่าวที่ไม่ดังไม่เบานี้เปลี่ยนสีหน้าบรรดาอาวุโสหลายคนให้มึดครึ้มทันที



-----------------------------------------------------------------------------------

ไม่ได้หายไปไหนนะครับ ไปนั่งปั่นมา ^^ ขอบคุณที่ยังติดตาม กันนะครับ 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1.599K ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

3,170 ความคิดเห็น

  1. #2878 SuriyanJurat (จากตอนที่ 42)
    วันที่ 23 ธันวาคม 2563 / 11:59
    very cool
    #2,878
    0
  2. วันที่ 30 ตุลาคม 2563 / 07:08

    ชอบๆๆชอบๆๆชอบๆ มีแต่คำว่าชอบในหัว สนุกมากๆ
    #2,719
    0
  3. #2683 ชากุหลาบอุ่นอุ่น (จากตอนที่ 42)
    วันที่ 27 ตุลาคม 2563 / 18:17

    ขอบคุณ
    #2,683
    0
  4. #2412 kimurakung (จากตอนที่ 42)
    วันที่ 18 สิงหาคม 2563 / 20:08
    โดนเด็กด่า เจ็บมั้ยละ
    #2,412
    0
  5. #2333 Rungtawan1115 (จากตอนที่ 42)
    วันที่ 15 สิงหาคม 2563 / 21:48

    น้องปากจัดดีแท้ด่าสะเสียแมวเลย

    #2,333
    0
  6. #1907 Keam_IFNT (จากตอนที่ 42)
    วันที่ 26 พฤษภาคม 2563 / 12:44
    อย่าลืมชมน้องนะ5555
    #1,907
    0
  7. #1757 น่าตาดี_บ่คือไผ (จากตอนที่ 42)
    วันที่ 18 พฤษภาคม 2563 / 08:15
    55555 เจ็บแสบมากก
    #1,757
    0
  8. #1748 Lucky-Puppy (จากตอนที่ 42)
    วันที่ 17 พฤษภาคม 2563 / 16:40
    น้องเหมียวน่ารักมากกกก เก่งมากด้วยยยยย เจ้าเด็กกะเก่งมากกกกก
    #1,748
    0
  9. #1577 BabyCat51 (จากตอนที่ 42)
    วันที่ 28 เมษายน 2563 / 10:11
    คือดีย์มากกกก --
    #1,577
    0
  10. #1366 สายลม (จากตอนที่ 42)
    วันที่ 13 เมษายน 2563 / 23:32
    อย่าว่าน้องงงงงง น้องทำกีเเล้วววว น่าสงสารอะ งื้ออออออ
    #1,366
    0
  11. #1358 อสูรไร้ลักษณ์ (จากตอนที่ 42)
    วันที่ 13 เมษายน 2563 / 17:31
    อย่าว่าน้องแมวสิ น้องอุตส่าห์เป็นเด็กดี~
    #1,358
    0
  12. #1350 tanagorn29 (จากตอนที่ 42)
    วันที่ 13 เมษายน 2563 / 15:23
    ด่าได้แสบ เปรียบเทียบผู้อาวุโสเป็นขยะเลย 555
    #1,350
    0
  13. #1339 Doctor_Gee (จากตอนที่ 42)
    วันที่ 13 เมษายน 2563 / 13:43

    สุขสันต์วันสงกรานต์ 2563 ขอให้สุขกาย สบายใจ ปราศจากทุกข์โศก โรคภัยทั้งหลายทั้งปวง

    #1,339
    0
  14. #1335 มิลุนซัง (จากตอนที่ 42)
    วันที่ 13 เมษายน 2563 / 12:27
    อย่าว่าน้อนนน
    #1,335
    0
  15. #1247 KARENA (จากตอนที่ 42)
    วันที่ 6 เมษายน 2563 / 23:15
    5555555 น้องน่าร้ากกกกก ตาใสแป๋ว // แสบมากวาเลน 555
    #1,247
    0
  16. #1245 anthika25125 (จากตอนที่ 42)
    วันที่ 6 เมษายน 2563 / 23:14
    ง่าาา อยากอ่านนนน
    #1,245
    0
  17. #1242 กบ เคโระจัง (จากตอนที่ 42)
    วันที่ 6 เมษายน 2563 / 15:30
    โอ้ยยยย...เอ็นดูน้องแง้วววว5555
    #1,242
    0
  18. #1238 Apple_Dollar (จากตอนที่ 42)
    วันที่ 5 เมษายน 2563 / 11:44
    น้องไม่ใช่หมา อย่าดุน้องงงง
    #1,238
    0
  19. #1237 Siirkorn (จากตอนที่ 42)
    วันที่ 5 เมษายน 2563 / 09:22
    อย่านุน้องงงงงง
    #1,237
    0
  20. #1236 YAOWALUKTANSIRI (จากตอนที่ 42)
    วันที่ 4 เมษายน 2563 / 23:23
    เอ็นดูน้อง แบบพ่อๆ หนูเอาของมาฝาก
    #1,236
    0
  21. #1235 ProblemChild(有希) (จากตอนที่ 42)
    วันที่ 4 เมษายน 2563 / 23:11
    อย่าดุน้อง ถึงน้องจะเอาขยะเข้าบ้าน
    #1,235
    0
  22. #1231 7802 (จากตอนที่ 42)
    วันที่ 4 เมษายน 2563 / 16:08
    รอๆๆๆๆๆ
    #1,231
    0
  23. #1230 Akiiro (จากตอนที่ 42)
    วันที่ 4 เมษายน 2563 / 12:26

    สงสารน้องเลยย พี่ใหญ่ก็แกล้ง วาเลนก็ดุน้อง แง้วๆ
    #1,230
    0
  24. #1225 Enjoy1430 (จากตอนที่ 42)
    วันที่ 4 เมษายน 2563 / 01:58
    สนุกกกกกกก~~~~~
    #1,225
    0
  25. #1224 Smile-Melodyy (จากตอนที่ 42)
    วันที่ 4 เมษายน 2563 / 00:25
    ต่อๆๆๆ พลีสสสสสสสส
    #1,224
    0