PRODUCE 101 / WANNAONE ลอดช่องรวมมิตร MINHYUNBIN / NIELONG

ตอนที่ 12 : [MINHYUNBIN] ควันหลงกีฬาสี ft.NIELONG

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,099
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 10 ครั้ง
    4 ธ.ค. 60

ควันหลงงานกีฬา MINHYUNBIN (BxM)

เหตุเกิดจากงาน MMA ซึ่งมันดีต่อใจมากๆดีจนอยู่ไม่ได้จนต้องเอามาแต่ง ส่วนพล็อตได้มาจากในทวิตเตอร์ค่ะ เราขออนุญาตนะคะ ฮืออ คืออ่านแล้วอยากแต่งมากๆ ดีไม่ดียังไงแนะนำได้นะคะ เราจะมาหวีดโมเม้นนี้สามวันสามคืนไปด้วยกันค่ะชาวเรือ

* ชื่อเรื่องควันหลงเพราะไม่มีเนื้อเรื่องในสนามเลย เหตุเกิดนอกสนามล้วนๆ

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

ช่วงฤดูหนาวที่ไม่มีความหนาว ท่ามกลางความครึกครื้นของงานกีฬาประจำปี เสียงเชียร์ดังขึ้นตามสนามแข่งตามๆภายในโรงเรียน

 บางกีฬาที่แข่งเสร็จแล้วก็ทำความสะอาดสถานที่เตรียมสำหรับการแข่งรอบชิงในช่วงบ่าย บางส่วนของกองเชียร์ สตาฟ รวมไปถึงบรรดานักกีฬาแต่ต่างตรงที่ ควอนฮยอนบิน นักเรียนมอปลายปีหนึ่งที่เป็นตัวแทนสีในการแข่งกีฬาปีนี้ ไม่ได้เดินไปรับข้าวกล่องเหมือนนักกีฬาในทีมคนอื่น แต่เดินถือกระเป๋าออกมาที่ทางเดินแทน

 

“พี่มินอยู่ไหนครับ“

 

อยู่โรงอาหาร มากินข้าวกับพวกอง

 

“โอเคครับ เดี๋ยวผมไปหานะ“

 

เมื่อได้พิกัดที่จะได้แล้ว ฮยอนบินก็รีบเดินไปตามทางพร้อมกับยิ้มแจกจ่ายให้ผู้คนระหว่าง ทำให้คนรอบทางพากันคิดว่าบางทีแดดวันนี้นอกจากจะหนาวแล้วก็ทำให้คนหล่อเสียสติได้ อนิจจายอมเดินอัดกันในร่มดีกว่า แต่เจ้าตัวไม่รู้เรื่องกับเค้าหรอกใจลอยไปหาคนปลายสายแล้วแถมยังคิดว่าเค้ามองเพราะชื่นชมความหล่อของตัวเองไปอีก

 

 



  

 



 

“พี่มินกินข้าวแล้วหรอ“

ฮยอนบินวิ่งเท้าแขนที่บ่าของแฟนที่นั่งกินขนมอยู่กับเพื่อนในสีที่เป็นอาหารตาของคนที่เดินผ่านไปผ่านมา

ผู้ชายหน้าตาดีผิวขาวๆออกแดงๆเพราะความร้อนแถมใส่สีชมพูทั้งแถบอีกใครเค้าจะไม่มอง พอเห็นหน้าแฟนแล้วใจเต้นแรงวันนี้แฟนน่ารักอีกแล้ว แฟนใส่เสื้อสีชมพูน่าเอ็นดูมากๆอยากจับฮวังมินฮยอนกลืนลงท้องจะมีใครว่าอะไรมั้ย


“กินแล้วดิ พี่ได้พักตั้งนานแล้ว“

 มินฮยอนเงยหน้าหันไปตอบแฟนที่พึ่งมาถึง ถึงจะเป็นสตาฟงานกีฬาแต่พอว่างพวกเค้าเลยรีบมาหาข้าวกินก่อนแล้วผัดเวรกันไปดูน้อง แต่พอกินเข้าเสร็จเหมือนมีเรื่องต้องเคลียร์กับประชุมกันในสีสตาฟบางส่วนเลยยังต้องนั่งรวมกันที่โต๊ะโรงหารที่คนแน่นแล้วก็ร้อนแบบนี้ ดีที่ได้โต๊ะตรงพัดลมไม่งั้นสลบตายเป็นคนอัดกระป๋องไปแล้ว


“หูย ไรอะ ผมยังไม่กินเลย นี่กว่าจะแข่งเสร็จ ข้าวที่สวัสดิการก็ขายหมดแล้ว“

ฮยอนบินทรุดตัวมานั่งยองๆกอดเอวแฟนแล้วเอาหน้าซุกหลังอีกคน ทั้งขี้เกียจยืนทั้งกลัวแฟนคอเข็ดที่ต้องหันมาคุยด้วย หนักสุดก็ตรงที่ห้ามใจไม่ให้จูบแฟนตัวเองต่อหน้าคนอื่น ทำไมฮวังมินฮยอนถึงมีปากน่าจูบได้ขนาดนี้ โดนความน่ารักกระแทกตาจนไม่มีแรงยืน แข่งบาสว่าเหนื่อยแล้วใจยังไม่เต้นแรงเท่าเมื่อกี้ ถ้าจะมีใครจัดอันดับความหลงแฟนแห่งมีในนั้นต้องมีชื่อควอนฮยอนบินอยู่แน่นอน แต่คงอยู่อันดับท้ายกว่าคังแดเนียลไว้คนนึง


“ที่สีเค้าไม่มีข้าวให้นักกีฬากินรึไง“


“ที่สีน้ำเงินข้าวไม่อร่อย เลยมาขอประธานสีชมพูกินข้าวด้วย“

คนนั่งกอดข้างหลังชะโงกหน้ามาซบไหล่แฟน กอดไปโยกไปจนคนในโต๊ะเกิดอาการเหม็นความรักซึ่งแน่นอนว่าไม่ได้กลิ่นมาจากมินฮยอนที่นั่งประสานจับมือเล่นนิ้วแฟนหรอกอันนี้เห็นแล้วน่ารักน่าเอ็นดูอยากจะเอาไปเลี้ยงข้าวเลี้ยงขนม ส่วนใหญ่ความหมั่นไส้จะไปตกที่ไอ้ตัวข้างหลังมากกว่าอ้อนไปยิ้มไป ยิ้มแบบเหมือนกลัวชีวิตนี้จะไม่ได้ยิ้ม ยิ้มจนปากห้อยๆจะฉีกจนตาปิดแล้วนั้นอย่าคิดว่าที่แอบหอมแอบดมคอประธานสีชมพูจะไม่มีใครเห็นหนะไอ้ตี๋


“สั่งร้านเดียวกัน ถ้าสีน้ำเงินข้าวไม่อร่อยที่สีชมพูข้าวก็ไม่อร่อยหรอก ไปขอสีแดงดิสั่งคนละร้าน“

องซองอูผู้เป็นประธานกิจกรรมของสีชมพูที่ทำหน้าที่บ้างไม่ทำหน้าที่บ้างส่วนใหญ่จะทำหน้าที่ของคนอื่นค้านขึ้นมาด้วยความหมั่นไส้ล้วนๆไม่มีความเอ็นดูเจือปน

ด้วยความสนิทกับแฟนรุ่นน้องของเพื่อนประกอบกับเป็นพวกนิสัยคล้ายๆกัน ซองอูกับฮยอนบินเลยชอบจิกกัดกันตลอดที่ไอ้โย่งนี่มาหาแฟนที่เป็นเพื่อนสนิทของตัวเอง เพราะงานวันนี้เป็นประหนึ่งงานเลี้ยงข้าวกล่องของคนทั้งโรงเรียนทำให้แต่ละสีจับคู่กันไปสั่งร้านข้างกล่องเพื่อความสะดวกและกระจายรายได้อย่างทั่วถึง

มินฮยอนเลยเลือกจับคู่ร้านข้าวกับสีน้ำเงินที่คิมจงฮยอนเพื่อนสนิทอีกคนเป็นประธานสีอยู่นั้นเอง ส่วนร้านข้าวนี่อย่าไปหวังเพนราะเด็กส่วนใหญ่กินข้าวกล่องช่วงงานกีฬาร้านข้าวจึงทำของมาน้อย พ้นเที่ยงไปใครมาช้าก็อดกินเพราะคนขายเก็บของกลับบ้านแล้ว ทำให้หนทางเดียวที่จะได้กินข้าวของควอนฮยอนบินคือกลับไปกินข้าวที่ซุ้มนักกีฬาของสีตัวเองนั้นเอง


“พี่องเงียบไปเลยปะ รีบกินรีบไปหาพี่แดนไปชิ่วๆ“

ฮยอนบินชะโงกหน้ามีเถียงกับเพื่อนสนิทของแฟนหลังจากที่นั่งบ่นงุ้งงิ้งข้างหูมินฮยอนมาซักพักทั้งอ้อนเขาทั้งโดนอ้อนว่าร้อนอย่างงู้นงานมีปัญหาอย่างงี้ พอตาอยู่ระดับปากอีกคนแล้วใจที่คิดไม่ดีอีกเอาแต่อยากจะกัดปากแดงของอีกคนอยู่เรื่อย

ส่วนพี่แดนที่ฮยอนบินพูดถึงคือแฟนรุ่นน้องของซองอูที่เป็นรุ่นพี่ที่สนิทของฮยอนบินอีกที่เพราะเป็นนักกีฬาโรงเรียนด้วยกัน ชื่อจริงคือคังดาเนียล คนดีคนดังของโรงเรียน บุคคลผู้หลงแฟนที่สุดในโลก ไม่ว่าพี่ซองอูจะเล่นมุขอะไรจำทำอะไรขำไม่ขำแต่คังดาเนียลขำ ขำมันได้ทุกวันจนตัวพี่ซองอูเองยังงงว่าตกลงตัวเองเป็นคนตลกหรือมีแฟนเป็นคนบ้า เสียงหายใจก็ทำให้ขำได้ ยิ้มเรี่ยราดเหมือนท่อประปากลางเมืองที่แตกในหนัง เซ็กซี่ไอค่อนประจำโรงเรียนคือคังดาเนียลผู้นี้นี่เอง! !


“อ้าว กวนหรอ เดี๋ยวจะโดนไม่ใช่น้อยไอ้ตี๋ เออมินกูไปหาไอ้อ้วนละนะ กูกลัวว่าถ้าแฟนกูหิวข้าวเดี๋ยวมันตกมันฟาดงวงฟาดงาสงสารคนอื่น“

เพราะคุยงานนานจนเลยเวลาส่งข้าวองซองอูจึงต้องรีบไปส่งข้าวให้แฟนตอนนี้ซามอยด์ที่น่ารักของทุกคนในโรงเรียนจะกลายร่างเป็นช้างสารโมโหหิวขึ้นมาก คติประจำใจของคังดาเนียลคือทนอะไรเนียลทนได้แต่ให้เนียลทนหิวไม่ได้! ทุกวันโรงเรียนสงบได้เพราะแดนอิ่มท้องทั้งนั้น พูดไม่ทันขาดคำก็มีสายโทรมาจากเจ้าของข้าวสายที่ห้าแล้ว ดูจากการกระหน่ำโทรถ้าวาร์ปได้คงวาร์ไปแล้วซองอูคิดว่าอย่างงั้น


“เดี๋ยวมีไรโทรหานะ“


“ได้ๆ เจอกัน“


“ไรอ้วน กำลังไปหาเนี่ย จะเอาป่ะข้าวกับเยลลี่อ้วนอะ บ่นไรเยอะแยะ เตรียมให้ตั้งแต่เมื่อวานละมากินข้าวกับมิน“

ซองอูตบบ่าเพื่อนพร้อมกับตอบรับถึงการนัดหมายว่าจะเจอกันอีกในครั้งหน้าที่ต้องกลับมาทำหน้าที่ประธานกิจกรรมแล้วเดินออกไปจากโต๊ะอาหารกับบรรดาถุงที่คาดว่าน่าจะเป็นอาหารทั้งหมดออกไป ทำเอาทั้งโต๊ะที่ฮยอนบินเข้าใจว่าเต็มไปด้วยของกินหายไปเกือบครึ่ง ที่ว่าทำเสียงหงุดหงิดบ่นคนในสายอย่างงู้นอย่างงี้ที่โทรตามว่าเมื่อไหร่จะเดินไปหาซักทีออกไปแต่ปากนี่ยิ้มจะแก้มจะแตกแล้วองซองอู


“เก้าอี้ว่างแล้ว ทำไมไม่มานั่งดีดี“

มินฮยอนหันไปถามคนที่นั่งกอดเอวเค้าอยู่ซักพักที่ไม่รู้ว่าหลับไปรึยังแต่น่าจะยังเพราะอีกคนยังเอาหัวถูหลังเค้าบ้างโยกตัวไปมาบ้างจนมินฮยอนแทบจะเขินสายตาของคนอื่นที่มองมาที่เค้าแล้ว หลังจากที่องซองอูเดินออกไปให้อาหารแฟน คนอื่นที่นั่งด้วยกันก็ลุกออกไปจากโต๊ะที่ละคนสองคนจนตอนนี้ทั้งโต๊ะเหลือแค่ตัวเค้าคนเดียวแล้ว ไม่รู้จะลงไปนั่งให้กางเกงเปื้อนอีกทำไม


ฮยอนบินลุกมานั่งข้างๆแฟน จับมืออีกคนมารองแก้มตัวเองแล้วฟลุบลงบนโต๊ะ “ไม่เอา เค้าจะอ้อนพี่ เค้าหิวข้าว”


“บอกแล้วไงว่าข้าวหมดแล้ว จะกินทำไมไม่โทรบอกก่อน แดนยังโทรบอกตั้งแต่เมื่อวานกลัวไอ้องไม่เก็บข้าวไว้ให้“

มินฮยอนพลิกมือมาบีบแก้มคนที่นอนฟลุบลงไปอย่างหมั่นเขี้ยวบีบไปบีบมาจนเจ้าของแก้มขมวดคิ้วใส่นั้นแหละถึงจะหยุดมาเอานิ้วจิ้มแก้มเอีกคนเล่น

แทนที่จะบอกก่อนตั้งแต่เช้าว่าจะมากินข้าวด้วยก็ไม่บอก เพราะทุกสีมีข้าวให้แล้วแถมสวัสดิการก็มีข้าวขายมินฮยอนเลยคิดว่าอีกคนจะไปเอาข้าวกล่องมากินด้วยกัน


“ก็พี่แดนห่วงกิน“

ฮยอนบินเท้าแขนกับโต๊ะทั้งๆที่มีมือขาวๆดึงแก้มตัวเองอยู่ ตอบแบบไปแบบงอแงและโพ้ยความผิดให้บุคคบที่สาม ไม่รู้ว่าถ้าแฟนจ้าของชื่ออยู่จะผสมโรงเม้าไปด้วยหรือจะแก้ต่างให้แฟนตัวเอง


“นี่ไง ไม่ห่วงกิน เลยอดกิน“


“พี่มิน นี่แฟนไง ไม่ห่วงหรอ“

ฮยอนบินรวบมือที่วอแวกับหน้าตัวเองแล้วดึงอีกคนมากอดแน่นๆ มินฮยอนที่โดนกอดก็ไม่ขัดอะไรนอกจากหัวเราะที่ทำแฟนตัวเองหน้ามุ่ยได้ ฮยอนบินเลยจัดการฟัดแก้มอีกคนไปฟอดใหญ่หลายๆรอบจนคนโตกว่าหัวเราะจนจนจะหอบเลยเปลี่ยนเป็นซบเข้าที่ไหล่แทน


“ห่วงซิครับ ไปเฝ้าข้างสนามจนไอ้องว่าแล้วนี่ไงยังเรียกไม่ห่วงอีกหรอ ชนะสีพี่ไปแล้วจะเอาอะไรอีก“


“ผมจะเอาข้าว“ จริงๆก็อยากตอบว่าจะเอาพี่นั้นแหละแต่โดนตีแน่ๆเลยไม่ตอบดีกว่า


“งอแง“


“มาก ดื้อด้วย พี่มิน บินหิวข้าว“

ฮยอนบินพูดซ้ำรอบที่ล้านจนตอนแรกที่หิวไม่มากตอนนี้เริ่มหิวจริงๆละ รู้งี้น่าจะหยิบข้าวที่ซุ้มนักกีฬาซักกล่องก่อนแล้วค่อยมาหาพี่เค้า พอกลับไปตอนนี้คลาดว่าเพื่อนในทีมน่าจะจัดการข้าวกล่องส่วนของเค้าไปหมดแล้ว ฮยอนบินกัดงับเข้าที่ไหล่อีกคนพร้อมทำหลั่งน้ำตาในใจว่าอย่าล้อเล่นกับความหิวตัวเอง ไม่อย่างงั้นก้ได้กินข้าวไปนานแล้ว


“ทนอีกซักหน่อยได้มั้ย มีแข่งอีกทีกี่โมง“


“มีตอนห้าโมงเย็นครับ เค้าไม่ให้แข่งค่ำเพราะมีบางคนต้องไปแข่งบอลตอนทุ่มนึง สีผมชิงกับสีพี่แดนด้วย เนี่ย ต้องการกำลังใจมากๆพี่ต้องมาเชียร์นะ“

ถ้ามีเอฟเฟคเหมือนการ์ตูนหน้ากาแก้วต้องเห็นประกายวิ้งค์รอบตัวฮยอนบินแน่นอน แต่ต่างตรงที่มินฮยอนเห็นเหมือนฮยอนบินที่หูตั้งแล้วก็โบกหางไปมานั้นแหละเลยเอื้อมมือไปหัวอีกคนด้วยความเอ็นดู กลับบ้านไปขอแม่เลี้ยงหมาขนฟูซักตัวดีมั้ยนะ


“พี่สั่งข้างนอกมาให้แล้วซักพักคงเอามาส่งเดี๋ยวลุกไปรับหน้าโรงเรียนด้วยกันนะ ตอนนี้กินซาลาเปาลงท้องไปก่อน ตอนเย็นเดี๋ยวฝากงานไว้กับน้องที่สีเดี๋ยวไปเชียร์กับอง“

เพราะถ้าก็อดคังดานีเอลงสนาม คนนำเสียงเชียร์ก็ไม่พ้นองซองอูหรอก ทุกสนามถ้ามีดานีเอลต้องมีเสียงหลักที่เชียร์คือองซองอูและถ้าองซองอูลงสนามเสียงเชียร์หลักก็ตือคังดานีเอลเหมือนกันต่างตรงที่ถ้าคังดานีเอลมาใครก็ห้ามส่งสายตาหรือแซวให้องซองอูเด็ดขาดไม่อย่างงั้นแทนที่จะได้ดูกีฬาสนุกๆจะเจอการมองแรงจนกว่าจะสำนึกและการคุยปรับทัศนคติจากคังดานีเอลแน่นอน(เรื่องนี้รู้กันในโรงเรียนและมีการเตือนถึงคนนอกที่เข้ามาดูหลายครั้งจากบรรดาเด็กภายใน) มินฮยอนคิดว่าเพื่อนไม่น่าพลาดที่จะไปเชียร์เลยน่าจะติดไปขอที่นั่งดีดีด้วยได้ ถึงจะเชียร์คนละทีมแต่ไม่น่ามีใครสังเกตะเพราะโดนความเล่นใหญ่ขององซองอูกลบการเชียร์เงียบๆของมินฮยอนไปได้หมดแล้ว


“แฟนใครใจดีจัง อิอิ หน้าเหมือนชาลาเปาด้วย ขาวๆแก้มป่องๆตาขีดๆ ปากนิดเดียวเหมือนจุดบนซาลาเปาเลย“

ฮยอนบินก็ชะโงกหน้ามาบีบแก้มแฟนประกอบคำพูดตัวเองด้วยความรักใคร่ อยากจะกินพี่เค้าจริงๆ แม่ครับบินรักพี่เขาแม่มาสู่ขอไว้ก่อนให้บินเลยได้มั้ย บินหวง


“บิน“


“ครับ“


“อยากกินซาลาเปาทั้งน้ำตามั้ย“


“ทำไมพี่ไม่อ่อนโยน“

จบเลียงเย็นข้างหู ฮยอนบินก็รีบซบเข้าหาอีกคนเมื่อเห็นอีกฝ่ายเริ่มกำมือด้วยความเกรี้ยวกราดแล้ว ขนาดบีบแก้มเล่นยังบีบจนแก้มจะหลุดติดมือขนาดนี้ถ้าทุบตีขึ้นมาสีน้ำเงินน่าจะขาดนักกีฬาที่หน้าตาดีที่สุดในสนามไปแน่ๆ บินเสียใจ ทำไมแฟนบินไม่อ่อนโยน









 




“อ้วน! ไอ้บินมันแกล้งเค้า โคตรโกรธเลยตอนบ่ายต้องเอาชนะมันให้ได้นะ“

ยิ่งคิดยิ่งแค้นที่ไอ้เด็กตี๋แฟนเพื่อนมาทำหน้าทำตากวนใส่ให้ตอนที่กำลังจะออกมาหาแฟน ถ้ไม่ติดว่าโดนโทรตามจากอีกคนองซองอูคงได้เดินเข้าไปชำระความให้หายหัวร้อนไปได้ สุดท้ายเลยมานั่งฟ้องแฟนตัวเองที่นั่งกินข้าวอยู่ข้างๆอย่างจริงจังมากๆนี่มันกินไปกล่องที่สองแล้วไม่รู้จะเรียกว่ากินหรือยัดมาถึงทำเป็นกอดเป็นอ้อนแล้วก็หยิบข้าวไปกินเฉย นี่เค้าโดนหลอกกินรึป่าวยังสงสัยอยู่ มันคบเราเพราะเรากินน้อยรึป่าววะ เอ๊ะแต่เราก็กินไม่น้อยนะ เอ๊ะ เอ๊ะ เอ๊ะ


“เดี๋ยวเค้าจัดการมันให้ ระดับก๊อดแดนละชนะอยู่แล้ว แพททริคหนะไม่ได้เกิดหรอก“

คังดานีแอลหันไปซบไหล่แฟนตัวเองที่นั่งเกรี้ยวกราดงุ้งงิ้งอยู่ข้างๆถึงจะชอบตีกันบ่อยแต่ซองอูก็เอ็นดูคนน้องไม่น้อยไม่งั้นไม่ยอมให้คบกับเพื่อนสนิทตัวเองหรอกสามวันตีสี่วันทะเลาะ แล้วยิ่งควอนฮยอนบินเป็นสมาชิกใหม่ของทีมบาสโรงเรียนที่แดเนียลอยู่ด้วยแล้ว แดเนียลเลยค่อนข้างมั่นในว่าความเก๋าเกมส์ของตัวเองที่เกิดก่อนน่าจะเอาชนะความสูงชะลูดของรุ่นน้องได้ไม่ยาก ไม่รู้ว่าสีน้ำเงินซ้อมมาดีขนาดไหน แต่รางวัลชนะเลิศหนะไม่รอดมือคังดานีเอลกัปตันทีมสีแดงไปได้หรอกที่รัก


“สุดยอดสมกับที่ยอมเป็นแฟน“

ซองอูตบบ่าตอบรับคำพูดของแดเนียลอย่างชอบใจ ไม่เสียแรงที่ยอมเป็นแฟนไอ้อ้วน ความจริงแดเนียลก็ไม่ได้อ้วนหรอก ชาวบ้านชาวช่องชื่นชอบหุ่นมันกันทั้งนั้นแม้จะขัดกับหน้าเอ๋อๆเด๋อๆก็เถอะ แต่ด้วยความแฟนองซองอูเลยขอเป็นหนึ่งคนที่จะไม่ชมแต่หวีดในใจอย่างเงียบๆ ถ้าตอนไหนที่คังดานีเอลถกเสื้อหรือมีเหงื่อออกมาด้วยความเซ็กซี่รับรองผ้าข้างองซองอูคนนี้ขาดแน่นอน พี่จิกหมอนแตก พี่เขินหุ่นแฟนพี่ได้คนเดียวคนอื่นห้ามๆๆๆๆ อยากจะเดินไปปิดตาแต่ก็ปลอบใจตัวเองอยู่บ่อยๆว่าควรแบ่งให้คนอื่นได้มองบ้าง เพราะของของเรายังไงเป็นของของเรา คนอื่นก็ทำได้แค่มอง แต่องได้ทัชองได้สัมผัส จัมวั้ย! ! !


“เตงต้องยอมแน่นอนอยู่แล้ว เค้าหมดกับเตงไปเยอะอะ“

กว่าจะจีบได้น้ำหนักลดไปตั้งหลายขีดจนแม่ถามว่าเงินไม่พอใช้หรอ แดเนียลเลยสารภาพกับแม่ไปว่าซื้อของจีบว่าที่แฟนจนไม่ค่อยเหลือเงินกินข้าวกินขนมมากนัก ช่วงนั้นทุกคนเลยเห็นก็อดดานีเอลมาโรงเรียนเพร้อมกับปิ่นโตบ่อยๆ


“เก่งมาเจ้าลูกหมา“


“ซองอูยา เมื่อไหร่เตงจะเลิกกินเยลลี่เค้าอะ จะหมดห่อละนะ“


“อ้าวไอ้อ้วน! แค่นี้หวงหรอ ไม่รู้ซึ้งถึงที่ส่งข้าวส่งน้ำเลยช่ะ!


“เตงนี่เงินเค้าทั้งนั้นนะ เตงกินเพลินมาสองถุงละอะ เหลือให้เค้าบ้างดิ“


“เออไม่กินละ! กินคนเดียวไปเลย งอน ตอนบ่ายจะเชียร์ไอ้ตี๋“

พอได้ฟังแล้วอารมณ์มันขึ้น ยิ่งคิดยิ่งแค้นกินแค่นี้ทำเป็นหวง องซองอูเลยยกถุงเยลลี่ถุงสุดท้ายกรอกใส่ปากตัวเองจนหมดถุงแล้วยัดถุงเปล่าเข้ามืออีกคนก่อนจะลุกออกจากจากโต๊ะที่นั่งด้วยกันแล้วก้าวออกไปด้วยความไวติดจรวดที่มีเชื้อเพลิงที่ชื่อว่าความหัวร้อน


“เตงงงง! กลับมาก่อน! ! !


“ทำไม! ! ! !


“เตงเอาถุงน้ำเค้าไปทำไม เค้าแค้นคอ เตงงงงง! !





                และแล้วองซองอูก็เดินหายไปกับฝูงชน ทิ้งไว้แต่คังดานีเอลที่นั่งทรมาณเพราะความแค้นคอเพียงลำพังนั้นเอง

 






-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-. จบ -.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.

 

 

***แค้นคอ is mean อาการกระหายน้ำ

****ที่พิมชื่อคุณแดนว่าคังดานีแอลเกิดจากความเอ็นดูล้วนๆแม้มันจะยาวแต่เราก็จะสู้

#ฟิคลอดช่อง


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 10 ครั้ง

218 ความคิดเห็น

  1. วันที่ 1 กุมภาพันธ์ 2561 / 16:32
    เห็นคำว่าเห็นแค้นคอแล้วเกิดสงสัย แม่นคนบ้านเดียวกันบ่คะไรท์55555555555
    #148
    0
  2. #132 Naoomrak (@naoomrak) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 5 ธันวาคม 2560 / 07:43
    ฮยอนบินอวดแฟนเฟร่ออออ 555
    #132
    0
  3. #131 daisieelady (@shin3e) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 5 ธันวาคม 2560 / 07:42
    สายตาประชาชีในโรงอาหารต้องอิสสาฮยอนบินที่ได้อยู่ใกล้ตัวหอมๆของประธานสีจมปูวแน่ๆเบย
    #131
    0
  4. #130 annsriinlimbo (@annbookworm) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 5 ธันวาคม 2560 / 07:36
    เขินความอ้อนแฟนของทุกคนนนนนนนนนนน
    #130
    0
  5. #127 เดอะ ทีฟ (@omelet-ed) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 4 ธันวาคม 2560 / 10:53
    ฮยอนบินคนขิงแฟนนนนนน โอ้นยย หมั่นไส้ไอลูกหมาา อ้อนเก่งละเกิน
    #127
    0
  6. #126 sparkleVegetable (@sparkleVegetable) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 4 ธันวาคม 2560 / 04:24
    น่ารักก 555555555 คือควอนฮยอนบินได้พูดแทนเราไปหมดแล้วอะ มินยอโคตรน่ารักเลย ซาลาเปาฟุ้งกลิ่นจอนสันของคูมมี๊ แงง เนียลองก็น่ารักอ่ะ วงวารความแค้นคอ 5555555555
    #126
    0