คำสารภาพของฆาตกร ภาค3 (The Message)

ตอนที่ 17 : ตอนที่ 12 ทาง 75%

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 227
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 4 ครั้ง
    3 ส.ค. 56

อรัญนั่งลงข้างๆ ชาญเดชโดยไม่รอคำอนุญาต ทำตัวเหมือนไม่สังเกตความเงียบที่เกิดขึ้นหลังจากที่เขาเอ่ยปาก แต่แม้ว่าโต๊ะสี่เหลี่ยมขนาดไม่เล็กนักจะกั้นระหว่างสัมมากับหนุ่มรุ่นน้อง ทว่าหมอหนุ่มก็ยังรู้สึกถึงอารมณ์โหยหาที่อีกฝ่ายส่งมาถึง ซึ่งมันอาจเป็นเพราะคนที่ช่างเจรจาดูเคร่งขรึมมากกว่าเดิม สัมมาอาศัยแสงไฟสลัวสังเกตอากัปกิริยาของอีกฝ่าย แล้วพบว่าเวลาผ่านไปไม่นานจากคืนที่เขาได้อยู่ใกล้ชิดอรัญ  ผิวขาวใสมีร่องรอยของความเคร่งเครียด ปากแดงที่เขาเคยเกือบจะสัมผัสเม้มนิดๆ เหมือนเจ้าตัวไม่รู้จะพูดอะไรดี จึงเลือกที่จะผสมเหล้าแล้วดื่ม ขณะแสร้งทำเป็นสนใจเพื่อนร่วมห้องเล่นดนตรี

       “เมื่อคืนก่อน แกไปไหนหรออาร์ม” ชาญเดชถามเรื่อยๆ เพื่อสืบข้อมูล เนื่องจากคืนนั้นสมเจตยืนยันว่าอรัญหายหน้าไปจากผับแล้วกลับมาอีกทีตอนสาย

       “ผมก็ต้องเกี่ยวหญิงได้มั้งสิพี่” อรัญตอบด้วยรอยยิ้มฝืดฝืน แต่ชั่วเสี้ยววินาทีก็เหมือนหน้ากากความอดทนถูกถอดออก ชายหนุ่มเชื้อสายเกาหลีวางแก้วในมือเกือบแรงกว่าปกติ แล้วย้อนถามบ้าง

“หรือพวกพี่คิดว่าผมจะทนรอพี่สัมรับรักจนวันตาย”

ระเบิดถูกหย่อนมาโดยที่สองเพื่อนซี้ไม่ได้คาดหวัง ทั้งคู่มองตากันเพราะไม่รู้จะตอบโต้คำประกาศรักที่ออกจากปากผู้ต้องสงสัยอันดับหนึ่งยังไง

“นี่แสดงว่าพี่สัมเล่าเรื่องผมให้พี่ฟังแล้วใช่ไหม” อรัญอาจจะถามชาญเดช แต่สายตาจับจ้องอยู่ที่สัมมา และกล่าวต่อกับหมอหนุ่ม

“ผมก็คิดอยู่เหมือนกันว่าระหว่างพี่ทั้งสองคนไม่เคยมีความลับ แต่ก็ไม่นึกว่าพี่สัมจะบอกพี่ชาญทุกเรื่อง แม้แต่เรื่องแบบนี่”

สัมมาเลือกที่จะไม่แก้ตัวคำต่อว่ากลายๆ เพราะมันคือเรื่องจริง ความรู้สึกละอายใจเล็กน้อยผุดขึ้นแล้วจางไป เมื่อเหตุผลเข้ามาแทนที่ อรัญจะคาดหวังให้เขาเก็บเรื่องแบบนี้ไว้กับตัวเป็นความลับได้ยังไง ในเมื่อเหตุการณ์ต่างๆ ประเดประดังมาอย่างนี้ เมื่อไม่มีคำพูดที่จะใช้โต้ตอบ สองหนุ่มที่ยืนบนเส้นรักคนละด้านเลือกที่ไม่พูดต่อเพื่อป้องกันความเสี่ยงจากอารมณ์ตึงเครียด ดังนั้นคนที่ทำลายความเงียบจึงเป็นชาญเดชแทน

“วันนี้กูเพิ่งคุยกับไอ้หมอเองว่าคนเราเลือกที่จะรักหรือถูกรักไม่ได้”

แม้อรัญจะไม่ออกปากว่า จริง แต่การดื่มรวดเดียวหมดแก้วก็เป็นคำตอบว่าเขาเห็นด้วย ก่อนจะหันไปพูดเรื่องอื่นขณะผสมเหล้าแก้วต่อไป

“ผมว่าจะซื้อหุ้นร้านนี้ ต่อไปพวกพี่มาบ่อยๆ นะ ได้รับส่วนลดค่าเหล้าแน่”

“นี่มึงจะแดกเหล้าเป็นล่ำเป็นสันขนาดซื้อร้านเลยเหรอ” คนขี้งกอย่างสัมมาอดที่จะติงไม่ได้ เขาก็เข้าใจว่าพวกรุ่นน้องมาที่ร้านนี้บ่อยๆ ทั้งจากการเล่นดนตรีของสมเจตและการสังสรรค์แต่ถึงขั้นซื้อร้านเอาไว้กินเหล้า เขาว่ามันออกจะเกินไปหน่อย

“ร้านนี้เปิดมานานแล้วนะพี่ เท่าที่ดูมันก็คงตัว ผมว่ากำไรแน่” อรัญอ้างตามสิ่งที่ทั้งหมดรับรู้ พวกเขามากินเพราะพ่อของยุ่นสมาชิกวงสมเจตเป็นเจ้าของร้านด้วยส่วนนึง และนับสิบปีแล้วที่ร้านยังขายได้เรื่อยๆ

“ถ้ามันดีทำไมไอ้ยุ่นมันต้องการหุ้นส่วนล่ะ”

“พ่อไอ้ยุ่นมันจะเอาเงินไปลงทุนที่ญี่ปุ่นเพิ่มเลยบังคับจะเอาเงินจากมันอีก ไอ้ยุ่นเลยต้องหาหุ้นส่วน” อรัญอธิบายสั้นๆ ถึงพ่อของโยอิจิหรือยุ่นตามที่เพื่อนๆ เรียกที่แก่ตัวแล้วอยากกลับบ้านเกิด

“แล้วแกรู้ไหมว่าร้านนี้ปรับปรุงล่าสุดเมื่อไหร่ ไม่ใช่ต้องจ่ายค่าซ่อมอานเลยนะมึง” สัมมายังเตือนต่อ แต่อรัญที่วิเคราะห์ดีแล้วหันมายืนยัน

“พี่หมายถึงระบบรักษาความปลอดภัยใช่ไหม” อรัญว่าพลางหันมามองหน้ารุ่นพี่สองคนที่ชะงัก “พี่คิดว่าผมไม่สังเกตณ์ตำรวจที่เข้าๆ ออกๆ หรือไง งวดที่แล้วก็ลานจอดรถ งวดนี่ก็ในร้าน ผมรู้น่าว่ากล้องที่นี่มันเจ๊ง ผมบอกไอ้ยุ่นแล้วว่าให้ซ่อมให้ดีก่อน ไม่งั้นผมก็ไม่เอาเงินมาลงหรอก”

คำตอบช่วยในแง่ความสบายใจที่รุ่นน้องคิดก่อนลงทุน แต่มันเพิ่มคำถามว่าอรัญรู้ดีแค่ไหนเรื่องเมย์ที่ถูกล่อลวงจากที่นี่ไป

“คืนก่อนแกสังเกตเห็นผู้หญิงคนนั้นไหมวะอาร์ม” ชาญเดชลองหยั่งเชิงถาม หวังจะได้ข้อมูลเพิ่ม

“ทำไมจะไม่เห็นล่ะพี่หมวด ผมยังเห็นตอนที่พี่หมอไปซั๊มกะเขาที่ห้องน้ำเลย แต่พี่หมอก็ไม่ได้คิดจะปิดบังอะไรนี่จริงไหม” แล้วนัยตาสีดำลึกก็ปราดมองมาที่สัมมาครั้งหนึ่งก่อนจะตั้งหน้าตั้งตาดื่มต่อ

หมอหนุ่มแอบสบตาเพื่อนสนิทที่ต่างฝ่ายต่างรู้กันว่าสงสัยในตัวของอรัญมาก แต่ก็ไม่อาจหาคำถามอะไรมาซักถามได้โดยไม่เป็นที่ผิดสังเกต

หลังจากจบเพลงที่บอกว่ารักเท่านั้นที่ทำให้ได้ทุกสิ่ง เสียงเพลงเปลี่ยนไปยังจังหวะที่กระชั้นเหมือนเร่งบางสิ่งให้มีปฏิกิริยาตอบสนอง ทำให้ความคิดหลากหลายของสัมมาหมุนวนไปมาอยู่ในหัว จนลืมตัวดื่มแอวกอฮอล์ที่อรัญถือวิสาสะชงแก้วที่สองให้เกือบหมด ทั้งที่ชาญเดชก็ท่วงติง  ทว่าเมื่อจ้องมองลงไปยังแก้วน้ำที่ไหวกระเพื่อมในมือ สัมมาก็คิดวิธีหาคำตอบได้สำเร็จ

“ไอ้หมวดมันมีธุระจะรีบกลับ คืนนี้มึงอยู่เป็นเพื่อนพี่ได้ไหมอาร์ม”

To be continue.

ลดอาการค้างลงบ้างไหมค่ะ

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 4 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

206 ความคิดเห็น

  1. #194 แว่น แว่น (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 1 พฤศจิกายน 2556 / 11:46
    พยายามให้ภาคนี้ตัวร้ายเป็นอะไรที่คาดไม่ถึงมากที่สุดเท่าที่จะทำได้ค่ะ แต่เท่าที่เห็นคนอ่านเก่งมากๆ เดาทางได้หลายทีแล้ว
    #194
    0
  2. #186 น้ำหนาว (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 16 ตุลาคม 2556 / 13:18
    อย่างค้างเลยค่ะ รีบมาต่อเร็วๆเถอะน้าาา เชียร์คู่นี้ เขินจัง เตรียมจิกหมอนรอ 555

    ส่อเจตนามากเลยอ่ะ
    #186
    0
  3. #181 YuriFan (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 28 สิงหาคม 2556 / 11:43
    ไรท์เตอร์หายไปไหนคะภาค 1 วางแผงเมื่อไหร่คะ ถึงอ่านแล้วก็รออุดหนุนอยู่นะ

    ปล.เพิ่งอ่านงานของไรท์เตอร์เมื่อวานค่ะ แล้วก็ตั้งใจว่าจะตามอ่านทุกผลงาน

    เรื่องไหนวางแผงก็สัญญาว่าจะอุดหนุนค่ะ ^^

    #181
    0
  4. #179 แว่น แว่น (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 4 สิงหาคม 2556 / 09:23
    มีความเป็นไปได้สูงว่าคนอ่านจิ๊นให้หมอนอนกัดผ้าไปแล้ว

    แต่ว่างานนี้ไม่รู้ใครจะล้วงใครนะ555
    #179
    0
  5. #178 mearr (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 3 สิงหาคม 2556 / 22:05
    ใครจะน่าสงสัยอะไร ไมไม่รู้ล่ะค่ะ
    แต่ไมกำลังเชียร์จากใจจริงให้ทั้งสองคนไปด้วยกัน...
    //เก็บเอากลับไปจิ้นต่อในโลกส่วนตัว
    ไม่ไหวละ...คู่นี้...อวยจริงๆ//ปิดหน้า

    เรื่องฆาตกร...ไม่เดาดีกว่าค่ะ แป้กหลายรอบมากพอแล้วจากที่ผ่านมา...
    ตอนนี้ ไม่ได้ช่วยให้หายค้างมากขึ้นเลยค่ะ...
    โอย...หมอสัมจะทำยังไงเพื่อจะแอบล้วงข้อมูลจากอาร์มกันนะ...//ลุ้นตัวโก่ง
    ปูเสื่อรอการอัพเดทครั้งหน้าค่ะ...
    #178
    0
  6. #176 Litte_Bit_LAW (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 3 สิงหาคม 2556 / 19:58
    แหม เอาตัวเข้าแลก เหรอ หมอ 
    อาร์ม น่าสงสัยจริง แต่คุณแว่นชอบหลอก เพราะฉะนั้น ไม่เชื่อหรอก !
    หรือ ไม่จุ๊ย ก็อาจจะแอบ ก็ได้
    ดูมันวิเคราะห์ ไร้สาระ อ่านข้ามไปก็ได้ค่ะ555+

    แก้ไขครั้งที่ 1 เมื่อ 3 สิงหาคม 2556 / 20:11
    #176
    0