คำสารภาพของฆาตกร ภาค3 (The Message)

ตอนที่ 15 : ตอนที่ 12 ทาง 15%

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 137
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    1 ส.ค. 56

ตอนที่ 12 ทาง

ถึงพี่สัม

      จดหมายฉบับบนี้คงบอกเรื่องราวหลายอย่างที่ผมอยากให้พี่ได้รู้ ผมเสียใจ คงไม่ใช่เวลาที่ผมจะพูดว่าผมไม่ได้ตั้งใจ เพราะผมตั้งใจให้เรื่องมันเป็นแบบนี้ เพียงแต่ผมจะมีวิธีให้พี่สนใจในตัวผมก็คงจะดีกว่า หลายอย่างในชีวิตของคนเรา ไม่อาจเป็นได้ตามที่เราหวัง และการที่ผมอยากให้พี่สนใจผมก็คงเป็นหนึ่งในนั้น ถ้าเพียงแต่เราจะได้มีโอกาสทำความรู้จักกันก็คงจะดี ผมเหนื่อยเหลือเกินกับความพยายาม จะมีที่ไหนบ้างให้ผมได้พัก

      ด้วยความรัก

จากคนที่อยู่ใกล้ตัวพี่

 

“เขากำลังอยากตาย” นั้นคือสิ่งที่สะดุดใจหมอสัมจนต้องพูดออกมาเมื่ออ่านจดหมายจบ  ข้อความไม่กี่บรรทัดบ่งบอกความรู้สึกได้ยิ่งกว่าเสียงร้องไห้

“ที่จริงผมก็ไม่อยากดูใจร้ายหรอกนะพี่หมอ แต่พูดตรงๆ ถ้าฆาตกรมันตายซะ คนอื่นๆ ที่ไม่รู้อิโหน่อิเหน่จะได้ไม่ต้องตายไงพี่”

สมเจตอดไม่ไหวพูดในสิ่งที่เขารู้สึก สภาพศพที่ถูกทารุณกรรมของเมย์ยังคงหลอกหลอนในความรู้สึกของนักนิติหนุ่ม จนเขาอดคิดไม่ได้ว่าหากคืนนั้น เขาทำตามที่หญิงสาวต้องการ แค่สละเวลากับร่างกายของเขาหนึ่งคืน กับคนแปลกหน้า ตอนนี้เธอก็คงจะยังมีลมหายใจอยู่

“อย่าโทษตัวเองเลยจุ๊ย จะโทษก็โทษชั้นดีกว่า” เพราะตอนนี้สัมมมาโทษตัวเองเต็มๆ ที่ทำให้ชีวิตคนคนหนึ่งต้องเสียไป “แต่ต่อให้ใครทำผิดขนาดไหน ในฐานะมนุษย์คนนึงฉันก็ไม่อยากเห็นใครตายเหมือนกัน”

คนที่ไม่เคยคิดเล็กคิดน้อยอย่างสมเจตต้องเบือนหน้าที่แสดงความไม่พอใจไปทางอื่น เขาไม่อาจทำแบบเดียวกับสัมมาได้ เพราะทุกวันเขายังสงสัยเสมอว่าจะมีทางไหมที่เขาจะหยุดการตายของหญิงสาวที่เขาเคยรักได้ และเขาก็คิดว่ารุ่นพี่ก็ต้องคิดแบบนี้นับพันนับหมื่นครั้งเช่นกัน นับตั้งแต่เห็นร่างไร้วิญญาณของกรรณิการ์

“แล้วมันจะหยุดฆ่าคนอื่นหรือเปล่าวะ” หมวดชาญที่เข้ามาสังเกตการณ์พร้อมด้วยผู้กองธนูถามด้วยความสงสัย ประกอบกับอยากเปลี่ยนเรื่อง แต่แวบนึงเขาอดที่จะนึกแปลกใจไม่ได้ว่าคนในกลุ่มของเขาดูจะโชคร้ายเหลือเกินเรื่องผู้หญิง แล้วเขาก็นึกถึงธัญญ์ชยา เรื่องโชคดีในชีวิตของเขาขึ้นมาได้

“ที่แกทำหน้าดีใจแบบนั้นไม่ใช้เรื่องฆาตกรแหงๆ เลยใช่ไหมวะไอ้หมวด” สัมมาสังเกตได้ถูกต้อง แต่ชาญเดชไม่ยอมรับแน่นอนในบรรยากาศตึงเครียดแบบนี้ แต่สัมมาก็ไม่ได้ใส่ใจนักเมื่อมีเรื่องสำคัญให้คิด

“ฆาตกรกำลังช๊อค อาจจะมีอะไรบางอย่างที่ทำให้เขารู้สึกสะเทือนใจ ดังนั้นช่วงนี้เขาอาจจะหยุดฆ่าคนไปสักพัก ฉันจะพยายามตอบเมล์เขาตลอด มันจะทำให้เขามีอะไรบางอย่างยึดเหนี่ยว”

“คุณหมอไม่ต้องการให้เขาฆ่าตัวตายใช่ไหมครับ” ยากที่ความรู้สึกของหมอจะพ้นสายตาคนช่างสังเกตอย่างผู้กองธนูไปได้ และเขาก็รู้สึกว่าหมอสัมกำลังแคร์คนที่กำลังทำผิด ด้วยการเปลี่ยนสรรพนามจาก มัน เป็น เขา

ดูเหมือนว่าสำหรับสัมมาความพยายามที่จะทำให้เป็นที่สนใจของนักฆ่าคนนี้กำลังเห็นผล เพียงแต่วิธีที่เขาใช้มันช่างโหดร้ายกับคนที่เป็นเหยื่อ สามหนุ่มที่เหลือต่างมองหมอหนุ่มด้วยแววตาสงสัย แม้แต่ชาญที่เข้าใจเพื่อนคนนี้มาตลอดก็อดที่จะประหลาดใจไม่ได้ ที่สัมมาเอาความรู้สึกของตนเองไปผูกพันกับฆาตกรโรคจิตที่พร้อมจะฆ่าเจ้าตัวอยู่ตลอดเวลา

“คนเราทุกคนมีสิทธิที่จะมีชีวิตอยู่อย่างมีความสุขไม่ใช่หรือครับ” คำตอบของสัมมาอาจจะดีพอ แต่มันไม่พอสำหรับผู้รักษากฎหมายอย่างชาญเดช

“ใช่ แต่มันก็ต้องไม่ละเมิดสิทธิของคนอื่นเช่นกัน” แล้วการช่วงชิงชีวิตก็นับเป็นการละเมิดสิทธิที่ร้ายแรงที่สุดในสายตาของร้อยโทหนุ่ม

“ฉันก็ไม่คิดว่าเขาทำถูก การกระทำของเขามันผิดเห็นๆ” สัมมาสบตาเพื่อน เพื่อถ่ายทอดความรู้สึกที่เขามีต่อฆาตกร “คนเราทุกคนก็อยากจะรักและเป็นที่รัก แต่เราเลือกที่จะรักใครหรือถูกใครรักไม่ได้”

“ในที่นี่ก็คือ เราเลือกที่จะให้ใครรักเราไม่ได้เหมือนกันใช่ไหม”

สัมมาไม่ตอบรับแต่เขารู้ว่าชาญเดชเข้าใจ เพื่อนของเขาใช้เวลาสองปีในการอยู่กับหัวใจที่โดดเดี่ยว ก่อนจะมีใครบางคนมาเติมเต็มหัวใจ ส่วนเขาถูกพรากครึ่งหนึ่งของชีวิตไป และไม่มีทางที่จะกลับไปเป็นเช่นเดิมได้อีกแล้ว ดังนั้นทั้งคู่ย่อมรู้ดีถึงสิ่งที่คนเราไม่มีสิทธิเลือก แม้จะเกลียดสิ่งที่คนเหงาคนหนึ่งเลือกที่จะทำเพื่อระบายความเศร้า แต่หัวใจลึกๆ ของเขาก็อดที่จะยอมรับการกระทำนั้นไม่ได้

“แต่ผมว่าการทำแบบนี้มันผิดเห็นๆ นะพี่หมอ” สมเจตอดปากเอาไว้ไม่ได้จริงๆ

“ฉันก็ไม่ได้บอกว่าถูกสักคำ แล้วฉันก็จะทำทุกอย่างเพื่อช่วยไอ้หมวดกับผู้กองจับคนทำมารับโทษให้ได้”

หมอสัมบอกพร้อมกับสบตาหนุ่มรุ่นน้องที่ยังคงยึดถือความสูญเสียของตัวเองเป็นอารมณ์เช่นเดียวกับเขา เพียงแต่เขาอยู่สามารถมองผ่านไปความเศร้า ไปยังจุดที่รู้และเข้าใจในอารมณ์ของคนกระทำผิด ซึ่งมันอาจจะเป็นเพราะฝ่ายนั้นพุ่งเป้ามาที่เขาโดยตรงก็ได้  ซึ่งเขาหวังว่ามันจะเป็นอย่างนั้นมากกว่าอีกทาง นั้นคือเขากำลังหวั่นไหวกับความรู้สึกของฆาตกร และมันช่างเป็นทางที่น่ากลัว สัมมาคิดว่าเขาเข้มแข็งพอที่จะไม่เฉไฉไปทางนั้น เพราะเส้นทางของคนมีให้เลือกหลากหลาย แต่บางคนเลือกที่จะเดินไปยังเส้นทางที่ผิดซ้ำๆ แม้จะอ้างได้ว่าหลงทาง หรือทำไปเพราะเหตุผลบางอย่าง แต่ผิดก็คือผิด และหนทางบางเส้นเมื่อไปแล้วก็ไม่อาจจะหวนคืน
To be continue.

ขอโทษที่ห่างหายไปนานนะคะ มีช่วงหนึ่งที่คิดว่าเขียนเบนออกไปจากความตั้งใจเดิมไกลมาก
แต่เมื่อเดือนที่แล้วมานั่งทบทวนดูใหม่ พบว่ามันยังใช่อยู่ จึงรีไรท์บางส่วน แล้วก็ตั้งใจจะเขียนให้จบ
ส่วนหนึ่งเนื่องมาจาก เล่มแรกกำลังจะวางแผง และได้รับเลือกเป็น Book of the month ด้วย
http://www.dek-d.com/writer/index-bookofthemonth.php
จึงอยากเขียนภาคนี้ให้จบสมบูรณ์ แต่ขอบอกก่อนว่าเนื้อหาที่ตั้งใจเอาไว้อาจจะไม่รุนแรง(หรือเปล่า)มากกว่าภาค2 แต่จะบีบหัวใจมากกว่าแน่นอน
ครั้งนี้สัญญาจะลงเรื่อยๆ จนกว่าจะจบค่ะ ฝากอ่านและติชมด้วยนะคะ

 

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

206 ความคิดเห็น

  1. #169 แว่น แว่น (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 1 สิงหาคม 2556 / 21:32
    ขอบคุณที่ติดตามค่ะ ขอโทษจริงๆ ที่ห่างหาย
    ส่วนเรื่องที่จะให้หมอสัมไปกับฆาตกรนั้นไซร่ หึหึหึ
    อีกแปดสิบเปอร์เซ็นต์จะมาเร็วๆ นี้ค่ะ
    ป.ล. ตอนนี้เขียนสองเรื่องจ๊ะ อีกเรื่องเป็นโรมานต์อยู่ที่อื่น (แหงล่ะ ขืนเอามาลงที่นี่ก็โดนแบนน่ะสิ)
    ตามไปได้นะ
    http://www.inlove-book.com/n_novel_detail.php?ide=8359
    #169
    0
  2. #167 mearr (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 1 สิงหาคม 2556 / 20:57
    คุณแว่นกลับมาแล้ว...//โผเข้ามาอ่านทั้งน้ำตา...
    ประธานแฟนคลับหมอสัมรายงานตัว(อีกแล้ว)ค่ะ!
    หมอสัม...ไปกับฆาตกรเล้ยยยย ไปเลยๆๆ//ออกนอกหน้าไปแล้ว...
    รออีกแปดสิบห้าเปอร์เซ็นต์ค่ะ...
    #167
    0