ลุงหมีมีรัก (My big bear.)

ตอนที่ 8 : บทที่ 7 น้องน้ำผึ้งหวานๆ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 624
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 47 ครั้ง
    12 ส.ค. 63

 

บทที่ 7 น้องน้ำผึ้งหวานๆ

มหรรณพไม่คิดว่าตนเป็นตัวเลือกที่ดีในตำแหน่งสามี เขาเป็นผู้ชายเกรดบี รูปไม่หล่อ พ่อไม่รวย เรียนไม่จบ หนำซ้ำผ่านการหย่าร้างมาแล้ว ดังนั้นเขาไม่มีวันเชื่อว่าเด็กสาวที่เพิ่งพ้นวัยรุ่น หน้าตาน่ารักเหมือนนักแสดงญี่ปุ่น จะสนใจเขามากกว่าน้องชายของเขาที่มีใบหน้าหล่อเหลาราวกับพระเอกเกาหลี

สมัยเรียนมาโนชได้รับเลือกเป็นพรีเซนเตอร์ทั้งในวิทยาลัยเทคนิคและวิทยาลัยสอนทำอาหาร หลังจากเปิดร้านทำขนม เขาตัดสินใจสลัดคราบลุงๆ ที่ไว้ผมปรกหน้าปรกตาพร้อมด้วยหนวดเคราโหดๆ ที่ไว้ใช้ปกปิดใบหน้าหวานเกินชายที่เขาขี้อายเกินจะเปิดเผยออกไป ผลก็คือ เขาเป็นหนึ่งในเจ้าของแฮทแท็ก #เจ้าของร้านหล่อบอกต่อด้วย ตามด้วยเจ้าของแฟนเพจร้านกาแฟ ที่มีแฟนคลับติดตามเพราะหน้าตาเจ้าของร้านกว่าแสนคน

คนหล่อย่อมเข้ากับคนน่ารัก ภุมรินได้รับการแต่งตั้งเป็นพรีเซนเตอร์ของสถานศึกษาเช่นกัน พร้อมกันนั้นยังได้รับการทาบทามจากเอเจนซี่หลายแห่งให้รับบทนักแสดงหน้าใหม่ เสียดายที่ความสูงของเธอจำกัด หนำซ้ำเธอจะไม่รับงานใดๆ ก็ตามที่มหรรณพไม่เห็นด้วย หรือต่อให้เขาเห็นด้วยอยากให้เธอมีประสบการณ์ เด็กสาวก็อ้างสารพัด เธอเลยกลายเป็นคนนอกวงการบันเทิงไปโดยปริยาย

“น้ำผึ้งจะเริ่มงานกับโน้ตวันไหนเหรอ”

ในฐานะพี่ชายแท้ๆ และลุงต่างสายเลือด มหรรณพคิดว่าตนควรเอาใจใส่ความสัมพันธ์ระหว่างมาโนชกับภุมริน แม้ว่าจะทำให้หัวใจของเขาเต้นในจังหวะแปลกๆ คล้ายมันอึดอัดเพราะถูกบีบจากสสารไร้รูปลักษณ์ก็ตาม แค่เฉพาะวันนี้เขาก็รู้สึกผิดนิดๆ ที่โล่งใจกับการมาให้เห็นหน้าเพียงแวบเดียวของมาโนช ก่อนจะกลับไปอย่างรวดเร็ว โดยบอกสั้นๆ ว่าต้องไปทำธุระให้เพื่อน

“เอาไว้ก่อนเถอะค่ะ น้ำผึ้งอาจจะฝึกงานที่มหาวิทยาลัยก็ได้” ภุมรินดูจะใส่ใจกับการตักกับข้าวใส่จานของมหรรณพยิ่งกว่าอนาคตของตนเอง

อาหารบนโต๊ะชวนให้เลิกสนใจหัวข้อสนทนาเป็นอย่างยิ่ง ไม่ว่าจะแกงเขียวหวานลูกชิ้นปลากรายสอดไส้ไข่เค็ม ผัดผักรวมหมูกรอบ แกงจืดหมูสับตำลึง ทำไมภุมรินถึงทำกับข้าวของโปรดมหรรณพได้อร่อยกว่าทุกคนได้ก็ไม่รู้ เขารู้แค่ว่าทุกครั้งที่นั่งกินข้าวด้วยกันกับเธอมันจะอร่อยกว่าปกติสองเท่า

“ที่จริงไม่ต้องรอฝึกงานก็ได้ ไปทำงานที่ร้านของโน้ตได้ทั้งประสบการณ์และเงินเดือน” มหรรณพพยายามแจกแจงข้อดี ยกเว้นเรื่องที่ทั้งคู่จะมีเวลาอยู่ด้วยกันเยอะขึ้น

“น้ำผึ้งไม่อยากอยู่กับอาโน้ตตลอดทั้งวันหรอกค่ะ” สิ่งที่ภุมรินเอ่ยออกมาตรงกับใจมหรรณพพอดี แล้วยังเป็นเรื่องที่เขาประหลาดใจเมื่อได้ยินด้วย

“ทำไมล่ะ ปกติน้ำผึ้งก็ชอบโน้ตไม่ใช่เหรอ” 

มหรรณพไม่เข้าใจจิตใจของเด็กสาวสักนิด ในเมื่อชอบจนตามไปเรียนคณะเดียวกัน ทำไมถึงไม่อยากอยู่ด้วยกันตลอดเวลา เขายังชอบอยู่กับภุมรินเลย อะแฮ่ม... เขาชอบที่จะอยู่กับหลานสาวน่ารักๆ คนนี้โดยไม่ได้มีเจตนาอะไรแอบแฝง

“พรุ่งนี้น้ำผึ้งว่าจะทำผัดผักบุ้งไฟแดง แล้วก็แกงเทโพใส่ผักบุ้งเยอะๆ อาจจะทำยำผักบุ้งทอดกรอบด้วย” 

“ทำไมเมนูผักบุ้งเยอะแยะเลยล่ะ” เขาตามการสนทนาที่เปลี่ยนกะทันหันไม่ทัน

“เพราะมันบำรุงสายตาดีค่ะ”

“...” นี่เขาโดนเหน็บแนมว่าสายตาไม่ดีใช่ไหม มหรรณพผู้ไม่เข้าใจอะไรเลยอยากถาม แต่ไม่แน่ใจว่าอยากรู้คำตอบหรือเปล่า

 

 

อยู่ๆ บรรยากาศในวงข้าวแสนชื่นมื่นก็เปลี่ยนเป็นกระอักกระอ่วน มหรรณพผู้ยังไม่รู้ว่าตัวเองพูดอะไรผิด และสายตาไม่ดีตรงไหน รีบก้มหน้าก้มตากินข้าวอย่างตั้งใจ ตบท้ายด้วยการกินทาร์ตผลไม้แสนอร่อยฝีมือภุมรินคนเดียวหมดกล่องใหญ่ แล้วลูบพุงด้วยความอิ่มอกอิ่มใจ ก่อนจะคอตกเพราะตลอดเวลาเธอไม่เงยหน้าจากจานข้าวมาคุยกับเขาอีก ชายหนุ่มรีบตามเธอเข้าไปในครัว ซึ่งเธอไม่ให้เขาช่วยเก็บล้างใดๆ ทั้งนั้น แล้วหาทางง้องอนด้วยการชวนเธอคุย

“ใกล้วันเกิดน้ำผึ้งแล้ว อายุครบยี่สิบอยากได้อะไรเป็นพิเศษไหม” 

มหรรณพอยากเซอร์ไพร์ภุมริน แต่อยากให้เธอได้ของขวัญถูกใจ เพราะไม่ใช่ทุกวันที่คนเราจะอายุครบยี่สิบปีบริบูรณ์ ตอนเขาอายุครบยี่สิบปี เขาไม่ได้ให้ความสำคัญกับตัวเองมากพอจะซื้อเค้ก แต่ได้ขนมที่เด็กห้าขวบข้างบ้านเอามาแทนเค้กวันเกิด

“ถ้าบอกว่าอยากแต่งงาน ลุงน้ำจะว่ายังไงคะ” คำตอบของภุมรินเกือบทำให้มหรรณพที่ยืนเอาไหล่พิงกรอบประตูครัวเซหัวทิ่มพื้น

“ตะ... แต่งงานเหรอ” ถึงจะทำใจไว้แล้ว มหรรณพก็ไม่รู้จะทำหน้าอย่างไรดี หากภุมรินพูดต่อว่าเธออยากจะแต่งงานกับมาโนช 

เด็กสาวที่สร้างความปั่นป่วนราวกับเอาสมองของเขาเข้าเครื่องปั่น หยุดล้างจานแล้วเอี้ยวคอมามองเขาด้วยสีหน้าเรียบเฉย เหมือนไม่รู้เลยว่าเขาลุ้นแทบตายว่าเธอจะพูดอะไรต่อ

“น้ำผึ้งเคยบอกไปแล้วไม่ใช่เหรอคะว่าน้ำผึ้งอยากแต่งงานกับใคร”

หัวใจชายวัยสามสิบห้าเต้นผิดจังหวะทันที ก่อนจะถูกเจ้าของเตือนให้มันทำงานตามปกติ พร้อมย้ำชัดๆ ว่าอย่าไปคิดถึงเรื่องที่เธอประกาศตอนอายุถึงเกณฑ์แต่งงานได้ถ้าพ่อแม่อนุญาตตอนอายุสิบหก บอกอีกทีตอนอายุสิบเจ็ด แล้วก็อายุสิบแปด เอาเป็นว่าเธอบอกเช่นนี้ทุกปีจนเขาคิดว่ามันเป็นคำพูดล้อเล่น

ก็เธออายุยังไม่ถึงยี่สิบ ในสายตาเขาเธอดูเหมือนเด็กอายุสิบห้าด้วยซ้ำ เขาไม่ได้อยากพรากผู้เยาว์

“ถ้าน้ำผึ้งบรรลุนิติภาวะ ก็ตัดสินใจเองได้ทุกอย่างใช่ไหมคะ” อยู่ๆ ภุมรินก็เปลี่ยนหัวข้อสนทนาแบบเลี้ยวหักศอก แต่มหรรณพยินดีตอบเป็นอย่างยิ่ง

“ใช่แล้ว น้ำผึ้งมีสิทธิ์ตัดสินใจเองตามกฎหมายได้ทุกอย่าง” 

แต่เขาหวังว่าเธอจะมาปรึกษาทุกเรื่องกับเขาเหมือนตอนยังเด็ก ความรู้สึกของเขาคงแย่ถ้าเธอไม่มาคอยถามความเห็นจากเขาเหมือนเคย

“อย่างเช่นเปลี่ยนชื่อก็ได้ใช่ไหมคะ”

อีกครั้งที่เธอกระโดดข้ามไปสนทนายังเรื่องที่เขาไม่เข้าใจ มหรรณพจำได้ว่าไม่กี่นาทีก่อนเขาแค่ถามถึงของขวัญที่ภุมรินอยากได้

 “ลุงน้ำค่ะ น้ำผึ้งจะไปเปลี่ยนชื่อเป็นปลา” 

“ทำไมอยู่ๆ อยากเปลี่ยนชื่อล่ะ” เขาจำได้ว่าตอนเธอยังเด็ก ชอบยิ้มกว้างแล้วบอกว่าชื่อของทั้งสองคล้ายกัน เขาเป็นลุงน้ำของน้องน้ำผึ้ง

“ก็นกยังคู่กับฟ้า ปลาจะได้คู่กับน้ำยังไงละคะ” 

มหรรณพถึงขั้นหมดคำพูด เขาอายุสามสิบห้ายังพูดจาไม่น้ำเน่าเท่าภุมรินที่เพิ่งจะพ้นวัยรุ่นได้ไม่นาน แล้วยังสายตาเหมือนลุงจอมหื่นที่จ้องจะจับเขาปล้ำอีก นี่มันไม่สลับบทบาทกันเกินไปหน่อยเหรอ

“ลุงว่าน้ำผึ้งกลับไปเป็นเหมือนตอนเด็กๆ ดีกว่านะ” เขาชอบเวลาที่เธอเรียกเขาว่าลุงแล้วอ้อนให้อุ้ม ซึ่งดีกว่าอ้อนให้ทำอย่างอื่น

“ถ้าอย่างนั้นต่อไปน้ำผึ้งจะเรียกลุงหมีแบบเมื่อก่อนนะคะ” เธอตอบรับอย่างว่าง่าย จนเขาเกือบหลงเชื่อว่าเธอยังเป็นเด็กใสซื่อก่อนจะชะงักหัวแทบทิ่มกับประโยคต่อมา

“แล้วเมื่อไหร่ลุงหมีจะกินน้ำผึ้งคะ”

ปฏิกิริยาตอบรับของลุงร่างหมีคือรีบวิ่งหนีโดยไว เขาชอบสาวน้อยตัวเล็กขี้อ้อน แต่เขาไม่ชอบไปนอนคุก ไม่ว่าภุมรินจะล้อเล่นหรือเอาจริง มหรรณพก็คิดว่าตนเองควรไปตั้งหลักไกลๆ จากน้องน้ำผึ้งหวานๆ ที่ล่อตาล่อใจเหลือเกิน

+++++ลุงหมีมีรัก+++++

+++++โปรดติดตามตอนต่อไป+++++

ลุงหมีผู้ไม่รู้อะไรบ้างเลย (ถ้าคุณร้องเพลงนี้ได้ แสดงว่าคุณอยู่ในวัยเดียวกัน555) และมีความเป็นไปได้ว่าจะโดนเด็กกินเพราะความซื่อเร็วๆ นี้ 

ขอโทษที่อัพช้านะคะ เมื่อวานไปตรวจตามา วันนี้ตาขวายังมัวอยู่เลยค่ะ ไม่รู้ว่าเพราะยาขยายม่านตา หรือใช้งานมันเยอะจนมันอยากอู้555 ขอบคุณเพื่อนๆ ทุกคนที่ติดตามนะคะ รักหมี รักเด็ก รักลุงหมีมีรักค่ะ

ฝาก #ปรารถนารักนางร้าย ด้วยนะคะ 

https://www.mebmarket.com/web/index.php?action=BookDetails&data=YToyOntzOjc6InVzZXJfaWQiO3M6NzoiMTA3MDY2NSI7czo3OiJib29rX2lkIjtzOjY6IjEyODI2NSI7fQ

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 47 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

66 ความคิดเห็น

  1. #4 jeauan (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 12 สิงหาคม 2563 / 08:41
    ชอบภาพลุงหมี บ่งบอกอารมณ์ชัดเจน5555
    #4
    0