ลุงหมีมีรัก (My big bear.)

ตอนที่ 7 : บทที่ 6 ความผิดพลาดในอดีต

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 628
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 43 ครั้ง
    11 ส.ค. 63

 

บทที่ 6 ความผิดพลาดในอดีต

สิบปีก่อน

งานประจำของเด็กหญิงภุมรินคือตื่นนอนตอนเช้าแล้วไปอยู่บ้านมหรรณพ เพราะลุงหมีจะดูแลตั้งแต่หาข้าวให้กิน ไปจนถึงเอาใจให้เธอมีความสุข ส่วนงานอดิเรกของเด็กหญิง คือแอบเข้าไปเงียบๆ สร้างความประหลาดใจให้กับลุงด้วยการกระโดดกอด แต่ต้องรีบทำก่อนแปดโมงเช้า เพราะเปิดอู่ซ่อมรถแล้วลุงหมีจะไม่ยอมให้เธอซุกซน เอาแต่สั่งให้อยู่ในออฟฟิศที่เขาปรับปรุงใหม่ให้แยกจากห้องเครื่องมือ ชุดเธอจะได้ไม่เลอะน้ำมัน มีสถานที่ให้อ่านหนังสือ นอนกลางวัน ที่สำคัญจะได้ไม่เป็นอันตราย เช้านี้ไม่รู้เพราะเธอย่องเงียบเกินไปหรือเขากำลังคุยเรื่องเครียดกับน้องชายจึงไม่รู้ว่าเธอย่องจะมาถึงตัวแล้ว

“จะรีบแต่งงานก่อนเข้ากรมทหาร พี่น้ำไม่รีบร้อนไปหน่อยเหรอครับ” มาโนชถามในเรื่องที่ทำให้ภุมรินหูผึ่ง

ไปเป็นทหาร แต่งงาน สำหรับเด็กหญิงสิบขวบที่ไม่ค่อยไร้เดียงสาเท่าไร นับเป็นประเด็นใหญ่ทีเดียว เพราะคนที่จะไปเป็นทหาร และจะแต่งงานคือลุงน้ำของเธอ

“ยังไงฉันก็จะแต่งอยู่แล้ว แต่งก่อนไปเข้าฝึกทหาร จะได้มีคนดูแลแกกับน้ำผึ้ง” เสียงมหรรณพหนักแน่นจริงจัง ชนิดที่ภุมรินไม่เห็นหน้ายังรู้เลยว่าลุงน้ำจะไม่เปลี่ยนใจ

“พี่น้ำครับ ผมไม่ใช่เด็ก ผมยี่สิบสองแล้วนะครับ ส่วนน้ำผึ้งให้พ่อแม่เขาดูแลบ้างเถอะ นอกจากย้ายจากบ้านนั้นมานอนบ้านนี้ น้ำผึ้งแทบจะเป็นลูกสาวพี่ไปแล้วนะ แล้วนี่พี่ยังจะหาแม่ให้แกก่อนไปเป็นทหารอีกเหรอ”

“น้ำผึ้งไม่เอาแม่! น้ำผึ้งจะอยู่กับลุงน้ำ” 

ภุมรินสร้างความตกตะลึงให้สองหนุ่มร่างใหญ่ด้วยการกระโจนร่างเล็กๆ ของเธอไปกลางวงสนทนาแล้วประกาศก้องด้วยใบหน้าคล้ายเมฆตั้งเค้า หากทั้งสองคนยังไม่ยอมทำตามความต้องการของเธอ พายุฝนน้ำตาจะเข้าท่วมพื้นที่ในเร็วๆ นี้

“มาหาลุงน้ำมา” สีหน้ามหรรณพทั้งสงสารทั้งจนใจ เขาย้ายตัวเองจากเก้าอี้มานั่งยองๆ กับพื้นกางแขนออก แล้วภุมรินก็กระโจนใส่อ้อมกอดของเขาทันที แทบจะฝังตัวลงไปในอกของเขาแล้วซุกซบออดอ้อน

“ลุงน้ำไม่ต้องไปเป็นทหารไม่ได้เหรอคะ” เธอถามซ้ำๆ คำถามเดิมมาหลายทีแล้ว แต่คำตอบที่ได้ก็ยังคงเหมือนเดิม 

“ไม่ได้ มันผิดกฎหมาย ลุงจับได้ใบแดงต้องไปเป็นทหาร” เขาผ่อนผันมาตลอดหลายปี แล้วเลือกพึ่งดวง ซึ่งตามหลักสถิติ เขามักจะได้รับในสิ่งที่เขาไม่อยากได้เสมอ

“ก็น้ำผึ้งไม่อยากให้ลุงน้ำไป ตั้งสองปี น้ำผึ้งจะอยู่กับใคร” ถึงภุมรินจะอายุสิบขวบ แต่ยามงอแงเธอลดอายุเหลือเพียงห้าขวบได้เสมอ

“ก็เพราะน้ำผึ้งงอแงอย่างนี้ไง พี่น้ำถึงจะแต่งงาน” 

มาโนชไม่เพียงแค่ทำเสียงระอา ยังกลอกตาด้วยความอ่อนใจ ไม่เชื่อข้ออ้างที่ว่ามหรรณพอยากแต่งงานเพื่อหาคนมาดูแลเขาด้วย แต่สาเหตุที่พี่ต้องไปเข้ากรมสองปีนั้น เขาโทษตัวเองเต็มๆ ที่เป็นภาระให้พี่ไม่ได้เรียนร.ด. หรือรักษาดินแดน ที่สำคัญไม่ได้เรียนจนจบระดับปริญญาตรี เพราะต้องลาออกมาทำงานหาเงินมาใช้หนี้แทนพ่อของทั้งคู่

ชายไทยทุกคนต้องเข้ารับการเกณฑ์ทหารกองเกินเมื่ออายุครบยี่สิบเอ็ดปีบริบูรณ์ โดยมีการลดหย่อนแบบลำดับขั้น แต่มหรรณพลาออกจากวิทยาลัยเทคนิคกลางคัน ต่อมาเข้าศึกษาในมหาวิทยาลัยเปิด ทว่าจนอายุครบยี่สิบห้าปี ก็ยังไม่จบระดับปริญญาตรีเนื่องจากภาระหลายอย่าง เมื่อไม่ร้องขอสมัครเป็นทหารด้วยตนเอง แต่เลือกจับฉลาก ด้วยวุฒิประกาศนียบัตรวิชาชีพซึ่งเทียบเท่าระดับมัธยมศึกษาตอนปลาย ทำให้เขาต้องเข้ารับการฝึกและทำหน้าที่ในกรมทหารเป็นเวลาสองปี 

“อย่าพูดอย่างนี้สิ”

มหรรณพดุน้องชายแล้วพยายามปลอบโยนภุมรินที่ร้องไห้สะอึกสะอื้น พูดไม่เป็นภาษาว่าไม่ยอมให้ลุงน้ำไปเป็นทหาร และไม่ยอมให้เขาแต่งงานกับใครเด็ดขาด

“ลุงน้ำอย่าไปเลยนะคะ น้ำผึ้งจะเป็นเด็กดี อย่าไปเป็นทหาร แล้วก็อย่าแต่งงานด้วย” 

“ไม่เกี่ยวกับน้ำผึ้งซะหน่อย อย่าร้องไห้เลย” ปลอบหลานเสร็จ ก็หันมาบอกน้องชายต่อ “แกก็เลิกบ่นได้แล้ว ลูกผู้ชายมีสองอย่างที่ต้องทำ บวช กับเป็นทหาร”

“แต่ถ้าบริษัทประกันนั่นติดต่อมาเร็วกว่านี้ พี่น้ำก็ไม่ต้องไปเป็นทหารถึงสองปีหรอก” ไม่ว่าจะยังไง มาโนชก็ห้ามอารมณ์หงุดหงิดของตนไม่ได้

ตอนพ่อของสองหนุ่มเสียชีวิต บุคคลแรกๆ ที่ติดต่อเข้ามาก่อนก็คือเจ้าหนี้ ไม่ว่าจะจากการกู้ยืมเงินนอกระบบ รวมไปถึงการใช้เครดิตติดค้างค่าอะไหล่รถยนต์จากร้านต่างๆ พวกหลังยังมีความเมตตาปรานีให้กับพี่น้องกำพร้าบ้าง แต่พวกเจ้าหนี้นอกระบบไม่ได้ใจดีเช่นนั้น แล้วเพื่อป้องกันไม่ให้น้องชายตัวเองเดือดร้อน มหรรณพจึงลาออกจากวิทยาลัยหาเงินเข้าบ้าน จ่ายหนี้สินทั้งหมดที่พ่อทิ้งเอาไว้ 

ผ่านไปเกือบหนึ่งปี พวกเขาค่อยได้รับจดหมายเรียกเก็บค่าประกันชีวิตหลายฉบับจากหลายกรมธรรม์ที่พ่อได้ทำเอาไว้ เขาถึงรู้ว่าพ่อไม่ได้ทิ้งภาระให้อย่างเดียว แต่ทิ้งทางรอดเอาไว้ให้ด้วย เพราะเงื่อนไขหลักในการรับเงินประกันก็คือผู้ทำประกันห้ามฆ่าตัวตายภายในหนึ่งปีหลังจากทำสัญญา พ่อของพวกเขารอชำระเบี้ยประกันงวดที่สองก่อนค่อยฆ่าตัวตาย มันเป็นการขี้โกงโดยเอาชีวิตของตนมาแลกเงิน แต่คนตายไปแล้ว จะตำหนิใครได้ 

มหรรณพไม่เคยเสียน้ำตาไม่ว่าจากการหนีไปของแม่ การตายของพ่อ หรือภาระต่างๆ ที่พ่อทิ้งเอาไว้ และปัญหาต่างๆ ที่รุมเร้ามาบนบ่าเด็กหนุ่มอายุสิบเก้า แต่หลังจากรู้ความจริง เขาก็ปิดประตูห้องขังตัวเองหนึ่งวันเต็มๆ แล้วยอมเปิดออกมาพร้อมดวงตาแดงก่ำ เมื่อต้องไปจัดการธุรกรรมต่างๆ

หลังจากจัดการหนี้สินหมดแล้ว สองพี่น้องยังเหลือเงินก้อนใหญ่ แต่มหรรณพที่เห็นตัวอย่างมาจากพ่อ ไม่ยอมประมาทใช้เงินก้อนนั้นเพื่อการเรียนของตน ไหนๆ เขาก็ลาออกมาแล้ว แทนจะกลับไปเรียนใหม่ เอาเวลามาทำงานหาเงินส่งเสียน้องชายและขยายกิจการอู่รถยนต์เพิ่มรายได้ดีกว่า

เขาไม่เพียงบริหารงานอย่างมั่นคง ยังปรับปรุงขนานใหญ่ รับซ่อมและปรับปรุงรถโบราณให้กลับมามีสภาพดีเหมือนใหม่ เจาะกลุ่มลูกค้าระดับสูง พัฒนางานเข้าสู่โซเชียลก่อนอู่รถยนต์ทั่วไป ใช้เวลาไม่กี่ปี สร้างชื่อในตลาดคนรักรถคลาสสิค และสร้างรายได้ก้อนใหญ่ให้ตนเอง

ไม่มีใครมีสิทธิ์ตัดสินว่าการกระทำของมหรรณพผิดพลาด โดยเฉพาะมาโนชที่ได้รับบุญคุณจากพี่ที่เป็นยิ่งกว่าพ่อแท้ๆ แต่เขาโกรธพ่อที่จากไปโดยไม่บอกรายละเอียด โกรธบริษัทประกันชีวิตที่ติดต่อมาช้า ที่สำคัญ เขาโกรธตัวเองที่ไม่อาจแบ่งเบาภาระจากพี่ชายได้มากกว่านี้

“ถ้าพี่น้ำจะแต่งเพราะห่วงผมกับน้ำผึ้ง ผมขอบอกว่าพี่น้ำคิดผิด ผมดูแลตัวเองได้ แล้วก็จะดูแลน้ำผึ้งเอง” เด็กหญิงที่เขาประกาศจะดูแลหันไปกอดคอพี่ชายของเขาแน่น แล้วแย้งเสียงดัง

“ไม่เอา! น้ำผึ้งไม่อยู่กับอาโน้ต น้ำผึ้งจะอยู่กับลุงน้ำ” 

ความต้องการของภุมรินเป็นไปไม่ได้ ส่วนความพยายามในการโต้แย้งของมาโนชไม่ประสบความสำเร็จ เมื่อมหรรณพตัดสินใจไปแล้ว ก็เหมือนหินยักษ์กลิ้งลงภูเขา เขาไม่ยอมเปลี่ยนแปลง โดยเฉพาะอย่างยิ่งถ้าเป็นการทำเพื่อคนที่เขาห่วงใย

“ยังไงฉันก็จะแต่งงานกับริน เขาเป็นคนดี เขาจะคอยดูแลบ้านนี้ตอนฉันไม่อยู่”

ลดารินเป็นคนดีมีความรับผิดชอบตามที่มหรรณพเอ่ยปาก แต่เธอก็เป็นผู้หญิงธรรมดาคนหนึ่ง การแต่งงานกับผู้ชายที่อีกไม่นานต้องเข้าฝึกอบรมทหารเกณฑ์เป็นเรื่องน่าลำบากใจพออยู่แล้ว แต่สองปีที่เห็นหน้าสามีเป็นพักๆ แล้วยังต้องรับผิดชอบภาระซึ่งไม่ได้เกี่ยวข้องอะไรเลยกับตนเอง เช่นเด็กหญิงข้างบ้านสามี มันเกินกว่าเธอจะรับไหว 

ดังนั้นสองปีต่อมาเมื่อเกิดเรื่องบางอย่างขึ้นกับภุมริน ต่อให้ไม่ใช่ความผิดของเธอโดยตรง แต่คำบางคำที่ออกมาจากปากเพราะอารมณ์โกรธของมหรรณพ ก็สร้างรอยร้าวที่ยากเกินสมาน ตามด้วยการเลิกรา ซึ่งทำให้มหรรณพคิดเสมอว่าเขาทำผิดพลาด

 

+++++ลุงหมีมีรัก+++++

+++++โปรดติดตามตอนต่อไป+++++

เย็นนี้จะไปตรวจตาโดยละเอียด แต่ผลไม่น่าจะมีอะไรมาก ดังนั้นนอกจากส่งกำลังใจให้แว่น เพื่อนๆ ก็ต้องรักษาสุขภาพดวงตาของตนเช่นกันนะคะ ไม่มีอะไรสำคัญไปกว่าร่างกายของเราค่ะ และสำหรับการลุ้น อย่าลืมไปร่วมสนุก ทายเลขท้ายสามตัว ลุ้นกันเล่นๆ ในตอน ทายเล่นๆ นะคะ

เรื่องใหม่อาจจะอัพช้าหน่อยนะคะ ช่วงนี้ฝาก #ปรารถนารักนางร้าย ไปอ่านฟินๆ ก่อนค่ะ 

https://www.mebmarket.com/web/index.php?action=BookDetails&data=YToyOntzOjc6InVzZXJfaWQiO3M6NzoiMTA3MDY2NSI7czo3OiJib29rX2lkIjtzOjY6IjEyODI2NSI7fQ

 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 43 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

66 ความคิดเห็น