ลุงหมีมีรัก (My big bear.)

ตอนที่ 6 : บทที่ 5 เรื่องต้องห้าม

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 640
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 46 ครั้ง
    10 ส.ค. 63

 

บทที่ 5 เรื่องต้องห้าม

ตรงข้ามประตูห้องน้ำที่มีหมีหงอย กำลังมีหมีตื่นกลัว เมื่อต้องเผชิญหน้ากับตุ๊กตาปีศาจที่โกรธจัดเสียจนพูดออกมาไม่เป็นคำ

“กะ... ก็ดีค่ะ” ลอดออกมาจากฟันที่กำลังบดดังกรอดของภุมริน

ถ้าได้ยินแค่เสียงอาจจะคิดว่าภุมรินพูดอึกอักเพราะความเขินอาย แต่ถ้ามองตาที่ถลึงใส่คล้ายจะกระโดดกัดคอคนที่มาขัดจังหวะ ต่อให้มีความกล้ามากกว่านี้ ยังไงก็ต้องทำแบบเดียวกับมาโนช ถอยหนี

“อาทำอะไรผิดเหรอ” ถ้าใช้กำลังสู้กัน มาโนชคงบี้ภุมรินติดผนังได้ด้วยมือข้างเดียว แต่เธอมีท่าไม้ตายที่ต่อให้เขาอยากสู้ก็สู้ไม่ได้

หน้าบึ้ง เบาะปาก ร้องไห้ สามท่าไม้ตายที่ปีศาจน้อยข้างบ้านใช้กำราบคุณอาหมี สมัยก่อนมาโนชไม่เคยเลี้ยงเด็ก ไม่รู้จะรับมือกับภุมรินอย่างไร ได้แต่ตามใจเวลาเธองอแง กลายเป็นปฏิกิริยาตอบรับอัตโนมัติ แค่เธอทำหน้าบึ้งเขาก็รีบเสียงอ่อนเพราะกลัวเธอร้องไห้

“น้ำผึ้งอยากได้อะไรไหม หรือจะให้อาพาไปเที่ยวไหน” มาโนชพยายามถามเอาใจ แต่ฟังคล้ายทั้งสองมีสัมพันธ์พิเศษ

ภุมรินอยากจะต่อยมาโนชสักที แต่เธอมีภาพลักษณ์ที่ต้องรักษาไว้ให้มหรรณพดู จึงเดินออกห่างจากหน้าประตูห้องน้ำ กวักมือให้เขาตามมา

“มาทำไมคะ” เธอย่อมไม่ได้หมายถึงการที่เขาเดินตามเธอมาในตอนนี้

“เอ่อ... อาก็ควรกลับมาบ้านตัวเองบ้างไม่ใช่เหรอ” 

เขาแค่ซื้อคอนโดเอาไว้เป็นทรัพย์สินส่วนตัว แต่เธอทำท่าเหมือนว่าเขาไม่ควรกลับบ้านมาพบหน้าพี่ชายอีกตลอดกาล

“แต่อาโน้ตก็ไม่ควรจะมาขัดจังหวะน้ำผึ้งกับลุงน้ำ” ภุมรินบอกต้นสายปลายเหตุที่ทำให้เธอโมโห ส่งผลต่ออาการอ้าปากค้างของมาโนช

ตั้งแต่ภุมรินตัวเท่าลูกแมว เธอก็มีอาการติดหมี แล้วไม่ใช่หมีตัวไหนก็ได้ ต้องเป็นหมีที่ชื่อมหรรณพ แรกๆ มันก็ดูน่ารักดี แต่เธออายุได้สิบสามสิบสี่ พวกเขาก็มองว่ามันไม่เหมาะสม แล้วพยายามแยกทั้งคู่ออกจากกัน โดยเฉพาะลุงน้ำของน้ำผึ้งที่พยายามสอนหลานนอกไส้ตัวน้อยถึงความแตกต่างระหว่างชายหญิง เธอควรระมัดระวังตัว แล้วก็อยู่ให้ห่างๆ เขามากกว่านี้ 

สาวน้อยรับปากว่าจะทำตาม แต่ไหงผ่านมาเจ็ดปี เธอกลับคำเสียแล้ว

“นี่มันเกิดอะไรขึ้นล่ะเนี่ย”

มาโนชถามสิ่งที่คิดออกมา เขาไม่เชื่อว่าพี่ชายของเขาจะกินเด็ก แต่สงสัยว่าเด็กไปกินอะไรผิดสำแดงมาหรือเปล่า ถึงทำท่าจะกินพี่เขาให้ได้

“ไม่ได้เกิดอะไรขึ้นหรอกค่ะ ถ้าจะมีก็แค่ น้ำผึ้งจะอายุยี่สิบปีแล้ว ใกล้จะบรรลุนิติภาวะ ตัดสินใจเองได้ตามกฎหมาย” 

เธอประสบความสำเร็จในการทำให้เขาอ้าปากค้างขึ้นได้อีกระดับ มาโนชมองยังไงคนตรงหน้าก็เด็ก ภุมรินอายุใกล้ยี่สิบแต่รูปร่างเหมือนเด็กอายุสิบห้า ไม่ใช่แค่ใบหน้าหุ่นก็ด้วย น่ารักก็จริง แต่ยังไงก็เด็ก แล้วเท่าที่รู้พี่เขานิยมคิตตี้ แต่ไม่ได้นิยมโลลิต้า 

แต่ตีเขาให้ตาย มาโนชก็ไม่กล้าบอกตรงๆ ให้ภุมรินตัดใจ เพราะเขาจำได้ว่าเคยยืนตรงนี้เมื่อสิบสามปีก่อน เผชิญหน้ากับเด็กหญิงวัยเจ็ดขวบที่มีความคิดแผลงๆ ขอแกมสั่งให้เขาเปลี่ยนมาเรียกเธอว่า ‘พี่สะใภ้’ น้ำตาคลอๆ บนดวงตาสีน้ำตาลคู่โตเกือบทำให้เขาตอบรับไปแล้ว ถ้าพี่ชายไม่เดินมาเจอแล้วดุจนปีศาจน้อยเปลี่ยนใจ

“เอ่อ... น้ำผึ้งรู้ใช่ไหมว่าสเปคของพี่น้ำเป็นยังไง” 

ใช้วิธีตรงไปตรงมาไม่ได้ มาโนชก็ใช้แบบอ้อมๆ เพราะมหรรณพเป็นเครื่องมือชั้นดีในการกำราบแผนการร้ายใดๆ ก็ตามของภุมริน

ใบหน้าเล็กที่น่ารักเหมือนตุ๊กตาบึ้งตึงขึ้นไปอีกระดับ ทำไมภุมรินจะไม่รู้รสนิยมทางด้านสาวๆ ของมหรรณพ ตั้งแต่อายุสิบขวบที่เธอต้องร้องไห้ในงานแต่งงานของเขา เธอก็ได้ความรู้มาอย่างหนึ่งว่าการชอบพอของชายหญิงมีการแต่งงานเข้ามาด้วย และสเปคภรรยาของเขา ไม่ใช่แบบเธอ

รสนิยมของมหรรณพก็ไม่แตกต่างจากผู้ชายส่วนใหญ่ ด้วยความที่เขาตัวโต แฟนสาวจนไปถึงภรรยา เลยมีรูปร่างสูงกว่ามาตรฐานหญิงไทย อกเอวสะโพกค่อนไปทางสาวยุโรป คัพซีคือเล็กสุดที่เคยผ่านเข้ามาในชีวิตวัยหนุ่มของเขา คิดถึงใบหน้าแบบเด็กประถม หุ่นมัธยมต้น หน่มน้มที่ไม่ใช่เด็กมหาลัยของตน แล้วภุมรินก็อยากจะร้องไห้ แม่ของเธออกโต พ่อของเธอก็ตัวใหญ่ ทำไมไม่มีใครแบ่งปันอะไรดีๆ มาให้เธอบ้างเลย

“ผู้หญิงอกโตไม่เห็นจะดีเลย ตัวเล็กสิน่ารัก” 

ภุมรินแสดงอาการเดียดฉันท์พวกได้เปรียบทางสรีระ ก่อนมาโนชจะแย้งข้อดีของสาวหุ่นเซ็กซี่ เธอก็ใส่เป็นชุด

“สเปคของลุงน้ำน่ะไม่ได้เรื่อง จะแต่งงานก็ต้องเลือกภรรยาเป็นแม่บ้านแม่เรือนสิ ต้องทำกับข้าวเก่ง ดูแลบ้านได้ แล้วก็เอาใจใส่เขาด้วย คราวก่อนถึงได้มีปัญหา” 

ท่าทางเชิดคางใส่ แสดงความมั่นใจว่าเธอทำให้พี่ชายของเขามีชีวิตแต่งงานที่ดีกว่าครั้งแรกได้

“แต่ตอนนั้นที่พี่น้ำรีบแต่งงานก็เพราะน้ำผึ้งนะ” มาโนชหลุดปากเถียงไปแล้วก็ต้องรีบก้าวถอยหลังไปสองก้าว เพราะเกรงว่าจะโดนภุมรินต่อย

“ลุงน้ำไม่ควรรีบแต่งงานเพราะจะหาใครมาดูแลน้ำผึ้ง”

“ก็พี่น้ำจับได้ใบแดง เขาก็กลัวว่าเขาไปเกณฑ์ทหาร แล้วน้ำผึ้งจะไม่มีคนคอยดูแล เขาไม่ไว้ใจพ่อแม่ของน้ำผึ้งนี่นา เลยรีบแต่งงานกับพี่ริน” 

สายตาของภุมรินแทนคำตำหนิมาโนชว่าอย่าได้มาโทษเธอ ถ้าเขาดูพึ่งพาได้มากกว่านี้ มหรรณพคงไม่คิดมาก แล้วรีบร้อนแต่งภรรยาเข้าบ้าน เพียงเพราะอยากให้มีใครสักคนมาดูแลเด็กข้างบ้าน แต่สายตากล่าวหาเขาได้ ทว่าเธอหลอกตัวเองไม่ได้

ริน หรือ ลดาริน  ชื่อนี้จะเป็นตราบาป ฝังใจเธอไปจนตาย

 

+++++ลุงหมีมีรัก+++++

+++++โปรดติดตามตอนต่อไป+++++

ขอบคุณทุกคนที่ส่งกำลังใจมาให้นะคะ ก่อนจะตรวจอย่างละเอียดอีกรอบวันอังคาร ตอนนี้บรรเทาอาการทางสายตาด้วยการใช้คอมพิวเตอร์เท่าที่จำเป็น มือถือก็เช่นกัน ระงับความอยากเล่นเกมด้วยการเดินไปเล่นกับหมา แม้เฉาก๊วยจะไม่ร่วมมือก็ตาม555

เรื่องใหม่อาจจะอัพช้าหน่อยนะคะ ช่วงนี้ฝาก #ปรารถนารักนางร้าย ไปอ่านฟินๆ ก่อนค่ะ 

https://www.mebmarket.com/web/index.php?action=BookDetails&data=YToyOntzOjc6InVzZXJfaWQiO3M6NzoiMTA3MDY2NSI7czo3OiJib29rX2lkIjtzOjY6IjEyODI2NSI7fQ

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 46 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

66 ความคิดเห็น