ลุงหมีมีรัก (My big bear.)

ตอนที่ 46 : บทที่ 42 ยิ้มสิยิ้ม

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 360
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 21 ครั้ง
    29 ก.ย. 63

ลุงหมีชวนมาฟิน กินอะไรไม่อร่อยเท่ากินหมี

ใครอยากรู้กลยุทธิ์จับหมีด้วยมือเปล่า แวะรับตำรา #ลุงหมีมีรัก #วาณี

พบกันที่บูท #สถาพรบุ๊คส์ BB02ในงานมหกรรมหนังสือระดับชาติครั้งที่ 25 @ ชาเลนเจอร์ 2 อิมแพ็ค เมืองทองธานี ระหว่างวันที่ 30 ก.ย. - 11 ต.ค. 63

อย่าลืมมาเจอกันนะคะ!

#มหกรรมหนังสือระดับชาติ #มหกรรมหนังสือระดับชาติครั้งที่25

#satapornbooks #ImReadingIt

บทที่ 42 ยิ้มสิยิ้ม

ไม่ว่าภุมรินจะวิตกอย่างไรก็ตาม งานแต่งก็ต้องมาถึง ข่าวดีนอกเหนือจากชุดแต่งงานของเธองดงามเกินคาดก็คือแม่ของเธอไม่มาร่วมงาน เพราะเคืองที่เธอไม่ช่วยเจรจาให้พ่อส่งเงินรายเดือนให้ใช้ต่อไปเรื่อยๆ ส่วนภมรตอบรับการมาร่วมงานด้วยความกระตือรือร้น อาจเพราะแพรทองไม่มางานนี้ก็เป็นได้

เนื่องจากอมราไม่ได้ตั้งครรภ์ งานแต่งจึงเลื่อนออกไปเพื่อจะได้จัดงานใหญ่และสมบูรณ์แบบขึ้น แม้อมราจะไม่ได้ทำงานอยู่ในจังหวัดระยอง แต่ครอบครัวตั้งแต่รุ่นปู่ย่าตาทวดตั้งถิ่นฐานอยู่ที่นี่ เฉพาะญาติก็มีหลักร้อย เมื่อไม่มีตัวแปรเร่ง จัดงานทั้งทีก็ควรจะเป็นงานใหญ่ กรณีนี้เจ้าบ่าวซึ่งกำลังโดนช่วงชิงความโสดสมควรยินดี แต่มาโนชกลับหน้าบูดทันทีที่รู้ว่าต้องรอเข้าหอไปอีกสองเดือน และปฏิเสธฤกษ์แต่งงานในสามเดือนหน้าแบบไม่ต้องคิดซ้ำสอง

ถึงการแต่งงานระหว่างมาโนชกับอมราจะเลื่อนออกไป แต่เนื่องจากเตรียมการเกือบเสร็จแล้ว งานของมหรรณพกับภุมรินจึงยังเลือกจัดที่ระยอง เพียงแค่ย่อขนาดงานให้เล็กลง แล้วจัดพิธีให้กระชับขึ้น แขกส่วนใหญ่เป็นเพื่อนมากกว่าญาติ ซึ่งยินดีมาร่วมงานเพื่อเที่ยวในช่วงสุดสัปดาห์ไปด้วยในตัว 

พิธีช่วงเช้าตั้งแต่ตักบาตรพระ ยกขบวนขันหมาก ไปจนถึงพิธีรดน้ำสังข์ผ่านไปอย่างราบรื่น หลังเชิญแขกกินมื้อเที่ยงร่วมกันในร้านอาหารครัวทะเลของอจลเสร็จเรียบร้อย บ่าวสาวก็มีเวลาพักหายใจร่วมกันในห้องชุดของโรงแรมใกล้สถานที่จัดงาน

มหรรณพพักสายตาอยู่ในห้องนอน ส่วนภุมรินปรับแก้วิดีโอซีนีมาสำหรับฉายให้แขกดูระหว่างงานฉลองมงคลสมรสช่วงค่ำในห้องนั่งเล่น โดยมีพายุพัฒช่วยเหลือ 

หลังหนีรอดจากหมัดของมหรรณพได้คราวก่อน พายุพัฒปลุกปลอบความกล้าพักใหญ่ค่อยโผล่หน้ามาทำความรู้จักลุงน้ำของภุมริน โดยเพื่อนสาวต้องรับประกันว่าเขาจะไม่เสี่ยงโดนอัดเพราะความเข้าใจผิดอีก พอได้ยินเสียงหมีกรนสนั่นเพราะความเหนื่อยออกมา เขาก็แอบกระซิบถามเพื่อน

“นี่ๆ ตกลงลุงเธอเขายังจับไม่ได้อีกเหรอ” คำถามของพายุพัฒค่อนข้างเข้าใจยาก แต่แทงใจดำของภุมริน

“ยัง ข้อดีคืองานแต่งไม่ล่ม แต่ข้อเสียคือไม่รู้ว่าเขาจะยอมเข้าหอหรือเปล่า” ภุมรินกลัวว่าแผนทั้งหมดจะพลาดตอนนาทีสุดท้าย ถ้ามหรรณพแต่งงานแล้วเอาเธอไปดูแลเฉยๆ ช้าเร็วความจริงก็ต้องเปิดเผยออกมา

“ถ้าเป็นนิยาย มอมยาหรือไม่ก็มอมเหล้าให้จบๆ ไปก็ได้เนอะ” ข้อเสนอของเขาเรียกเสียงถอนใจยืดยาวจากคนข้างตัว

“ลุงหมีไม่กินเหล้า เต็มที่ก็แค่จิบตามมารยาท” ส่วนวางยาตัดไปได้เลย เธอไม่เสี่ยงเอาร่างกายล้ำค่าของสามีไปปู้ยี่ปู้ยำหรอก เธอยังต้องใช้ร่างกายล่ำๆ นี้อีกนาน

นึกถึงคำว่าสามี ภุมรินก็หยิบเล่มบรรจุทะเบียนสมรสออกมาดูพลางยิ้มน้อยยิ้มใหญ่ ประโยชน์ของการแต่งงานในร้านซึ่งเจ้าของสนิทกับข้าราชการช่วยให้เธอจดทะเบียนสมรสได้สะดวกขึ้น ชื่อของเธอกับมหรรณพเรียงต่อกัน ทำให้เธอรู้สึกประสบความสำเร็จครั้งยิ่งใหญ่ในชีวิต แต่นี่เพิ่งจะผ่านไปได้ครึ่งทางเท่านั้น

“เขาว่ายาหาไม่ยากนะ” เพื่อนเลวยังคงยุยงไม่เลิก แต่ดูท่าทางแล้วพายุพัฒน่าจะอยากเห็นเรื่องตลกมากกว่า “หรือไม่ก็ชวนๆ ลุงน้ำดื่มดู วันแต่งช่วยกันมอมคนละแก้ว”

“ไม่เอา ลุงน้ำไม่ชอบดื่มเหล้า” เธอยืนกรานเสียงแข็ง แต่แอบลังเลเล็กน้อย ก่อนจะตัดใจ “อะไรที่ลุงน้ำไม่ชอบ น้ำผึ้งไม่ทำหรอก”

“ก็ได้ แล้วอย่ามาบ่นทีหลังนะ” พายุพัฒกลอกตาใส่ แล้วก็ปิ๊งไอเดียใหม่ขึ้นมา “ถ้าอย่างนั้นก็ลองยั่วสิ ยังไงคืนนี้พวกเธอก็ต้องเข้าหอกัน”

คราวนี้ภุมรินเป็นฝ่ายกลอกตาบ้าง แล้วผายมือให้พายุพัฒมองไปรอบๆ มหรรณพเช่าห้องสูทเอาไว้เพื่อความสะดวก มีสองห้องนอน หนึ่งห้องนั่งเล่น ต่อให้ใช้ห้องนี้เป็นห้องหอด้วย พิธีส่งตัวก็จัดในห้องนอนใหญ่ แต่หลังจากแขกกลับออกไปหมดแล้ว เขากับเธอก็คงต่างคนต่างนอน

“เด็กเอ๊ยเด็ก พลาดซะแล้ว” ถึงจะอายุเท่ากัน แต่ประสบการณ์ของพายุพัฒเหนือกว่าภุมรินหลายเท่า ไม่อย่างนั้นเขาจะแน่ใจได้อย่างไรว่าชอบผู้ชาย ถ้าไม่ได้ลองมาเยอะ

“แต่กลับไปบ้าน ลุงน้ำแต่งห้องนอนของเขาใหม่แล้วนะ ให้น้ำผึ้งย้ายไปอยู่ด้วย” เธอพูดอย่างลังเลเพราะเริ่มไม่แน่ใจ แล้วเขาก็จี้ตรงจุด

“จัดห้องใหม่ไม่ได้แปลว่าเขาจะเอาตัวไปนอนด้วยนี่ บ้านเขามีกี่ห้องนอนล่ะ”

ภุมรินอยากจะร้องไห้แล้ว บ้านมหรรณพมีสามห้องนอน ห้องนอนใหญ่หรือห้องหอซึ่งเคยเป็นห้องของพ่อแม่ ห้องนอนของมาโนช และห้องนอนเก่าของเขา ซึ่งมีความเป็นไปได้ว่าเขาจะย้ายกลับไปนอนห้องเดิม แล้วปล่อยให้เธอเฝ้าห้องหออย่างเดียวดาย

“เอ่เอ๊ หนูน้อยไม่ร้องนะคะ เรามาจัดการให้จบในวันนี้เลยก็ได้” เห็นเพื่อนทำปากเบะ พายุพัฒซึ่งไม่อาจต้านทานใบหน้าเศร้าของภุมรินได้ก็รีบปลอบ

“น้ำผึ้งจะทำยังไงดี” ภุมรินไม่นึกเลยว่าแผนจะมาพังตอนนี้ 

“ใจเย็นไว้สาวน้อย ไม่ได้ด้วยเล่ห์ก็ต้องเอาด้วยกล ไม่ได้ด้วยเวทมนตร์ก็ต้องเอาด้วยคาถา” พายุพัฒทำน้ำเสียงขึงขัง ประหนึ่งว่าเขาจะดึงตัวหมอผีมาช่วยทำเสน่ห์ยาแฝดให้ภุมรินทันทีถ้าเธอพยักหน้า

“อย่าทำเรื่องบ้าๆ นะพัตเตอร์” เธอกลัวใจเพื่อนคนนี้หน่อยๆ แล้ว

“ใครจะทำ น้ำผึ้งต่างหากล่ะที่ต้องทำ ถ้าลุงน้ำไม่เมาก็ต้องบังคับ”

“ใช้กำลังบังคับเนี่ยนะ!”

ภุมรินถึงขั้นย้อนถามเสียงแหลม มองหน้าเพื่อน ก้มมองร่างกายตัวเอง ไม่ต้องเดินไปเปิดประตูดูมหรรณพ เธอก็รู้ว่าไซซ์ของทั้งคู่ต่างกันแค่ไหน 

“ที่พัตเตอร์ว่ายาหาง่าย มีปืนยิงยาสลบขายไหม” ภุมรินคิดว่าบางทีการใช้ปืนยาสลบกับหมีน่าจะง่ายกว่าใช้กำลัง

 

 

งานเลี้ยงช่วงค่ำผ่านไปอย่างราบรื่น ไม่เพียงมาโนชและครอบครัวของอมราจะช่วยดูแลงาน ยังมีภมรช่วยทำหน้าที่รับแขกแทนบ่าวสาวเป็นระยะตรงข้ามกับความสามารถในการเข้าใจลูกสาว เขาเข้ากับคนแปลกหน้าได้ดี รู้จักวิธีรับแขก ยกเว้นแขกไม่ได้รับเชิญ

ชุดสีแดงของลดารินไม่อาจบอกได้ว่าไร้มารยาท ถ้าไม่นับเรื่องเธอไม่ได้อยู่ในรายชื่อแขกกับฐานะอดีตภรรยาของเจ้าบ่าวและศัตรูตัวฉกาจของเจ้าสาว

“พี่บอกแล้วว่าต้องมีมารมาผจญ” อมรากระซิบบอกเจ้าสาว แม้ว่าก่อนหน้านี้เธอเตือนว่าอาจจะมีแขกไม่รับเชิญมาในชุดดำ ซึ่งผิดสีไปหน่อยก็ตาม แต่ภุมรินจะทำอะไรได้ นอกจากเค้นยิ้ม เพราะมหรรณพเองยังยิ้มแบบโหดๆ เลย

ถ้าทำได้เจ้าภาพก็ไม่อยากให้มีเรื่อง เพราะแค่นี้แขกก็สัมผัสได้ถึงบรรยากาศผิดปกติ ครอบครัวของอจลที่นำโดยองอาจเริ่มขยับเข้ามาเผื่อจะช่วยอะไรได้ แม้จะไม่รู้จักผู้หญิงชุดแดงที่มาพร้อมรัศมีแห่งการหาเรื่องก็ตาม

“โน้ตไปรับแขกไป” มหรรณพจัดการแบบสุภาพชน แล้วดึงมือภุมรินไปทักทายแขกทางด้านอื่น 

แต่มาโนชตัวโตเป็นยักษ์ปักหลั่นยังขวางทางลดารินไม่ได้ เธอพลิ้วกายมาขวางหน้าเจ้าบ่าวแบบไม่มีเกรงใจ

“รินแค่มาแสดงความยินดีค่ะ” ลดารินกล่าวกับมหรรณพจบก็ส่งยิ้มให้ภุมริน แล้วเดินจากไปอย่างสงบ

“อื้อฮือ อีกขั้นของคำว่านางมารร้าย” อมราเอ่ยเบาๆ แทบจะไม่มีใครได้ยิน แต่ภุมรินยังฟังออก แล้วลอบมองสีหน้าของมหรรณพ

ถ้าเขายังมีเยื่อใย เธอจะทำยังไง ภุมรินรู้ดีว่ามหรรณพเป็นคนใจอ่อน เธอชอบเขาตรงจุดนี้ ขณะเดียวกันก็เกลียดเวลาเขาใจอ่อนกับคนอื่น แต่ครั้งนี้เขานิ่งเงียบ เมื่อรู้สึกถึงสายตาของเธอ เขาก็หันมาส่งยิ้มอ่อนโยน กระชับมือที่กุมมือเธอเอาไว้แน่นขึ้น

“น้ำผึ้งต้องยิ้มเยอะๆ สิ วันนี้เป็นวันพิเศษของเรานะ”

+++++ลุงหมีมีรัก+++++

+++++โปรดติดตามตอนต่อไป+++++

พรุ่งนี้งานมหกรรมหนังสือแห่งชาติครั้งที่25 จะเริ่มแล้วนะคะ แว่นจะวิ่งไปตั้งแต่เปิดงานเลย ไปประจำบูทBB02 แจกทั้งยิ้มและของพรีเมี่ยม ใครสะดวกไปเจอกันนะคะ ยืนคนเดียวมันเหงา

สถาพรเปิดให้จับจอง #ลุงหมีมีรัก พร้อมของพรีเมี่ยมสวยๆ แล้วนะคะ เข้าไปจองลุงเอาไว้ก่อนใครได้ที่นี่ค่ะ

https://www.satapornbooks.co.th/SPBecommerce/product_details/7340/%E0%B8%A5%E0%B8%B8%E0%B8%87%E0%B8%AB%E0%B8%A1%E0%B8%B5%E0%B8%A1%E0%B8%B5%E0%B8%A3%E0%B8%B1%E0%B8%81-My-Big-Bear?fbclid=IwAR1Q_fe0rSJu9S8lqehTxUsPbvmsBV6oINNWJKPj4Wyxc9Ifj7DDaWkczDM

ระหว่างรอลุงหมีอย่าลืมไปฟินกับ #ปรารถนารักนางร้าย ด้วยนะคะ

https://www.mebmarket.com/web/index.php?action=BookDetails&data=YToyOntzOjc6InVzZXJfaWQiO3M6NzoiMTA3MDY2NSI7czo3OiJib29rX2lkIjtzOjY6IjEyODI2NSI7fQ

 

 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 21 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

66 ความคิดเห็น

  1. #65 Tanphat (จากตอนที่ 46)
    วันที่ 29 กันยายน 2563 / 10:04
    สาธุขอให้ลุงหมีจับได้แล้วไม่โกรธน้ำผึ้งนะ ขอร้องงงงง สงสารน้อง
    #65
    0