ลุงหมีมีรัก (My big bear.)

ตอนที่ 45 : บทที่ 41 แต่งงานเพื่ออะไร

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 407
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 28 ครั้ง
    28 ก.ย. 63

 

บทที่ 41 แต่งงานเพื่ออะไร

ก่อนแต่งงานห้ามเจ้าบ่าวเจ้าสาวเจอกันเป็นความเชื่อโบราณ ส่วนในปัจจุบัน ถ้าไม่เจอกันจะเตรียมงานแต่งงานอย่างไร และถึงมหรรณพจะจัดเตรียมได้ทุกอย่างก็คงไม่อาจเตรียมชุดเจ้าสาวพอดีตัวภุมรินได้ โดยเฉพาะเมื่อทางร้านไม่มีชุดไซซ์เล็กสำหรับเด็ก

“สั่งตัดดีไหม” มหรรณพถามหลังจากภุมรินออกจากห้องลองเสื้อเป็นรอบที่สิบ เขาไม่ใช่คนเรื่องมาก แต่เป็นเธอที่หมุนซ้ายหมุนขวาหน้ากระจกแล้วส่ายหน้า ทว่าเขายอมรับว่าชุดพวกนั้นไม่เหมาะกับเธอจริงๆ เพราะส่วนใหญ่หลวมโพรกจนเย็บเข้าไปก็ใช้ไม่ได้ งานแต่งงานสำคัญสำหรับผู้หญิงเกินกว่าจะสวมชุดอะไรก็ได้ ยังดีที่มีชุดทักซิโดสำหรับชายหุ่นหมีอย่างเขาพอดี

“มันจะไม่ทันเอานะคะ สิ้นเปลืองด้วย ชุดแต่งงานใช้แค่ครั้งเดียวเอง” ภุมรินเห็นความสำคัญของงานแต่งเพียงแค่เป็นงานที่ทำให้เธอได้อยู่กับมหรรณพ

“แต่มันเป็นครั้งเดียวในชีวิตนะ” เขาไม่รอให้เธอทักท้วง หันไปหาพนักงานแล้วเจรจาเรื่องตัดชุดทันที 

ถึงจะเป็นชุดสั่งตัด นอกจากเรื่องเวลาก็ยังมีเรื่องอื่นตามมา อย่างเช่นแบบ ต้องไม่ใช่ชุดเกาะอก เพราะเธอไม่มีอกให้เกาะ ต้องไม่ใช่ชุดคอวีอวดร่องอกด้วยเหตุผลเดียวกับข้อแรก ต้องไม่หนาฟูฟ่องจนบังตัวเล็กๆ ของเธอมิด แล้วมหรรณพที่เสนอให้ตัดชุด ก็เป็นฝ่ายมึนงงตาลายกับสารพัดแบบและเงื่อนไข จนต้องถอยออกไปนั่งดมยา ให้ภุมรินเป็นคนเจรจาเรื่องชุดแทน

“อีกนานไหมกว่าจะได้ชุด” มหรรณพเกือบหลับไปบนโซฟาแล้วตอนภุมรินสะกิด เขาอดนอนมาหลายวันเพราะต้องเร่งทำงานชิ้นสำคัญให้เสร็จโดยไวจนดึกทุกคืน แล้วยังต้องจัดการเรื่องงานแต่งอีก

“สองวันค่ะ พรุ่งนี้น้ำผึ้งมาลอง แล้วเขาจะแก้ให้เข้ารูป”

“เดี๋ยวนะ ทำไมไวนัก สั่งตัดหรือเสก” ก่อนหน้านี้พนักงานยังบอกอยู่เลยว่าถ้าแบบไม่ยากน่าจะใช้เวลาประมาณหนึ่งสัปดาห์

“เป็นชุดของอีกร้านค่ะ ทางนั้นเคยทำชุดเจ้าสาวแล้วตัดแพตเทิร์นพลาด เลยใช้เป็นชุดสำหรับเช่าแต่งคอสเพลย์ให้เด็ก น่าจะไซซ์เดียวกับน้ำผึ้ง แบบเป็นกระโปรงระบายชั้นๆ อยู่แล้ว ปรับเพิ่มความสูงง่าย”

“ทำไมต้องเอาชุดแบบนั้นด้วย” ฟังแล้วมหรรณพไม่ชอบใจเลย ชุดแต่งงานให้เช่าก็เรื่องหนึ่ง แต่ชุดสำหรับแต่งคอสเพลย์แล้วดัดแปลงมาเป็นชุดเจ้าสาวอีกทีไม่น่าจะเป็นชุดที่เหมาะสำหรับใช้ในงานสำคัญเพียงครั้งเดียวในชีวิตของภุมริน

“ก็น้ำผึ้งไม่ได้อยากตัดใหม่นี่คะ” เธอรู้เลยว่าเขาจะเถียงอย่างไร “มันไม่ใช่ปัญหาเรื่องเงิน แต่มันไม่ได้สำคัญขนาดนั้น แค่เช่าชุด ลุงน้ำก็ต้องวิ่งไปวิ่งมา พรุ่งนี้ชุดมาก็ต้องลอง แล้วเดี๋ยวก็ต้องมาลองหลังแก้อีก ก็ต้องใช้เวลาสองวันเข้าไปแล้ว ซึ่งเท่ากับลุงน้ำลดเวลาได้พักลงไปอีก ไม่เอาค่ะ ถ้าทำลุงน้ำเหนื่อย น้ำผึ้งไม่เอาหรอก”

ภุมรินพูดจบก็กอดอกแน่นแสดงท่าทางของเด็กดื้อ ไม่ยอมรับฟังเหตุผลใดอีก ไม่อย่างนั้นคำว่า ‘ไม่เอาหรอก’ อาจจะรวมถึง ‘ไม่เอางานแต่ง’

“ลุงน้ำไม่ต้องห่วงหรอกค่ะ ทางร้านให้เขาส่งรูปมาให้น้ำผึ้งดูแล้ว ชุดสวยถูกใจน้ำผึ้งมากเลย แล้วพอพรุ่งนี้เรามาลองชุดกันใหม่ ถ้าไม่ชอบก็อย่าเอาไงคะ”

ระหว่างพูด เธอก็เข้ามานั่งข้างๆ กอดแขนเขาแล้วแนบแก้มติดต้นแขนออดอ้อน ตั้งแต่ตกลงกันเรื่องงานแต่ง จากจับมือถือแขน ภุมรินก็ขยับขึ้นมาทีละนิด มหรรณพคิดว่าอีกหน่อยเขาคงต้องระเบิดเพราะความอัดอั้นจากการยั่วยวนของยายตัวน้อยขี้อ้อนคนนี้

“ได้ๆ ตามใจน้ำผึ้ง” เขาเป็นลุงหมีตัวใหญ่ที่ใกล้จะละลายในมือเธอแล้ว พอคิดถึงคำนี้ก็ดันผุดภาพไม่สมควรขึ้นมาในหัวชายหนุ่มซึ่งส่งผลให้เขาตาสว่าง ทว่าไม่อาจลุกจากโซฟาได้ในเวลาอันใกล้

“เรากลับไปกินข้าวที่บ้านกันดีกว่านะคะ ลุงน้ำจะได้นอนกลางวันสักงีบ” ภุมรินเสนอเพราะหวังดีกับมหรรณพ อยากให้เขาได้พักผ่อนเยอะๆ แต่พอฉุดแขนให้เขาลุกขึ้น ชายหนุ่มกลับขืนตัวเอาไว้

“ขอกาแฟเย็นให้ลุงสักแก้วได้ไหม เอาร้านข้างๆ นี่แหละ ขับรถตอนบ่ายมันปวดตา” เขาอ้างไปเรื่อย ระหว่างนั้นก็ทำเป็นหยิบนิตยสารใกล้มือมากางดู ซึ่งขัดกับอาการปวดตาที่เพิ่งกล่าวไป

“ให้น้ำผึ้งขับก็ได้นะคะ” แทนที่จะลุกไปทำตามคำสั่ง เธอก็กลับมานั่งเบียดเขาอีกรอบ ทำเอามหรรณพต้องท่องยุบหนอพองหนอในใจ ถึงบางส่วนของภุมรินจะไม่ใหญ่กว่าเด็กมัธยมต้น แต่พอมันมาโดนต้นแขนเขาก็ส่งผลต่อส่วนที่กำลังออกอาการตื่นเต้น

“ไม่เป็นไร ขอกาแฟเย็นให้ลุงก็พอ” แล้วก็ออกไปห่างๆ หัวใจของลุงคนนี้จะได้ทำงานเป็นปกติเสียที

ภุมรินทำตามอย่างอิดออด มหรรณพเกือบจะหายใจโล่งอยู่แล้วตอนเธอออกไปพ้นประตู ก่อนจะตึงเครียดอีกรอบเมื่อเห็นชายหนุ่มคนหนึ่งเข้ามาทักทายเธอแบบถึงเนื้อถึงตัว ถ้าเป็นคนอื่นอาจจะหึงหวงว่าที่เจ้าสาว แต่เขาไม่เคยมีจิตหวาดระแวงต่อเธอ มีแค่ความเป็นห่วง เพราะมีผู้ชายแค่ไม่กี่คนที่โดนตัวภุมรินได้โดยที่เธอไม่ตกใจถอยหนี ดังนั้นความเป็นไปได้บางอย่างจึงทำให้เขาลุกขึ้นพร้อมจิตสังหาร

อาการแปลกปลอมใดๆ ที่เกิดขึ้นกับมหรรณพเพราะภุมรินหายไปเป็นปลิดทิ้ง ตอนนี้อะไรก็ไม่น่าสนใจเท่ากับการออกไปจับตัวผู้ต้องสงสัยว่าแอบมาคว้าตัวเด็กที่เขาเลี้ยงต้อยไปกิน

 

ภุมรินไม่นึกว่าจะเจอพายุพัฒวันนี้ เช่นเดียวกับที่เขาไม่นึกว่าแค่เดินไปเดินมาจะมีเรื่อง แค่เดินมาจับไหล่ทักทายเพื่อนสาว อยู่ๆ ก็มีเงามืดโผล่มาค้ำหัว ตามด้วยมือหนักๆ มาจับแขนเขาออกไปให้พ้นจากตัวเพื่อนด้วยกิริยาห่างไกลจากคำว่านิ่มนวล 

“นี่ใครเหรอน้ำผึ้ง” มหรรณพถามภุมริน แต่ตายังจ้องจับพายุพัฒด้วยท่าทีที่บ่งบอกว่าถ้าคำตอบของเธอไม่ถูกใจ เขาอาจจะต่อยหน้าใครบางคน 

“พัตเตอร์ค่ะ เป็นเพื่อนร่วมชั้นของน้ำผึ้ง แต่เขาลาออกกลางคันไปเมืองนอก” 

ภุมรินเองก็รู้สึกถึงไอสังหารจากมหรรณพ เธอเลยกอดแขนเขาเอาไว้ไม่ให้วู่วาม ทว่าคำอธิบายของเธอกลับไปสะกิดต่อมจับผิดของเขาโดยไม่ตั้งใจ

“ที่ว่าไปเมืองนอก กลับมา แล้วก็ไปอีกน่ะเหรอ” ขณะพูดมหรรณพก็สืบเท้าเข้ามาใกล้ชายแปลกหน้าอีกก้าว 

“ใช่ครับ ผม...” ประโยคต่อมาพายุพัฒออกเสียงไม่ได้เพราะโดนกระชากคอเสื้อเสียก่อน แล้วอาจจะโดนชกหน้าคว่ำด้วยถ้าแขนของมหรรณพไม่ได้ถูกภุมรินกอดเอาไว้

“อย่าค่ะลุงน้ำ! เข้าใจผิดแล้ว” เธอต้องใช้แรงทั้งตัวถึงจะดึงเขาเอาไว้ได้ จังหวะนั้นเหยื่อเลยดิ้นหลุด

“แกใช่ไหม! แก...” คำถามต่อจากนี้ของมหรรณพจะส่งผลเสียต่อภุมริน เขาเลยไม่พูดต่อ 

พายุพัฒส่ายหน้าเป็นระวิงพลางถอยกรูด เลยหลบกำปั้นขนาดยักษ์ได้หวุดหวิด

“วิ่ง! พัตเตอร์วิ่ง!” ไม่ต้องรอให้ภุมรินสั่งซ้ำ พายุพัฒก็ใช้ฝีเท้าสุนัขโกยอ้าวไม่เหลียวหลัง ไปแบบไม่ห่วงภาพลักษณ์ สนใจเพียงชีวิต 

“ปล่อยนะน้ำผึ้ง” ถ้ามหรรณพคิดจะสะบัดแขน ภุมรินตัวแค่นี้หรือจะเอาอยู่ ที่จริงเขายอมให้เธอดึงตัวเอาไว้ก็เพราะไม่อยากทำอะไรรุนแรงจนกระทบกระเทือนครรภ์ของเธอ

“เข้าใจผิดแล้วค่ะลุงน้ำ”

“อะไรคือเข้าใจผิด มีผู้ชายกี่คนที่น้ำผึ้งกล้าให้โดนตัว” มีเขา มีน้องชายเขา มีพ่อของเธอ นอกนั้นคือผู้ต้องสงสัยว่าเป็นพ่อของลูกในท้องเธอ

“ก็พัตเตอร์เป็นเพื่อนสาว”

“ว่าอะไรนะ!” ความประหลาดใจทำให้มหรรณพอ่อนลง ไม่ทำท่าจะวิ่งตามไปกระชากหัวพายุพัฒ 

ภุมรินอาศัยจังหวะนี้เปิดโปรแกรมในโทรศัพท์มือถือ เปิดเฟซบุ๊กของเพื่อนให้ลุงดูหน้าแฟนหนุ่มในต่างแดนของพายุพัฒ

“นี่ไงคะ แฟนของพัตเตอร์ เดือนก่อนเขาไปเมกา ไปช่วยแฟนทำร้านอาหาร” 

ถ้าแค่รูปกอดคอ ยืนคู่คงไม่สร้างความน่าเชื่อถือใดๆ ได้ ต้องอาศัยรูปจูบปากในบรรยากาศโรแมนติกเท่านั้นที่ชัดเจนกว่าทุกคำบอกเล่า

“ขอโทษที ลุงใจร้อนเกินไป” เขาเก็บความอาฆาตแค้นที่มีต่อชายไร้ชื่อไว้เต็มอก พอเห็นคนที่เข้าเค้าก็อดพุ่งตัวมาใช้กำลังไม่ได้

“ลุงน้ำต้องใจเย็นๆ นะคะ น้ำผึ้งมีเพื่อนเป็นเกย์หลายคน” ที่จริงก็ไม่กี่คน แต่เธอต้องออกตัวไว้ก่อน ป้องกันไม่ให้เพื่อนสาวเหล่านั้นโดนหมัดขนาดเฮฟวีเวทโดยไม่รู้ตัว

“ได้ๆ แต่น้ำผึ้งต้องบอกมาว่าคนไหนสมควรตาย”

ถึงตายเลยเหรอ ภุมรินตัวแข็งเพราะคำนี้ หลังจากวันนั้นมหรรณพก็ไม่เคยคาดคั้นเธออีก แต่เห็นได้ชัดว่าการเจอผู้ต้องสงสัยทำให้เขาอารมณ์เดือดพล่าน พร้อมสังหารโหด

“ลุงจะได้ไม่ต้องแต่งกับน้ำผึ้งใช่ไหมคะ” ภุมรินรู้ว่าการใช้แผนบีบน้ำตาเป็นพฤติกรรมชั้นเลว แต่นาทีนี้เธอนึกอย่างอื่นไม่ออก นอกจากทำตัวน่าสงสาร แล้วมหรรณพก็อ่อนลงทันที

“ไม่ถามแล้ว ไม่ถามแล้ว อย่าร้องไห้นะ ลุงผิดเอง จะไม่ถามอีกแล้ว”

ภุมรินรอดตัวไปอีกหนึ่งครั้ง แต่เธอไม่คิดจะรอดตัวไปตลอดกาล เพราะแค่คืนแต่งงาน มหรรณพก็คงค้นพบความจริงด้วยตัวเอง ถ้าเขายอมเข้าหอกับเธอนะ

แต่ถ้าเขาไม่ยอมเข้าหอกับเธอล่ะ ความเป็นไปได้ที่เพิ่งนึกถึงทำเอาภุมรินตัวแข็งทื่อกว่าเมื่อครู่นี้เสียอีก เพราะเป็นไปได้สูงว่ามหรรณพจะแต่งงานกับเธอเพื่อเอาตัวเธอไปดูแลบนหิ้ง ไม่ใช่เอาไปเป็นภรรยาบนเตียง

 

+++++ลุงหมีมีรัก+++++

+++++โปรดติดตามตอนต่อไป+++++

งานสัปดาห์หนังสือครั้งนี้แว่นไปวันที่ 30 กันยายน กับ 3 ตุลาคมนะคะ เตรียมของพรีเมี่ยมพิเศษไปด้วย แล้วเจอกันค่ะ

สถาพรเปิดให้จับจอง #ลุงหมีมีรัก พร้อมของพรีเมี่ยมสวยๆ แล้วนะคะ เข้าไปจองลุงเอาไว้ก่อนใครได้ที่นี่ค่ะ

https://www.satapornbooks.co.th/SPBecommerce/product_details/7340/%E0%B8%A5%E0%B8%B8%E0%B8%87%E0%B8%AB%E0%B8%A1%E0%B8%B5%E0%B8%A1%E0%B8%B5%E0%B8%A3%E0%B8%B1%E0%B8%81-My-Big-Bear?fbclid=IwAR1Q_fe0rSJu9S8lqehTxUsPbvmsBV6oINNWJKPj4Wyxc9Ifj7DDaWkczDM

ระหว่างรอลุงหมีอย่าลืมไปฟินกับ #ปรารถนารักนางร้าย ด้วยนะคะ

https://www.mebmarket.com/web/index.php?action=BookDetails&data=YToyOntzOjc6InVzZXJfaWQiO3M6NzoiMTA3MDY2NSI7czo3OiJib29rX2lkIjtzOjY6IjEyODI2NSI7fQ

 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 28 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

66 ความคิดเห็น