ลุงหมีมีรัก (My big bear.)

ตอนที่ 41 : บทที่ 38 เด็กดื้อของลุงหมี

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 417
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 25 ครั้ง
    25 ก.ย. 63

บทที่ 38 เด็กดื้อของลุงหมี

ลุงกำลังคุยกับพี่มรอยู่

อ่านทวนสองรอบแล้วภุมรินก็ไม่อยากจะเชื่อสายตาตนเองเลยว่ามหรรณพจะตอบกลับข้อความที่ถามว่าเขาเป็นอย่างไรบ้าง จะกลับบ้านเมื่อไร ด้วยคำตอบสุดช็อกขนาดนี้

พ่อของเธอกับสามีในอนาคตของเธอจะคุยเรื่องอะไรกันได้ ถ้าไม่ใช่เรื่องของเธอ สัญชาตญาณเตือนภัยของภุมรินกรีดร้องระงมให้เข้าไปแทรกแซงการสนทนานี้ แต่สติปัญญาเตือนว่าถ้าเธอวิ่งออกไปนอกบ้านยามวิกาล มหรรณพต้องสงสัยแน่ว่าทำไมเธอถึงมีท่าทีร้อนตัวเช่นนี้ 

แล้วเธอก็ยังไม่โพรเฟสชันนัลทางการแสดงขนาดจะตบตาภมรได้ ขนาดลุงข้างบ้านเธอ ถ้าเธอไม่อาศัยความใจอ่อนที่เขามีต่อเธอ ก็อย่าหวังเลยว่าจะโกหกเขาสำเร็จ ดังนั้นอย่าว่าแต่วิ่งออกไปเลย กระทั่งส่งข้อความไปถามว่าพวกเขาเจอกันอย่างไร เธอยังไม่กล้า รอด้วยอารมณ์ตึงเครียดอยู่จนเกือบเที่ยงคืนค่อยได้ยินเสียงรถของมหรรณพแล่นกลับมา เธอเลยไม่รีรอจะถลาออกไปพบเขา

“ทำไมน้ำผึ้งยังไม่นอนอีก”

มหรรณพเลื่อนกระจกข้างคนขับลงเพื่อตำหนิภุมรินทันทีเมื่อเห็นเธอออกจากบ้านของตนมาพบเขา แต่แล้วก็ใจอ่อนลงเช่นเคยเพราะรู้ว่าทำไมเธอถึงได้นอนไม่หลับ เขาไม่เสียเวลาถอยรถเข้าไปจอดให้เรียบร้อย ดับเครื่องแล้วลงมาคุยกับเธอก่อน 

“ลุงก็บอกแล้วไง สุขภาพของน้ำผึ้งสำคัญกว่าเรื่องอื่น มีอะไรค่อยคุยกันพรุ่งนี้ก็ได้”

ถ้าจะมีอะไรที่มหรรณพห่วงมากที่สุดก็คือสุขภาพของภุมริน ตอนห้าขวบเธออ่อนแอยิ่งกว่าลูกแมว ป่วยบ่อยจนกลางวันเขาต้องเอาเธอมานอนในออฟฟิศเพื่อคอยเฝ้าเผื่อต้องพาไปหาหมอ แล้วยังตอนอายุสิบสองกับการบาดเจ็บสาหัสจนเขากลัวว่าเธอจะไม่รอด ทั้งสองเรื่องส่งผลต่อสภาพร่างกายของเธอมาจนวันนี้ 

“ทำไมลุงน้ำถึงไปเจอพ่อได้คะ” ถ้าไม่รู้คำตอบ ภุมรินคงนอนไม่หลับ

“บังเอิญเจอกันน่ะ พ่อของน้ำไปร้านเดียวกับลุงพอดี” 

คำตอบมันง่ายเสียจนคนฟังอยากจะทึ้งผมตัวเองว่าทำไมโลกเราถึงได้มีเรื่องบังเอิญขนาดนี้ แต่ภายในใจภุมรินจะเป็นอย่างไรก็ตาม เปลือกนอกเธอยังนิ่งสงบ ถามต่อเหมือนไม่มีอะไรสำคัญ

“อย่างนี้นี่เอง แล้วได้คุยกันเรื่องงานแต่งของเราไหมคะ” หวังว่าพ่อของเธอจะไม่ทำเสียเรื่อง ภุมรินสังเกตสีหน้าของมหรรณพแล้วเห็นว่านอกจากหงุดหงิดที่เธอไม่เชื่อฟังคำสั่งของเขาก็ไม่พบความโกรธ ค่อยเบาใจว่าเขายังไม่รู้ว่าเธอโกหก

“คร่าวๆ น่ะ” มีร่องรอยกระอักกระอ่วนเล็กน้อย แทบมองไม่เห็นพาดผ่านสีหน้าของมหรรณพ แต่เล่นเอาหัวใจของภุมรินกระตุกโครมใหญ่ 

“พ่อไม่พอใจเหรอคะ หรือว่าไม่เห็นด้วย” ความคิดเกี่ยวกับการตัดพ่อตัดลูกผุดขึ้นมาในหัว ใบหน้าเล็กถึงขั้นซีดเผือดจนคนมองปวดใจ

“ไม่มีปัญหาอะไรเลย อย่าคิดมากสิ” มหรรณพรีบเอ่ยขัดไม่ให้ภุมรินจินตนาการไปในทางร้าย ตำหนิตัวเองว่าน่าจะโทร. หาเธอหลังออกจากร้านอาหาร เขามัวห่วงว่าถ้าโทร. มาแล้วจะเป็นการปลุกเธอ ลืมคิดไปว่าเมื่อเธออ่านข้อความอาจจะกังวลเรื่องเขากับพ่อของเธอจนนอนไม่หลับก็ได้

“ลุงกับพี่มรไม่ได้เถียงกันสักคำด้วยซ้ำ พี่มรแค่แปลกใจ แล้วบอกว่าจะเข้ามาคุยกับน้ำผึ้ง”

ขอบคุณค่ะพ่อที่ไม่เปิดโปงหนู ภมรในสายตาภุมรินเปลี่ยนจากพ่อที่ไม่เอาใจใส่ลูกเป็นสุดยอดคุณพ่อทันที แต่เพราะไม่รู้ว่าเรื่องท้องก่อนแต่งนี้ พ่อจับผิดเธอได้หรือเปล่า เธอเลยไม่รีบร้อนโทร. ไปขอบคุณเขาแล้วแสดงความร้อนตัวออกไป

“ไปนอนได้แล้ว” เขาย้ำเรื่องเดิมอีกรอบ แต่ด้วยน้ำเสียงหงุดหงิดขึ้น แทบจะดันตัวเธอเข้าบ้าน ซึ่งเธอรู้ว่าเป็นเพราะความห่วงใยล้วนๆ

“ขอโทษนะคะ” แล้วภุมรินก็รีบฉีกยิ้มให้เมื่อมหรรณพทำท่าสงสัย ตามด้วยถือวิสาสะคล้องแขนของเขาเอาไว้ ซึ่งเธอไม่ได้ทำแบบนี้มานานแล้ว 

สัมผัสใต้ฝ่ามือบอกภุมรินว่าลุงหมีของเธอตัวเกร็งนิดหน่อย น่าจะมาจากความระมัดระวังตัวตลอดหลายปีที่มหรรณพพยายามไม่ให้เธอตื่นตกใจจากการแตะต้องโดยไร้เจตนาแอบแฝงของเขา แต่ไม่เป็นปัญหาเลย เขาจะระมัดระวังตัวอย่างไรก็ได้ เธอจะเป็นฝ่ายรุกเขาเอง 

“ไหนๆ เราก็จะแต่งงานกันแล้ว ลุงหมีไม่ซ้อมจูบราตรีสวัสดิ์น้ำผึ้งหน่อยเหรอคะ”

ภุมรินบอกจากด้านในประตูบ้าน

ปกติ ‘ลุงหมี’ จะกลายเป็น ‘ลุงหนี’ เมื่อเจอมุกแอ๊วหนุ่ม แต่คราวนี้เขาแค่ชะงักแล้วก้มหน้าลงมา

จะจูบจริงๆ เหรอ ภุมรินใจเต้นตึ้กตั้ก ทั้งเขินทั้งอยากได้ มหรรณพเคลื่อนใบหน้าช้าเกินไปจนเธออยากจะคว้าเขาลงมาจูบเอง แต่ประสบการณ์ของเธอเท่ากับศูนย์ เลยยืนนิ่งรอจูบแรกอยู่ตรงนี้ พอลมหายใจของเขารดใบหน้าก็ทนความเขินอายไม่ไหว ปิดเปลือกตาลง แล้วก็ได้หนึ่งสัมผัสอุ่นๆ ลงบนหน้าผาก

คนอุตส่าห์ลุ้น จากเขินกลายเป็นขัดใจ ภุมรินลืมตามองมหรรณพด้วยความประหลาดใจ ตามด้วยโมโหคนยั่วให้อยากแล้วจากไป แต่เขากลับหัวเราะใส่ใบหน้าบึ้งตึงของเธอ

“ยังเด็ก แค่นี้ก่อน”

“น้ำผึ้งไม่เด็กแล้วนะ” อายุยี่สิบปี บรรลุนิติภาวะแล้ว 

“เอาไว้แต่งงานแล้วเปลี่ยนจากนางสาวเป็นนางถึงจะไม่เด็ก”

ก่อนเธอจะโวยวายเถียงเรื่องเด็กไม่เด็ก เขาก็ก้มลงมาใหม่ จูบลงไปบนแก้มพองเพราะความโกรธ แล้วไถลลงมาเกือบถึงปาก แต่ไม่โดน ความตกใจตามด้วยความคาดหวังทำให้ภุมรินยืนนิ่ง 

“นอนได้แล้วเด็กดื้อ” มหรรณพพูดพร้อมกับปิดประตูตามหลัง 

ภุมรินอยากจะกระชากประตูออก โถมใส่เขา แล้วปลุกปล้ำ แต่คงลงมือไม่สำเร็จถ้ามหรรณพไม่สมยอม ท้ายสุดเลยต้องล็อกประตู แล้วก็ได้ยินเสียงหัวเราะทุ้มลึกในลำคอ ซึ่งทำให้เธอต้องหน้าแดงไปอีกพักใหญ่

 

+++++ลุงหมีมีรัก+++++

+++++โปรดติดตามตอนต่อไป+++++

สรุปตารางพบปะนักอ่าน แว่นจะไปสองวันนะคะ วันที่30กันยายน และวันที่ 3 ตุลาคมค่ะ ใครสะดวกไปเจอกันนะคะ แต่ถ้าไม่สะดวกสามารถจองหนังสือผ่านสำนักพิมพ์สถาพร จองวันนี้ได้ของพรีเมี่ยมทุกคนค่ะ รักนะ จุ๊บๆๆ

อย่าลืมไปฟินกับ #ปรารถนารักนางร้าย ด้วยนะคะ

https://www.mebmarket.com/web/index.php?action=BookDetails&data=YToyOntzOjc6InVzZXJfaWQiO3M6NzoiMTA3MDY2NSI7czo3OiJib29rX2lkIjtzOjY6IjEyODI2NSI7fQ

 

ป.ล. อัพ #ลุงหมีมีรัก ทุกวันจันทร์ พุธ ศุกร์ อาทิตย์นะคะ

 

 

 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 25 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

66 ความคิดเห็น