ลุงหมีมีรัก (My big bear.)

ตอนที่ 39 : บทที่ 36 เมื่อรักไม่ใช่นิทาน

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 408
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 29 ครั้ง
    21 ก.ย. 63

บทที่ 36 เมื่อรักไม่ใช่นิทาน

ร้านเพลงเดิมอยู่มีนบุรี ค่อนข้างไกลจากบ้านของมหรรณพ แต่อยู่ใกล้กับที่ทำงานและบ้านพักของลดาริน ดังนั้นเธอจึงควรมาถึงร้านก่อนเขา ทว่าชายหนุ่มมารออยู่เกือบครึ่งชั่วโมงเธอค่อยเดินทางมาถึง แล้วตรงมายังโต๊ะโดยไม่ต้องโทร. มาถามก่อนว่าเขาอยู่ตรงไหน เพราะส่วนใหญ่ทั้งสองจะเลือกโต๊ะนั่งห่างไกลเวทีดนตรีสดและบาร์เครื่องดื่มอันเป็นเอกลักษณ์ของร้านนี้

“ขอกามิกาเซ่แก้วนึงค่ะ” ลดารินสั่งเครื่องดื่มก่อนจะหย่อนตัวลงนั่งเสียอีก มหรรณพเลยเรียกบริกรเอาไว้แล้วเลือกสั่งอย่างอื่นให้เธอ

“เอาซี่โครงแหนมทอดกับขาหมูเยอรมันมาด้วยนะครับ” ระหว่างสั่งอาหาร มหรรณพก็รินน้ำเย็นใส่แก้วให้ลดาริน ตามด้วยเลื่อนจานแบ่งไปตรงหน้าเธอ “ปลากะพงทอดน้ำปลาของที่นี่อร่อยดีนะ ลองสิ” เขาแนะนำพร้อมกับเลือกตักเนื้อปลาราดน้ำจิ้มมะม่วงให้ด้วย

“รินกินข้าวมาบ้างแล้ว แค่กามิกาเซ่แก้วเดียวไม่เมาหรอกค่ะ” เธอบอกเพราะรู้ว่าเขาทำทั้งหมดนี้เนื่องจากกลัวว่าเธอดื่มแอลกอฮอล์ตอนท้องว่างแล้วจะเมา

“กินเพิ่มอีกสักหน่อยก็ดีกว่าไม่ใช่เหรอ” เขายังยืนกรานให้เธอกินอาหาร

ลดารินไม่ขัดมหรรณพอีก แต่ก็ไม่ขยับช้อนกินอาหารที่เขาตักให้ เธอมองมองมันแล้วยิ้มขบขันราวกับมีอะไรตลกเกี่ยวกับเนื้อปลาชิ้นนี้ รวมถึงกุ้งแช่น้ำปลาที่เขาสั่งมารอเธอ

“สำหรับคนที่ไม่ดื่มเหล้า พี่น้ำรู้ดีทีเดียวนะคะว่ากับแกล้มอะไรที่คนดื่มเหล้าชอบกิน” 

“ของพวกนี้คนไม่กินเหล้าก็ชอบนะ” เขาตอบกลับยิ้มๆ แล้วยกแก้วน้ำอัดลมขึ้นมาจิบ

“สามีคนล่าสุดของรินชอบกินเหล้านะ แต่เขาไม่เคยสั่งกับแกล้มเผื่อรินสักครั้งเลย” อยู่ๆ ลดารินก็เอ่ยประโยคที่มหรรณพไม่รู้จะตอบโต้ยังไง 

ทั้งสองคนเลิกรากันกว่าเจ็ดปี ไม่ติดต่อกันห้าปี ระหว่างนั้นเองมหรรณพก็คบหาอย่างไม่จริงจังอยู่กับผู้หญิงสองสามคน ทว่าจำกัดอยู่เพียงความสัมพันธ์ทางเพศแบบไม่ผูกพัน แต่เขาไม่เคยนึกว่าลดารินจะแต่งงานใหม่ หนำซ้ำยังเลิกรากันไปแล้ว 

“คนที่รินแต่งหลังจากเลิกกับพี่น้ำก็เหมือนกัน เขาชอบดื่ม แถมยังใช้รินให้หาทั้งเหล้าทั้งกับแกล้มให้ด้วย” พูดถึงตรงนี้ลดารินก็หลุดหัวเราะสีหน้าของมหรรณพ 

“แปลกใจเหรอคะ รินก็แปลกใจตัวเองเหมือนกันที่แต่งงานสามรอบในเวลาไม่ถึงสิบปี แล้วก็หย่า”

“มันเกิดอะไรขึ้น” ถึงเขากับเธอจะไปกันไม่ได้ แต่มหรรณพไม่คิดว่าปัญหาทั้งหมดจะมาจากลดาริน 

เธอส่ายหน้าเมื่อเห็นแววตากังขาที่แฝงความห่วงใยของเขา

“พี่น้ำก็น่าจะรู้ข้อเสียของริน รินเป็นพวกชอบเปรียบเทียบ กว่าจะซื้ออะไรสักอย่างก็เทียบแล้วเทียบอีก พอซื้อแล้วก็ยังไม่หยุดเอาไปเทียบกับของคนอื่น” เธอไม่ได้เล่าตรงๆ แต่เขาเข้าใจ

สมัยคบกันอยู่ ถ้าลดารินพบว่าของที่ตนซื้อแพงกว่าหรือดีสู้ของคนอื่นไม่ได้ เธอจะบ่นไม่หยุดไปเป็นวัน ต่อให้เป็นของที่เธออยากได้มานานก็จะกลายเป็นของที่เธอไม่ชอบในทันที มีครั้งหนึ่งเธอใช้เวลาเลือกโน้ตบุ๊กเป็นเดือน แต่พอเพื่อนร่วมงานซื้อรุ่นเดียวกันมาในราคาเท่ากัน ทว่าอัปเกรดความเร็วแรมสูงกว่า เธอถึงขั้นขายมันทิ้งแล้วเปลี่ยนไปใช้รุ่นอื่นด้วยความโมโห แต่สิ่งของก็แค่บางอย่างที่หาใหม่ได้ ไม่ใช่คนใกล้ชิด

“ตอนเราอยู่ด้วยกัน รินก็เอาตัวเองไปเปรียบเทียบกับน้ำผึ้งตลอด ว่าทำไมพี่น้ำไม่เอาใจใส่รินเหมือนที่คอยดูแลน้ำผึ้งบ้าง”

“มันไม่เหมือนกันเลยนะริน”

“ใช่ค่ะ ตอนนั้นมันดูงี่เง่ามาก น้ำผึ้งก็แค่เด็กเพิ่งโต แต่รู้ไหมคะว่ามีอะไรที่งี่เง่ากว่าการคอยหึงเด็กคนหนึ่ง”

คำถามของลดารินได้รับเพียงความเงียบ

บริกรเดินนำแก้วเครื่องดื่มมาเสิร์ฟ ทั้งสองจึงหยุดบทสนทนาเอาไว้ชั่วคราว แต่คำถามของลดารินยังวนเวียนอยู่ในหัวของมหรรณพ และเขาก็รอฟังคำตอบจากปากเธอระหว่างที่เธอดื่มเครื่องดื่มผสมแอลกอฮอล์ลงไปรวดเดียวครึ่งแก้ว ยังไม่ทันวางแก้วก็กวักมือสั่งแก้วใหม่ที่แรงกว่าเดิม

“ระวังเมานะริน”

“นี่แหละค่ะเรื่องงี่เง่าของริน ทุกครั้งที่รินดื่ม หรือเห็นสามีคนไหนดื่มเหล้า รินก็จะนึกถึงพี่น้ำที่ไม่เคยดื่ม ไม่เคยเมา แล้วก็ไม่ใช้กำลังกับผู้หญิง”

“ใครทำอะไรริน” มหรรณพลืมตัวถามเสียงดัง แต่ลดารินกลับหัวเราะคิก

“ก็เพราะอย่างงี้ยังไงล่ะคะรินถึงชอบเอาพี่น้ำไปเปรียบเทียบกับคนอื่น ไม่ใช่สองคนนั่นไม่รักริน แต่พวกเขาไม่เคยห่วงรินเท่าพี่น้ำ มันทำให้รินทนอยู่กับพวกเขาได้ไม่นาน” 

และนับจากวันที่หย่ากับสามีคนที่สาม ลดารินก็ยิ่งหมกมุ่นกับการเปรียบเทียบอดีตสามีทั้งสองกับสามีคนแรก แล้วก็ยิ่งอยากกลับไปหามหรรณพ

“ตอนเจอน้ำผึ้ง รินก็นึกถึงเรื่องระหว่างเรา รินรู้แล้วว่าไม่มีใครดีกับรินเท่าพี่น้ำ นอกจากพี่น้ำก็ไม่มีผู้ชายคนไหนที่ไม่ดื่มเหล้า ไม่ทำร้ายผู้หญิง” มันคือเหตุผลให้ลดารินพยายามกลับมาหามหรรณพ แต่พบว่าสายเกินไป ซึ่งเป็นสาเหตุให้เธอมองเขาด้วยแววตาตัดพ้อในเวลานี้

มหรรณพอ้าปากอยากจะเอ่ยคำขอโทษ แต่แล้วก็เลือกหุบปาก เพราะไม่ใช่เรื่องที่เขาต้องขออภัยลดารินเลย แม้ว่าเขาจะก่อให้เกิดแผลในใจเธอแบบอ้อมๆ ก็ตาม มันก็เป็นอย่างที่เธอพูด นิสัยของเธอช่างเปรียบเทียบ และการไม่แก้ไขก่อปัญหาให้เธอเอง

“ไม่ใช่ผู้ชายทุกคนหรอกที่ชอบดื่มเหล้า แล้วก็ไม่ใช่ทุกคนที่ชอบใช้กำลังกับผู้หญิง” เขามีเหตุผลที่ไม่ทำตัวอย่างนั้น 

ภาพพ่อเมาเหล้าทุบตีแม่จนครอบครัวแตกเป็นเสี่ยงๆ ฝังอยู่ในใจมหรรณพ เขาเลยเลือกที่จะไม่แตะต้องเครื่องดื่มแอลกอฮอล์ และไม่ลงไม้ลงมือกับผู้หญิง

“แต่ก็คงหาผู้ชายแบบนั้นไม่ได้ง่ายๆ หรอกจริงไหมคะ แล้วยังคนที่เอาใจใส่ภรรยาด้วย นี่เลยเป็นเหตุผลที่รินอยากกลับมาหาพี่น้ำ” 

คำพูดตรงไปตรงมาของลดารินทำให้มหรรณพจนคำพูด

หรือจะให้เขาย้ำอีกรอบว่าเขากำลังจะแต่งงาน มหรรณพไม่คิดว่าลดารินจะเป็นพวกยึดติดขนาดนี้ และเขาก็ไม่คิดจะเปลี่ยนใจด้วย ต่อให้เธออ้อนวอนก็ตาม

“พี่น้ำไม่แต่งกับน้ำผึ้งไม่ได้เหรอคะ” ยามไร้เหตุผล ผู้หญิงโตแล้วก็กลายเป็นเด็กได้

“พี่ตัดสินใจไปแล้ว ต่อจากนี้พี่จะดูแลน้ำผึ้งตลอดไป” 

“ตอนนั้นพี่น้ำก็สัญญาว่าจะดูแลรินตลอดไปเหมือนกัน”

การยอกย้อนของลดารินทำให้มหรรณพถึงกับสะอึก

“พี่ขอโทษ” เขาจะพูดอะไรได้มากกว่านี้อีก

“รินไม่ได้ต้องการคำขอโทษ รินแค่อยากรู้ว่าตอนที่พี่น้ำบอกว่ารักริน พี่น้ำแค่อยากหาใครสักคนมาดูแลน้ำผึ้งของพี่น้ำหรือเปล่า” 

คำถามของลดารินตอบได้ไม่ง่ายเลย

สิบปีก่อนมหรรณพไม่ได้โกหก แต่มันเป็นความตั้งใจที่เขาทำไม่สำเร็จ แล้วความล้มเหลวของเขาก็สร้างบาดแผลให้แก่ลดาริน หากชดเชยให้เธอได้เขาก็อยากทำ ยกเว้นทอดทิ้งภุมริน

“ว่ายังไงคะ ที่พี่น้ำบอกว่ารักริน มันเป็นเรื่องโกหกเหรอคะ ทำไมวันนี้พี่น้ำถึงจะแต่งงานกับคนอื่นล่ะ” ยิ่งเธอคาดคั้น เขาก็ยิ่งเงียบงัน

ตอนนั้นมหรรณพอายุยี่สิบห้า ห่างไกลจากคำว่าวัยรุ่น เขาแบกภาระครอบครัวมาก่อนพ่อเสียไป ย่อมมีความสามารถในการตัดสินใจ ที่สำคัญเขารักลดารินจากใจจริง เขาไม่ได้หลอกแต่งงานกับเธอเพื่อหวังผลประโยชน์ แต่เขาพูดไม่ได้ว่าการรีบร้อนแต่งงานกับเธอไม่ได้เกี่ยวข้องกับการอยากฝากให้เธอดูแลภุมริน

เมื่อมองย้อนกลับไป ไม่เพียงลดารินจะตระหนักว่าความรักของมหรรณพไม่ได้มากขนาดทำให้เขาขอเธอแต่งงาน เขายังรู้ด้วยว่าตัวเองเป็นคนเลวที่อาศัยคำว่ารักดึงเธอมาปกป้องคนที่เขารักยิ่งกว่า

ความรักไม่ใช่นิทาน มันไม่ได้แปลว่าชั่วนิจนิรันดร์เสมอไป บางครั้งอยู่ยืนนานตราบลมหายใจสุดท้าย บางคราวมาแล้วก็จากไปรวดเร็วเกินกว่าจะตั้งตัวทัน มหรรณพเลือกแต่งงานกับลดาริน หัวใจของเขาย่อมมีเธออยู่ภายใน แต่รักไม่ลึกซึ้ง วันหนึ่งย่อมหมดไป วันคืนก็เหมือนสายน้ำ ชะล้างสิ่งปกปิดออกไป เผยความจริงในใจออกมา

ต่อจากนั้นมีเพียงความเงียบ บริกรมาเสิร์ฟอาหารและเครื่องดื่ม ก่อนจะจากไป ทิ้งสองคนให้ร่วมโต๊ะภายใต้บรรยากาศตึงเครียด คนหนึ่งอยากได้คำตอบ อีกคนไม่รู้จะตอบอย่างไร 

ถ้าให้เขาเอ่ยปาก มีเพียงคำว่า ขอโทษ แต่มหรรณพเอ่ยมันออกไปแล้ว และเขารู้ว่าลดารินไม่ได้ต้องการฟังซ้ำ เธออยากได้ยินว่าเขาเปลี่ยนใจ ทว่ามันไม่มีวันนั้น

“รินยังรอพี่น้ำอยู่นะคะ” หลังจากดื่มแอลกอฮอล์แก้วที่สองโดยไม่แตะต้องกับแกล้มในจานเลย ลดารินก็เอ่ยออกมาหนึ่งประโยค

มหรรณพรู้ว่าลดารินไม่ได้หมายความว่ากำลังรอคำตอบจากคำถามก่อนหน้านี้ เธอยังรอให้เขาเปลี่ยนใจกลับมาหาเธออีกครั้ง 

“เรื่องของเรามันจบไปแล้ว” เขาไม่ใช่คนใจร้าย ตรงข้าม เขาเป็นคนใจอ่อน ใจอ่อนเกินกว่าจะทำร้ายเธอซ้ำอีกรอบด้วยการมอบความหวัง

มือของเธอเอื้อมไปหาแก้วน้ำเปล่าที่เขารินให้ แต่ถูกละเลยมาตลอด มหรรณพรับรู้ถึงความเย็นซึ่งสาดเข้ามาเต็มหน้า ทว่าต่อให้ลดารินปาแก้วใส่หน้า เขาก็คงยอมรับมันแต่โดยดี เสียงโต๊ะใกล้ๆ เงียบลงเมื่อเห็นเหตุการณ์ปุบปับนี้ กระทั่งดนตรีสดบนเวทียังหยุดเล่นตอนเธอตะโกนใส่หน้าเขา

“วันนี้พี่น้ำเลิกกับริน วันหน้าพี่น้ำก็เลิกกับน้ำผึ้งได้เหมือนกัน” แล้วเธอก็หันหลังจากไป โดยเขาไม่เอ่ยรั้งเอาไว้สักคำ

อนาคตเป็นสิ่งที่มหรรณพไม่มีทางล่วงรู้ เขาอาจจะอยู่กินกับภุมรินตลอดไป หรืออาจจะเลิกรากันเหมือนกรณีลดาริน แต่เขาเข้าใจหลักการหนึ่ง นั่นก็คือไม่ทิ้งอดีต ย่อมไม่มีทางเริ่มต้นใหม่ได้

ชายหนุ่มขยับตัวเรียกพนักงานมาเคลียร์ค่าใช้จ่ายมื้อที่เขาแทบไม่ได้กินเลย แล้วก็ไม่คิดจะห่อกลับไปให้ภุมรินถามสาเหตุด้วย แต่มหรรณพยังไม่ทันได้พูดกับพนักงานก็มีคนหนึ่งเดินเข้ามาหา ดูท่าจะมองมาทางเขากับลดารินพักใหญ่แล้ว เพราะเขาถามตรงเข้าเรื่องโดยไม่อ้อมค้อม

“น้ำจะแต่งงานกับน้ำผึ้งเหรอ”

มหรรณพอยากจะด่าสิ่งที่เรียกว่าโชคชะตาจริงๆ ชายวัยห้าสิบห้าปีตรงหน้าเป็นเจ้าของร้านอาหารกลางคืน ผับ บาร์ ร้านเหล้า มากจนนับไม่ถ้วน เขาเกรงว่าจะต้องเจอหน้าคนคนนี้ก่อนไปพบเพื่อคุยเรื่องภุมรินอย่างเป็นทางการจึงเลือกร้านที่มั่นใจว่าอีกฝ่ายไม่ได้เป็นเจ้าของ แต่เลือกไปเลือกมาดันเผลอเลือกร้านที่ภมรมาเที่ยว 

แล้วเขาจะพูดอย่างไรกับว่าที่พ่อตาซึ่งไม่เจอหน้ามาหลายปีดีว่าเขากำลังจะแต่งงานกับภุมริน

 

+++++ลุงหมีมีรัก+++++

+++++โปรดติดตามตอนต่อไป+++++

แผนการเดินทางไปงานสัปดาห์หนังสือปีนี้ของแว่นน่าจะเป็นวันที่ 30กันยายน วันเดียวค่ะ ติดรถเพื่อนไปในงาน เพราะไปคนเดียวหลงอยู่แค่จตุรจักรทุกที แต่ถ้าเพื่อนคนไหนไม่สะดวกไปงาน สามารถสั่งซื้อได้จากสำนักพิมพ์สถาพรหรือจากแว่นโดยตรงนะคะ ได้ของที่ระลึกเหมือนกันค่ะ

อย่าลืมไปฟินกับ #ปรารถนารักนางร้าย ด้วยนะคะ

https://www.mebmarket.com/web/index.php?action=BookDetails&data=YToyOntzOjc6InVzZXJfaWQiO3M6NzoiMTA3MDY2NSI7czo3OiJib29rX2lkIjtzOjY6IjEyODI2NSI7fQ

 

ป.ล. อัพ #ลุงหมีมีรัก ทุกวันจันทร์ พุธ ศุกร์ อาทิตย์นะคะ

 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 29 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

66 ความคิดเห็น