ลุงหมีมีรัก (My big bear.)

ตอนที่ 37 : บทที่ 34 คนเดียวเท่านั้น

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 473
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 33 ครั้ง
    18 ก.ย. 63

บทที่ 34 คนเดียวเท่านั้น

“ทำไมอยู่ๆ พี่น้ำถึงจะแต่งงานกับน้ำผึ้ง” ประโยคเปิดประเด็นของอมราไม่ได้เกี่ยวอะไรกับเธอและมาโนชเลย คนเตรียมตัวมาเคลียร์ใจเลยถึงกับอึ้งไป

มาโนชรู้ว่าแค่พาพี่ชายมาสู่ขอไม่ช่วยแก้ไขความผิดที่เขาหลุดปากถามอมราในช่วงเวลาสำคัญก่อนหน้านี้ไปได้ เลยหน้าด้านอยู่จังหวัดระยองต่อเพื่อหาโอกาสขอโทษเธอ โดยไม่สนว่าพรุ่งนี้จะกลับคอนโดมิเนียมอย่างไรทั้งที่ไม่มีรถส่วนตัวมาด้วย แต่พอได้อยู่กันตามลำพังในสวน โดยมีเด็กสองคนวิ่งไปวิ่งมา มีหมาฝูงหนึ่งคอยพันแข้งพันขา ที่สำคัญมีพี่ชายคนรองเฝ้ามองอยู่ห่างๆ พร้อมกรรไกรตัดกิ่ง เธอกลับเปิดประเด็นถามเรื่องอื่น

“น้ำผึ้งท้องน่ะ” มาโนชตอบสั้น แต่สรุปประเด็นสำคัญได้เป็นอย่างดี

“ไม่นึกเลยว่าพี่น้ำจะลงมือกับเด็กได้” อมราทำสีหน้าเหมือนไม่อยากเชื่อว่ามหรรณพเป็นพวกรู้หน้าไม่รู้ใจ

“เด็กที่ไหน น้ำผึ้งอายุยี่สิบ อีกไม่กี่เดือนก็เรียนจบมหา’ลัยแล้ว” เป็นน้องยังไงก็ต้องปกป้องชื่อเสียงของพี่ เพียงแต่มาโนชไม่ยอมเผยความลับที่ว่าภุมรินไม่ได้ตั้งท้องกับมหรรณพ เพราะไม่แค่ทำลายชื่อเสียงของว่าที่พี่สะใภ้ ยังเป็นการทำร้ายหลานที่ยังไม่เกิด

“เห็นน้ำผึ้งทีไร ลืมทุกทีว่าเธอเรียนมหา’ลัยแล้ว พ่อยังคิดเลยว่าเป็นเด็ก ม. ต้น แอบมาถามอี๊ดว่าจัดงานแต่งแบบนี้จะโดนข้อหาพรากผู้เยาว์หรือเปล่า ดีที่พี่อาร์มบอกว่าน้ำผึ้งเป็นรุ่นน้องในมหา’ลัย กำลังจะได้ปริญญาเร็วๆ นี้”

นึกภาพมีตำรวจมาร่วมงานแล้วขอตรวจบัตรประชาชนเจ้าสาว มาโนชก็อยากจะเอาเท้าก่ายหน้าผากแทนมหรรณพเสียแล้ว ที่สำคัญเจอกันครั้งแรก ภาพลักษณ์ของเขาในสายตาครอบครัวอมราก็ติดลบในข้อหาหลอกเด็ก ยิ่งรีบร้อนแต่งงานด้วยแล้ว ไม่ต้องรอให้อมราขยายความ เขาก็รู้ว่าคนบ้านนั้นน่าจะเดาได้ว่าท้องก่อนแต่ง

“พี่โน้ตรู้ไหมว่าน้ำผึ้งท้องกี่เดือนแล้ว ถ้าได้ฤกษ์แต่งงานช้าจะเห็นชัดหรือเปล่า” อาจดูเหมือนอมราก้าวก่ายเรื่องส่วนตัว แต่เธอหวังดีจริงๆ อย่างไรก็เป็นผู้หญิงด้วยกัน หนำซ้ำทั้งคู่ยังสนิทสนมกันตั้งแต่ครั้งแรกที่เจอหน้า

“ไม่รู้สิ พี่ไม่สนใจหรอกว่าน้ำผึ้งท้องกี่เดือน พี่สนใจลูกของพี่มากกว่า” เขาประสบความสำเร็จในการเปลี่ยนเรื่อง แล้วก็ได้รับการกลอกตาแบบงอนๆ จากแม่ของลูก

“เมื่อคืนไม่เห็นจะสนใจเลย” ทำเอาเธอโมโหจนทนพูดกับเขาต่อไม่ได้ ขับรถช้าๆ ให้ใจเย็น เลยกลับถึงบ้านช้ากว่าเขาที่รีบมาหา แล้วรีบกลับไปหาเธอต่อที่กรุงเทพฯ

“นั่นมันจังหวะอึ้ง แต่ถ้าไม่สนใจจะวิ่งตามหาอี๊ดทั้งคืนเหรอ” มาโนชมีรอยคล้ำใต้ตาเป็นหลักฐานยืนยัน 

อมราอยากจะเล่นตัวอีกสักพัก แต่เห็นแก่ที่เขาไปลากพี่ชายมาสู่ขอเธออย่างรวดเร็วจึงยอมยกโทษให้สักครั้ง 

“ต่อไปห้ามอึ้งแบบนั้นอีกนะ แล้วอีกแปดเดือนจะเป็นพ่อคนแล้ว ต่อไปห้ามบอกใครว่าโสดอีก เข้าใจไหม” อมรารื้อหนี้เก่ามาชำระในวันเดียว พอเห็นมาโนชมีสีหน้างุนงงก็บ่นออกมา “ก็เดือนที่แล้วไงคะ ที่นักศึกษามาถามว่าพี่โน้ตเป็นโสดใช่ไหม ทำไมไม่บอกว่ามีแฟนแล้ว”

ใช้เวลาไม่นานมาโนชก็ระลึกได้ว่าเรื่องอะไร เพราะเหตุการณ์นั้นอมราจึงหน้าบึ้งใส่เขาอยู่หลายวัน อยากจะลืมก็คงลืมไม่ลง 

“ก็ตอนนั้นอาร์มมันโทร. มาถามว่าหาแฟนใหม่ได้หรือยัง จะพาใครไปร่วมงานไหม อี๊ดจะให้พี่บอกอาร์มเหรอว่ายังไม่มีแฟน มีแต่แม่ของลูกที่ชื่ออี๊ด นักศึกษานั่นก็แอบฟังพี่คุยโทรศัพท์ได้ยังไงก็ไม่รู้ แล้วยังกล้ามาถามอีก” 

เขาโบ้ยความผิดให้คนอื่นหมด ยกเว้นเรื่องที่เธอขอให้เขาแอบเป็นเซ็กซ์เฟรนด์ โดยไม่มอบสถานะแฟนให้แก่เขา จะได้ไม่ต้องโดนบ่นอีก เพื่อชิงความได้เปรียบ มาโนชก็เปลี่ยนเรื่อง หันมาจี้ถามอมราบ้าง 

“แล้วไปหาหมอฝากท้องหรือยัง ขับรถไปขับรถมาทั้งคืน ไม่ห่วงลูกบ้างหรือไง” 

สีหน้าขึงขังของมาโนชทำให้อมรานึกได้ว่าเธอวู่วามเกินไป ไม่ห่วงตัวเองก็ควรจะห่วงลูกในท้องบ้าง

“อี๊ดไม่ตั้งใจ เมื่อคืนอี๊ดใช้ที่ตรวจครรภ์ มันขึ้นว่าท้อง ก็ตกใจกลัวพ่อกับแม่รู้ อี๊ดเลยรีบไปหาพี่โน้ต” เธอสับสนวุ่นวายใจไปหมด พอได้ยินประโยคนั้นเลยหุนหันพลันแล่นรีบขับรถออกไปจากโรงแรม

“ต่อไปอย่าทำแบบนี้อีกนะ มีเรื่องอะไรก็ค่อยๆ พูดกัน พี่อาจจะไม่ใช่ขาลุย แต่พี่ก็พร้อมจะออกหน้า จะไม่ปล่อยให้อี๊ดต้องเจอเรื่องอะไรตามลำพัง” 

คำพูดที่ไม่ผ่านการประดิษฐ์เหล่านี้ทำให้คนฟังน้ำตารื้น

ภายนอกอมราอาจจะเป็นหญิงแกร่ง แต่ภายในเธอเป็นคนอ่อนไหว ผู้ชายที่เธอต้องการจึงไม่ใช่แบบจามร แต่เป็นมาโนชที่ภายนอกอ่อนโยน แต่ภายในพึ่งพาได้ แม้ตอนเกิดเรื่องปุบปับเขาจะตกใจบ้าง แต่อย่างแรกที่เขาคำนึงถึงก็คือเธอ และพร้อมจะรับผิดชอบอย่างเต็มที่ 

“ขอบคุณค่ะ” อมราเผยรอยยิ้มซาบซึ้งพร้อมแววตาที่บอกว่าจะเชื่อใจมาโนชตลอดไป

“จะขอบคุณทำไม อี๊ดเป็นแฟนพี่ เป็นแม่ของลูกพี่ พี่ต้องดูแลอี๊ดให้ดีที่สุดอยู่แล้ว ไม่งั้นโดนอี๊ดเล่นงานแน่ แล้วพี่ก็คงสู้ไม่ได้” เขาประสบความสำเร็จในการเปลี่ยนน้ำตาซึมๆ ของเธอให้เป็นเสียงหัวเราะ

สองคนเพิ่งจะปรับความเข้าใจกันเสร็จ ยังไม่ทันได้หยอกเอินกันให้สมกับที่ได้เลื่อนขั้นจากแฟนลับๆ เป็นว่าที่สามีภรรยา อนิรุจน์ก็เห็นสมควรแก่เวลาเข้ามาขวาง

“พรุ่งนี้พี่โน้ตต้องไปเปิดร้านไม่ใช่เหรอครับ” อนิรุจน์ไม่รอให้มาโนชปฏิเสธก็เสนอตัวทันที “ผมว่าจะเข้ากรุงเทพฯ ไปซื้อของ เรากลับกันเลยแล้วกัน พี่โน้ตจะได้ไม่ต้องขึ้นรถโดยสารด้วย” 

มาโนชอยากจะบอกว่าเขาพร้อมจะค้างคืนที่ระยองสักคืน แต่กระเป๋าเสื้อผ้าก็ไม่ได้เอามา รถยนต์ก็จอดอยู่บ้านมหรรณพ หนำซ้ำอนิรุจน์ที่ดูเป็นมิตรเสมอก็เคาะกรรไกรตัดกิ่งกับต้นขาเป็นเชิงข่มขู่ ทำเอาพูดไม่ออก 

“งั้นอี๊ดกลับด้วยเลยแล้วกัน”

“ลางานถึงวันอังคารไม่ใช่เหรอ ไปพร้อมพี่อาร์มแล้วกัน สามวันนี่อยู่บ้านพักผ่อน” เป็นคำแนะนำที่ฟังคล้ายคำสั่งอย่างยิ่ง

อมราจะพูดว่าเธออยากกลับไปเป็นเพื่อนมาโนชก็ไม่ได้ อนิรุจน์อาจจะเป็นคนอารมณ์ดีคุยง่าย แต่ยามเอาจริงก็ไม่แพ้พ่อกับพี่ชายคนโตเลย เธอจึงได้แต่ทำตาปริบๆ มองเขาลากตัวพ่อของลูกซึ่งตัวทั้งสูงทั้งใหญ่กว่าขึ้นรถ แล้วภาวนาให้มาโนชไม่โดนซักฟอกจนเปลี่ยนใจเรื่องแต่งงานกับเธอ

 

 

เจรจาเบื้องต้นเสร็จสรรพแล้วมหรรณพก็พาภุมรินกลับบ้าน ส่วนมาโนชเขาถีบทิ้งเอาไว้ที่ระยอง ให้ง้องอนขอโทษอมราในข้อหาปากดีพูดไม่คิด

ระหว่างเดินทางภุมรินที่มักจะมีเรื่องต่างๆ มาชวนมหรรณพพูดคุยกลับไม่รู้จะเริ่มตรงไหนดี รอจนเขาพาเธอกลับไปส่งหน้าประตูบ้านค่อยอึกอักถาม

“ลุงน้ำจะแต่งงานกับน้ำผึ้งจริงๆ เหรอคะ” ถึงจะเป็นไปตามแผนการที่ตนวางเอาไว้ ภุมรินก็ยังไม่ค่อยมั่นใจเท่าไรอยู่ดี

เธอรู้สึกเหมือนฝันกลายเป็นจริง ราวกับในมือมีสลากกินแบ่งรัฐบาลรางวัลที่หนึ่ง แต่ไม่กล้าเอาไปขึ้นเงินเพราะกลัวจะเป็นสลากปลอม ภุมรินรู้ว่ามหรรณพไม่หลอกเธอให้ดีใจเก้อแน่ แต่มีบางอย่างที่ระบุชื่อไม่ได้กำลังสร้างความกังวลใจให้เธออยู่ ยกตัวอย่างเช่น ความรู้สึกผิด

เอ่ยปากออกไปแล้วถึงได้รู้ เมื่อครู่เป็นเสี้ยวเล็กๆ ที่ค้างคาในใจของเธอ อยากให้เรื่องราวเป็นไปตามปรารถนา ขณะเดียวกันก็ไม่อยากให้เขามาตำหนิเธอในภายหลัง ช่างเห็นแก่ตัว แต่ก็ปฏิเสธไม่ได้ว่านี่ละตัวเธอ เด็กมีปัญหาที่ถูกหล่อหลอมให้ไขว่คว้าสิ่งที่ต้องการ แล้วกำไว้แน่นด้วยสองมือ

“แต่งสิ จะไม่แต่งได้ยังไง” มหรรณพเลิกคิ้ว แล้วเอื้อมมือเกี่ยวเส้นผมที่ระข้างแก้มภุมรินขึ้นไปทัดใบหู ตามด้วยลูบศีรษะของเธอ

สัมผัสหนักแน่นทว่านุ่มนวลที่เธอได้รับจากเขาเท่านั้นปลอบจิตใจที่ว้าวุ่นของเธอให้สงบลง และยิ่งตอกย้ำภุมรินว่านี่เป็นการตัดสินใจที่ถูกต้อง ถ้าไม่ใช่มหรรณพก็ไม่ใช่ใครอีกแล้ว เธอดึงมือเขามากุมเอาไว้ด้วยสองมือ จับความอบอุ่นเอาไว้แน่นๆ

“ถ้าไม่ใช่ลุงน้ำ น้ำผึ้งก็คงไม่แต่งงานไปชั่วชีวิตค่ะ

 

+++++ลุงหมีมีรัก+++++

+++++โปรดติดตามตอนต่อไป+++++

ปกลุงหมีมีรักออกมาแล้วนะคะ น่ารักกุ๊กกิ๊กสไตร์หนุ่มหมี รักลุงปลื้มแผนของโลลิ ฝากหยอดกระปุกด้วยค่ะ มาพร้อมงานหนังสือและของอภินันทนาการสุดประทับใจ

อย่าลืมไปฟินกับ #ปรารถนารักนางร้าย ด้วยนะคะ

https://www.mebmarket.com/web/index.php?action=BookDetails&data=YToyOntzOjc6InVzZXJfaWQiO3M6NzoiMTA3MDY2NSI7czo3OiJib29rX2lkIjtzOjY6IjEyODI2NSI7fQ

 

ป.ล. อัพ #ลุงหมีมีรัก ทุกวันจันทร์ พุธ ศุกร์ อาทิตย์นะคะ

 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 33 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

66 ความคิดเห็น

  1. #58 Tanphat (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 18 กันยายน 2563 / 12:00
    ถ้าลุงหมีรู้ความจริงจะโกรธหนักมั้ยน้อววว
    #58
    1