ลุงหมีมีรัก (My big bear.)

ตอนที่ 33 : บทที่ 31 เสื้อเกราะจำเป็นไหม

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 429
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 25 ครั้ง
    13 ก.ย. 63

บทที่ 31 เสื้อเกราะจำเป็นไหม

เรื่องงานแต่ง ภุมรินเตรียมเอาไว้ล่วงหน้านานแล้ว แต่ขนาดเธอยื่นไพ่ตายว่าจะตายพร้อมลูกในท้องซึ่งเธอไม่มี มหรรณพก็ยังไม่ยอมใจอ่อน ทำให้เธอเข่นเขี้ยวเคี้ยวฟันอยากกินหัวเขายิ่งนัก แต่เธอเป็นใคร เธอเป็นหนูน้อยโลลิที่วางแผนกินหมีมาหลายปี เธอย่อมอดทนรอได้ เพราะรู้ว่ายิ่งเธอเก็บตัวเงียบอยู่แต่ในบ้าน ทำตัวเศร้ามากเท่าไร เขาก็ยิ่งกระวนกระวายใจอยากจะช่วยเธอโดยไม่สนใจเหตุผลใดๆ ทั้งนั้น

เธอเป็นคนเลวที่ใช้ความเป็นห่วงของเขาเอาเปรียบเขา ภุมรินเกือบจะละอายใจทีเดียว ถ้าไม่นึกว่าเธอจะอยู่ต่อไปยังไงถ้าไม่มีมหรรณพอยู่ข้างๆ แล้วถ้ามัวรอให้เขาระลึกได้ว่าควรมาสู่ขอเธอ ทั้งสองคงไม่มีวันได้แต่งงานกันแน่ เธอเลยเลือกวิธีชั่วร้ายแต่ได้ผลไวแทน 

ภุมรินประมาณการคร่าวๆ ว่าต้องใช้เวลาสักสองสามวันมหรรณพถึงจะตั้งสติแล้วมานั่งจับเข่าคุยกับเธอถึงเรื่องงานแต่งงาน ไม่นึกว่าคุยกันหลังมื้อเช้า ยังไม่ทันเข้ามื้อเที่ยง มาโนชก็ขับรถเข้ามา สัญชาตญาณผู้หญิงบอกว่ากำลังจะมีเรื่อง ถึงจะอยากเก็บตัวเงียบอยู่ในบ้านรอคนมาสู่ขอ เธอก็อดจะแอบย่องเข้าบ้านเขาไม่ได้ แล้วคำถามที่ได้ยินก็ทำให้เธอลืมเรื่องการอยู่เงียบๆ ไปเลย

“จะโดนยิงหัวก่อนเจรจาหรือเปล่า”

มหรรณพไม่ใช่คนชอบพูดเล่น โดยเฉพาะพูดถึงการยิงด้วยน้ำเสียงเคร่งเครียดขนาดนี้ ภุมรินไม่ทันโผล่เข้าไปถามว่าใครจะยิงใคร มาโนชก็ย้ำว่านี่ไม่ใช่เรื่องล้อเล่น

“ไม่รู้เหมือนกันครับ ถ้าหาเสื้อเกราะเอาไว้ก่อนได้ก็คงดี อย่างน้อยพี่น้ำก็จะไม่โดนลูกหลง”

“เกิดอะไรขึ้นคะ” ภุมรินไม่เสียเวลาแสร้งทำเป็นไม่ได้ยิน ที่จริงเธอแทบพุ่งเข้าไปเขย่าแขนถามมหรรณพว่าจะไปเสี่ยงภัยที่ไหน

“ลุงจะไปขอสาวให้อาโน้ต” แต่สีหน้าของมหรรณพคล้ายคนกำลังจะไปออกรบทั้งที่ไม่มีอาวุธ

“พี่อี๊ดน่ะเหรอคะ”

“ทำไมน้ำผึ้งรู้ล่ะ” มาโนชย้อนถามด้วยความประหลาดใจ แล้วก็โดนกลอกตาใส่

คงมีแค่คนโง่เท่านั้นที่ดูไม่ออกว่าสองคนนี่มีซัมติงกัน ภุมรินอาจหลบหน้ามหรรณพไปอยู่คอนโดมิเนียม แต่เธอไม่มีเหตุผลต้องหลบหน้ามาโนช โดยเฉพาะเมื่อเธอต้องการฝึกงานในร้านของเขา แล้วจะไม่เห็นได้อย่างไรว่าอมราเดินเข้าออกร้านเป็นประจำด้วยข้ออ้างอยากกินขนม แต่ส่งสายตาให้เจ้าของร้านที่ส่งสายตากลับแบบที่ทำให้เครื่องดื่มทุกแก้วในร้านลดความหวานลงทันที

“เขามองกันออกทั้งนั้นแหละค่ะ”

“แต่คนที่บ้านอี๊ดยังมองไม่ออกนะ” น้ำเสียงมาโนชไม่ค่อยมั่นใจเท่าไร 

มาโนชอยากจะพามหรรณพไปชิงสู่ขออมราก่อน หากล่าช้าเกินไปรอให้ครอบครัวฝ่ายหญิงจับได้ คงไม่ได้มีเพียงแค่ปืน มีด กรรไกรตัดกิ่ง รอเขาอยู่ บางทีแทนที่จะหาเสื้อเกราะ เขาน่าจะต้องทำพินัยกรรมยกมรดกให้ลูกในท้องอมราเอาไว้ล่วงหน้า 

“แล้วพี่อี๊ดเขารู้ตัวหรือยังคะว่าอาโน้ตจะไปขอเขาแต่งงาน” ภุมรินรู้จักพี่น้องหมีบ้านนี้มาสิบห้าปี ทำไมเธอจะไม่รู้ว่าพวกเขาเป็นคนยังไง คนพี่ชอบวางแผนการล่วงหน้า ส่วนคนน้องชอบด้นสดไปเรื่อยๆ

“ยัง ที่จริงเมื่อคืนเราคุยกันไม่ค่อยดีนิดหน่อย” มาโนชเสียงอ่อย แล้วเล่าถึงความผิดพลาดเมื่อคืนที่มีรอยนิ้วทั้งห้าเป็นหลักฐานอยู่บนหน้าเขา

“ถามผู้หญิงว่าท้องกับใครเนี่ยนะคะ อาโน้ตใจร้ายมากเลย” ประณามมาโนชเสร็จ ภุมรินก็ได้ยินเสียงกระแอมเปี่ยมไปด้วยความละอายใจจากมหรรณพ

รู้สึกว่าเมื่อคืนเขาจะถามเธอแบบนี้เหมือนกัน แต่กรณีภุมรินนั้นอยู่ๆ เธอบอกว่าท้องไม่มีพ่อ มหรรณพถามแบบนั้นก็ไม่แปลก แต่กรณีมาโนชต่างกัน ไม่อย่างนั้นจะโดนตบจนหน้าบวมได้อย่างไร

“ส่งข้อความไปขอโทษหรือยังคะ” ระหว่างถามภุมรินก็จูงมือมหรรณพที่ยังทำหน้าละอายใจไปทางตัวบ้านเพื่อเดินทะลุไปยังรถของเขาในอู่

“ส่งไปหลายรอบแล้ว”

คำตอบของมาโนชค่อนข้างน่าพอใจ ภุมรินพยักหน้าแล้วค่อยถามต่อ

“แต่ขอแต่งงานห้ามส่งข้อความนะคะ ต้องไปขอต่อหน้า แค่ส่งไปว่าจะพาพี่ชายไปหา ให้พี่อี๊ดเดาเอาเอง เขาจะได้ไม่เอาเวลาไปสะสมความโกรธ” ในฐานะผู้หญิงคนเดียวในบ้านนี้ ภุมรินแนะนำไปหลายประโยค แต่มาโนชผู้ไม่เข้าใจผู้หญิงยังกล้าเถียง

“แต่อาส่งข้อความอะไรไป อี๊ดไม่อ่านเลยนะ” 

แล้วมาโนชก็โดนภุมรินกลอกตาใส่อีกรอบ “มันมีวิธีอ่านข้อความโดยที่คนส่งเห็นว่ายังไม่อ่านค่ะ” 

มหรรณพไม่สนใจจะสอบถามถึงวิธีการที่ว่า เพราะเขาสนใจมากกว่าว่าภุมรินเดินจูงมือเขามาที่รถทำไม พอเห็นเธอเอารีโมตจากมือเขาไปกดปลดล็อก แล้วทำท่าจะปีนขึ้นไปบนเบาะหลังด้วยตนเอง เขาก็ดึงตัวเธอเอาไว้อย่างระมัดระวัง 

“น้ำผึ้งจะทำอะไร เรื่องนี้ให้ลุงกับอาโน้ตไป น้ำผึ้งอยู่บ้านดูแลตัวเองกับลูกในท้องให้ดีก็พอ” เขายังไม่รู้เลยว่าจะไปเจอปืนกี่กระบอก จะให้ผู้หญิงตั้งครรภ์ไปเสี่ยงได้อย่างไร หรือต่อให้ภุมรินไม่ได้ตั้งท้อง มหรรณพก็ไม่ยอมให้เธอไปเสี่ยงภัย

“ให้น้ำผึ้งไปด้วยดีกว่าค่ะ มีแค่ผู้ชายสองคนโผล่ไป ฝั่งโน้นคงพร้อมตีโดยไม่สนใจอะไร แต่ถ้ามีผู้หญิงไปด้วย มันจะดูซอฟต์ลง เหมือนเวลาโบกรถ ถ้ามีผู้หญิง คนขับจะใจอ่อนไงคะ” 

ตรรกะเชื่อมโยงของเธอมีความเป็นไปได้ แต่เขายังส่ายหน้าอยู่ดี

“ไม่ต้อง คนกำลังท้องจะไปเสี่ยงได้ยังไง” 

มหรรณพเสียงแข็งแบบไม่เปิดช่องให้ต่อรอง ภุมรินบอกไม่ได้ว่าเธอไม่ได้ท้อง แล้วก็ไม่ยอมปล่อยให้สองหนุ่มไปเสี่ยงโดยไม่มีเธอไปด้วย 

มหรรณพเป็นคนสำคัญที่สุดในชีวิตภุมริน ส่วนมาโนชอาจจะเป็นอันดับสองหรืออาจจะสามหรือสี่รองจากพ่อและแม่ แต่เธอไม่ปล่อยให้เขาได้รับอันตรายแน่ และดูจากนิสัยของทั้งคู่ สมควรมีใครบางคนที่รู้จักผู้หญิงเป็นอย่างดีตามไปช่วยเหลือ 

“ถ้าลุงน้ำเป็นอะไรไป น้ำผึ้งก็อยู่ไม่ได้เหมือนกัน จะไม่ให้น้ำผึ้งไปรถคันเดียวกันก็ได้ค่ะ แต่น้ำผึ้งจะนั่งรถโดยสารตามไป” ยามภุมรินดื้อ ไม่ต้องคิดจะใช้เหตุผลมาเกลี้ยกล่อมเลย

ตาสองคู่สี่ข้างจ้องมองวัดใจกันอยู่พักใหญ่ แล้วก็เป็นเช่นเคยที่มหรรณพยอมแพ้ความเอาแต่ใจของภุมริน เขาส่งเสียงฮึดฮัดขัดใจ แต่ยกตัวเธอขึ้นไปนั่งบนเบาะหลังอย่างนุ่มนวล ตามด้วยชี้นิ้วสั่งให้มาโนชไปนั่งคู่คนขับ แต่ก่อนออกรถยังไม่วายสำทับน้องชาย

“นี่เป็นเรื่องที่แกก่อ ถ้าใครชักปืนจะยิง แกต้องขวางหน้าน้ำผึ้งเอาไว้”

 

+++++ลุงหมีมีรัก+++++

+++++โปรดติดตามตอนต่อไป+++++

ผงเข้าตา ใครๆ ก็ดูออก ยกเว้นตัวเราเอง อาโน้ตกิ๊กอี้ด คนรู้กันทั้งบางยกเว้นเจ้าตัว ส่วนลุงหมีโดนเด็กหลอก รู้กันทุกคน ยกเว้นเจ้าตัว

อย่าลืมไปฟินกับ #ปรารถนารักนางร้าย ด้วยนะคะ

https://www.mebmarket.com/web/index.php?action=BookDetails&data=YToyOntzOjc6InVzZXJfaWQiO3M6NzoiMTA3MDY2NSI7czo3OiJib29rX2lkIjtzOjY6IjEyODI2NSI7fQ

 

ป.ล. อัพ #ลุงหมีมีรัก ทุกวันจันทร์ พุธ ศุกร์ อาทิตย์นะคะ

 

 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 25 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

66 ความคิดเห็น

  1. #52 jeauan (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 13 กันยายน 2563 / 06:54

    น้ำผึ้งเป็นการเป็นงานมาก ลุงหมีก็ห่วงน้ำผึ้งมากกว่าห่วงน้องตัวเองไปอี๊กกกกกกก
    #52
    0
  2. #51 กาฬกาล (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 13 กันยายน 2563 / 06:40
    เดี๋ยวๆๆๆก่อนหมีน้ำ...นั่นน้องชายนะ
    หมีโน๊ตไง
    #51
    0