ลุงหมีมีรัก (My big bear.)

ตอนที่ 30 : บทที่ 29 ขอคุยหน่อย

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 489
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 35 ครั้ง
    8 ก.ย. 63

บทที่ 29 ขอคุยหน่อย

งานแต่งของอจลเริ่มตอนเจ็ดโมงเช้า มาโนชอยากไปช่วยงานตอนเช้ามืด ดังนั้นตีสามเขาจึงใช้ทางพิเศษบูรพาวิถีแล่นรถยนต์ไปหาเพื่อนแล้ว มหรรณพเป็นพวกหูไว แค่น้องชายเปิดประตูบ้าน สตาร์ตรถ เขาก็งัวเงียตื่นแล้ว 

ที่จริงจะบอกว่าตื่นเพราะเสียงจากภายนอกก็ไม่ได้ เพราะเขานอนหลับๆ ตื่นๆ ตลอดคืน เพราะสังหรณ์ใจว่าภุมรินจะมีปัญหา ที่จริงจะใช้คำว่าสังหรณ์ใจก็ไม่ได้เช่นกัน ต้องบอกว่าเขากังวลเรื่องเธอจนนอนไม่ค่อยหลับ

มหรรณพใคร่ครวญว่าไปดักรอภุมรินที่คอนโดมิเนียมจะเกินไปไหม ระหว่างคิดมือขวาเขาก็คว้ากุญแจรถ มือซ้ายก็คว้าโทรศัพท์มือถือเตรียมตัวออกจากบ้าน แล้วเดินไปเดินมาเป็นหมีติดจั่นอยู่ในบ้าน 

หกนาฬิกาสามสิบนาทีมักจะเป็นเวลาตื่นนอนของภุมริน มหรรณพเลื่อนประตูม้วนหน้าอู่ เตรียมเอารถออกไปรับเธอ แต่กลับพบว่าเธอมายืนยิ้มอยู่ตรงหน้าพร้อมถุงใส่ของสดในมือ 

อยู่ๆ เจอคนที่อยากเจอ มหรรณพทำตัวไม่ถูก ไม่รู้จะทักทายอย่างไรดี แต่ยังดีที่มือมีปฏิกิริยาอัตโนมัติ เอื้อมไปคว้าถุงใส่ของจากมือภุมรินมาถือ มือของทั้งคู่บังเอิญสัมผัสกัน ทำเอาเขาใจสั่นทั้งที่ตลอดมาเขาไม่เคยใส่ใจเรื่องเล็กๆ น้อยๆ เพียงแค่นี้สักนิด แต่ไม่ทันได้วิเคราะห์อาการของตน เขาก็ต้องนิ่วหน้าเพราะน้ำหนักถุงใส่ของซึ่งน่าจะเกือบยี่สิบกิโลกรัม แล้วก็เกือบจะเป็นน้ำหนักครึ่งหนึ่งของเธอทั้งตัว

“ทำไมไม่โทร. ให้ลุงไปรับ หิ้วของหนักๆ อย่างนี้เองได้ยังไง” มหรรณพบ่นต่อเป็นหมีกินผึ้งระหว่างเดินนำภุมรินไปยังห้องครัว ก่อนจะชะงักเมื่อไม่ได้ยินเสียงตอบรับของเธอเลย

หันหลังกลับมามหรรณพก็ใจหายวาบ เขาไม่เคยเห็นสีหน้าเคร่งเครียดขนาดนี้จากภุมรินมาก่อนเลย แม้กระทั่งตอนที่ทั้งสองทะเลาะกันจนแยกห่างกว่าสองเดือน 

ชายหนุ่มรีบวางของในมือ แล้วไปอยู่ตรงหน้าเธอ ทำท่าจะโอบบ่าปลอบโยนเธอเหมือนแต่ก่อน ทว่ายกมือขึ้นมาแล้วเก้กัง ไม่กล้าแตะต้องเธอเพราะเกรงว่าจะก้าวข้ามเส้นที่ตัวเองเป็นคนขีดเอาไว้ แล้วแววตาผิดหวังของเธอ ก็ทำให้เขาโยนหลักการทิ้ง

ช่างความเหมาะสมปะไร น้องน้ำผึ้งตัวน้อยของเขากำลังเศร้า เขาต้องรู้ก่อนว่าเกิดอะไรขึ้น จะได้ช่วยเธอแก้ไข มหรรณพปลอบใจตัวเองขณะยกมือโอบบ่าภุมรินดึงเข้าหาตัว

“ใครทำอะไรน้ำผึ้ง บอกลุงน้ำซิ” คางของเขาเกยบนกระหม่อมเธอ ปลอบเสียงทุ้มราวกับปลอบเด็กเล็ก หรือไม่ก็แก้วตาดวงใจ

“ไม่มีอะไรค่ะ ลุงน้ำกินข้าวต้มปลากะพงไหมคะ น้ำผึ้งซื้อมาตัวนึง” เธอตอบไม่ตรงกับที่เขาต้องการ แล้วเบี่ยงตัวออกไปรื้อถุงใส่ของสด

มหรรณพอยากจะคาดคั้นถาม แต่เขาไม่ชินกับการบีบบังคับภุมรินในทุกกรณี เลยได้แต่ข่มใจช่วยเธอเตรียมอาหาร นั่งกินข้าวไป คุยกับเธอไป ตะล่อมรอคำตอบไปอีกพักใหญ่ จนเขาร้อนใจจนแทบจะร้องไห้อยู่แล้ว เธอค่อยนั่งข้างๆ ให้เขากุมมือระหว่างสารภาพ

“ลุงน้ำคะ น้ำผึ้งท้องค่ะ”

 

 

การตั้งครรภ์ไม่ได้อยู่ในแผนการของคนที่ยังไม่พร้อม มาโนชก็เช่นกัน เขาอาจจะอายุสามสิบสอง มีกิจการของตนเอง ไม่ได้บกพร่องทางร่างกายและจิตใจ แต่เขาไม่ได้เตรียมตัวรับการมาถึงของลูกตนเอง 

จะว่าไปตอนนี้มาโนชรับมือกับลูกคนอื่นยังไม่ไหว เขาออกจากงานเลี้ยงในร้านอาหารที่ห่างจากบ้านเจ้าภาพไม่กี่เมตรพร้อมลูกๆ ของเจ้าบ่าวเจ้าสาว เพื่อให้เด็กๆ หยุดสร้างความปั่นป่วนสักพัก แต่แค่อุ้มเด็กสองคนพร้อมกันก็ทำให้เขาหมดแรง ต้องนอนแผ่อยู่บนโซฟาแล้ว ทว่าหนึ่งในปีศาจน้อยยังไม่หยุดราวี เอานิ้วเล็กๆ ที่แข็งเหลือเชื่อจิ้มเอวเขาไม่หยุด เล่นงานจุดอ่อนจนเขายกสองมือยอมแพ้

“นี่ๆ” อดิรถ หรืออาจจะอดิรุจ มาโนชแยกฝาแฝดไม่ออก รู้แค่ว่าทั้งสองคนแสบพอกัน และหนึ่งในนั้นกำลังสนุกกับการที่เขาเอี้ยวเอวหนีมือตน

“อายอมแพ้ อย่าแกล้งอาเลย” 

การขับรถทั้งที่อดนอนมาทั้งคืนผลาญแรงเขาจนหมด มาโนชยกมือสองข้างพร้อมโอดครวญ แต่ยิ่งทำให้ทั้งสองชอบใจ จากหนึ่งมือเป็นสองมือ เผลอแป๊บเดียวมือสี่ข้างกับทั้งตัวของคู่แฝดก็ขึ้นมาปีนป่ายบนตัวเขา ช่วยกันจั๊กจี้เอวจนเขาต้องงอตัวหนีอุตลุด หัวเราะไป หายใจไปแทบไม่ทัน เกือบจะขาดใจตายอยู่แล้วตอนมีมือคู่หนึ่งช่วยดึงเจ้าตัวเล็กออกไปพ้นตัวเขาทีละคน มันเกือบจะช่วยชีวิตเขาได้เลยทีเดียว ถ้าเขาไม่สะดุ้งตอนได้ยินเสียงเธอ 

“พอแล้วเด็กๆ อย่าแกล้งคนอ่อนแอกว่าสิ”

คำพูดของอมราเหมือนล้อเล่นกับหลาน แต่น้ำเสียงและแววตาที่สบเข้ากับตามาโนชบอกว่าเธอกำลังปรามาสเขา ไม่ต้องรอให้เขาได้ถามว่าทำไมถึงโดนเหน็บแนม ปู่ย่าของแฝดก็มารับช่วงปีศาจน้อยต่อ เปิดโอกาสให้เขาได้อยู่กับเธอตามลำพัง

“ทำไมต้องหลบหน้าอี๊ดด้วยคะ กลัวพี่อาร์มจับได้เหรอว่าเราแอบมีอะไรกัน” เธอชิงถามเขาก่อนทันทีที่เดินออกนอกบ้าน พ้นระยะได้ยินของคนในครอบครัว

“พี่ไม่ได้ทำอย่างนั้น” มาโนชปฏิเสธอัตโนมัติ ทั้งที่เขาทำจริง

เขาไม่ได้กลัว ก็ใช่ เขาอาจจะกลัวนิดหน่อยถ้าเพื่อนจับได้ว่าเขาย่องไปงาบน้องสาวอีกฝ่ายลับหลัง แต่เหตุผลที่มาโนชหลบหน้าอมราก็คือเขาทำตัวไม่ถูก เขาอยากทำตัวเหมือนคนรักของเธอ ทว่าสถานะของทั้งสองไม่ใช่อย่างนั้น แล้วยังความห่างเหินที่เธอแผ่รังสีมาใส่เขาอีก เขาแอบส่งข้อความหาเธอ ไม่ทันได้ถามด้วยซ้ำว่าเกิดอะไรขึ้น แค่ส่งสติกเกอร์ไลน์ เธอยังไม่เปิดอ่านเลย

ใจหนึ่งของมาโนชอยากจะเข้าไปคุยกับอมรา อีกใจก็อยากให้ทั้งสองอยู่ในสถานการณ์อื่นที่เหมาะสมกว่านี้ อย่างเช่นไม่ได้อยู่ในงานแต่งของพี่ชายเธอ ไม่มีหลานๆ วิ่งปั่นป่วน และเขาพร้อมจะตอบรับอะไรก็ได้ที่เธอจะมอบให้เขา แม้จะเป็นการบอกจบความสัมพันธ์

มาโนชคิดมาหลายวันแล้วว่าการบอกเลิกคือสิ่งที่อมราเตรียมเอาไว้ให้แก่เขา เพราะทุกครั้งที่เจอกันเขาจะพบความเคร่งเครียดอยู่บนสีหน้าเธอ แม้จะหลังมีเซ็กซ์กัน เธอก็ยังไม่ยอมอยู่ในวงแขนเขา แต่หันหลังหนี ครั้งล่าสุดเธอลุกหนีกลับห้องไปเลยด้วยซ้ำ

“เราต้องคุยกัน” เขาไม่รู้เหมือนกันว่าจะเริ่มตั้งคำถามไหนก่อน แต่การพูดคุยน่าจะช่วยให้ง่ายขึ้น 

ไม่มีเสียงตอบรับคำพูดของเขา มาโนชหันไปมองอมราที่น่าจะเดินตามหลังเขา และพบว่าเธอหยุดอยู่กลางทางด้วยสีหน้าเคร่งเครียด

“ถ้าอี๊ดไม่สะดวกก็เอาไว้วันอื่นก็ได้” เขาเองก็เริ่มรู้สึกว่าการรีบคุยกันไม่ใช่ความคิดที่ดี แต่เธอน่าจะถึงขีดสุดแล้ว เพราะเงยหน้าจ้องตาเขาแล้วคาดคั้นถาม

“พี่โน้ตแน่ใจเหรอคะว่าอยากคุย”

เขาพูดไม่ได้หรอกว่าเขาเปลี่ยนใจแล้ว ดังนั้นมาโนชจึงเลือกพยักหน้า คาดหวังว่าอมราจะพาเขาเดินเข้าสวน หรือออกห่างจากคนอื่น แต่เธอกลับเป็นฝ่ายเปลี่ยนใจแทนเขา เธอส่ายหน้าก่อนบอก

“มันก็ไม่เหมาะจริงๆ ค่ะ ถ้าจะมาคุยกันตอนนี้” 

แล้วอมราก็เดินหนีเข้างานไปเลย ทิ้งเขาเอาไว้กับความสับสน วินาทีแรกเขาอยากจะวิ่งตามไปกระชากตัวเธอมาคุยให้รู้เรื่อง แต่วินาทีต่อมาสมองก็เตือนมาโนชว่าไม่ได้เกิดประโยชน์อะไรเลย ยกเว้นเขาอยากรู้ว่าหนุ่มๆ ชาวระยองยิงปืนแม่นแค่ไหน 

แล้วโอกาสในการพูดคุยก็ไม่เกิดขึ้นตลอดทั้งวัน กระทั่งถึงตอนงานเลี้ยงอมราก็ยังไม่หันมามองหน้าเขาด้วยซ้ำ มาโนชที่เพลียแทบแย่ตัดสินใจเปิดห้องโรงแรมหวังจะนอนพักสักคืนก่อนกลับ และตกดึกคนที่เขารอจะคุยด้วยก็มาถึง นั่งห่างคนละมุมห้องกับเขา บอกข่าวที่น่าจะดี ยกเว้นเหมือนแจ้งข่าวร้าย

“อี๊ดท้อง”

ปฏิกิริยาแรกของมาโนชคืออ้าปากค้าง สมองไม่ทันสำรวจด้วยซ้ำว่าเขาควรจะรู้สึกอย่างไร ปากก็พูดโดยไม่ผ่านสมองออกไป

“ท้องกับใคร”

ตลอดชีวิตที่เหลือของมาโนช เขาพบว่านั่นเป็นคำถามที่ผิด ซึ่งมันเกิดขึ้นก่อนที่อมราจะตบเขาจนหน้าหันแล้วผลุนผลันออกไปเสียอีก

 

+++++ลุงหมีมีรัก+++++

+++++โปรดติดตามตอนต่อไป+++++

คิดว่านี่เป็นเรื่องจริงหรือจ้อจี้กันค่ะคุณผู้ชม แต่ไม่ว่าจะเรื่องจริงหรือเท็จ ทั้งลุงหมี อาหมี ไม่มีใครตลกออกแน่ มีแต่เลือดหัวที่จะออก บอกเลยว่าอาโน้ตพลาดซะแล้ว มาดูกันต่อตอนหน้าค่ะ ว่าหลังจากที่อาโน้ตทำพลาด ลุงหมีจะพลาดแบบเดียวกันไหม

อย่าลืมไปฟินกับ #ปรารถนารักนางร้าย ด้วยนะคะ

https://www.mebmarket.com/web/index.php?action=BookDetails&data=YToyOntzOjc6InVzZXJfaWQiO3M6NzoiMTA3MDY2NSI7czo3OiJib29rX2lkIjtzOjY6IjEyODI2NSI7fQ

 

ป.ล. อัพ #ลุงหมีมีรัก ทุกวันจันทร์ พุธ ศุกร์ อาทิตย์นะคะ

 

 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 35 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

66 ความคิดเห็น

  1. #66 Nishiyama chiori (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 27 ธันวาคม 2563 / 16:59
    โอ้ย555 พี่หมีถามว่าท้องกับใครได้ยังไงคะ ทั้งที่ตัวเองเป็นคนทำเค้าท้องเองอ่ะ
    #66
    0
  2. #41 AiiLin (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 9 กันยายน 2563 / 01:07

    น้ำผึงเล่นแรงไปปล่าว เดี๋ยวลุงงอนหรอก

    #41
    0
  3. #40 jeauan (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 8 กันยายน 2563 / 22:32

    น้ำผึ้งเอาออสการ์ไปเลยจ้า ส่วนอาโน้ต ปากไวไปนิสสสสสสส
    #40
    0