ลุงหมีมีรัก (My big bear.)

ตอนที่ 3 : บทที่ 3 หมีไม่หลอกเด็ก

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 737
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 45 ครั้ง
    8 ส.ค. 63

บทที่ 3 หมีไม่หลอกเด็ก

มหรรณพย่อมไม่คิดกินเด็ก ตรงข้ามเขากลัวข้อหาเลี้ยงต้อยอย่างมาก ตลอดสิบห้าปีที่ช่วยดูแลภุมริน เขาจึงระมัดระวังตัวรักษาระยะที่เหมาะสม ไม่แตะต้องตัวเธอโดยไม่จำเป็น เขาจะได้ไม่เสี่ยงคุกข้อหาพรากผู้เยาว์ ไม่นึกว่าเพียงพริบตาจากเด็กที่เขาอุ้มได้ด้วยมือข้างเดียว จะกลายเป็นหญิงสาวที่ยังตัวเล็ก แต่สามารถทำให้เขาสะดุ้งสุดตัว หัวใจผวาได้แทบทุกนาที 

ต้องโทษพ่อแม่ของเธอที่เลี้ยงลูกไม่ใส่ใจ เขาไม่ได้ว่าเฉพาะเรื่องที่ไม่สอนให้สาวน้อยระวังตัวจากหมาป่า แต่ยังรวมหลายๆ เรื่อง โดยเฉพาะการที่ไม่คอยดูแลสุขภาพของลูกตอนยังเล็กๆ หรือเอาใจใส่ในตอนโต ไม่ว่าเขาจะหาของกินมาช่วยบำรุงอย่างไร เธอก็เหมือนเด็กมัธยมต้นอยู่ดี

โลลิต้า นั้นน่ารัก แต่เขาไม่ได้อยากเป็นโลลิค่อน คิดภาพสิ ลุงแก่หลอกเด็ก ไม่ว่าอย่างไรก็ไม่น่าดู แล้วความคิดนี้ก็ยิ่งหดหู่เมื่อมหรรณพคว้าผ้าเช็ดตัวเข้าห้องน้ำและเห็นหน้าตัวเองบนกระจก

สำหรับผู้ชายวัยสามสิบห้า เขาไม่ได้ดูแย่หรือแก่กว่าวัย แต่ปัญหาก็คือเขาไม่ได้รูปหล่อมีกล้ามกำลังดี พิมพ์นิยมแบบหนุ่มเกาหลี กรรมพันธุ์จากพ่อทำให้เขาแข็งแรงล่ำสัน ประกอบกับการทำงานใช้แรงตั้งแต่เข้าวัยรุ่น ส่งผลให้ส่วนสูงกับส่วนกว้างของเขาพอๆ กับตอม่อรถไฟฟ้า ช่วยเน้นความโหดบนใบหน้าที่ต่อให้โกนหนวดโกนเคราทุกวันก็ยังใกล้เคียงกับโจร ที่จริงเขาไม่ควรจะเสียเวลาโกนหนวดด้วยซ้ำ เพราะแค่โกนเช้าตกกลางคืนมันก็งอกตอขึ้นไรเขียวๆ เขานี่มันหมีชัดๆ หมีที่มีหนูน้อยโลลิคอยหยอกล้อให้ไขว้เขว 

เพื่อไม่ให้สติสัมปชัญญะขาด ระหว่างถอดเสื้อผ้า เขาก็เบี่ยงเบนสมองไปยังค่าครองชีพแทน แผนการสร้างอู่รถโบราณออนไลน์ของเขาประสบความสำเร็จด้วยดี จากตอนแรกที่เขาต้องลงมือเองแทบทุกส่วนยกเว้นทำสีใหม่ ตอนนี้เขามีช่างผู้ชำนาญมาช่วย แล้วเขายังสร้างเครือข่ายโซเชียลคนรักรถเก่าเพื่อหาทั้งอะไหล่และผู้ซื้อเงินดี คาดว่าอีกไม่นานเขาจะสามารถผันตัวเองจากทำงานหน้าอู่ ไปอยู่หน้าจอเพื่อรับออเดอร์ซื้อมาซ่อมแซมแล้วขายไปในราคาสูงได้เต็มตัว 

“ลุงน้ำคะ น้ำผึ้งเพิ่งนึกได้ว่ามีขวดสบู่อันใหม่จะให้ลุงน้ำลองใช้” เสียงของภุมรินมาพร้อมกับการเคาะประตูหนักๆ ทำเอามหรรณพสะดุ้งใช้สองมือกุมส่วนที่เพิ่งจะเป็นอิสระ ลืมนึกไปว่าเธอตัวแค่นั้น จะทุบประตูห้องน้ำของเขาจนพังเข้ามาได้อย่างไร

“เปิดประตูสิคะ น้ำผึ้งจะส่งให้” เธอไม่ได้พูดอะไรแปลกๆ แต่ทำไมขนแขนของเขาถึงลุกชันได้ก็ไม่รู้

“ไว้ก่อนแล้วกัน ลุงใช้ขวดที่มีอยู่ก่อนดีกว่า” 

“ไม่ได้หรอกค่ะ น้ำผึ้งเอาขวดเก่าออกมาถ่ายใส่ขวดใหม่แล้ว เปิดประตูเถอะค่ะ แค่แง้มๆ ก็ได้ เดี๋ยวน้ำผึ้งส่งขวดใหม่ให้” 

ในที่สุดมหรรณพก็จับได้แล้วว่าอะไรในน้ำเสียงของภุมรินที่เขารู้สึกแปลกๆ เขาเหมือนมีเสียง ฮิฮิ ที่แสนชั่วร้ายซ่อนอยู่ในเสียงพูดของเธอ

เขาต้องเลิกหมกมุ่นเกี่ยวกับประเด็นหนูน้อยโลลิและลุงหมี มหรรณพโทษเว็บไซต์ต่างๆ ที่นำภาพหมีมาล้อเลียนว่าเป็นพวกกินเด็ก แต่เขาไม่โทษภุมรินที่ชอบแกล้งพูดยั่วเขา เพราะเธอยังเด็กเกินไป ไม่รู้หรอกว่ามันอันตรายแค่ไหน ที่มาแหย่หมี

จะใส่ชุดเก่าที่เต็มไปด้วยน้ำมันเครื่องและเหงื่อกลับคืนไปมหรรณพก็ไม่ชอบ เลยคว้าเพียงผ้าเช็ดตัวพันท่อนล่างเอาไว้ แล้วการแง้มประตูมันก็ดูเหมือนเขาคิดเล็กคิดน้อยเกินไป ยังไงภุมรินก็เป็นเด็กที่เขาเลี้ยงมาเองกับมือ ถ้าเขาระวังตัวตลอดเวลา มันอาจจะทำให้เธอน้อยใจได้ ดังนั้นคนคิดเยอะเลยเปิดประตูกว้างเดินออกไปครึ่งก้าวเพื่อรับขวดสบู่เหลวจากมือเด็กที่เขามองว่าใสซื่อ

“ลุงน้ำล่ำขึ้นอีกแล้วนะคะ”

เด็กไม่ได้คิดอะไร เด็กไม่ได้คิดอะไร มหรรณพท่องประโยคเหล่านี้ในใจ แล้วเพ่งสมาธิไปยังขวดสบู่เหลวรูปคิตตี้สีชมพู  ถึงเขาจะเป็นหมีหน้าโหดแต่เขาแอบมีโหมดมุ้งมิ้ง ชื่นชอบสินค้าทุกชิ้นภายใต้แบรนด์ซานริโอ โดยเฉพาะเจ้าเหมียวสัญชาติญี่ปุ่นเชื้อสายอังกฤษคิตตี้ ยิ่งกว่านั้น เขาชอบสีชมพูฟรุ้งฟริ้ง

มีไม่กี่คนที่รู้ว่ามหรรณพชอบของน่ารัก และมีน้อยคนมากที่จะใส่ใจซื้อมาฝากเขา มหรรณพเตือนภุมรินเสมอว่าอย่าสิ้นเปลืองเงินกับของพวกนี้ เพราะเขาไม่จำเป็นต้องใช้ แล้วก็ไม่ได้สะสม เธอเลยเลือกซื้อเฉพาะของที่เห็นแล้วคิดว่าเขาต้องชอบ อย่างเช่นขวดใส่สบู่เหลวอันนี้ทำจากขวดพลาสติกแข็งปรับทรงขวดให้เป็นตัวตุ๊กตาทรงกระบอกเตี้ยๆ ซึ่งต่างจากขวดทั่วไปที่จะเป็นตัวตุ๊กตาเลยและมักจะมีสิ่งสกปรกฝังอยู่ตามมุมได้ง่าย โดยเฉพาะกับผู้ชายที่วันๆ ต้องทำงานกับเครื่องกลซึ่งเต็มไปด้วยน้ำมันเครื่องอย่างเขา

มหรรณพมองขวดสบู่ก็รู้ถึงความตั้งใจของภุมรินที่พยายามคัดเลือกของที่เหมาะสำหรับเขาเสมอ ชายหนุ่มยิ่งชอบมันขึ้นไปอีก 

“ขอบใจนะน้ำผึ้ง น่ารักจัง” เขาหมายถึงขวด แต่แอบชมเธอไปพร้อมๆ กัน

“อุ๊ย! แขนของคุณลุงไปโดนอะไรมาคะ” 

มือของมหรรณพจะไปถึงขวดสบู่เหลวอยู่แล้ว แต่อยู่ๆ มือของภุมรินข้างนั้นก็ชักกลับ แล้วยื่นอีกมือมาคว้าท่อนแขนของเขา ดึงทั้งแขนและตัวเอาไว้ ระหว่างขยับมาใกล้ๆ เพื่อดูต้นแขนของเขาว่าเป็นอะไร ทำให้หัวเธอแทบซุกเข้าไปในอก

“แค่เปื้อน” กว่าจะบอกสองคำสั้นๆ ออกไปได้ มหรรณพต้องกลืนน้ำลายไปหนึ่งที

“จริงเหรอคะ” เธอไม่รอเขาตอบว่าจริง แต่ใช้หลังมือข้างที่ถือขวดสบู่ ถูๆ กับต้นแขนของเขา

เขาไม่ใช่เสาตกน้ำมัน เธอจะมาถูอย่างนี้ไม่ได้! ที่สำคัญเขาไม่ใช่พระอิฐพระปูนด้วย เธอควรถอยไปห่างๆ มหรรณพกำลังจะเอ่ยปากเตือนภุมริน แต่มีเสียงคนอื่นทักขึ้นมาเสียก่อน

“ทำอะไรกันครับ”

มหรรณพกล้าประกาศว่าเขาไม่ได้หลอกเด็ก ไม่มีเจตนาชั่วร้ายต่อภุมริน ที่สำคัญลุงหมีคนนี้ไม่ได้ร้อนตัว แค่สะดุ้งโหยงจนบ้านสะเทือน

 

+++++ลุงหมีมีรัก+++++

+++++โปรดติดตามตอนต่อไป+++++

ทุกคนล้วนมีความฝันและจุดมุ่งหมาย น้องน้ำผึ้งก็มีจุดหมาย ก็คือจับมือให้มั่นด้วยสองมือ ชอบหมี รักลุง ฝากเป็นกำลังใจให้น้องน้ำผึ้งด้วยนะคะ

วันหยุดนี้ฝาก #ปรารถนารักนางร้าย ด้วยค่ะ 

https://www.mebmarket.com/web/index.php?action=BookDetails&data=YToyOntzOjc6InVzZXJfaWQiO3M6NzoiMTA3MDY2NSI7czo3OiJib29rX2lkIjtzOjY6IjEyODI2NSI7fQ

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 45 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

66 ความคิดเห็น

  1. #63 aimchan580 (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 25 กันยายน 2563 / 06:46

    กรี๊ดดดดดน้ำผึ้งใจเย็นๆนะคะ
    #63
    0
  2. #13 Empty_Mind (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 13 สิงหาคม 2563 / 13:55

    น้ำผึ้งเอ๊ยยยยยยยย...
    ป้าหัวใจจะวายแล้วจ้าาาาาาา
    #13
    0
  3. #1 jeauan (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 8 สิงหาคม 2563 / 06:04

    ตามติดลุงหมี ฮาแบบนี้น่าจัดลงหมวดคอมเมดี้แล้วนะคะ
    #1
    1
    • #1-1 วาณี ซิงซิน แว่นฟ้า(จากตอนที่ 3)
      9 สิงหาคม 2563 / 06:00
      ขอบคุณนะคะ เป็นการล่อหลอกค่ะ ต่อไปจะซึ้งนะคะ ฝากลุงหมีด้วยค่ะ
      #1-1