ลุงหมีมีรัก (My big bear.)

ตอนที่ 29 : บทที่ 28 ขอเจอได้ไหม

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 464
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 38 ครั้ง
    7 ก.ย. 63

 

บทที่ 28 ขอเจอได้ไหม

เวลามักจะผ่านไปไวจนใครคาดไม่ถึงเสมอ พริบตาเดียวมหรรณพก็ไม่ได้พบหน้าภุมรินมาสองเดือนแล้ว จะบอกว่าไม่พบเลยก็ไม่ถูกนัก เพราะเขาย่องไปสอดส่องแถวคอนโดมิเนียมของภมรบ่อยๆ แอบไปหลบมุมอยู่หน้ามหาวิทยาลัยของเธอเป็นระยะ 

แต่รวมแล้วเขาแทบจะไม่ต่างจากพวกสตอล์กเกอร์ที่คอยย่องตามคนที่ตัวเองชอบเลย แตกต่างตรงที่คนจิตไม่ปกติเหล่านั้นเห็นเหยื่อที่ตนหมายตาแล้วกลับมามีความสุข แต่เขาเจอเธอทีไร กลับบ้านมาถอนหายใจทิ้งไปครึ่งวันทุกที เพราะขณะเขาห่อเหี่ยว ภุมรินที่เขาเห็นไกลๆ สดใสร่าเริงเสมอ เธอทำเหมือนการขาดเขาไปก็ไม่ทำให้ชีวิตของเธอมีปัญหาเลย

ระหว่างที่มหรรณพกำลังทำงานอดิเรกใหม่ของเขา คิดถึงภุมรินแล้วถอนใจ เธอก็ส่งข้อความมาหาเหมือนรู้ว่าเขาคิดถึง

ลุงน้ำอยู่บ้านไหมคะ น้ำผึ้งมีเรื่องอยากจะคุยด้วย

ถ้าภุมรินส่งข้อความมาก่อนหน้านี้หนึ่งเดือน มหรรณพอาจจะยังสงวนท่าทีอยู่บ้าง แต่พอวันนี้เห็นคำถามเขาก็ไม่ยอมเสียเวลาใช้นิ้วใหญ่ๆ พิมพ์ช้าๆ ส่งข้อความกลับ แล้วรีบกดโทร. ออกหาเธอทันที

“ลุงอยู่บ้าน น้ำผึ้งอยู่บ้านพ่อใช่ไหม เดี๋ยวลุงไปรับ” มหรรณพถามไปก็เดินไปหยิบกุญแจรถ ไม่รอให้ภุมรินตอบก็พร้อมขับออกไปหาเธอแล้ว อย่าว่าแต่นาฬิกาจะชี้เข็มไปที่สองทุ่มเลย แค่หกโมงเย็นเขาก็ไม่ยอมให้เธอเดินทางตามลำพังแล้ว

“น้ำผึ้งอยู่กับเพื่อนค่ะ” เสียงภุมรินดูอึกอัก พลอยทำให้มหรรณพกระวนกระวายใจ

“เพื่อนคนไหน” เขาสะดุ้งเมื่อได้ยินน้ำเสียงคาดคั้นของตน ต้องรีบทำเสียงอ่อน 

“ลุงเป็นห่วง ช่วงนี้เห็นน้ำผึ้งโพสต์แปลกๆ ถามไปน้ำผึ้งก็ไม่ค่อยตอบ”

เดือนก่อนภุมรินยังโพสต์ว่าพบรักใหม่อยู่เลย แต่สองสามวันนี้เธอกลับโพสต์ตัดพ้อบนโซเชียล มหรรณพร้อนใจเหมือนโดนไฟจี้ ส่งข้อความไปถาม เธอก็บ่ายเบี่ยงไม่ตอบ บอกว่าแค่โพสต์เล่นๆ ขำๆ แต่เขาไม่ขำ เขาห่วงเธอจะแย่อยู่แล้ว นี่เธอส่งข้อความมาหา แสดงว่ามีเรื่องอยากให้เขาช่วย เขาอยากจะวิ่งไปหาแล้วถามว่าเรื่องอะไร และจะรีบจัดการทุกอย่างให้เธอโดยไว

“ไม่มีอะไรค่ะ แค่อยากกลับไปทำกับข้าวให้ลุงน้ำกิน ไม่ได้ทำนานแล้ว”

มหรรณพมันช่างนานแสนนานสำหรับ เขายังจำเช้าวันนั้นที่ภุมรินตื่นมาทำกับข้าวเช้า ส่วนเขาเตรียมของทำบุญวันคล้ายวันเกิดให้เธอ ทั้งคู่ตักบาตรร่วมกันตามการคะยั้นคะยอของเธอ แล้วมานั่งกินข้าวด้วยกัน ตอนนั้นเขายังถามเธออยู่เลยว่ามื้อเย็นอยากกินอะไร เขาจะสั่งให้ร้านอาหารทำให้ แต่ทุกอย่างกลับผิดแผน เขาไม่โทษเธอแล้ว ถึงตรงนี้มหรรณพแค่อยากให้ทุกอย่างกลับไปเป็นเหมือนเดิม เขาคิดถึงกับข้าวฝีมือของภุมรินเท่าไร เขายิ่งคิดถึงการนั่งร่วมโต๊ะกินข้าวกับเธอร้อยเท่า 

“น้ำผึ้งกลับมากินข้าวกับลุงก็พอ” เขาแค่อยากเห็นหน้าเธอใกล้ๆ “มืดแล้ว ลุงไปรับนะ วันนี้โน้ตมาทำกับข้าวแล้ว น้ำผึ้งไม่ต้องเหนื่อย”

“อาโน้ตมาบ้านเหรอคะ” เสียงของภุมรินแปลกไปเล็กน้อย แต่มหรรณพไม่สังเกตเพราะสนใจฟังเสียงรอบด้านของเธอ พยายามให้แน่ใจว่าไม่มีผู้ชายคนไหนอยู่ใกล้เธอ 

“ก็มาๆ ไปๆ เดือนนี้โน้ตมันแปลกๆ คืนนี้มาค้างบ้าน บอกจะไประยองตอนเช้ามืด งานแต่งของอาร์มเพื่อนเขาน่ะ ไปจากบ้านสะดวกกว่าคอนโด” มหรรณพเล่าเท่าที่เขารู้ แต่เขาแอบคิดว่าน้องชายมีอาการเหงาหงอย

มาโนชห่างไกลจากเด็กน้อยติดพี่ชายในวัยเยาว์ แต่หลายสัปดาห์ที่ผ่านมาเขามักจะหาข้ออ้างบอกว่าห่วง กลัวพี่ชายไม่มีคนทำกับข้าวให้กิน ขับรถข้ามเมืองมาทำอาหารให้มหรรณพทุกสี่ห้าวัน บางครั้งก็มาแบบร่าเริง บางครั้งก็มาแบบเศร้าสร้อย เล่นเอามหรรณพต้องไปค้นหาข้อมูลในอินเทอร์เน็ตว่าน้องของเขาเป็นโรคไบโพลาร์หรือเปล่า ขนาดปากบอกว่าจะไปแสดงความยินดีกับเพื่อนที่จะแต่งงานพรุ่งนี้ แต่หน้ากลับเหมือนจะไปร่วมงานศพ ถ้าไม่รู้จักอจลกับพิชามลมาก่อน เขาต้องคิดว่าน้องชายคิดแย่งว่าที่เจ้าสาวของเพื่อน

“ให้ลุงไปรับที่ไหนดี” เขาสตาร์ตรถแล้วนะ เหลือแค่ระบุจีพีเอส

“ไม่ดีกว่าค่ะ น้ำผึ้งมีธุระกับเพื่อนนิดหน่อย เอาเป็นพรุ่งนี้เราเจอกันนะคะ” กล่าวจบ ภุมรินก็บอกสวัสดีแล้วตัดสายไปดื้อๆ ทำเอามหรรณพมองมือถือตาค้าง

“น้ำผึ้งไม่ให้ไปรับเหรอพี่น้ำ” มาโนชมายืนแอบฟังตั้งแต่เมื่อไรไม่รู้ แล้วก็ได้รับสายตาขุ่นขวางแทนคำตอบ แต่ยังไม่วายปากดี 

“เขาอยู่กับแฟนหรือเปล่า เลยไม่อยากให้ลุงไปเจอ”

“พูดมาก! แกล่ะ โดนสาวทิ้งหรือไงถึงได้หงอยขนาดนี้” มหรรณพแค่จะเบี่ยงเบนเรื่องออกห่างจากตัวเขา ไม่นึกว่าจะแทงใจดำน้องชาย

“อาจจะเป็นอย่างนั้นก็ได้ เขาตึงๆ ใส่ผมมาจะเป็นเดือนแล้ว” คำสารภาพของมาโนชตรงกับสิ่งที่มหรรณพคาดเดา แต่ขาดรายละเอียดปลีกย่อยบางอย่าง

“แกแอบไปมีแฟนตอนไหน ทำไมไม่พามาให้ฉันเจอบ้าง” เขาโตกว่าน้องสามปี แต่เหมือนพ่อมากกว่าพี่

“อย่าว่าแต่พามาเจอพี่เลย ฐานะแฟนเขายังไม่ให้ผมเลย” พูดไปมาโนชก็หันหลังกลับไปแอบอยู่ในห้องนอนของตนตามลำพัง

มหรรณพมองตามหลังมาโนชแล้วตัดสินใจไม่ถูกว่าควรเศร้าไปกับน้องชาย หรือเศร้าที่ตนไม่ได้เจอหน้าภุมรินดี เขาเลยเปลี่ยนเป็นนับเวลารอให้เช้าไวๆ เพื่อเขาจะได้เจอหน้าแล้วถามเธอว่าต้องการให้เขาทำอะไรบ้างเพื่อให้ทั้งสองกลับมาเหมือนเดิม

+++++ลุงหมีมีรัก+++++

+++++โปรดติดตามตอนต่อไป+++++

เดากันได้ไหมคะว่าแผนการของน้องน้ำผึ้งคืออะไร รับรองได้ว่าลุงหมีเสร็จแน่ๆ 555

ระหว่างรอลุงหมี อย่าลืมไปฟินกับ #ปรารถนารักนางร้าย ด้วยนะคะ

https://www.mebmarket.com/web/index.php?action=BookDetails&data=YToyOntzOjc6InVzZXJfaWQiO3M6NzoiMTA3MDY2NSI7czo3OiJib29rX2lkIjtzOjY6IjEyODI2NSI7fQ

 

ป.ล. อัพ #ลุงหมีมีรัก ทุกวันจันทร์ พุธ ศุกร์ อาทิตย์นะคะ

 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 38 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

66 ความคิดเห็น

  1. #39 กาฬกาล (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 7 กันยายน 2563 / 06:25
    🐻โน๊ตน่าสงสาร
    #39
    0