ลุงหมีมีรัก (My big bear.)

ตอนที่ 27 : บทที่ 26 แฟนสมมุติ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 460
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 37 ครั้ง
    4 ก.ย. 63

บทที่ 26 แฟนสมมุติ

วันนี้ไม่น่าจะใช่วันดีของอมราเลย โพรเจกต์ใหม่ที่อยู่ในความรับผิดชอบต้องประสานงานกับมหาวิทยาลัย แล้วตัวแทนของอีกฝ่ายจะเป็นใครได้ ถ้าไม่ใช่จามร อดีตคนรักเก่าที่แค่อยู่ร่วมชั้นบรรยากาศเธอยังขยะแขยง ไม่นับตัวแทนนักศึกษามือที่สาม ซึ่งทำหน้าเหมือนโดนรังแกทุกครั้งที่เจอเธอ ทำเอาหญิงสาวคันมือยิกๆ อยากจะต่อสายตรงถึงอธิการบดีแล้วฟ้องว่ามีอาจารย์ชั่วแฝงตัวอยู่ในมหาวิทยาลัย แต่เธอแฉแฟนเก่าไปก็ไม่มีอะไรดีขึ้นมา หนำซ้ำยังเป็นการลากนักศึกษาคนหนึ่งให้เสียประวัติด้วย 

หัวหน้าไม่อนุมัติให้เธอถอนตัวจากโพรเจกต์นี้ แล้วก็ลากผลงานคราวที่แล้วซึ่งเธอทำได้แย่ออกมาพูดด้วย ทั้งที่งานคราวนั้นเกือบจะพังเพราะเด็กเส้นที่หัวหน้ายัดเข้ามา ความอยุติธรรมทับถมลงมาบนหัวเธอ แต่อมราไม่ต้องการอะไรมากไปกว่ามาหามาโนช ให้พี่หมีตัวโตอบอุ่นกอดปลอบเธอสักที

“ตอนนี้พี่ไม่มีแฟนเหรอคะ” มันจะไม่เป็นปัญหาถ้าคนถามไม่ใช่นักศึกษาหน้าใส ซึ่งกระทบแผลสดในใจอมรา

หญิงสาวอยากจะยิ้มแล้วทำทีเหมือนไม่มีอะไร แต่ทำได้แค่ฝืนยิ้ม แล้วจดจ่อรอคำตอบไปพร้อมกับคนถาม ภาวนาให้เจ้าของร้านหน้าหล่อขวัญใจสาวๆ ตอบไปว่า ‘มีใครบางคนแล้ว’ ซึ่งก็คือเธอ หรือไม่ก็บอกไปเลยว่า ‘ไม่ชอบผู้หญิงเพราะความจริงพี่เป็นเกย์’

“เอ่อ...คือ...” การอึกอักของมาโนชทำให้อมราคาดโทษเขาเอาไว้ในใจ ยังดีที่เขาเปิดบานพับเคาน์เตอร์ แล้วเดินตรงมาโอบบ่าเธอแบบไม่แคร์สายตาใคร โดยเฉพาะสายตาผิดหวังของน้องๆ นักศึกษาที่พบคำตอบเกินคาด ส่งผลให้คอของเธอเผลอเชิดใส่แบบไม่ได้ตั้งใจ

ถึงเธอจะใกล้สามสิบ แต่เอาชนะเหล่าชะนีน้อยเหล่านี้ได้สบาย คิดจะแย่งหมีไปจากเธอ ระวังฉายาอมราผู้ฆ่าหมีด้วยมือเปล่าเอาไว้ให้ดี

“พี่มีคนที่กำลังดูๆ กันอยู่แล้วครับ”

คำตอบของมาโนชเรียกเสียง ‘ว้า’ ด้วยความผิดหวังจากนักศึกษาสาว ขณะเดียวกันก็ทำให้บางส่วนในตัวของอมราเหมือนถูกเจาะจนแฟบ คาดว่าหัวใจที่กำลังพองโตจะถูกทำร้าย ซึ่งน่าจะมาเพราะความหวังว่าคำตอบของเขาจะเป็นอย่างอื่น

เช่น ‘พี่ไม่มีแฟน แต่นี่คือว่าที่ภรรยา’

อนิจจาอมรา เธอเป็นคนบอกมาโนชเองแท้ๆ ว่าขอหยุดความสัมพันธ์ไว้ตรงคำว่าเพื่อนบนเตียง ต่อหน้าคนอื่นขอเป็นเพียงแค่พี่น้อง แต่พอเขาไม่บอกใครว่าเธอเป็นแฟน หัวใจของหญิงแกร่งกลับไม่แกร่งเท่าเดิม เพิ่มเติมอารมณ์วุ่นวายของเด็กน้อยที่อยากจะเป็นเจ้าข้าวเจ้าของ ซึ่งเสียใจด้วย เพราะหมีไม่ใช่สิ่งของ มันเป็นสิ่งมีชีวิตที่มีความคิดเป็นของตัวเอง

อยู่ๆ อมราก็เกิดอาการลัดวงจรทางสมอง สายตา ประสาทหูพากันชำรุดไปหมด เธอไม่ได้ยินเสียงมาโนชพูดกับเธอว่ารอแป๊บ ไม่เห็นแววตาริษยารอบกาย แล้วก็ไม่ทันคิดให้ถี่ถ้วนด้วยว่าต้องการอะไร เพราะหลังจากนั้นสักพักตอนเขาดึงเธอไปหลังร้าน แล้วเอ่ยขอบคุณ สติเธอยังไม่กลับมาทำงานปกติเลย

“ดีที่อี๊ดมา พี่เลยไม่ต้องหาวิธีปฏิเสธเด็กๆ พวกนั้น”

นี่แปลว่าเธอมีประโยชน์แค่เป็นไม้กันชะนีใช่หรือไม่ อมราน้ำตาท่วมใจ แต่เธอยังฝืนยิ้มให้มาโนช แม้ใจจะโกรธจนอยากฆ่าหมีก็ตาม

 

 

มีความแตกต่างขนาดมหึมาระหว่างผู้หญิงอายุใกล้สามสิบที่ยังไม่รู้ใจตัวเองกับผู้หญิงอายุยี่สิบที่มีใจแน่วแน่ ขณะที่อมรายังแอบหึงอยู่ในใจ ภุมรินก็ดำเนินการตามแผนเพื่อให้ได้หัวใจของคนที่เธอรักมาครอง 

ภุมรินไม่สนหรอกว่าใครจะมองอย่างไร และไม่สนด้วยว่ามหรรณพจะยึดติดกับช่องว่างระหว่างวัยแค่ไหน เพราะเธอรู้ว่าเขารักเธอ พอๆ กับที่เธอรักเขา การรู้ตัวก่อนอาจไม่ได้เป็นข้อได้เปรียบ แต่การรู้ตัวก่อนช่วยให้ทั้งสองไม่ต้องลากยาวไปจนตายจากกันไปข้างค่อยไปปรับความเข้าใจกันในนรก เพราะเธอคงสาปแช่งไม่ให้เขาไปเสวยสุขบนสวรรค์ถ้าไม่ยอมรับรักเธอ

ระหว่างมหรรณพอยู่อย่างเหงาๆ เฝ้ารอการอัปเดตโซเชียลของภุมริน เธอก็ยุ่งง่วนกับการตัดต่อภาพถ่ายที่ได้จากสหายร่วมคณะ เพิ่งจะปล่อยภาพออกไป เจ้าของภาพก็วิดีโอคอลมาทักทาย

“เฮ้ ตัวน้อยอัปรูปซะรวดเดียวเลยนะ” เขาเป็นนักศึกษาหนุ่มรูปหล่อที่สาวๆ ร่วมชั้นเรียนคงอยากจะแย่งชิง ถ้าไม่รู้ว่าเขาไม่ฝักใฝ่สตรี

“ก็ต้องเปิดตัวให้ปังสิ” ภุมรินบอกพลางแค่นยิ้ม ซึ่งไม่ประสบความสำเร็จเท่าไร เพราะเธอหมดโควตาไปกับการฝืนยิ้มให้เพื่อนถ่ายรูปเพื่อจะนำไปใช้ตัดต่อหมดแล้ว

“สุดยอดเลย ถ้าไม่เจอเธอ ฉันก็ไม่เชื่อหรอกว่าจะมีผู้หญิงคนไหนมุ่งมั่นกับการจะได้แต่งงานกับผู้ชายคราวลุงขนาดนี้” เป็นคำชมที่ทำให้คนฟังหน้าบึ้ง

“ลุงมันก็แค่สรรพนาม” แล้วก็เป็นคำแสดงความรักในแบบของเธอ

“ว่าลุงหมีของเธอหน่อยไม่ได้เลย ว่าแต่เธอหลงรักเขามากี่ปีแล้วนะ สิบกว่าปีปะ”

“รู้จักกันมาสิบห้าปี แต่น้ำผึ้งไม่รู้หรอกว่าหลงรักลุงน้ำตอนไหน น่าจะตั้งแต่เด็กๆ น่ะแหละ”

“เธอนี่เป็นนิยามใหม่ของคำว่ารักครั้งแรกฝังใจ” สียงคนชมกลั้วหัวเราะนิดๆ 

เพื่อนสาวเริ่มเสียงแข็งใส่ “ไม่เห็นจะแปลกตรงไหน เด็กบางคนโตขึ้นอยากเป็นนางงามจักรวาล บางคนอยากจะเป็นนักบินอวกาศ น้ำผึ้งก็แค่อยากจะเป็นเจ้าสาวของคนคนนึง”

คนทุกคนเกิดมามีความฝัน และพื้นฐานของมันก็คืออยากจะมีความสุขในแบบที่ต้องการ ไม่ว่าจะสุขในการได้ตำแหน่ง สุขในการทำอาชีพ แล้วทำไมภุมรินจะอยากมีความสุขกับการเป็นเจ้าสาวของมหรรณพไม่ได้ 

“โหย เธอเลยใช้ทุกวิธีเลยเหรอ”

“มันก็ไม่ผิดตรงไหนนี่” เธอไม่ได้ทำผิดกฎหมาย แค่อาจจะไร้ศีลธรรมเล็กน้อย

รักแท้จะมีเล่ห์เหลี่ยมปลอมปนเข้าไปบ้างจะเป็นไรไป เพราะยังไงรักแท้ก็ยังเป็นรักแท้อยู่ดี

ความหนักแน่นของเธอทำเอาคู่สนทนาอ้าปากค้าง แล้วก็เปลี่ยนเป็นรอยยิ้ม เพราะความมุ่งมั่นเช่นนี้คู่ควรกับการสนับสนุน 

“แล้วเมื่อไรจะเปิดตัวแฟน” พายุพัฒ หรือพัตเตอร์ ถามเพื่อนสาวด้วยความสนใจ เพราะระยะหลังเขาอดที่จะลุ้นไปกับชีวิตรักของเธอไม่ได้ 

“เร็วๆ นี้แหละ เอาให้ลุงน้ำกระวนกระวายใจสักพักก่อน” ภุมรินมั่นใจว่าตอนนี้มหรรณพน่าจะใกล้อกแตกตายแล้ว

“แล้วเขาจะเชื่อเหรอ” ที่พายุพัฒถามมาก็มีเหตุผล เพราะหนุ่มน้อยใจสาวคนนี้เป็นหนึ่งในไม่กี่คนที่รู้ความลับของภุมริน 

นักศึกษาบริหารธุรกิจสาขาวิชาการจัดการครัวและศิลปะการประกอบอาหารไม่ได้มีแค่ผู้หญิงเท่านั้น แต่นับจากก้าวเท้าเข้าร่วมพิธีปฐมนิเทศนักศึกษาใหม่ ภุมรินจะอยู่ห่างจากนักศึกษาเพศตรงข้ามให้ไกลที่สุดเท่าที่จะทำได้ พายุพัฒเกือบจะไม่ได้สังเกตเห็นความผิดปกตินี้ จนวันที่ต้องรวมกลุ่มทำกิจกรรมกับเธอ แล้วพบว่าเธอไม่ค่อยปฏิบัติกับเขาเท่าเทียมกับเพื่อนสาว แต่หลังจากวันที่เธอพบว่าเขาชอบผู้ชายด้วยกัน และไม่ชอบผู้หญิงที่ตามมาวอแวเพียงเพราะหน้าตาหล่อๆ ของเขา ปฏิสัมพันธ์ที่ภุมรินมอบให้แก่พายุพัฒก็เปลี่ยนจากหน้ามือเป็นหลังเท้าในทันใด

ชายหนุ่มเก็บข้อสงสัยนี้เอาไว้ในใจ เพราะเคารพในความเป็นส่วนตัวของคนอื่น เหมือนกับที่อยากให้ทุกคนเคารพความเป็นส่วนตัวของเขา ใครก็มีความลับได้ เขายังปิดพ่อแม่เรื่องที่แอบมีแฟนหนุ่มอยู่เลย จนวันหนึ่งที่เห็นภุมรินแทบจะกรี๊ดเพราะมีเพื่อนร่วมชั้นเรียนซึ่งแอบชอบเธอเจตนาจับมือถือแขน แล้วพายุพัฒที่สวมความแมนเข้าไปขวางก็ได้รู้อดีตบางส่วนของเธอ

‘ตั้งแต่โดนลวนลามก็มีผู้ชายไม่กี่คนที่น้ำผึ้งกล้าอยู่ด้วยตามลำพัง นอกจากพ่อก็มีลุงน้ำกับอาโน้ต’

ถึงจะรู้ความลับของเธอ ทั้งคู่ก็ยังไม่ใช่เพื่อนสนิทกันเสียทีเดียว เนื่องจากพายุพัฒต้องย้ายคณะหลังจากพ่อแม่จับได้ว่าเขามีแฟนเป็นผู้ชาย พ่อหวังว่าเขาย้ายไปเรียนสายอื่นแล้วจะไม่กลายเป็นสาว แม่หวังว่าเขาเปลี่ยนสภาพแวดล้อมใหม่แล้วจะหายจากโรครักร่วมเพศ ผลก็คือไม่สำเร็จ เขาไปเสเพลอยู่เมืองนอกมาหลายปี และเพิ่งกลับมาเมืองไทยเพื่อรับสายขอความช่วยเหลือจากภุมริน

“ลุงหมีคงไม่เชื่อง่ายๆ หรอก แต่ถ้าจู่โจมแบบปุบปับ เขาก็ไม่คงไม่ทันได้ตั้งตัว เดือนที่ผ่านมาน้ำผึ้งก็ไม่ได้เจอเขาเลย เขาน่าจะเชื่อว่าน้ำผึ้งแอบไปเจอใครที่เขาไม่รู้จัก”

“เช่นเราใช่ไหมล่ะ ก็จริงนะ เพราะเราเพิ่งกลับมาเจอกัน” พายุพัฒหัวเราะขำเรื่องนี้ ก่อนจะหยุดเมื่อเอะใจบางอย่าง 

“แล้วถ้าแผนการไปถึงขั้นต่อไป ลุงน้ำของน้ำผึ้งจะไม่มาตามล่าเราเหรอ” 

ข้อสงสัยของพายุพัฒไม่ได้ไร้ที่มา เพราะตอนเกิดเหตุโดนลวนลามเบาๆ จากเพื่อนนักศึกษาคราวนั้น ภุมรินก็ยืนกรานจะไม่ฟ้องอาจารย์ เพราะมันแทบจะไม่ถือเป็นการลวนลามด้วยซ้ำ และที่สำคัญเธอไม่อยากให้เรื่องไปถึงหูมหรรณพ เขายังจำที่เธอบอกเอาไว้ได้อยู่เลย

‘ถ้าลุงหมีรู้ต้องมาหักแขนหักขาหมอนี่แน่’

แค่แตะนิดต้องหน่อยยังวิ่งเข้ามาหักแขนหักขา พายุพัฒไม่อยากจะนึกถึงชะตากรรมตัวเองตอนมหรรณพเข้าใจผิดว่าเขาเป็นหนุ่มที่แอบมาหลอกปล้ำภุมรินเลย

“น้ำผึ้งว่าอย่าลงรูปพัตเตอร์คงจะดีกว่า” ภุมรินนิ่งคิดไปนานจนพายุพัฒนึกว่าอินเทอร์เน็ตล่มค่อยมีคำตอบมอบให้ เห็นท่าทางเกรงๆ ของเธอแล้ว เขาก็เห็นด้วย

“หวังว่าไม่ลงรูป ลุงน้ำของเธอจะไม่ออกมาตามล่าเรานะ” 

ภุมรินปลอบเพื่อนไม่ให้กังวลใจ แม้ลึกๆ ในใจเธอจะแอบกลัวว่าลุงหมีของเธออาจค้นข้อมูลแฟนสมมุติของเธออย่างเอาเป็นเอาตายอยู่ก็ได้

 

+++++ลุงหมีมีรัก+++++

+++++โปรดติดตามตอนต่อไป+++++

วันนี้เริ่มต้นวันหยุดยาว เพื่อนคนไหนออกต่างจังหวัด ขอให้เดินทางราบรื่นค่ะ แต่ถ้าใครหยุดพักผ่อนอยู่บ้าน หยุดยาวแบบนี้อย่าลืมแวะไปชมไปเลือก #ปรารถนารักนางร้าย ด้วยนะคะ

https://www.mebmarket.com/web/index.php?action=BookDetails&data=YToyOntzOjc6InVzZXJfaWQiO3M6NzoiMTA3MDY2NSI7czo3OiJib29rX2lkIjtzOjY6IjEyODI2NSI7fQ

 

ป.ล. อัพ #ลุงหมีมีรัก ทุกวันจันทร์ พุธ ศุกร์ อาทิตย์นะคะ

 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 37 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

66 ความคิดเห็น