ลุงหมีมีรัก (My big bear.)

ตอนที่ 25 : บทที่ 24 ไม่มีแฟน

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 473
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 35 ครั้ง
    31 ส.ค. 63

 

บทที่ 24 ไม่มีแฟน

เกิดกลียุคอะไรขึ้นบ้างในบ้านมหรรณพ มาโนชไม่เคยรู้เลย เหตุผลข้อแรกก็เพราะพี่ชายของเขาไม่นิยมเอาเรื่องส่วนตัวมาปรึกษาน้อง เหตุผลข้อสองก็เพราะเขาวุ่นอยู่กับเรื่องของตัวเอง การตอบรับเป็นเซ็กซ์เฟรนด์ระหว่างเขากับอมราเป็นไปด้วยดีทีเดียว ยกเว้นการที่เขารู้สึกไม่ค่อยดีเท่าไรกับเรื่องนี้ แล้วมันก็ไม่มีอะไรมากไปกว่าเขาอยากให้มันไปตามขนบประเพณี ไม่ต้องคบหากันต่อหน้าผู้ใหญ่ก็ได้ แค่ไปช้าๆ ไม่ต้องระแวงว่าพี่ชายของเธอซึ่งเป็นเพื่อนรักของเขาจะมาถลกหนังหัวเขาในภายหลัง

ขณะแต่งหน้ากาแฟเป็นรูปดอกไม้ตามคำขอของน้องศึกษาแฟนประจำร้านเขาก็มีคนโทร. เข้ามา ด้วยสมาธิของมาโนชย่อมไม่ใส่ใจกับเสียงเรียกเข้าเท่าไร ยกเว้นว่ามันเป็นเสียงเตือนแบบที่เขาตั้งเอาไว้สำหรับกลุ่มเพื่อนร่วมรุ่นสมัยเรียนทำอาหาร แล้วหนึ่งในนั้นดันเป็นพี่ชายของอมรา

อวสานดอกไม้สวย มาโนชไว้อาลัยให้ภาพดอกไม้กลายพันธุ์ แล้วหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมาดูหน้าจอ ตามคาดคนโทร. มาคือ อจล พี่ชายคนโตของอมรา

“ตกลงเดือนหน้าแกจะมางานแต่งฉันหรือเปล่าวะโน้ต เพื่อนคนอื่นเขาตอบรับกันมาหมดแล้วนะ” อจลผู้ชอบวางแผนล่วงหน้าให้ทุกสิ่งต้องการคำตอบจากเพื่อนสนิทของเขา เพื่อนเจ้าบ่าว และยังเป็นเพื่อนกับว่าที่เจ้าสาว ซึ่งเป็นภรรยาของเขามาเกือบสองปีแล้ว

“ไปสิ” เรื่องสำคัญในชีวิตของเพื่อนสนิท มาโนชไม่พลาดอยู่แล้ว แต่เขาก็เหมือนวัวสันหลังหวะทั่วไปที่กลัวเรื่องไหน เจอเรื่องนั้น

“แกจะมาล่วงหน้ากี่วัน อี๊ดจะมาก่อนสองวัน ถ้าแกมาได้ ช่วยรับอี๊ดมาด้วยกันที”

คำขอของอจลทำเอามาโนชตัวแข็งทื่อ เขาต้องสูดหายใจเข้าลึก หันไปคว้าแก้วกาแฟใบใหม่มาเตรียมชงแทนแก้วเดิมที่เขาแต่งหน้าเสียไปแล้ว

“ปิดร้านนานๆ ไม่ได้ว่ะ โทษที คงไปวันงานเลย ว่าจะขับรถไปตอนเช้ามืด” 

ที่จริงมาโนชให้ลูกจ้างดูแลร้านได้สักสามสี่วัน แต่การเดินทางไปพร้อมอมราสุ่มเสี่ยงกับการเผยความลับ ซึ่งเขาร้อนตัวกลัวจะปิดมันไม่มิด

“เหรอวะ เออ...ขอโทษเหมือนกันที่ใช้แก แต่ช่วงนี้อี๊ดดูแปลกๆ เลยอยากให้แกช่วยถามอี๊ดหน่อยว่ามีไรหรือเปล่า เห็นว่าเพิ่งเลิกกับเจม แต่ไม่ค่อยเศร้าเลย ไม่ใช่ไปคบใครอยู่นะ เสียงไรวะโน้ต”

เสียงแก้วตกแตกดังไปถึงอีกด้านของสายโทรศัพท์ได้อย่างไรมาโนชไม่ทราบ เพราะเขาหาเสียงของตัวเองไม่เจอเมื่ออจลพูดแทงใจดำเขาพอดี

“มือลื่นไปหน่อย แค่นี้ก่อนนะ ลูกค้าเยอะ”

“โทษทีว่ะ ไม่กวนแกแล้ว ว่าแต่แกจะมาคนเดียวหรือพาแฟนมาด้วย” 

คำถามของอจลทำเขาสะดุ้งเป็นรอบที่สี่ของวัน

“ฉันเลิกกับแฟนไปเป็นปีแล้ว”

และมาโนชคงไม่กล้าบอกชื่อผู้หญิงคนใหม่ของเขาให้เพื่อนรู้ แม้ว่าอจลจะรู้จักเธอคนนี้เป็นอย่างดีก็ตาม

“เออใช่ว่ะ หมู่นี้ฉันเป็นไรไปก็ไม่รู้ ป้ำๆ เป๋อๆ”

“สงสัยว่าเพราะแกต้องวิ่งไล่ตามลูกๆ มั้ง เอกกับโททำแกไม่ได้นอนเลยนี่” ในที่สุดมาโนชก็ดึงบทสนทนาออกห่างจากโซนอันตรายสำเร็จด้วยการพูดถึงลูกชายฝาแฝดของอจล

“ตั้งแต่วิ่งได้นี่ปวดหัวกันทั้งบ้านเลย” ถึงอจลจะบ่น แต่น้ำเสียงเต็มไปด้วยความรักใคร่เอ็นดู 

“แกต้องมาเจอเอง ซนสุดๆ ว่าแต่แกรู้ได้ไงว่าเอกกับโทวิ่งได้แล้ว”

มาโนชอยากจะเอาหัวโขกเคาน์เตอร์เตรียมกาแฟสักหลายๆ ที เขาลืมไปได้อย่างไรว่าคนเล่าเรื่องนี้ให้เขาฟังคืออมรา หนำซ้ำยังเล่าตอนพวกเขานอนกอดกันเล่นอยู่บนเตียงด้วย ซึ่งอจลไม่ควรจะรู้ไปตลอดกาล

“อี๊ดเล่าให้ฟังน่ะ” พูดจบมาโนชก็รอให้อจลซักไซ้ แต่แค่น้องสาวไปเล่าเรื่องลูกให้เพื่อนฟัง ไม่ได้มีอะไรผิดสังเกตสักนิด

“แกเจออี๊ดด้วยเหรอ ไม่เห็นอี๊ดเล่าให้ฟังเลย” เป็นอีกครั้งที่อจลทำมาโนชสะดุ้ง และเป็นจังหวะอันตรายด้วยเพราะเขากำลังเก็บแก้วแตกบนพื้นอยู่

อจลเองก็ไม่ค่อยได้คุยกับน้องสาวบ่อยนัก ระยะหลังก็ส่งข้อความคุยกันเรื่องงานแต่งของเขาเท่านั้น แต่อมราเป็นพวกติดโซเชียล ไปไหนต้องเช็กอินหรือไม่ก็โพสต์รูปเสมอ ทว่าถามแล้วเขาก็ไม่ได้ต้องการคำตอบ เพราะอย่างไรคู่นี้ก็อยู่คอนโดเดียวกัน อาจจะแค่บังเอิญเจอกันก็ได้ 

“ตกลงแกมางานแต่งฉันคนเดียวนะ ถ้าเปลี่ยนใจมาเร็วหรือจะพาใครมาด้วยก็บอกแล้วกัน จะหาที่พักไว้ให้”

คุยธุระจบอจลก็กล่าวลาดื้อๆ ไม่รู้เลยว่าแทงใจดำเพื่อนไปแล้วกี่แผล มาโนชแทบจะหมดแรงหลังวางสาย เลยไม่ได้สนใจน้องนักศึกษาสองคนที่จ้องมองเขาไม่หยุด และไม่ได้เกี่ยวอะไรกับกาแฟคาปูชิโนรูปดอกไม้ที่หนึ่งในสองสั่งเอาไว้ด้วย

“ตอนนี้พี่ไม่มีแฟนเหรอคะ” หลังจากแอบซุบซิบกับเพื่อนเสร็จ หนึ่งในนักศึกษาหญิงก็โพล่งคำถามนี้ออกมาดื้อๆ ทำลายกาแฟคาปูชิโนลายดอกไม้เป็นแก้วที่สองของวันนี้

“วะ...ว่าอะไรนะครับ” ไม่ใช่ครั้งแรกที่มาโนชถูกถามเช่นนี้ ปัญหาก็คือเขาไม่เคยโดนถามจากผู้หญิงที่เด็กกว่าขนาดนี้มาก่อน

ปีนี้มาโนชอายุย่างสามสิบสอง เขายังไม่มีปัญหากับการมองน้องนักศึกษาหน้าตาน่ารัก แต่กับเด็กที่เห็นชัดๆ ว่าน่าจะเพิ่งเข้ามหาวิทยาลัย ความห่างประมาณสิบสี่ปีทำให้เขารู้สึกเหมือนเป็นเฒ่าหัวงู 

มองนักศึกษาสองคนที่จ้องหน้ารอคำตอบจากเขาอยู่ มาโนชก็เริ่มเข้าใจความรู้สึกของมหรรณพตอนเขาบอกพี่ชายอ้อมๆ ว่า กำลังโดนหลานสาวข้างบ้านจ้องจะยัดเยียดข้อหาพรากผู้เยาว์ให้ 

นั่นก็คือต้องทำเหมือนไม่รู้ ทั้งๆ ที่รู้ว่าพวกเธอต้องการอะไร

ชายหนุ่มกำลังจะตอบไปว่ามีคนกำลังดูๆ กันอยู่ ซึ่งน่าจะเป็นคำตอบที่เหมาะสม แล้วยังเป็นการตอบตามความเป็นจริง เพราะเขากำลังดูๆ อยู่ว่าจะขยับความสัมพันธ์แบบหลบซ่อนกับอมราเป็นแบบเปิดเผยได้หรือไม่ เขาไม่กลัวที่จะเปิดเผยความจริง แม้จะทำให้จำนวนแฟนคลับของเขาลดไปก็ตาม 

แต่อ้าปากยังไม่ทันได้เปล่งเสียง มาโนชก็รู้สึกถึงอากาศที่เย็นเฉียบกะทันหัน มองไปยังเครื่องปรับอากาศว่ามันผลิตน้ำแข็งออกมาหรือไม่ ก็เห็นว่ามีบางคนกำลังยืนอยู่ด้านหลังน้องๆ นักศึกษา และจับจ้องรอคำตอบจากปากของเขาอยู่เช่นกัน 

แตกต่างจากสาวน้อยนักศึกษาตรงที่ใบหน้าของอมรามีรอยยิ้มก็จริง แต่แววตาซ่อนความอำมหิตเอาไว้ ซึ่งทำให้มาโนชสังหรณ์ใจว่าถ้าตอบผิด ชีวิตเขาอาจจะเปลี่ยน หรือไม่ก็ปลิดปลิว

 

+++++ลุงหมีมีรัก+++++

+++++โปรดติดตามตอนต่อไป+++++

ลุงหมีกำลังจะเหงาตาย แต่อาหมีอาจจะโดนกอลิล่าสังหารโหดตายอนาถ ไม่ว่าจะโสดโดยเจตนาหรือไม่ คำว่าไม่มีแฟน เขาห้ามพูดกับหญิงอื่น

แวะไปชมไปเลือก #ปรารถนารักนางร้าย ด้วยค่ะ

https://www.mebmarket.com/web/index.php?action=BookDetails&data=YToyOntzOjc6InVzZXJfaWQiO3M6NzoiMTA3MDY2NSI7czo3OiJib29rX2lkIjtzOjY6IjEyODI2NSI7fQ

 

ป.ล. อัพ #ลุงหมีมีรัก ทุกวันจันทร์ พุธ ศุกร์ อาทิตย์นะคะ

 

 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 35 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

66 ความคิดเห็น

  1. #36 jeauan (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 31 สิงหาคม 2563 / 06:41
    ตายแน่อาโน้ต
    #36
    0
  2. #35 กาฬกาล (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 31 สิงหาคม 2563 / 06:05
    ปากบอกเป็นเซ็กส์เฟรนด์
    มาแล้วมาแผ่ความเย็นให้คุณมาโนช ตอนได้ยินว่า เขาไม่มีแฟน ไม่ได้นะยะ หล่อนขีดเส้นความสัมพันธ์เอง
    #35
    0