ลุงหมีมีรัก (My big bear.)

ตอนที่ 23 : บทที่ 22 น้ำผึ้งก็เศร้า

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 465
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 41 ครั้ง
    28 ส.ค. 63

บทที่ 22 น้ำผึ้งก็เศร้า

ต่อให้ไม่หันไปมอง ภุมรินก็รู้ว่ามหรรณพกำลังจับจ้องมองตามหลังเธออยู่ เขาต้องเห็นแล้วว่าเธอลากกระเป๋าใบโตมาด้วย แต่เขาไม่มีทางรู้ว่าพื้นที่ครึ่งหนึ่งในกระเป๋าใช้ยัดเจ้าตุ๊กตาหมีตัวโตลงไป ซึ่งทำให้กระเป๋าไม่หนักเท่าไรนัก เขาต้องรู้สึกว่าคนขับแท็กซี่ใจดำไม่ยอมช่วยเธอยกกระเป๋าขึ้นรถ แต่เขาไม่ได้ยินว่าเธอปฏิเสธน้ำใจที่คนขับเสนอ 

ใช่แล้ว เธอมันเป็นเด็กนิสัยเสียชอบเรียกร้องความสนใจจากเขา แต่ภุมรินไม่คิดว่าเธอจะปรับปรุงตัวเร็วๆ นี้ อาจจะเป็นชาติหน้า เธอคงพอจะทำตัวดีขึ้นบ้าง ตราบใดที่มหรรณพยังมีชีวิตอยู่ เธอก็จะเป็นน้องน้ำผึ้งของลุงหมี เป็นเด็กที่เขาคอยห่วงใย เขาจะได้ไม่เหลือบแลสายตามองคนอื่นชั่วชีวิต

“คนใจดำ” ภุมรินหลุดปากบ่นออกมา ทำให้คนขับที่โดนเข้าใจผิดว่าเป็นคนใจร้ายหันมามองผ่านกระจกมองหลังด้วยแววตาเหวอๆ

“มีอะไรหรือเปล่าครับ” ไม่แปลกที่เขาจะถาม เพราะตั้งแต่รถเคลื่อนตัวพ้นหน้าบ้าน ผู้โดยสารก็ทำตาแดงๆ เหมือนจะร้องไห้ เมื่อรถติดไฟแดงเขาเลยอดจะสอบถามไม่ได้ หรือไม่เขาก็สงสัยว่าเธอด่าเขาหรือเปล่า

“ไม่มีอะไรค่ะ แค่คิดถึงแฟน เขาใจดำเกินไปแล้ว จะออกมาส่งสักหน่อยก็ไม่ได้” 

มหรรณพยังไม่ใช่แฟนของภุมริน แต่เธอไม่ถือสาที่จะโมเมสร้างสถานะแฟนให้เขาล่วงหน้า และเธอรู้อยู่แก่ใจว่าที่เขาไม่มาส่งก็เพราะกลัวเธอตัดใจจากเขาไม่ได้ แต่เธอก็ไม่ถือสาอีกเช่นกันที่จะว่าร้ายเขา

คนใจดำ ดูแลเธอมาสิบห้าปี พอถึงเวลานี้กลับมาบอกให้เธอตัดใจ ชาติหน้าเถอะ เผลอๆ จะชาติหน้าของชาติหน้าอีกที เพราะภุมรินตั้งใจเอาไว้ว่าชาติหน้าเธอจะเกิดมาในเวลาไม่ห่างจากมหรรณพนัก แล้วจองเขาเอาไว้เป็นสามีตั้งแต่ทั้งคู่ยังเด็ก จะได้อยู่ด้วยกันไปนานๆ

“นี่ทะเลาะกับแฟนเลยออกจากบ้านเหรอ ไม่ดีนะ อย่าหาว่าพี่...” คนขับพูดแล้วก็ชะงักเพราะสายตาที่เขม้นมองรอยตีนกาของเขา เลยเปลี่ยนสรรพนามกลางคัน “อย่าหาว่าลุง...”

“แทนตัวว่าพี่เถอะค่ะ พี่ไม่ได้แก่ขนาดนั้น” เธอแทรกประโยคกลางคัน ถึงเขาจะอายุห้าสิบ แต่สรรพนาม ‘ลุง’ เธอเก็บเอาไว้ให้คนอื่นใช้

“คือพี่จะบอกว่า แฟนกันทะเลาะกันอย่าแยกกันอยู่ ยิ่งหนูอายุไม่เยอะ ท่าทางจะคบกับแฟนคนนี้ไม่นาน พอแยกกัน ถ้าผู้ชายอายุน้อยไม่หนักแน่นพอ ไม่นานก็จะลืมกันไปได้ง่ายๆ แล้วหนูนั่นแหละที่จะมาเสียใจทีหลัง” คนขับประเมินจากหน้าตาภุมริน แล้วเข้าใจผิดเหมือนคนส่วนใหญ่ว่าเธอเพิ่งอายุสิบห้าสิบหกปี

“เราคบกันมาสิบห้าปีแล้วค่ะ เพิ่งแยกกันวันนี้แหละ”

ภุมรินประสบความสำเร็จในการทำคนขับแท็กซี่อ้าปากค้าง เขาถึงกับลืมตัวจ้องหน้าเธอเพื่อพิจารณาหาร่องรอยของอายุที่น่าจะไม่ต่ำกว่าสามสิบ จนลืมขับรถออกตอนสัญญาณไฟเปลี่ยนจากแดงเป็นเขียว แล้วพึมพำอะไรบางอย่างคล้ายๆ คนสมัยนี้หน้าเด็ก แต่เธอไม่คิดจะแก้ไขความเข้าใจผิดของเขา เพราะต้องเอาเวลาคิดหาทางแก้ไขความสัมพันธ์ระหว่างเธอกับมหรรณพ

เช้านี้ชั่วโมงเร่งด่วนดูจะด่วนกว่าปกติ ระยะทางจากบ้านของภุมรินไปยังคอนโดมิเนียมของภมรที่ปกติกินเวลาครึ่งชั่วโมงยืดยาวไปกว่าชั่วโมง ซึ่งแปลว่าเลยเวลาอาหารเช้าของเธอไปแล้ว 

ตอนอยู่กับมหรรณพ ทั้งคู่มีกฎที่ไม่ร่างเป็นลายลักษณ์อักษรร่วมกันข้อหนึ่ง คือกินข้าวตรงเวลา ทั้งสองกินข้าวเช้าหลังจากตื่นนอนไม่เกินหนึ่งชั่วโมง กินข้าวเที่ยงตอนสิบสองนาฬิกาตรง เพราะเขาต้องให้คนงานในอู่ซ่อมรถไปพักกลางวันเช่นกัน กินข้าวเย็นตอนหกโมง หลังจากเขาปิดอู่ตอนห้าโมงเย็น อาบน้ำทำความสะอาดร่างกาย ท้องของเธอประท้วงโดยไม่สนใจสมองที่กำลังซึมเศร้า ถึงภุมรินอยากจะประชดชีวิตด้วยการอดข้าว แต่จะมีประโยชน์ตรงไหนถ้ามหรรณพไม่รู้

ก่อนรถเลี้ยวเข้าคอนโดมิเนียม ภุมรินขอให้คนขับรถจอดรอชั่วคราวริมถนนเพื่อซื้อข้าวไข่เจียวสองกล่องให้ตัวเองและเผื่อไปยังคนขับด้วย เขารับน้ำใจเธอด้วยรอยยิ้ม และประเมินว่าเธออาการดีขึ้น ตามด้วยชมว่าคนเราต้องรักตัวเองถึงจะดี น่าเสียดายที่เธอฝืนยิ้มรับคำชมไม่ไหว เลยเปลี่ยนเป็นส่งเงินทิปให้เขาแทน เพราะเขาช่วยเธอยกกระเป๋าใบใหญ่ซึ่งเบากว่าที่คิดมาส่งถึงหน้าลิฟต์

พอถึงปลายทาง ภุมรินไม่พบพ่อของเธอตามคาด แล้วก็ไม่อยากส่งข้อความไปถาม เพราะเมื่อคืนตอนโทร. หา ภมรกำลังอยู่ที่ไหนสักที่เงียบๆ ที่ไม่ใช่ผับ บาร์ หรือธุรกิจกลางคืนหลายแห่งที่เขาต้องดูแล หนำซ้ำเธอยังได้ยินเสียงผู้หญิงแกล้งถามแว่วๆ ว่าพี่มรอยากดื่มอะไรเพิ่มไหม ไม่ต้องเดาก็รู้ว่าเขาคงไปอยู่กับผู้หญิงคนใหม่ ซึ่งก็ดีกับเธอ เพราะเวลานี้เธอไม่อยากให้พ่อต้องมาเสียเวลาแสร้งทำเป็นห่วง ถามว่าเกิดอะไรขึ้นกับเธอ เพราะเท่าที่รู้มีแค่คนคนเดียวที่ห่วงเธอเสมอ แล้วเขาก็ส่งข้อความมาหาทันทีที่เธอนึกถึง

ถึงบ้านพ่อหรือยัง มีข้าวกินไหม มหรรณพถามได้สั้นกระชับ 

ภุมรินตอบกลับสั้นยิ่งกว่า ถึงแล้วค่ะ กำลังกิน

ข้าวไข่เจียวข้างทางไม่ได้แย่ ไข่เพิ่งเจียวหลังจากมีลูกค้าสั่ง ตั้งแต่เสร็จจากเตามาถึงที่นี่กินเวลาไม่นาน ข้าวยังร้อน ไข่ยังหอม แค่สองปัจจัยนี้มันก็เป็นอาหารมื้อเช้าที่อร่อยได้แล้ว แต่ตักเข้าปากได้คำเดียว ภุมรินก็น้ำตาร่วงเผาะๆ ลงไปบนข้าว

“สู้ลุงน้ำทำไม่ได้เลย” เธอบ่นอาหารที่ต้องฝืนยัดใส่ปากป้องกันไม่ให้โรคกระเพาะถามหา แต่กินไปได้ครึ่งกล่องก็ทนไม่ไหวร้องไห้โฮจนแทบจะเกิดอาการขาดน้ำ

ระหว่างตำหนิไข่เจียวที่แม่ค้าแสดงฝีมือได้ไม่ทัดเทียมมหรรณพ ภุมรินก็ตำหนิตัวเองไปด้วยที่ไม่เลือกเมนูข้าวเหนียวหมูปิ้งร้านข้างๆ หรืออย่างน้อยก็ร้านขายไก่ย่างที่ตั้งไม่ไกลกัน ร้านขายสารพัดน้ำพริกกับผักสารพัดอย่างก็ไม่เลว รสเผ็ดน่าจะช่วยกระแทกกระเพาะอาหารของเธอแรงๆ จะได้เบี่ยงเบนความสนใจของสมองออกจากหัวใจ อะไรก็ดีกว่าข้าวไข่เจียวทั้งนั้น

มหรรณพไม่ใช่คนทำอาหารไม่เป็น เขาเคยช่วยแม่ทำข้าวราดแกงขายตอนเด็ก ถึงต่อมาคนรับหน้าที่ดูแลบ้านทำกับข้าวจะเป็นมาโนช ตามมาด้วยภุมริน แต่เขาก็ยังทำเองบ้างนานๆ ครั้ง แล้วก็อร่อยเสมอ ทว่าเมนูสร้างชื่อของเขากลับเป็นอาหารง่ายๆ อย่างไข่เจียว

มื้อแรกที่เขาทำให้เด็กแปลกหน้าข้างบ้านที่ร้องไห้จนตัวโยนกินก็คือไข่เจียว ตอนยังเด็กมื้อไหนที่เธออารมณ์ไม่ดี เขาก็จะทำไข่เจียวแล้วเอาซอสพริกกับซอสมะเขือเทศวาดเป็นหน้ายิ้มมาให้กิน หลอกล่อจนเธอยิ้มได้ ถ้าป่วยจะต้มข้าวต้มกินกับไข่เจียวที่มีทั้งโปรตีนและคาร์โบไฮเดรตให้เธอ เธอจะได้หายป่วยไวๆ ช่วงเข้าเรียนวันไหนมีสอบก็จะเจียวไข่ให้กินแก้เคล็ด

‘กินไข่ก่อนสอบ สอบแล้วจะได้ไม่ไข่ ไข่ก็เหมือนเลขศูนย์ เอาชนะไข่ได้ก็เอาชนะเลขศูนย์ได้’ เหตุผลตลกๆ ของเขาทำให้เธอไม่เครียดก่อนสอบ เอาชนะข้อสอบได้เสมอ 

“คราวนี้น้ำผึ้งก็จะชนะอีก”

ภุมรินประกาศกร้าวต่อหน้าไข่เจียว เพราะที่เธอจะเอาชนะไม่ใช่การสอบที่สอบซ่อมได้ แต่เป็นหัวใจของมหรรณพ ที่พลาดแล้วพลาดเลย ไม่มีโอกาสแก้ตัว

 

+++++ลุงหมีมีรัก+++++

+++++โปรดติดตามตอนต่อไป+++++

ย้ำกันอีกที น้ำผึ้งเป็นคนร้ายๆ ถ้าไม่ได้ด้วยเล่ห์ ก็จะเอาด้วยกล ไม่ได้ด้วยเวทมนต์ ก็ด้วยคาถา ถ้ายังไม่ได้จริงๆ อาจจะมีการป้ายยาหมีเกิดขึ้นก็ได้นะคะ

แวะไปชมไปเลือก #ปรารถนารักนางร้าย ด้วยค่ะ

https://www.mebmarket.com/web/index.php?action=BookDetails&data=YToyOntzOjc6InVzZXJfaWQiO3M6NzoiMTA3MDY2NSI7czo3OiJib29rX2lkIjtzOjY6IjEyODI2NSI7fQ

 

ป.ล. อัพ #ลุงหมีมีรัก ทุกวันจันทร์ พุธ ศุกร์ อาทิตย์นะคะ

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 41 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

66 ความคิดเห็น

  1. #30 กาฬกาล (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 28 สิงหาคม 2563 / 06:32
    แผนใหม่ต้องมาแล้ว^^
    #30
    0