ลุงหมีมีรัก (My big bear.)

ตอนที่ 22 : บทที่ 21 หมีเศร้า

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 465
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 33 ครั้ง
    26 ส.ค. 63

 

บทที่ 21 หมีเศร้า

เช้านี้มหรรณพรู้สึกถึงความเปลี่ยนแปลงที่ชัดเจนนับจากก้าวลงจากเตียงนอน อย่างแรกก็คือเขาไม่รู้สึกถึงความสดชื่นแจ่มใสใดๆ เลย ซึ่งอาจจะเป็นเพราะเขาอดนอนทั้งคืน หรือไม่ก็เพราะเขาไม่อยากจะตื่นไปบอกลาภุมริน 

เขาอาบน้ำลวกๆ แล้วสวมเสื้อผ้า ระหว่างเดินลงมาก็พบว่าภายในบ้านเงียบเหงาไปถนัดใจ ซึ่งไม่เกี่ยวข้องกับการที่ไม่มีเธอกำลังเตรียมอาหารอยู่ในครัว 

ถึงจะเป็นหนุ่มโสดที่มีคนเตรียมอาหารเช้าให้กินมาตลอดหลายปี แต่มหรรณพก็รู้จักวิธีทำอาหารง่ายๆ เขากับภุมรินเป็นพวกเห็นความสำคัญของมื้อเช้า แล้วเขาก็จำได้ว่าบ้านเธอไม่มีของสดในตู้เย็น เพราะเธอจะมากินข้าวพร้อมเขาที่บ้านนี้ทุกเช้าเย็น 

ดังนั้นชายหนุ่มจึงหุงข้าว เตรียมกับข้าวง่ายๆ เอาไว้ ก่อนไปส่งเธอที่บ้านพ่อ เขาไม่อยากให้เธอหิว เพราะไม่รู้ว่าที่นั่นภมรจะเตรียมของสดเอาไว้บ้างหรือเปล่า กว่าจะไปถึง กว่าจะหาข้าวกิน เสียเวลาไปเป็นชั่วโมง ถ้าต้องหิ้วท้องไปนานๆ เธออาจจะไม่สบายก็ได้ 

มหรรณพเพิ่งจะกดสวิตช์หม้อหุงข้าวไฟฟ้า ขณะก้มหน้าค้นตู้เย็นหาของสดมาทำมื้อเช้าก็ได้ยินเสียงกดกริ่งประตูบ้านภุมริน เนื่องจากเธอต้องไปเรียนในช่วงกลางวัน เขาจึงพ่วงสายสัญญาณให้ดังมาที่บ้านเขาด้วย 

ชายหนุ่มทิ้งประตูตู้เย็นให้เปิดอ้าเอาไว้อย่างนั้น รีบร้อนออกไปทางประตูหลังบ้านเพื่อดูว่าใครมาหาเธอที่บ้านแต่เช้า พบว่าเป็นรถแท็กซี่เหลืองเขียว ติดสัญลักษณ์แกรบแท็กซี่กับไลน์แมนเอาไว้ บอกว่าเป็นรถแท็กซี่ที่สั่งออนไลน์ให้มารับจากต้นทางไปยังจุดหมายปลายทาง 

ก่อนเขาจะถามเพื่อความแน่ใจ ก็เห็นภุมรินเดินลากกระเป๋าเดินทางใบใหญ่เกือบจะเท่าตัวเธอออกมา

กระเป๋าเดินทางขนาดสามสิบสองนิ้วไม่ได้ใหญ่โตมโหฬาร แต่กับภุมรินที่สูงแค่ร้อยสี่สิบเก้าเซนติเมตร กระเป๋าที่รวมล้อแล้วสูงเจ็ดสิบเซนติเมตรก็สูงเกือบถึงเอวของเธอ 

มองเธอลากกระเป๋าที่ปกติเขาจะคอยลากให้เวลาไปเที่ยวด้วยท่าทางยากลำบากมหรรณพก็ปวดใจ แต่ขาที่ควรก้าวไปช่วยเธอกลับยืนนิ่งอยู่อย่างนั้น 

ถ้าเธออยากให้เขาช่วย เธอคงบอกเขาแล้ว ภุมรินย่อมรู้ว่าเขาต้องไปส่งเธอทุกที่ การที่เธอใช้บริการแกรบแท็กซี่บอกมหรรณพว่าเธอไม่ต้องการไปบ้านพ่อของเธอพร้อมเขา หรืออีกนัยก็คือเธอไม่อยากเจอหน้าเขา เพราะขณะลากกระเป๋าออกจากบ้าน เธอไม่เหลียวมองมาทางนี้สักนิด

มือสองข้างของมหรรณพกำแน่นอยู่ข้างตัว เตือนตัวเองว่าอย่าตะโกนเรียกภุมริน อย่าถามเธอว่าจะไปแล้วหรือ อย่าถามเธอว่าหิวไหม อย่าชวนเธอกินข้าวด้วยกันก่อนแล้วค่อยไป 

เขาเป็นคนขีดเส้นแบ่งความสัมพันธ์นี้เอง ถ้าเขาขยับทำตัวเป็นคนโลเล ก็มีแต่จะทำร้ายเธอโดยไม่จำเป็น

ระยะห่างยี่สิบกว่าเมตรจากประตูหลังบ้านเขาถึงประตูรั้วบ้านเธอไกลเกินกว่ามหรรณพจะมองสีหน้าของภุมรินได้ชัด แต่เขากลับเห็นรอยช้ำบนดวงตาที่บอกว่าเธอร้องไห้ตลอดคืน ซึ่งเป็นการตอกย้ำว่าเขาเป็นคนใจร้าย 

คนขับรถพูดอะไรกับเธอบ้างเขาก็ไม่รู้ เขารู้แค่ว่าขัดใจมากที่ชายคนนั้นไม่ช่วยเธอหิ้วกระเป๋าขึ้นรถ ปล่อยให้สาวน้อยตัวเล็กบอบบางของเขายกขึ้นไปวางบนเบาะหลังอย่างยากลำบาก

ตอนประตูรถแท็กซี่ปิด เขาเกือบจะทนไม่ไหวจนวิ่งไปหาเธออยู่แล้ว แต่เสียงเตือนจากตู้เย็นที่บอกว่าเขาเปิดมันทิ้งเอาไว้นานเกินไปทำให้เขาเผลอหันไปมอง หันกลับมารถแท็กซี่ก็แล่นออกไปพ้นสายตา 

เมื่อคืนภุมรินร้องไห้ทั้งคืน ตอนนี้ได้เวลาที่มหรรณพต้องกล้ำกลืนน้ำตาไม่ให้ร้องไห้บ้างแล้ว

 

+++++ลุงหมีมีรัก+++++

+++++โปรดติดตามตอนต่อไป+++++

ลุงหมีโดนทิ้งงงงงงง ไว้อาลัยความปากแข็งใจอ่อนของลุงหมี ตอนหน้ามาดูว่าน้ำผึ้งจะทำยังไงกับลุงหมีต่อนะคะ บอกเลย ว่าการรบยังไม่จบอย่าเพิ่งนับศพหมี

แวะไปชมไปเลือก #ปรารถนารักนางร้าย ด้วยค่ะ

https://www.mebmarket.com/web/index.php?action=BookDetails&data=YToyOntzOjc6InVzZXJfaWQiO3M6NzoiMTA3MDY2NSI7czo3OiJib29rX2lkIjtzOjY6IjEyODI2NSI7fQ

 

ป.ล. อัพ #ลุงหมีมีรัก ทุกวันจันทร์ พุธ ศุกร์ อาทิตย์นะคะ

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 33 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

66 ความคิดเห็น

  1. #29 Ame-himesama (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 26 สิงหาคม 2563 / 02:22

    เอาให้ลุงหมีกระอักเลือดเลยค่ะ
    เจ็บหนักๆให้ปวดใจกว่าน้องเป็นเท่าตัวเลย
    #29
    0