ลุงหมีมีรัก (My big bear.)

ตอนที่ 21 : บทที่ 20 ระวังตัวด้วยนะ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 456
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 22 ครั้ง
    25 ส.ค. 63

 

บทที่ 20 ระวังตัวด้วยนะ

ความเย็นเยียบหนาวเหน็บเหมือนมีน้ำแข็งผุดจากหัวใจกระจายไปตามเส้นเลือดทั่วร่างภุมริน เธอไม่รู้สึกถึงปลายนิ้วมือนิ้วเท้า ไม่รู้ว่าร่างกายของตนยังเคลื่อนไหวได้ไหม เพราะหัวใจของเธอหยุดนิ่งไปตั้งแต่มหรรณพเอ่ยตัดความสัมพันธ์ เขาไม่จำเป็นต้องพูดออกมาตรงๆ เพราะแค่บอกว่าทั้งคู่เป็นได้แค่ ลุงหลาน มันก็ชัดพอแล้วว่าความรู้สึกของเธอไม่ได้มีความสำคัญสำหรับเขา 

ต้องใช้เวลาครู่ใหญ่ ภุมรินถึงรู้ว่าที่เธอรู้สึกเย็นเยียบแข็งทื่อนี้ไม่ใช่เพราะร่างกายของเธอผิดปกติ แต่เป็นเพราะเธอเจ็บจนหัวใจรับไม่ไหว

ทำไมเธอจะไม่รู้ว่าแผนการที่วางไว้เป็นสิ่งผิด ภุมรินคาดเดาผลลัพธ์ในทางร้ายของมันเอาไว้ล่วงหน้าได้ด้วยซ้ำ และรู้ว่าควรหลบเลี่ยงการถูกตำหนิจากมหรรณพได้ด้วยการโกหก แค่เธอบอกไม่รู้ว่าแม่จะทำอย่างนั้น เขาก็คงเชื่อในคำพูดของเธอ แต่เธอทำไม่ได้ 

ชั่ววินาทีที่เห็นมหรรณพเดินเคียงข้างลดาริน หัวใจของภุมรินเหมือนโดนบางอย่างกระตุกเตือนให้นึกถึงวันที่สองคนนั่นแต่งงานกัน ตอนเขาเอื้อมมือไปดึงแขนอดีตภรรยาเตือนให้หยุดพูด เธออยากจะไปกระชากตัวเขาออกมาแล้วตะโกนว่าปล่อยให้ลดารินพูดต่อไป เธอรับคำประณามได้ ขอแค่เขาไม่ไปยุ่งเกี่ยวกับอีกฝ่ายไปตลอดชีวิตก็พอ ดังนั้นเมื่อมหรรณพกล่าวแทงใจดำเธอ ภุมรินจึงยอมรับออกไป เพราะเธอเลือกแล้วที่จะทำอย่างนั้น และไม่มีวันจะนึกเสียใจ

หญิงสาวดึงตัวเองกลับมาสู่ปัจจุบัน เดินขึ้นชั้นบน อาบน้ำ แปรงฟัน เตรียมตัวเข้านอนพร้อมตุ๊กตาหมีตัวโตที่เธอนอนกอดมาสิบกว่าปี เตือนตัวเองว่าชีวิตต้องดำเนินต่อไป ในเมื่อเธอหยุดรักเขาไม่ได้ ก็อย่าหยุดอยู่กับความทุกข์ที่ถูกเขาปฏิเสธในคราวนี้

แต่ไม่ว่าจะทำอย่างไร ภุมรินก็ไม่อาจข่มตาหลับลงไปได้ สุดท้ายก็ต้องปล่อยให้น้ำตาร้อนๆ อาบลงบนใบหน้า ตลอดมาทุกครั้งที่มีปัญหา คนแรกที่เธอจะนึกถึงก็คือมหรรณพ มือของเธอจึงเอื้อมไปคว้าโทรศัพท์ก่อนจะทันได้คิดว่าจะโทรไปหาเขาทำไม 

ไม่แค่โทรหาเขาไม่ได้ พรุ่งนี้เธอยังไม่รู้ด้วยว่าจะเผชิญหน้ากับเขายังไง เธอเปิดหัวใจให้เขามองมาข้างในแล้ว แต่เขาเลือกจะเบือนหน้าหนี ในเวลาอันสั้น ภุมรินไม่คิดว่าตนจะสามารถพบหน้ามหรรณพแล้วยิ้มให้เขาได้ดังเดิม เธอรู้ว่าเขาหวังดี คิดเผื่อเธอทุกด้าน แต่เขาคงลืมคิดไป ว่าเธอไม่ใช่เด็กน้อยที่ไม่รู้ว่าตัวเองต้องการอะไร จากโกรธ เธอก็เปลี่ยนเป็นโมโห แล้วก็มีแรงผลักดันให้ทำบางอย่าง

มือที่ว่างจากถือโทรศัพท์ยกขึ้นปาดน้ำตา ผ่านการครุ่นคิดพักใหญ่ ภุมรินก็พิมพ์ข้อความสั้นๆ ห้าคำ เก้าพยางค์ลงไปในโปรแกรมแชต แล้วก็ต้องรออีกนานหลายนาทีกว่าจะได้รับข้อความที่สั้นกว่าส่งคืนกลับมาจากมหรรณพ เพียงสามคำ ห้าพยางค์เท่านั้น บอกถึงความรู้สึกที่เขามีต่อเธอ ขณะเดียวกันก็ไม่ใช่สิ่งที่เธอต้องการ

น้ำตาของภุมรินไหลออกมาอีกแล้ว เธอใช้เวลาทั้งคืนไปกับการร้องไห้ แล้วต่อให้อยากไปหามหรรณพมากเพียงใด เธอก็เลือกจะอยู่กับน้ำตาตัวเอง

 

 

ขณะที่ภุมรินนอนอยู่กับน้ำตา มหรรณพก็อยู่กับความปวดใจ สิ่งที่เขาไม่อยากเจอที่สุดก็คือเธอร้องไห้ สิ่งที่เขากลัวที่สุดก็คือเธอเสียใจ เขารู้ว่าตอนนี้เธอต้องทั้งร้องไห้และเสียใจแน่นอน แต่เขากลับไม่อาจเดินไปหาปลอบเธอให้หยุดร้องไห้ แล้วก็บอกว่าอย่าเสียใจ

ผ่านไปหลายชั่วโมงกับการนั่งฟังเสียงถอนหายใจของตัวเอง มหรรณพใกล้จะล้มเลิกความตั้งใจที่จะรักษาระยะห่างให้เขาและภุมรินเป็นเพียงแค่ลุงกับหลาน เขาใกล้จะทำตัวบ้าระห่ำ เดินไปเคาะประตูหน้าบ้านเธอ แล้วบอกว่าเขาเป็นคนสารเลวบัดซบที่คิดไม่ซื่อกับสาวน้อยที่เขาดูแลมาตลอดหลายปี แต่เขาจะไม่ทำอย่างนั้น

วันนี้เธออาจจะรักเขา พรุ่งนี้ เดือนหน้า ปีหน้า เธอก็คงจะยังรักเขา แต่ผ่านไปสิบปี ยี่สิบปี รอจนเขาอายุหกสิบ เธออายุสี่สิบห้า ปล่อยวัยสาวให้หมดไปกับผู้ชายแก่กว่าอย่างเขา เธออาจจะเสียใจภายหลังก็ได้

เดี๋ยวนะ หกสิบ สี่สิบห้า มหรรณพเหมือนจะนึกอะไรได้จากตัวเลขสองตัวนี้ แต่สมองของเขาสับสนวุ่นวายเกินกว่าจะแยกย่อยมันออกมาทีละเรื่อง ขณะหน้านิ่วคิ้วขมวด โทรศัพท์มือถือก็ส่งสัญญาณว่ามีคนส่งข้อความมาหา ชายหนุ่มคว้ามันขึ้นมาเปิดอ่าน แล้วคิ้วก็ยิ่งผูกตัวเป็นปมยิ่งขึ้น

‘พรุ่งนี้น้ำผึ้งจะไปอยู่บ้านพ่อ’

อ่านข้อความจากภุมรินจบ มหรรณพก็แทบจะกดโทรศัพท์ไปถามเธอทันทีว่าจะไปอยู่ที่บ้านนั้นทำไม แต่นิ้วมือของเขาใหญ่เกินไปทำให้กดพลาด และก็ช่วยให้เขามีสติยั้งคิดว่าไม่ควรจะโทรไปถามคำถามนี้ ในเมื่อเขาควรจะรู้แก่ใจดีว่าตัวเองเป็นต้นเหตุให้เธอย้ายที่อยู่

บ้านสองหลังมีเพียงรั้วกั้น ทุกเช้าภุมรินต้องมาทำกับข้าวให้มหรรณพกิน ทุกเย็นต้องมากินข้าวอยู่ด้วยกัน มันไม่ยุติธรรมต่อเธอสักนิดที่ต้องฝืนใจพบหน้าเขาหลังจากถูกปฏิเสธความรัก เขาต้องเป็นไอ้สารเลวสุดชั่วแน่นอนถึงได้คิดจะทรมานเธอเช่นนั้น 

การไปอยู่บ้านพ่อชั่วคราวเป็นเรื่องดีต่อความรู้สึกของภุมริน แต่มหรรณพมีเหตุผลสารพัดที่อยากจะห้ามปราม บ้านหลังนั้นมีทุกอย่าง ยกเว้นไม่มีเจ้าของบ้าน ห้องชุดขนาดสองห้องนอนไม่ได้มีประโยชน์อะไรนอกจากเป็นสถานที่ให้เจ้าของมานอนพักหลังจากไม่รู้จะไปอยู่บ้านไหน ภมรทำธุรกิจกลางคืน ตัดเรื่องเขาจะอยู่บ้านกับลูกสาวไปได้เลย กลางวันเขาก็ชอบไปนอนบ้านบรรดาแฟนสาวหรือภรรยาน้อยใหญ่ให้พวกเธอๆ เหล่านั้นปรนนิบัติ 

ภุมรินไปอยู่บ้านพ่อ ก็คือไปอยู่คนเดียว ใครจะอยู่เป็นเพื่อนเธอ คอยดูแลเธอ รับส่งเธอไปมหาวิทยาลัย แล้วถ้าเกิดเหตุฉุกเฉิน ใครจะช่วย

ไม่เพียงแค่คิด นิ้วมือใหญ่ๆ ของมหรรณพที่พิมพ์ข้อความมือถือได้ชักช้า ก็พิมพ์คำถามยาวเหยียดเตรียมจะส่งไปหาภุมรินแล้ว แต่ก่อนจะกดส่ง เขาก็ชะงักกลางคัน

เธออยู่คนเดียวได้ เธอดูแลตัวเองเป็น ส่วนเรื่องเดินทางไปมหาวิทยาลัย ภุมรินไม่ใช่เด็กห้าขวบ ทุกวันนี้เธอเดินทางไปเรียนเองแล้ว มีแค่วันไหนฝนตก หรือเธอต้องกลับดึก มหรรณพถึงจะขับรถไปรับส่ง แล้วกรณีเกิดเหตุฉุกเฉิน ขอแค่เธอกดโทรศัพท์มาหาเขา ต่อให้เธอไปอาศัยอยู่บนเรือในทวีปยุโรป เขาก็พร้อมจะดั้นด้นไปหา อย่าว่าแต่คอนโดมิเนียมที่อยู่ห่างออกไปเพียงระยะขับรถครึ่งชั่วโมงเลย 

ต่อให้มหรรณพมีจินตนาการเลวร้ายว่าครึ่งชั่วโมงว่าเกิดอะไรขึ้นได้บ้าง มือของเขาก็ยังลบความที่เตรียมจะส่งไปออกจนหมด แล้วพิมพ์ข้อความใหม่ส่งไปแทน

‘ระวังตัวด้วยนะ’

ระวังความปลอดภัยของตัวเองให้ดี ระวังอันตรายจากรอบด้าน ระวังอย่าไปเชื่อใจใคร ระวังคน ระวังสิ่งของ ระวังทุกๆ อย่าง ฯลฯ และสุดท้ายระวังหัวใจของตัวเอง อย่ามารักคนที่ไม่ดีพออย่างเขา

ส่งข้อความออกไปแล้วมหรรณพก็ลุกขึ้นมานั่งบนเตียง มองออกไปนอกหน้าต่าง ไปยังบานตรงข้ามที่เป็นห้องนอนของภุมริน เขาอยากจะมองทะลุหน้าต่าง ผ้าม่านและความมืดในห้อง มองว่าเธอร้องไห้หรือไม่ ต่อให้เห็นแล้วปวดใจ ก็ยังดีกว่ามองไม่เห็น 

เขานั่งอยู่ตลอดคืนรอเวลาเช้ามาถึง อย่างน้อยเขาก็จะได้พบหน้า แล้วพาเธอไปส่งยังที่ที่เธออยากจะไป แม้ว่ามันจะไม่ใช่ข้างกายของเขาก็ตาม

 

+++++ลุงหมีมีรัก+++++

+++++โปรดติดตามตอนต่อไป+++++

ตอนนี้เริ่มจะมึนงงอัพไม่ทันแล้วค่ะ ต่อไปขออัพ #ลุงหมีมีรัก ทุกวันจันทร์ พุธ ศุกร์ อาทิตย์นะคะ ส่วน #มนุษย์ป้าฝ่าดงซอมบี้ อัพทุกวันอังคาร พฤหัส เสาร์ เหมือนเดิมค่ะ

แวะไปชมไปเลือก #ปรารถนารักนางร้าย ด้วยค่ะ

https://www.mebmarket.com/web/index.php?action=BookDetails&data=YToyOntzOjc6InVzZXJfaWQiO3M6NzoiMTA3MDY2NSI7czo3OiJib29rX2lkIjtzOjY6IjEyODI2NSI7fQ

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 22 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

66 ความคิดเห็น