ลุงหมีมีรัก (My big bear.)

ตอนที่ 20 : บทที่ 19 ทำร้ายจิตใจ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 474
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 30 ครั้ง
    24 ส.ค. 63

 

บทที่ 19 ทำร้ายจิตใจ

“พี่โน้ตแน่ใจเหรอคะว่าจะไม่ไปงานวันเกิดน้ำผึ้ง”

อมราอดสงสัยไม่ได้ เพราะมาโนชเอาแต่มองหน้าจอมือถือ พอเธอถามก็บอกว่าวันนี้วันคล้ายวันเกิดภุมริน เขาบอกว่าไม่ไปร่วมงาน แต่กลับมาเช็กว่างานไปถึงไหนแล้ว

“ไม่ล่ะ น้ำผึ้งบอกว่าจะกินข้าวกับแม่ พี่ไม่สนิทกับพี่แพร” เป็นข้ออ้างที่พอจะฟังขึ้น ยกเว้นพฤติกรรมเฝ้าหน้าจอมือถือ

“บอกมาดีกว่าค่ะ ว่ามีอะไรหรือเปล่า” อมราไม่ใช่พวกชอบจับผิด แต่มันน่าหงุดหงิดที่เขาลากเธอมากินข้าวที่ห้องเขา ทว่าเอาแต่เฝ้าหน้าจอ ด้วยสีหน้าเหมือนรอข่าวร้าย

“น้ำผึ้งชวนแม่ไปกินข้าว แต่พี่น้ำชวนแฟนเก่าไปด้วย” เขารู้ว่าด้วยความสัมพันธ์ของทั้งคู่ วันหน้าเธอก็ต้องรู้ จึงแจกแจงอดีตของภุมรินกับลดารินออกมา

“เลวอ่ะ ปล่อยให้น้ำผึ้งโดนรังแก ถ้าเป็นอี๊ดอย่าว่าแต่กินข้าวเลย จะลากไปอัดด้วยซ้ำ” เธอทำท่าจะถลกแขนเสื้อไปทวงความยุติธรรม แต่โดนเขาปรามเอาไว้ ดึงแขนไม่พอ ยังดึงเธอมานั่งตัก

“วันนี้น้ำผึ้งเลยอยากจะเคลียร์ไง” แล้วก็เป็นเหตุผลที่มาโนชไม่ไปร่วมงาน

มาโนชไม่ได้มีความสามารถระดับนักแสดงออสการ์ แค่ได้บังเอิญรู้ว่าภุมรินเชิญแพรทอง ส่วนมหรรณพชวนลดาริน เขาก็ปลีกตัวออกห่าง พร้อมกับภาวนาไม่ให้พี่ชายจับได้ภายหลังว่าเขารู้แล้วไม่บอก ก็เขาจะบอกได้อย่างไรว่าเด็กดีข้างบ้าน ไม่ใช่เด็ก และไม่ค่อยดีสักเท่าไร 

แต่ไม่ว่าภุมรินจะนิสัยอย่างไร มาโนชก็เข้าข้างเธอเต็มที่ เพราะในฐานะคนนอก เขามองออกว่าคนวงในอย่างมหรรณพควรรู้สักที ว่าตนเองรู้สึกอย่างไร

 

 

“พี่น้ำแน่ใจเหรอคะว่าหลานนอกไส้ของพี่เป็นเด็กดี”

คำถามของลดารินไม่มีได้รับคำตอบ มีเพียงความกระอักกระอ่วนครอบคลุมทุกคนแม้ว่าเธอจะจากไปแล้วก็ตาม บรรยากาศเป็นอย่างนี้ แพรทองก็ยังมีอารมณ์กินข้าวเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น มหรรณพจึงต้องนั่งกินด้วยในฐานะเจ้าภาพ โดยไม่รู้สึกถึงความอร่อยสักนิด เมื่อไปส่งแขกที่เขาไม่ได้เชิญกลับไปเรียบร้อย ก็ได้เวลาที่เขาควรจะถามภุมรินสักที

“ลุงรู้ว่าน้ำผึ้งไม่ใช่เด็กไม่ดี แต่ลุงก็รู้ว่าน้ำผึ้งเจตนาให้พี่แพรมาหาเรื่องริน” มหรรณพตั้งคำถามระหว่างขับรถออฟโรดกลับบ้าน จึงแน่ใจว่าภุมรินจะหลบหนีไปไหนไม่ได้

“ใช่ค่ะ น้ำผึ้งเจตนา” ภุมรินตอบรับหน้าตาเฉย ทำเอามหรรณพถึงกับเผลอเหยียบคันเร่งโดยไม่รู้ตัว

“ทำไมถึงทำแบบนี้ มีอะไรเก็บไปพูดกันที่บ้านไม่ได้เหรอ”

“ถ้าน้ำผึ้งนัดป้ารินมาเคลียร์ที่บ้าน ป้ารินจะมาเหรอคะ แม่ก็เหมือนกัน ถ้าไม่เพราะลุงน้ำจะเลี้ยงข้าว เขาก็ไม่มาหรอก”

“ลุงไม่คิดอย่างนั้นนะ ถ้าพี่แพรขอให้น้ำผึ้งช่วยบางอย่าง เช่นไปขอเงินจากพี่มร ต่อให้ไปตีกับใคร ยังไงเขาก็ต้องไปอยู่แล้ว ส่วนรินก็นัดมาที่บ้านแบบไม่ให้รู้ตัวก็ได้ เหมือนที่น้ำผึ้งทำวันนี้ยังไงล่ะ” 

มหรรณพวิเคราะห์ชนิดที่ภุมรินหมดทางโต้แย้ง แต่พอเห็นเธอนิ่งเงียบยอมรับ ก็เป็นเขาที่ถอนใจหนักหน่วง อารมณ์โกรธคุกรุ่นในใจ ทั้งโกรธแพรทองที่ก่อเรื่องวันนี้เพราะหวังผลประโยชน์จากลูกสาว โกรธลดารินที่นอกจากเต้นไปตามเกมยังเผยความคิดแง่ลบที่มีออกมาจนหมด สุดท้ายเขาโกรธภุมรินที่เป็นคนวางแผนการทั้งหมด ทำลายงานเลี้ยงวันเกิดที่เขาหวังจะทำให้เธอมีความสุข

“ทำไมต้องทำให้เรื่องมันใหญ่โตอย่างนั้นด้วย” เขาอาจจะเข้าข้างเธอเสมอ แต่ไม่ได้หมายความว่าจะยอมให้เธอก่อเรื่องโดยไม่ทักท้วง

“เพราะน้ำผึ้งเกลียดป้าริน” คำตอบสั้นๆ ของภุมริน ทำเอามหรรณพผงะ

“น้ำผึ้ง...” เขาเรียกชื่อเธอแล้วก็ไม่รู้จะกล่าวอะไรต่อ มหรรณพเห็นการเติบโตของภุมรินมาตั้งแต่เธอยังเป็นเพียงแค่เด็กหญิงตัวเล็กๆ แต่ตอนนี้เขาเหมือนไม่เคยรู้จักเธอเลย

“ทำไมคะ ทำไมน้ำผึ้งจะเกลียดป้ารินไม่ได้ ตลอดแปดปีเขามีความจริงใจที่จะขอโทษบ้างหรือเปล่าลุงน้ำก็เห็นอยู่ เจ็ดปีแล้วที่เขาไป ถ้าเขาไม่พยายามกลับมาหาลุงน้ำอีก น้ำผึ้งก็จะถือว่าทางใครทางมัน แต่เขาอยากจะกลับมาแต่งงานกับลุงน้ำอีก น้ำผึ้งยอมไม่ได้หรอก” 

สายตาภุมรินจับจ้องมองมายังมหรรณพ ประกาศชัดว่าใครก็ตามที่หวังจะแทรกตัวเข้ามาระหว่างทั้งคู่ คิดจะมีความสัมพันธ์กับเขาจะต้องย่อยยับ 

นี่มันไม่ใช่สายตาของเด็ก

หัวใจของมหรรณพกระตุกวาบ มือกำพวงมาลัยรถแน่นขึ้น ดีใจที่ถึงจุดหมายปลายทางแล้ว เขาใช้รีโมตบังคับประตูเลื่อนอู่ซ่อมรถให้เปิดออก นำรถเข้าไปจอดในช่องของเขา อู่ซ่อมรถในตอนกลางคืนไม่มีความเคลื่อนไหวและเสียงแปลกปลอม เช่นเดียวกับภายในรถที่ความเงียบครอบคลุมไปทั่ว นับจากวินาทีที่ภุมรินประกาศกร้าวถึงเหตุผลในการเล่นงานลดาริน

มหรรณพทำสิ่งที่เคยทำมาแล้วนับพันครั้ง เขาก้าวลงจากรถ เดินไปยังประตูข้างคนขับ เปิดออกแล้วประคองภุมรินลงมา ชั่วขณะที่สัมผัสตัวเธอ เขาก็ตระหนักถึงสิ่งหนึ่ง เธอไม่ใช่เด็กเล็กๆ ที่เขาจะโอบอุ้มไปไหนต่อไหน แล้วก็ไม่ใช่เด็กน้อยที่เขาจะหลอกล่อชักจูงให้ทำตามได้โดยง่าย ดังนั้นคำพูดที่ผ่านมาของเธอไม่ใช่เรื่องล้อเล่น เธอหมายความตามนั้นทุกคำ รวมถึงการเย้าหยอกหัวใจของเขาด้วย

การรับรู้ทำให้หัวใจของมหรรณพเต้นระรัวราวคลุ้งคลั่ง แต่เมื่อตรึกตรองดีๆ มันก็ค่อยๆ สงบลงไม่ต่างจากโดนแช่แข็ง เพราะไม่ว่าเธอจะคิดหรือไม่คิดอะไรกับเขาก็ตาม มหรรณพก็มีคำตอบให้กับความสัมพันธ์ในภายหน้าระหว่างเขากับภุมรินเรียบร้อยแล้ว

เขาใช้ช่วงก้าวเดินคู่กันไปยังบ้านเธอ เรียบเรียงคำพูดทีละประโยคในใจ มันไม่ใช่คำที่ยืดยาวเลย แต่มหรรณพอยากจะมั่นใจว่าภุมรินจะเข้าใจ

เมื่อเธอไขประตูหน้าบ้านออก เขาก็ก้าวเข้าไปสำรวจตัวบ้านทันทีก่อนระบบไฟอัตโนมัติในบ้านของเธอที่เขาเป็นคนติดตั้งจะทำงานด้วยซ้ำ เขาดูจนแน่ใจว่าไม่มีคนหรืออะไรแปลกปลอมจะเข้ามาทำร้ายเธอได้ แล้วค่อยทำมือให้เธอเข้ามา จังหวะนี้มหรรณพต้องกลับบ้านของตนแล้ว แต่เขายังยืนนิ่งรอให้ภุมรินที่ก้มหน้ามาตลอดทางเงยขึ้นมาสบตาเขา เพื่อจะบอกให้เธอเข้าใจ

“ระหว่างเราเป็นได้แค่ลุงกับหลานเท่านั้น”

แววตาที่แปรเปลี่ยนไปของเธอ ตกอยู่ในสายตาของเขา เริ่มจากประหลาดใจ ไม่อยากจะเชื่อ เป็นเจ็บปวด มันคงคล้ายกับสิ่งที่เกิดกับหัวใจของเขาเช่นกัน มหรรณพอยากจะถอนคำพูด แต่เขาต้องการมอบสิ่งที่ดีที่สุดให้กับลดาริน ต่อให้ทุกคำที่เอ่ยออกจากปาก คือการเฉือนเนื้อจากหัวใจของเขาไปทีละก้อนก็ตาม

“วันหน้าน้ำผึ้งจะเจอคนอื่นที่ดีกว่าลุง แล้วน้ำผึ้งจะเข้าใจว่าทำไมลุงถึงพูดอย่างนี้”

มหรรณพหันหลังเดินออกมาโดยไม่ลืมจะล็อกประตูบ้านให้ภุมรินตามหลัง เขามั่นใจว่าคำพูดเมื่อครู่จะทำให้เธอเข้าใจว่าการที่ความสัมพันธ์ระหว่างทั้งคู่คือเรื่องที่เป็นไปไม่ได้ แต่สิ่งที่เขาไม่ต้องการที่สุดก็ยังเกิดขึ้นจนได้ เขาทำร้ายจิตใจเธอ

 

+++++ลุงหมีมีรัก+++++

+++++โปรดติดตามตอนต่อไป+++++

คำว่านางร้ายในนิยายจัดได้เป็นหลายระดับ เกิดมาร้าย โลกบังคับให้เธอร้าย แต่ทุกคนต่างมีเหตุผลของตัวเอง อย่างเช่นน้ำผึ้ง นางเอกของเรื่องนี้ ลุงหมีกำลังบีบให้น้ำผึ้งต้องร้าย

แวะไปชมไปเลือก #ปรารถนารักนางร้าย ด้วยค่ะ

https://www.mebmarket.com/web/index.php?action=BookDetails&data=YToyOntzOjc6InVzZXJfaWQiO3M6NzoiMTA3MDY2NSI7czo3OiJib29rX2lkIjtzOjY6IjEyODI2NSI7fQ

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 30 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

66 ความคิดเห็น

  1. #28 jeauan (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 24 สิงหาคม 2563 / 06:26
    ลุงหมีกล้ามาก รอรับชะตากรรมได้เลย
    #28
    0
  2. #27 กาฬกาล (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 24 สิงหาคม 2563 / 03:57
    แง...ลุงหมีไม่น่ารัก
    #27
    0